Beranda / รักโบราณ / ท่านอ๋องเย็นชากับชายาแสนซน / ตอนที่ 8 สตรีบ้าแห่งเรือนเฟิ่งอวี้ 1

Share

ตอนที่ 8 สตรีบ้าแห่งเรือนเฟิ่งอวี้ 1

Penulis: Jiulin
last update Tanggal publikasi: 2025-09-09 11:40:57

“หาอะไรทำแก้เครียดสักหน่อยก็แล้วกัน”

หลิวหรงผิงตั้งท่าจะก้าวเดินออกไปจากห้องนอน ทว่าร่างบางกลับหมุนตัวกลับมาหยิบอุปกรณ์ปฐมพยาบาลติดมือไปด้วย

‘เกือบลืมไปเลยว่าต้องทำภารกิจเพื่อกุญแจบ้าๆ นั่นด้วย’

นางเดินตรงไปข้างหน้าด้วยความมุ่งมั่น ท่ามกลางแววตาที่เต็มไปด้วยความวิตกกังวลของสองสาวใช้

“ครั้งนี้คงได้แผลกลับมาอีกตามเคย เฮ้อ... พระชายานะพระชายา จะออกไปหาเรื่องใส่ตัวทำไมก็ไม่รู้”

“เจ้าจะบ่นทำไมนักหนา รีบตามไปเถอะน่า”

“รู้แล้วๆ ข้าก็รีบอยู่นี่อย่างไรเล่า” ซิ่วอิงว่าพลางออกแรงวิ่งตามเสี่ยวเถาไปติดๆ

สองสาวใช้ต่างรีบสับเท้าวิ่งตามผู้เป็นนายอย่างรวดเร็ว แต่ก็ยังไล่ตามไม่ทันอยู่ดี

‘พระชายาหายป่วยแล้วก็ไม่เห็นต้องวิ่งซุกซนเหมือนเมื่อก่อนเลยนี่นา พวกนางจะวิ่งตามไม่ทันแล้วนะเนี่ย’

“พระชายา รอพวกบ่าวด้วยเพคะ”

เวลาผ่านไปราวหนึ่งก้านธูป[1] ที่อุทยานสวนดอกไม้ของจวนจวิ้นอ๋อง เวลานี้เต็มไปด้วยเสียงร้องตะโกนของเหล่าบ่าวรับใช้ดังก้องไปทั่วจวน

เพราะพระชายาตัวดีเอาแต่วิ่งวุ่นไปทั่ว นางทั้งวิ่งทั้งหัวเราะชอบใจที่สามารถทำให้สตรีพวกนั้นหัวเสียได้

“พระชายาอย่าวิ่งสิเพคะ เร็วเข้าพวกเจ้ารีบมาช่วยกันจับนางไว้ก่อนที่ท่านอ๋องจะพาฮองเฮาเสด็จกลับมา”

“เจ้าค่ะแม่นมหู”

เหล่าคนรับใช้ในจวนต่างรีบวิ่งเข้ามาล้อมนางเอาไว้ หลิวหรงผิงเห็นดังนั้นก็ยิ่งรู้สึกสนุก นางวิ่งวนไปวนมาขัดขาจนบ่าวไพร่สับสนอลหม่านไปหมด สุดท้ายร่างบางก็กระโดดแคล่วคล่องปีนขึ้นไปนั่งบนกิ่งไม้กิ่งหนึ่งอย่างลอยชาย

องค์หญิงเพ่ยเพ่ยที่ตามเสด็จฮองเฮามายังจวนของผู้เป็นพี่ชาย แหงนหน้ามองตามสตรีสติไม่ดีที่เวลานี้นั่งแกว่งเท้าอยู่บนกิ่งไม้ด้วยสายตาชิงชัง

“ท่านลงมาเดี๋ยวนี้นะ! ข้าเหนื่อยกับท่านเต็มทีแล้ว” แม่นมหูเอ่ยพลางใช้มือทั้งสองข้างเท้าเอว นางหอบหายใจจนตัวโยนเพราะวิ่งตามหลิวหรงผิงไม่ทัน

