ตอนที่1 4/4

เด็กตัวกลมแก้มป่องทำท่าทางคิดหนัก จากนั้นจึงยิ้มหวาน แล้วส่งนิ้วก้อยสั้นป้อมไปตรงหน้า ‘เฉินเก่อเกอ’ ทันทีบอกชัดเจนว่านางต้องการทำสัญญาก่อนที่จะถูกแม่นมมาหิ้วไปเสียก่อน  

“ได้...เสี่ยวปิงสัญญาวันนี้จะเป็นเด็กดีไม่ลงมือกับแม่นมซางจนนางร่ำไห้อีก แต่เฉินเก่อเกอต้องสัญญาก่อนว่าจะพาเสี่ยวปิงไปท่องเที่ยวจริง”  

เฉินเซินอดจะยิ้มตามนางเสียมิได้ ก็แต่ละคราวที่นางยิ้มโลกสีดำของเขาก็สว่างไสวดังกับมีดวงอาทิตย์สักสองดวงส่องแสงเข้ามาในหัวใจอันเหน็บหนาวของเขา จนอบอุ่นในช่องอกทุกครั้งที่ได้พบเห็น คนผู้นั้นช่างมีดวงตาแต่ไร้แววเสียจริงมีอัญมณีล้ำค่ากลับไม่รักษา ไปฝักใฝ่แต่กับงูพิษ!  

“กระหม่อมสัญญา มิใช่เพียงวันนี้ ทว่าจะเป็นทุกวันที่ชินหวางเฟยต้องการ”  

ปลายนิ้วเรียวยาวขาวสะอาดส่งมาเกี่ยวก้อยร้อยรัดกับนิ้วแสนสั้นดุ๊กดิ๊กน่าเอ็นดูตรงหน้าแล้วจึงส่งยิ้มที่อบอุ่นให้นายน้อยคนใหม่ของตนอีกครั้ง...เพียงนางยังมีรอยยิ้มสดใสทุกวันเขาล้วนพึงใจเหลือเกิน...  

“ชินหวางเฟยเพคะ”  

ซางเหนียงจือเข้ามายืนโค้งกายด้านซ้ายมือให้แก่เด็กน้อยตัวกลมดุ๊กดิ๊กน่ารัก หากแต่ดวงตาของนางมองตรงไปที่องครักษ์หนุ่มรุ่นน้องด้วยสายตาตำหนิชัดเจน แต่คนตัวโตจะสนใจหรือหวั่นไหวหรือก็เปล่า เขายังคงยืนสงบนิ่งคล้ายเป็นเสาต้นที่สามกลางเรือนก็ไม่ปาน  

ในขณะที่ผู้ใหญ่ทั้งสองผู้หนึ่งใช้สายตาตำหนิชัดเจนส่วนอีกฝ่ายก็วางเฉยไร้ทุกอารมณ์ เด็กน้อยวัยเพียงหกหนาวมีหรือจะไปรู้แจ้งอันใดด้วย เฉียวปิงเซียวนางรู้เพียงสายแล้วท้องของนางอยากได้อาหารมาใส่ให้เต็ม พอนึกถึงของกินสหายทั้งหลายในท้องกลม ๆ นั่นจึงตะโกนประท้วงเอ็ดอึงขึ้นทันที  

…จ๊อก…  

“อุ๊ย! ...แหะ ๆ”  

คนตัวน้อยเขินจนสองแก้มแดงระเรื่อ ซางเหนียงจือต่อให้นางเป็นคนเข้มงวดอย่างยิ่ง พอพบพานความเขินอายอย่างเป็นธรรมชาติไร้จริตปรุงแต่งเช่นเหล่าเชื้อพระวงศ์เด็กรุ่นเดียวกับพระชายาเอกในชินหวางก็อดใจไม่ไหว ต้องทรุดกายลงนั่งให้ใบหน้าของนางอยู่ในระดับเดียวกับกายกลมป้อม  

“หิวเช่นนี้ข้าวเช้าที่ทางห้องเครื่องจัดมาให้ไม่ถูกปากหรือเพคะชินหวางเฟย”  

