ตอนที่2 1/7

ตอนที่ 2

แล้วก็มาถึงช่วงเช้าของวันที่สามหลังงานวิวาห์ ซึ่งได้เวลาที่หานไท่หมิงจะต้องพาพระชายาทั้งสองเข้าเฝ้าองค์จักรพรรดิตามราชประเพณีของชาวหนานสุ่ย แล้วเป็นเช่นเดิม วันนี้มีรถม้ามารอที่หน้าตำหนักสองคันดังกับวันที่เกี้ยวเจ้าสาวสองหลังมาเทียบที่หน้าตำหนักชินหวางแห่งหนานสุ่ย มิต้องคาดเดาให้เหนื่อยเฉียวปิงเซียวเด็กน้อยนางก็รู้ตัวดีว่าตนเองจะต้องไปนั่งคันที่เล็กกว่า และคงมีเพียงเสี่ยวเตี๋ยกับแม่นมซางเท่านั้นที่ร่วมนั่งไปด้วยกัน  

...แต่ย่อมดีอย่างยิ่ง นางล้วนพึงใจเหลือเกิน...  

เด็กน้อยกลับคิดในใจด้วยชมชอบและยิ่งกว่ายินดี เพราะชินหวางสำหรับนางแล้วตัวโตราวยักษ์ เพียงเขานั่งร่วมด้วยนางอาจต้องถูกเบียดจนแบนดังผักดองตากแห้งเสียเป็นแน่ ให้พี่สาวคนงามแบนไปผู้เดียวย่อมดีกว่า เด็กน้อยมองสวามีตัวโตอุ้มพี่สาวคนงามขึ้นรถม้าด้วยสายตาไม่เข้าใจนัก เพราะตลอดมานางก็เห็นพี่สาวเดินเหินได้ปกติ เพียงจะก้าวขึ้นรถม้าเองคงไม่น่าจะยาก ไม่เหมือนตนเองที่ขานั้นสั้นกว่ามาก ไยชินหวางเลือกปฏิบัติเช่นนี้  

"ชินหวางเฟย ขออภัยพ่ะย่ะค่ะ"  

เป็นเฉินเซินนั่นเองที่เข้ามาจับเอวเล็กยกส่งขึ้นไปบนรถม้า เพราะเห็นนางยืนมองชินหวางที่หายขึ้นไปแล้วสั่งคนออกเดินทางทันทีไม่รอพระชายาเอกเลยสักนิด  

"ลำบากเฉินเก่อเกอแล้ว"  

เด็กน้อยฉีกยิ้มแต้ขอบคุณจากใจ นั่นเองรถม้าคันเล็กจึงได้เคลื่อนออกเดินทางเข้าวังเสียที คันหนึ่งยิ่งใหญ่โอฬาร อีกคันกลับเล็กเสียจนดูย่ำแย่ แต่เฉียวปิงเซียวก็หาใส่ใจแม้แต่น้อย นางยังคงชะโงกหน้าออกไปดูชมบรรยากาศสองข้างถนนด้วยใบหน้าแจ่มใส ซางเหนียงจือนั้นแลเห็นแล้วก็ทำได้เพียงระบายลมหายใจหนักอก ไม่อาจทราบได้ว่าเด็กน้อยจะปลอดภัยในตำหนักชินหวางไปอีกกี่วันกัน เห็นทีนางคงต้องทูลบางสิ่งก่อนจะสายเกินไป เพราะเด็กน้อยใสซื่อจะไปเอาปัญญาใดไปต่อกรกับอสรพิษร้ายในคราบนางเซียนเช่นจางหลานเย่ผู้นั้นได้กันเล่า  

ดังนั้นแล้วเมื่อทั้งหมดมาถึงตำหนักเรียบร้อย และเสร็จพิธียกน้ำชาเสิ่นลี่เหยาตามธรรมเนียมต้อนรับสะใภ้ใหม่เข้าร่วมสกุล นางจึงมองจางหลานเย่ด้วยสายตาพินิจ แต่มองกี่ครั้งภายใต้หน้ากากหญิงงามคนที่ผ่านศึกแย่งชิงมาหลายสิบหนาวเช่นพระนางมีหรือจะมองไม่ออกถึงความทะยานอยากของจางหลานเย่ไปได้  

...อสรพิษย่อมเห็นเกล็ดของอสรพิษพวกเดียวกันมิผิดไป...  

"ชินหวาง อีกสักเก้าวันเปิ่นกงจะส่งเสี่ยวปิงไปศึกษาวิชาการแพทย์ที่ซั่วหยางกับท่านอาจารย์เสวี่ย เจ้าไม่ติดขัดปัญหาใดใช่หรือไม่"  

เพราะความไม่พึงใจกับสะใภ้เช่นจางหลานเย่ องค์ไทเฮาจึงแทนตนเองอย่างห่างเหินและเป็นทางการ หานไท่หมิงที่ตลอดมามารดาอุ้มพี่ชายโอ๋ ถึงภายนอกเขาคือจอมทัพผู้แกร่งกล้า ทว่าภายในเขาก็คือคนหนุ่มเลือดร้อนธรรมดาผู้หนึ่งเท่านั้น พอมาพบว่าการกลับเมืองหลวงครานี้พระมารดาหรือแม้แต่พี่ชายเช่นองค์จักรพรรดิต่างเปลี่ยนไป แล้วมีเด็กน้อยเช่นเฉียวปิงเซียวโผล่มาแทรกกั้นอยู่ระหว่างพวกเขาทั้งสามเช่นนี้ เขาจึงยกความไม่ถูกต้องนี้ไปให้เด็กน้อยไม่รู้ความผู้หนึ่งอย่างไม่คิดละอายใจทั้งสิ้น  