“ปล่อยนางไว้ตรงนั้นแหละ ดูสิว่านางจะทำอย่างไรต่อไป” องค์หญิงเพ่ยเพ่ยเอ่ยออกมาด้วยอารมณ์กรุ่นโกรธ เมื่อไม่สามารถจัดการกับสตรีสติฟั่นเฟือนผู้นั้นได้

นางไม่ได้ต้องการให้หลิวหรงผิงแต่งเข้าจวนมาเป็นพี่สะใภ้เลยสักนิด คนที่นางต้องการให้แต่งงานกับจวิ้นอ๋องมีเพียง ‘เว่ยอวิ๋นเซียน’ หลานสาวของพระสนมกุ้ยเฟยเท่านั้น

ทว่าท่าทีรังเกียจเดียดฉันท์ที่แสดงออกมาอย่างไม่ปิดบังนั้น กลับไม่ได้ทำให้หลิวหรงผิงใส่ใจเลยแม้เพียงนิด ตรงกันข้าม หญิงสาวกลับรู้สึกสนุกมือสนุกเท้ามากกว่าเดิมเสียอีก

“แต่ว่าองค์หญิง หากท่านอ๋องกลับมาพบว่านางอยู่บนต้นไม้ พวกบ่าวอาจถูกลงโทษได้นะเพคะ”

“ช่างสิ! สตรีบ้าเช่นนี้เหตุใดท่านพี่ถึงยอมแต่งนางเข้ามาในจวนกันนะ”

“เจ้า...เจ้าคือนางปีศาจ” หลิวหรงผิงจงใจชี้หน้าองค์หญิงเพ่ยเพ่ยแล้วร้องทักเสียงดัง

“เจ้าว่าใครเป็นปีศาจ นังบ้า!”

หลิวหรงผิงไม่ใส่ใจคำด่าของคนเบื้องล่าง อยู่ๆ นางก็ทิ้งตัวกระโดดลงมาจากต้นไม้ทันทีโดยที่คนด้านล่างไม่ทันได้ตั้งตัวสักคน

ร่างบอบบางร่วงลงมาทับองค์หญิงเพ่ยเพ่ยเต็มแรงจนล้มกลิ้งไปด้วยกัน

“กรี๊ดดดนังบ้า! กล้าดีอย่างไรถึงมาทับข้าออกไปให้พ้นนะ”

“นังบ้า เจ้าต่างหากคือนังบ้า ฮ่าๆๆ” หลิวหรงผิงแกล้งปรบมือหัวเราะร่า

สิ้นเสียงสั่งการเหล่าบ่าวไพร่ในจวนต่างเร่งฝีเท้าเข้าไปหมายจะฉุดกระชากร่างของหลิวหรงผิง ทว่าเสี่ยวเถากับซิ่วอิงกับเปล่งเสียงร้องห้ามสุดเสียง

“พวกเจ้าปล่อยข้านะ อย่าทำอะไรพระชายาของข้าไม่เช่นนั้นข้าจะฟ้อง...” เสี่ยวเถากับซิ่วอิงที่ก่อนหน้านี้ถูกนางกำนัลและบ่าวในจวนจับตัวเอาไว้ พยายามสะบัดแขนจนหลุดพ้นจากการจับกุม

ทว่าไม่ทันที่พวกนางจะพูดจบ องค์หญิงเพ่ยเพ่ยก็ตวัดสายตากลับมามองด้วยแววตาเกรี้ยวกราด

“จะฟ้องใคร ขี้ข้าอย่างพวกเจ้าใครเขาจะสนใจกัน ลากพวกนางออกไปเดี๋ยวนี้!”

“ไม่นะเพคะองค์หญิง หม่อมฉันขอประทานอภัยแทนพระชายาด้วย นางหาได้มีความรับรู้เช่นคนปกติไม่ จึงได้กระทำการล่วงเกินองค์หญิงไป ได้โปรดทรงเมตตาปล่อยพระชายาไปด้วยเถิดเพคะ หม่อมฉันจะเป็นคนพานางกลับเรือนเองและจะไม่ให้นางออกมาเพ่นพ่านอีกเลยแม้เพียงก้าวเดียว”

