ตอนที่ 4

เพราะคำว่า ‘พักผ่อน’ ของเขาและเธอดูเหมือนจะมีความหมายไม่เท่ากันอย่างสิ้นเชิง…

แก้วชาเนื้อดีในมือของหว่านเอ๋อร์เกือบจะร่วงหล่นลงพื้น ทันทีที่สายตาหันไปเห็นเรือนร่างสูงใหญ่ของเซียวหานเย่ก้าวผ่านประตูห้องเข้ามาอย่างถือวิสาสะในยามค่ำคืน

หญิงสาวเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง หันหน้าไปอีกทางแล้วทำท่าอ้าปากอารมณ์กรี๊ดแบบไร้เสียงด้วยความอัดอั้นตันใจ

ไหนบอกว่าจะให้พักไงฟะ?!

เมื่อทำใจยอมรับชะตากรรมได้แล้ว เธอจึงสลดลง ค่อย ๆ หันกลับไปมองหน้าเขา พลันลุกขึ้นก้าวไปต้อนรับด้วยสีหน้าเศร้าซึมราวกับโลกจะถล่มลงมาเบื้องหน้าอย่างเลี่ยงไม่ได้

ฝ่ายท่านอ๋อง เมื่อได้เห็นท่าทางมิได้ยินดียินร้ายหรือจะเรียกว่าโศกเศร้าสุดขีดของเธอ เขากลับยิ้มกริ่มอย่างชอบใจ

ประหลาดนักอนุคนอื่น ๆ ในจวนล้วนแต่เฝ้ารอต้อนรับปรนนิบัติเขาด้วยความเอาอกเอาใจ ทว่าอนุห้าผู้นี้กลับทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ทุกครั้งที่เห็นหน้าเขา แต่ยิ่งนางแสดงอาการเช่นนี้ เขากลับยิ่งรู้สึกเอ็นดูอย่างบอกไม่ถูก

เมื่อเห็นเขาย่างกรายเข้ามาโดยไม่ได้รับเชิญ หว่านเอ๋อร์ก้มหน้าลงต่ำ นิ้วเรียวม้วนบิดชายเสื้อตัวเองด้วยความเศร้าสร้อย เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อมแอ่มในลำคอ

“ท่านอ๋อง… ไหนเมื่อบ่ายท่านบอกว่าจะให้หม่อมฉันพักผ่อนอย่างไรเล่าเพคะ…”

คนเจ้าเล่ห์คลี่ยิ้มร่าอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะก้าวเข้าไปใกล้ แล้วก้มลงกระซิบชิดใบหูของนางด้วยน้ำเสียงทุ้มพร่าชวนขนลุก

“ข้าก็มิได้บอกเสียหน่อยว่าจะให้เจ้าทำสิ่งใด… คืนนี้เจ้าเพียงแค่นอนเฉย ๆ ก็พอ ที่เหลือข้าจะจัดการเอง”

คำพูดชวนวาบหวามและตรงไปตรงมาทำเอาหว่านเอ๋อร์หน้าแดงแป๊ดไปถึงหูเธออดไม่ได้ที่จะแอบมองค้อนเขาด้วยความไม่พอใจอย่างลืมตัว

ในใจนี่ด่าเขาไปแปดสิบบทแล้ว

เจ้าคนตลบแตลง! เจ้าคนไม่รักษาคำพูด!

แต่ถึงกระนั้นก็ต้องกดข่มอารมณ์เอาไว้สุดชีวิต เพราะชายตรงหน้าคือท่านอ๋องผู้ทรงอำนาจ หากทำอะไรให้เขาไม่พอใจขึ้นมา หัวงาม ๆ ของเธออาจจะหลุดออกจากบ่าเมื่อไหร่ก็ย่อมได้

คิดได้ดังนั้น หว่านเอ๋อร์จึงถอนหายใจยาว เดินคอตกตรงไปทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงด้วยใบหน้าหมองเศร้า แล้วค่อย ๆ ถอดเสื้อคลุมตัวนอกออกอย่างจำใจและไม่เต็มใจเป็นที่สุด

ทว่ากิริยาอาการเง้าแง้งอย่างซื่อตรงและน่าเอ็นดูเช่นนั้น กลับทำให้เซียวหานเย่หลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ ด้วยความเอ็นดูจับใจ ก่อนจะก้าวตามไปหาคนบนเตียงในทันที

