ตอนที่ 2

วงแขนแกร่งยังคงตระกองกอดเอวบางไว้แน่น ใบหน้าคมซุกซบอยู่ตรงซอกคอ เสียงหายใจที่เคยหนักหน่วงค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นจังหวะสม่ำเสมอสัญลักษณ์แห่งการหลับใหล

ซูหว่านเอ๋อร์นอนนิ่งเกร็ง กลั้นหายใจฟังเสียงนิ่งสะกิดอารมณ์นั้นทุกห้วงยาม

เขาหลับไปแล้ว… แต่หัวใจเธอกลับยิ่งสั่นระทึกด้วยความหวาดกลัว

ทุกคำพูด ทุกสัมผัส และทุกการตอบสนองของร่างกายล้วนเป็นชนวนเหตุให้เขาสงสัย หากวันใดเขาจับได้ว่าสตรีในอ้อมกอดไม่ใช่ ‘ซูหว่านเอ๋อร์’ คนเดิม… จุดจบจะเป็นเช่นไร เธอไม่กล้าแม้แต่จะจินตนาการ

ทางเดียวที่มีคือต้องหนี

หญิงสาวรอคอยจนแน่ใจว่าเขาจมสู่ดิ่งพะวัง ค่อย ๆ คลายแรงกดที่ละนิ้ว ถอนแขนหนาออกจากเอวอย่างระมัดระวังที่สุด ทุกจังหวะการเคลื่อนไหวเบาบางยิ่งกว่าลมหายใจ ยามเคลื่อนกายถอยห่าง ความอบอุ่นและสายธารรักสีขาวข้นที่คั่งค้างค่อย ๆ รื่นไหลเปรอะเปรื้อนตามเรียวขา หว่านเอ๋อร์กัดริมฝีปากแน่นสะกดกั้นเสียงอัปยศ มิให้เล็ดลอดออกมาแม้เพียงนิด

เธอเลื้อยลงจากเตียงอย่างเงียบเชียบ คว้าเสื้อคลุมไหมสีเทามาคลุมกายอย่างลวก ๆ มุ่งตรงไปยังประตูบานเล็กด้านหลังห้องน้ำสรง

บรรยากาศกลางดึกของจวนอ๋องเงียบสงัดจนน่ากลัว สองเท้าเปลือยเปล่าเริ่มก้าวเร็วขึ้นเรื่อย ๆ จนกลายเป็นวิ่งเหยาะ ยามเมื่อมองเห็นซุ้มประตูหินของสวนหลังอยู่เบื้องหน้า

อีกเพียงไม่กี่ก้าวเท่านั้น…

หมับ!

มือหนาปริศนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบางจากทางด้านหลัง แรงบีบมหาศาลทำเอาเธอแทบหยุดหายใจ

“หว่านเอ๋อร์”

น้ำเสียงต่ำทุ้มดังชิดใบหู ไร้ร่องรอยความโกรธเกรี้ยว ทว่าหนักแน่นและเย็นเยียบจับขั้วหัวใจ หว่านเอ๋อร์ตัวแข็งทื่อราวกับถูกแช่แข็ง

เซียวหานเย่ออกแรงดึงเพียงนิด ร่างบางก็หมุนกลับมาเผชิญหน้า ใบหน้าคมคายภายใต้แสงจันทร์ดูมืดมนล้ำลึก เรือนผมยาวสยายยุ่งเหยิง อกแกร่งเปลือยเปล่าสะท้อนเงาสลัว

“ท่านอ๋อง…”

เสียงนางสั่นเครือ

“หม่อมฉันเพียง… ออกมารับลมเพคะ”

“ตอนยามสามนี้นะหรือ “

เขาเอ่ยถามเสียงเรียบ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้ามาโดยไม่กะพริบตา

“แล้วเหตุใดต้องสวมเสื้อคลุมลุกลี้ลุกลน… เหตุใดต้องตัวสั่น… และเหตุใดถึงต้องมองข้าด้วยสายตาของคนที่กำลังจะหนี?”

หว่านเอ๋อร์ปิดปากเงียบ ไร้ซึ่งคำตอบใด

เซียวหานเย่มิได้แสดงโทสะรุนแรง ทว่าบรรยากาศรอบกายเขากลับดิ่งลึกและหนักอึ้งจนน่าอึดอัด

เขาปลดกระชากเสื้อคลุมไหมบนร่างเธอออกอย่างพ้นทาง โยนทิ้งลงบนพื้นหญ้า ก่อนจะดันเรือนร่างสั่นเทาให้แผ่นหลังเนียนละเอียดกระแทกชิดกับต้นไม้ใหญ่ในสวนหลังจวน

“เจ้าไม่เคยคิดหนีจากข้ามาก่อน”

เขาเอ่ยเสียงต่ำ มือหนาเชิดคางมนขึ้นบังคับให้สบตา

“คืนนี้เจ้ากำลังกลัวสิ่งใดกันแน่?”

หว่านเอ๋อร์เกร็งสะท้าน กลั้นลมหายใจจนหยดน้ำตาคลอเบ้า

ยังไม่ทันได้เอื้อนเอ่ย เซียวหานเย่ก็ทาบทับเรียวปากลงมาทันที

มิใช่สัมผัสอันอ่อนโยน หากแต่เป็นจูบอันดุดัน รุ่มร้อน และลึกล้ำ เรียวลิ้นร้ายกาจสอดแทรกเข้ามาในรสมุมปากอย่างตะกละตะกลาม ดูดดึงรัดรึง ลิ้มชิมความหวานและแลกเปลี่ยนลมหายใจอันหิวกระหาย

“อื้อออ…!”