ซิ่วอิงรีบละล่ำละลักพูดเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายตั้งท่าจะรังแกนายของนางท่าเดียว อีกทั้งคนของฝ่ายนั้นยังมากมายเพียงนี้ หากขัดขืนไปพวกนางคงหนีไม่พ้นต้องเจ็บตัวอีกแน่

เมื่อเห็นว่าองค์หญิงยังคงนิ่งเฉยด้วยสีหน้าบึ้งตึง ทั้งซิ่วอิงและเสี่ยวเถาต่างก็รีบก้มลงโขกศีรษะกับพื้นหินเบื้องหน้าอย่างแรงซ้ำๆ จนหน้าผากของเด็กสาวทั้งสองเริ่มมีเลือดสีแดงสดไหลซึมออกมา

หลิวหรงผิงที่เห็นภาพนั้นพลันชะงักนิ่งไปทันที นางจ้องมองสาวใช้ของตนเองก่อนจะตวัดสายตาไปมององค์หญิงเพ่ยเพ่ย

แววตาดุดันคมปราบและเปี่ยมไปด้วยไอสังหารประกายวับขึ้นมา เป็นแววตาที่ไม่เคยมีใครเคยเห็นมาก่อนและแม่นมหูคือคนแรกที่ได้เห็นมันจนถึงกับเสียวสันหลังวาบ

- - - - - - 

[1] หนึ่งก้านธูป = ครึ่งชั่วโมง - 1 ชั่วโมง

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • ท่านอ๋องเย็นชากับชายาแสนซน   ตอนที่ 218 บทส่งท้าย-การเดินทางที่ยังไม่จบสิ้น

    "ในใจของข้า... เจ้าคือภรรยาเพียงคนเดียว และอาเฟยคือผู้สืบทอดเพียงคนเดียวของข้าตลอดไป เช่นนี้แล้วเจ้ายังคิดจะทิ้งพวกเราไปอีกหรือ"น้ำตาที่หลิวหรงผิงพยายามสะกดกลั้นไว้พังทลายลงมาเป็นสาย นางมองดูราชโองการในมือสลับกับใบหน้าของชายหนุ่มที่ยอมสยบแทบเท้านางเพื่อร้องขอความรักความรักที่เขาโยนเกราะกำบังอันแน่นหนาที่สุดมาปกป้องนางทำให้นางซาบซึ้ง ทว่าลึกๆ ในใจของหญิงสาวจากศตวรรษที่ 21 ก็ยังคงกรีดร้องด้วยสัจธรรมอันโหดร้าย"ท่านพี่... ท่านช่างแสนดีกับข้าเหลือเกิน" นางเอ่ยปนสะอื้น"แต่ท่านคิดบ้างหรือไม่ การที่ท่านกักขังพวกนางไว้ให้ไร้รัก ไร้สิทธิ์ ไร้ทายาทมันไม่เท่ากับเป็นการสร้างศัตรูที่เคียดแค้นข้าและอาเฟยเพิ่มขึ้นอีกร้อยเท่าพันทวีหรือเพคะ และสำหรับข้า… การที่ต้องแบ่งปันพื้นที่บ้านหลังนี้กับสตรีที่ข้ารู้ดีว่าท่านต้องรับผิดชอบชีวิตพวกนางตามหน้าที่ มันคือการทรมานใจกันไปชั่วชีวิต"องค์รัชทายาทนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะโน้มตัวเข้าไปสวมกอดร่างบางไว้แน่นหนา ซบใบหน้าลงบนซอกคอของนาง"ข้ารู้... ข้ารู้ว่ามันไม่ยุติธรรมต่อเจ้า" เขาซุกหน้าสะอื้นเบาๆ"แต่นี่คือโลกของข้า ผิงเอ๋อ... ข้าปล่อยเจ้าไปไม่ได้จริงๆ หากเจ

  • ท่านอ๋องเย็นชากับชายาแสนซน   ตอนที่ 217 อย่าทิ้งข้าไป!