ก็หากวันนี้ไม่มีนาง ป่านนี้เขาคงชื่นมื่นกับหญิงคนรักไปแล้ว มิใช่เป็นเพียงเจ้าบ่าวที่ยังมิได้ลิ้มรสน้ำผึ้งในราตรีเข้าหอเลยสักเพียงหนึ่งหยดเช่นนี้ โดยที่เขาคงจะลืมเลือนไปว่าหากไร้เฉียวปิงเซียว คนเช่นมารดาของตนเองที่ไม่พึงใจสตรีเช่นจางหลานเย่สุดท้ายพระนางก็จะหาวิธีดึงสตรีซึ่งตนเองพึงใจมาจับยัดเยียดแทรกกลางระหว่างบุตรชายสุดรักสุดหวงอยู่ดี  

"ก็หากอาหมิงมีข้อติดขัด เสด็จแม่ก็จะไม่ส่งนางไปหรือไรเล่า?"  

คำตอบจึงกวนอารมณ์สตรีสูงวัยอย่างยิ่ง ทว่ามีหรือเสิ่นลี่เหยานางจะเปิดเผยอารมณ์เกรี้ยวกราดให้ 'คนนอก' ได้พบเห็นโดยง่าย นอกจากจะเพียงกดรอยยิ้มมุมปากมิได้แผ่ขยายไปจนถึงดวงตาเท่านั้น  

"คำตอบนั้นเปิ่นกงคาดว่าชินหวางย่อมรู้แจ้งแก่ใจตนเองดีกว่าผู้ใดมิใช่หรอกหรือ?"  

ส่วนจางหลานเย่นั้นกลับดีใจเพิ่มพูน เพราะการที่เฉียวปิงเซียวนางถูกส่งไปไกลถึงพระราชวังคิมหันตฤดู (คิม-หัน-ตะ-รึ-ดู) ที่ซั่วหยาง หากนางลงมือสังหารนางเด็กมารขวางความก้าวหน้าของตนเอง ย่อมง่ายดายขึ้นไปอีกหลายส่วนแน่นอน  

ส่วนเฉียวปิงเซียวต่อให้พวกผู้ใหญ่ทั้งหลายอาจคิดว่านางยังเยาว์นัก คงยากจะคิดมากหรือเข้าใจอันใดที่พวกเขาต่างคิดและตัดสินใจแทนนางไปแล้วนั้นกลับเศร้าซึมลงไป เพราะตลอดมาตั้งแต่มารดาสิ้นชีวิต เด็กน้อยก็ไม่เคยสุขสงบอีกเลย อยู่จวนจวินกั๋วกง เหล่าอนุภรรยาและพี่ชายกับเหล่าพี่สาวต่างก็รังแกนาง ถูกส่งไปอยู่กับท่านย่า นางก็ถูกชิงชังเพราะสีของเส้นผมกับดวงตาที่ผิดแปลกไปจากชาวจงหยวน ซึ่งหญิงชราหัวเก่าเช่นท่านย่าไม่ชอบ สุดท้ายพอมีราชโองการซึ่งเด็กน้อยนั้นไม่เข้าใจหรอกว่าราชโองการคือสิ่งใดทั้งสิ้น  

เด็กน้อยกลับพบว่าทั้งท่านพ่อและท่านย่าต่างล้วนยินดีจนปิดไม่มิด พอมาอยู่เมืองหลวงทุกวันต้องถูกเข้มงวดให้ศึกษาทุกศาสตร์ของเชื้อพระวงศ์หญิงชั้นสูง เกียจคร้านก็ไม่ได้ หลบหนีก็ไม่พ้น ทุกวันต้องตื่นตั้งแต่ต้นยามอิ๋นกว่าจะได้นอนอีกคราวก็เข้าสู่ต้นยามจื่อ หนึ่งเดือนที่ผ่านมาเด็กน้อยเช่นนางไม่เคยได้ใช้ชีวิตเช่นเด็กน้อยผู้อื่น พอนางเริ่มจะคุ้นเคยกับชีวิตเข้มงวดภายในวัง กลับต้องขึ้นเกี้ยวเจ้าสาวตบแต่งให้กับพี่ชายที่เห็นนางกี่ครั้งก็มองกันด้วยสายตาอยากฆ่านางให้ตายไปเสียทุกที ย่อมรู้สึกยิ่งกว่าตนเองกลายเป็นคนถูกทอดทิ้งเอาไว้บนโลกที่แสนจะโดดเดี่ยวเดียวดายเหลือแสนเกินกำลังเด็กน้อยเช่นนาง  

เช่นนั้นเฉียวปิงเซียวเด็กหญิงวัยเพียงหกหนาว ทว่าถูกบีบคั้นไปจนแทบหายใจไม่ออกด้วยภาระยิ่งใหญ่เหลือกำลังเลยปล่อยให้พวกผู้ใหญ่ใช้วาจาเข่นฆ่ากันไป ส่วนนางนั้นแอบย่องออกมาด้วยกิริยาเหงาหงอย สุดท้ายเจอมุมข้างบ่อปลาคาร์ปสีสวยนางจึงนั่งกอดเข่าโดยมีตุ๊กตากอดเอาไว้แนบหน้าอก มองดูปลาที่ดูพวกมันช่างน่าสงสารอย่างยิ่ง เพราะต้องเวียนว่ายอยู่ในขอบเขตที่คนกำหนดให้พวกมันเท่านั้น ซึ่งมันล้วนไม่แตกต่างจากนางเลยสักนิด  

"พวกเจ้าช่างคล้ายกันกับเสี่ยวปิงยิ่งนัก"