เขายังคงตักตักความหวานจากริมฝีปากเธอไม่ยอมปล่อย ขณะที่มืออีกข้างเลื่อนลงต่ำ ฉีกทึบปราการชิ้นสุดท้ายออกอย่างไม่ใยดี นิ้วเรียวยาวแหวกร่องเนื้อที่ยังคงเปียกชื้นและคั่งค้างไปด้วยสายธารรักคราก่อน แล้วแทรกสอดเข้าไปในทันที

“ยังฉ่ำหวาน…”

เขานวดเฟ้นพลางพึมพำชิดเรียวปาก

“ร่างกายเจ้ายังคงจดจำข้าได้เป็นอย่างดี”

ชายหนุ่มถอนนิ้วออก ปลดอาภรณ์ท่อนล่างของตนลง เผยให้เห็นตัวตนอันตึงแน่นและขยายใหญ่เต็มที่ เขาถ่างขาเรียวสวยออกกว้าง ก่อนจะดันตัวตนร้อนผ่าวแทรกผ่านร่องรอยหวานช่ำ กดลึกลงไปช้า ๆ ทว่าหนักแน่นจนสุดโคนในรวดเดียว

“อ๊ะ…!”

“มองข้า”

เซียวหานเย่สั่งเสียงทุ้มต่ำ กระชับมือที่จับคางนางไว้แน่น

“อย่าคิดหลบสายตา”

เขาเริ่มออกแรงขับเคลื่อน จังหวะเนิบนาบทว่าหนักหน่วง ทุกครั้งที่สอดลึกจนสุดจะหยุดค้างไว้ชั่วครู่เพื่อให้นางได้ซึมซาบความเต็มแน่น จากนั้นจึงค่อย ๆ ถอนออกจนเกือบสุด แล้วกระแทกเสือกสอดกลับเข้ามาใหม่เน้นย้ำ

“หว่านเอ๋อร์…”

เขาเอ่ยเรียกนามเจ้าของร่างด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

“เจ้าเป็นอนุของข้า… สถิตอยู่ในจวนของข้า… ไม่มีสถานที่ใดในแผ่นดินนี้ให้เจ้าหลบหนีไปได้”

จังหวะรักเริ่มเร่งความเร็วขึ้น มือหนึ่งกดสะโพกมนไว้แน่นมิให้ขยับหนี ส่วนอีกมือเลื่อนไปคลึงเฟ้นจุดอ่อนไหวอย่างจงใจและจงรัก

“อ๊ะ… อ๊า… ท่านอ๋อง…”

“ห้ามหนี”

เขากระซิบชิดใบหู ก่อนจะเน้นย้ำความลึกล้ำหนักหน่วงยิ่งขึ้น

“ข้าสั่งห้ามมิให้เจ้าหนีไปจากจวนแห่งนี้… เข้าใจหรือไม่?”

หว่านเอ๋อร์ถูกเคี่ยวกรำจนหยาดน้ำตานองหน้า ดอกไม้งามบวมเต่งและร้อนผ่าว เสียงสัมผัสฉ่ำหวานดังระงมชัดเจนทุกครั้งที่เขาเสือกกายเข้าหา

“ข้า… อ๊ะ… เข้าใจแล้ว…”

“เอื้อนเอ่ยออกมาให้ชัดเจน!”

“ห้าม… ห้ามหนีไปจากจวน… อ๊างง~”

เรือนร่างบางเกร็งสะท้านถึงจุดสูงสุด ดอกไม้งามกระตุกตอดรัดตัวตนของเขาไว้แน่นหนา

ทว่าเซียวหานเย่กลับยังไม่หยุดยั้ง

เขายังคงขับเคี่ยวจังหวะรักดุดันยิ่งกว่าเดิม ยกขาข้างหนึ่งของเธอขึ้นพาดบ่า แข็งขืนกระแทกกระทั้นอย่างลึกล้ำและถี่รวด จนกระทั่งพาหญิงสาวแตะขอบฟ้าฉ่ำหวานเป็นครั้งที่สอง

เมื่อนั้น ชายหนุ่มจึงกดสอดตัวตนจนลึกที่สุด ปลดปล่อยสายธารรักอันร้อนผ่าวฉีดทะลักเข้าสู่กายเธอทุกหยาดหยดอย่างยาวนานและหนักแน่น

เสียงหายใจหอบกระเส่าของทั้งคู่ดังประสานในความเงียบ

เขายังคงแช่กายไว้เช่นนั้น วงแขนตระกองกอดเอวบางไว้แน่น ก้มลงจูบหน้าผากมนอย่างช้า ๆ และแสนซาบซึ้ง

“จำไว้”

น้ำเสียงของเขาทั้งต่ำและหนักแน่น

“ไม่ว่าจะเกิดสิ่งใดขึ้น… เจ้าห้ามคิดหนีไปจากจวนของข้าอีกเป็นอันขาด”

หว่านเอ๋อร์หลับตาลงอย่างอ่อนแรง ทิ้งแผ่นหลังพิงต้นไม้ใหญ่ด้วยสายตาพร่ามัว

ท่ามกลางสวนหลังจวนอันเงียบสงัด… คำบัญชาฉากนั้นดังก้องอยู่ในหัวใจของเธอไปจนกระทั่งรุ่งสว่าง