เซียวหานเย่ค่อย ๆ โน้มกายลงมาอย่างช้าเช้า

มือหนาประคองคางมนไว้ด้วยสัมผัสอันแผ่วเบา นิ้วหัวแม่มือคลึงลูบแก้มเนียนอย่างนุ่มนวล ราวกับเกรงว่าแรงบีบเพียงน้อยนิดจะทำร้ายผิวอันบอบบางนี้ได้ เขาไม่ได้รวบรัดจูบในทันที หากแต่ค่อย ๆ จุมพิตประทับลงบนหน้าผากเนียนเบาหวิวราวกับขนนกสัมผัสผิว ก่อนจะเลื่อนต่ำลงมายังเปลือกตาทั้งสองข้างที่ปิดสนิท จูบซับทีละข้างด้วยความอ่อนโยนละมุนละไม

“หลับตาเสีย…”

เขากระซิบด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม

หว่านเอ๋อร์ผ่อนคลายทำตามโดยไม่รู้ตัว หัวใจดวงน้อยเต้นระทึกถี่กระชั้นขึ้นทุกครั้งที่สัมผัสอบอุ่นจากริมฝีปากของเขาทาบทับลงมา

เซียวหานเย่กดจูบลงบนปลายจมูกรั้น ก่อนจะเคลื่อนผ่านแก้มซ้าย แก้มขวา แล้วไปหยุดนิ่งตรงมุมปาก ละเลียดชิมอย่างใจเย็น ริมฝีปากอุ่นค่อย ๆ ดูดดึงริมฝีปากล่างของเธอเบา ๆ ช้า ๆ ตักตักความหวานดูดแล้วปล่อย ซ้ำไปมาจนจังหวะลมหายใจของหญิงสาวเริ่มติดขัดผูกกันเป็นปม

ยามเมื่อเรียวปากบางยอมเผยออก เขาก็แทรกเรียวลิ้นเข้าไปอย่างแผ่วเบา มิใช่การรุกล้ำดุดัน ทว่าเป็นการเลียวนอย่างรู้จุด ลิ้มรสและแลกเปลี่ยนความอบอุ่นละมุนละไม

“อืม…”

หว่านเอ๋อร์หลุดเสียงครางแผ่วในลำคออย่างลืมตัว

มือหนาเลื่อนลงมาปลดสายรัดและคลายเสื้อไหมชั้นในออกอย่างระมัดระวัง เผยให้เห็นเนินอกผุดผ่องไร้สิ่งปกปิด เขายังคงมอบจูบซาบซึ้งไม่ยอมห่าง ขณะที่มืออีกข้างค่อย ๆ ลูบไล้ขึ้นตามแนวซี่โครงแล้วกอบกุมเนินเนื้อนุ่มไว้อย่างทะนุถนอม นิ้วหัวแม่มือวนช้า ๆ รอบยอดอกที่ชูชันตอบรับสัมผัส

เมื่อเห็นเธอเริ่มหายใจหอบกระเส่า เขาจึงค่อย ๆ ถอนจูบเลื่อนต่ำลงมาซุกซบที่ลำคอระหง ดูดดึงผิวเนียนเบา ๆ จนเกิดรอยรักสีระเรื่อ ก่อนจะจุมพิตไล่ต่ำลงมายังร่องอก ลิ้นอุ่นเลียวนรอบยอดอกผ่องอย่างหยอกล้อ ไม่ได้รีบร้อนดูดดึง หากแต่เพียงลูบไล้จนร่างบางเกร็งสะท้านไปทั้งตัว

“ท่านอ๋อง…”

เสียงของหว่านเอ๋อร์สั่นพร่า

“หืม…”

เขากระซิบตอบเบา ๆ พลางเลื่อนมืออีกข้างลงต่ำใต้ผ้านุ่งไหมเนื้อดี นิ้วเรียวยาวค่อย ๆ แยกปราการชั้นในออก ลูบไล้เบา ๆ ตามร่องเนื้อที่เริ่มเปียกชุ่มด้วยหยาดน้ำหวาน

เขายังมิได้แทรกสอดสิ่งใดเข้าไปในทันที หากเพียงแต่ใช้เรียวนิ้วลูบไล้ขึ้นลงตามแนวกลางอย่างนุ่มนวล ให้น้ำหวานแห่งความปรารถนาซึมออกมาเปียกชุ่มชื้น เมื่อรับรู้ว่าเริ่มแอ่นสะโพกตอบรับอย่างไม่เป็นตัวของตัวเอง เซียวหานเย่จึงค่อย ๆ ดันเรียวนิ้วกลางแทรกซึมเข้าไปเพียงหนึ่งนิ้ว ช้า ๆ ทว่าลึกล้ำ ก่อนจะเคลื่อนไหวขยับวนเบา ๆ ภายใน

ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมาประทับจูบนางอีกครั้ง เป็นจูบอันอ่อนหวานชวนเคลิบเคลิ้ม ในขณะที่ภายในค่อย ๆ เพิ่มขึ้นเป็นสองนิ้ว โค้งกดเน้นย้ำตรงจุดอ่อนไหวจนร่างบางกระตุกเกร็งด้วยความวาบหวาม

“อืมมม…”

เซียวหานเย่ถอนนิ้วออกช้า ๆ แล้วค่อย ๆ ดันร่างบางให้นอนราบลงบนฟูกนุ่ม โดยที่ใบหน้ายังคงประทับจูบนางไม่ขาดตอน มือหนาปลดพันธนาการอาภรณ์ของตนเองออก เผยให้เห็นตัวตนอันตึงแน่นขยายตัวเต็มที่ เขาใช้ส่วนหัวสัมผัสถูไถขึ้นลงตามร่องเนื้อที่ฉ่ำหวาน

เขามิได้กระแทกกระทั้นเข้าไปอย่างดุดัน หากแต่ค่อย ๆ เสือกกายดันตัวตนแทรกซึมเข้าไปทีละนิด ช้าเสียจนหว่านเอ๋อร์สัมผัสได้ถึงความใหญ่โตที่ค่อย ๆ เติมเต็มทีละชิ้นส่วน จนกระทั่งแทรกสอดลึกสุดโคนยามที่นางพรูลมหายใจยาวออกมา

“อ๊ะ…”

เซียวหานเย่ก้มลงจูบหน้าผากมนอีกครั้ง ก่อนจะเริ่มเคลื่อนไหวเป็นจังหวะ… เนิบนาบ ลึกล้ำ และนุ่มนวล

ทุกครั้งที่ถอนกายออกเกือบสุด จะค่อย ๆ สอดลึกกลับเข้าไปจนสุดโคนโดยไม่เร่งร้อน มือหนึ่งโอบหลังนางไว้แน่น อีกมือลูบไล้ต้นขาเรียวเบา ๆ จูบของเขายังคงหวานซาบซึ้ง คอยดูดริมฝีปากแลกเปลี่ยนลมหายใจช้า ๆ ราวกับต้องการให้นางซึมซาบความอ่อนโยนนี้มากกว่าความรุ่มร้อน

หว่านเอ๋อร์ค่อย ๆ ผ่อนคลายลง ความเกร็งขึงในตอนแรกละลายหายไป มือที่เคยจิกเกร็งผ้าปูที่นอนเริ่มเลื่อนขึ้นไปสวมกอดแผ่นหลังกว้างของเขาไว้เบา ๆ

เซียวหานเย่รับรู้ได้ถึงสายสัมพันธ์นั้น เขายกยิ้มมุมปากเล็กน้อยระหว่างจูบ แล้วจึงค่อย ๆ เร่งจังหวะขึ้นอีกนิด ทว่ายังคงรักษาความนุ่มนวลและตั้งใจในทุกท่วงท่า จนกระทั่งร่างบางเกร็งสะท้าน ดอกไม้งามกระตุกตอดรัดตัวตนของเขาแน่นหนา ชายหนุ่มจึงตระกองกอดนางไว้แน่น แล้วปลดปล่อยสายธารรักอันอบอุ่นหลั่งไหลซาบซ่านอยู่ภายในกายนาง

เสียงหายใจหอบกระเส่าของคนทั้งคู่ค่อย ๆ สม่ำเสมอลง

เซียวหานเย่ยังคงแช่กายค้างไว้เช่นนั้น เขาค่อย ๆ โน้มลงประทับจูบบนเปลือกตาบางของนางอย่างแสนรัก

“นอนเสียเถิด…”

เขากระซิบเสียงนุ่มชิดใบหู

“คืนนี้ข้าจะอยู่เคียงข้างเจ้า”

หว่านเอ๋อร์ค่อย ๆ ปิดเปลือกตาลง ร่างกายยังคงร้อนระอุจากไฟรัก ทว่าสัมผัสและจูบอันอ่อนโยนเมื่อครู่ กลับจุดประกายความรู้สึกประหลาดบางอย่างขึ้นในใจ… มันเป็นความรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยอย่างที่ไม่เคยคาดคิดมาก่อน