ก็อยู่ที่ตำหนักไทเฮามาหนึ่งเดือนนอกจากเสี่ยวเตี๋ยสาวใช้กึ่งพี่เลี้ยงที่ตามกันมาจากบ้านเดิม ก็มีนางเท่านั้นที่คอยดูแลจัดหาอาหารให้แก่เด็กน้อยจากชายแดนที่ไม่ค่อยคุ้นลิ้นกับอาหารที่มีรสจืดและมันของชาวจงหยวน เพราะถึงเฉียวปิงเซียวจะมีวัยเพียงเท่านี้ หากแต่เด็กน้อยกินรสจัดยิ่งกว่านางเสียอีก  

“เหนียงจืออย่าได้กล่าวดังไป หากรู้ไปถึงหูพ่อครัวหรือแม่ครัวใหญ่ในห้องเครื่องพวกเขาจะเสียใจเอาได้ ดูจากอาหารทุกจานที่จัดมางดงามวิจิตร กว่าจะปรุง กว่าจะจัดตกแต่งเสี่ยวปิงคิดว่าท่านลุงท่านป้าทั้งหลายต้องทุ่มเททั้งกำลังกายและแรงใจไปไม่น้อย”  

ฟังคำกล่าวของเด็กน้อยวัยก็เท่านี้ซางเหนียงจือนางหรือจะอดใจไหวกับความน่าเอ็นดูและความรู้จักเป็นห่วงความรู้สึกข้ารองบาท จึงกดปลายจมูกหอมแก้มกลมนุ่มที่คล้ายกับผู้เป็นเจ้าของซ่อนซาลาเปาเอาไว้ที่แก้มทั้งสองไปข้างละหนึ่งครั้ง จากนั้นจึงขยับกายลุกขึ้นแล้วจับจูงมือเล็กตรงไปยังศาลาด้านข้างเรือนม่านชิงหลัวที่ใกล้ห้องเครื่อง หวังจะไปปรุงโจ๊กลูกบัวที่คนตัวน้อยกินได้มากที่สุดนับตั้งแต่มาถึงจงหยวนแห่งนี้  

เด็กน้อยก่อนจากไปก็ยังหันมาโบกมือโบกไม้ให้แก่คนที่นางวางใจให้เขาเป็นพี่ชายคนใหม่ในจงหยวน ซึ่งสุดท้ายซางเหนียงจือนางก็ได้คิดว่า เด็กน้อยที่นางจับจูงนี้ก็เพียงเด็กวัยหกหนาวผู้น่าสงสาร สิ้นมารดาไม่พอ บิดาก็ลืมเลือนญาติผู้ใหญ่ก็ไม่เอ็นดู เพราะรูปกายภายนอกนางไม่เหมือนลูกหลานคนอื่น ๆ สุดท้ายยังต้องตบแต่งให้แก่บุรุษเช่นชินหวางมาอยู่ตรงกลางการแย่งชิงและริษยาของผู้ใหญ่ คงไม่ผิดหากจะมีผู้ใดมาเอ็นดูหนูน้อยเพิ่มอีกคน  

หลังจากแยกตัวกลับเรือนหลันฮวาที่พระสวามีทรงสร้างเอาไว้เพื่อนาง จางหลานเย่นางก็เรียกหาสาวใช้คนสนิทเช่น ‘ฟางลี่’ ทันที  

"จงให้คนของเราคอยติดตามนางเด็กปีศาจปิงเซียวเอาไว้ ดูว่าในหนึ่งวันมันทำอันใด และไปที่ใด ภายในเจ็ดวันข้าจะต้องรู้แจ้งให้หมด"  

นางออกคำสั่งออกไปทันที เพราะสำหรับนางแล้วเหล่าบรรดาคุณหนูทั้งหลายที่หวังช่วงชิงตำแหน่งชินหวางเฟยกับตนเองล้วนกำจัดมาจนสิ้น เช่นนี้เพียงเด็กน้อยวัยหกหนาวย่อมไม่ใช่ปัญหาใหญ่ ถึงในช่วงก่อนวันวิวาห์มิอาจแตะต้องเฉียวปิงเซียวได้ เพราะนางเด็กปีศาจมันอยู่ใต้ปีกของไทเฮา ทว่าบัดนี้...มันมาอยู่ใกล้นางถึงเพียงนี้ นางก็จะช่วยสงเคราะห์มันให้ได้ไปอยู่กับมารดาเสียในเร็ววันนี้!