    "หึ!... ข้าในยามนั้นยังไม่ใจกล้าและเจ้าแผนการเท่าเขาเลยเสียด้วยซ้ำ"ฮ่องเต้ทรงถอนพระทัยยาวพลางเคาะพระดัชนีลงบนเทียบรายชื่อสีแดงชาดบนโต๊ะทรงงานเสียงดัง กึก... กึก..."ในตอนแรก ข้านึกว่าเขาจะดื้อรั้นแข็งทื่อจนยอมหักไม่ยอมงอเพื่อสตรีเพียงคนเดียวเหมือนพวกคนเขลาทั่วไป ทว่าที่ไหนได้… เขากลับยอมถอยหนึ่งก้าวเพื่อกลืนสตรีตระกูลใหญ่เหล่านั้นเข้ามา แล้วใช้อำนาจที่มีผนึกอำนาจพวกนางให้อยู่ในกรงขังที่เขาเป็นผู้คุมกฎแต่เพียงผู้เดียว"ฮ่องเต้ทรงทอดพระเนตรเทียบรายชื่อนั้นด้วยสายตาว่างเปล่าและยากจะหยั่งถึง"การรับชายารองและอนุในครั้งนี้ ขุนนางเหล่านั้นคิดว่าตนเองได้ส่งลูกสาวมาเสวยสุขและกุมอำนาจร่วมกับมังกร... แต่แท้จริงแล้วลูกชายของข้ากลับตลบหลังใช้ลูกสาวของพวกเขามาเป็นตัวประกันทางการเมืองเพื่อคานอำนาจพวกนั้นเสียเองต่างหาก""ยอมทำตามประเพณีเพื่อปิดปากราชสำนักแต่ในขณะเดียวกันก็กางปีกปกป้องเมียรักและลูกชายหัวแก้วหัวแหวนได้อย่างหมดจด... ช่างเป็นหมากที่ไร้ช่องโหว่และเหี้ยมเกรียมสิ้นดี”"องค์รัชทายาททรงปรีชาสามารถยิ่งแล้วพ่ะย่ะค่ะ แผ่นดินนี้ภายใต้การปกครองของพระองค์ในวันข้างหน้าย่อมต้องเกรียงไกรและมั่นคงดั

  • ท่านอ๋องเย็นชากับชายาแสนซน   ตอนที่ 216 คำขอกึ่งบังคับ

    กลิ่นหมึกและกระดาษอบอวลไปทั่วห้องทรงพระอักษรฮ่องเต้ทรงทอดพระเนตรพระโอรสผู้เย็นชาที่กำลังคุกเข่าอยู่อย่างสงบนิ่ง เบื้องพระพักตร์ขององค์เหนือหัวคือม้วนเทียบรายชื่อหญิงงามจากตระกูลใหญ่ที่ฮองเฮาส่งมา"เจ้ามาพบข้าด้วยเรื่องสตรีเหล่านี้ใช่หรือไม่"ฮ่องเต้ตรัสทำลายความเงียบขึ้นมาเป็นคำแรก สุรเสียงราบเรียบทว่าทรงอำนาจและยากจะหยั่งถึง"ฮองเฮารายงานข้าว่าเจ้าต่อต้านอย่างหนัก... รัชทายาท เจ้าเป็นผู้ชนะในศึกรุ่ยอ๋อง ทว่าเจ้าจะพ่ายแพ้พังพินาศเพียงเพราะเรื่องสตรีฝ่ายในไม่ได้ จารีตนี้มีมาแต่โบราณก็เพื่อค้ำจุนราชบัลลังก์ของตัวเจ้าเองทั้งสิ้น""ลูกทราบดีพ่ะย่ะค่ะ เสด็จพ่อ"องค์รัชทายาททูลตอบพลางประสานมือถวายบังคม สุรเสียงเรียบนิ่งทว่าหนักแน่นและกังวานไปทั่วห้องทรงพระอักษร"ลูกไม่ได้มาเพื่อปฏิเสธสมรสพระราชทาน ลูกยินดีจะรับสตรีจากทั้งสองตระกูลเข้าสู่ตำหนักบูรพาตามจารีตประเพณีทุกประการ"ฮ่องเต้เลิกพระขนงขึ้นด้วยความแปลกพระทัย"โอ้? แล้วเหตุใดก่อนหน้านี้เจ้าถึงอาละวาดจนฮองเฮาต้องปวดหัวกันเล่า""เพราะลูกต้องการข้อแลกเปลี่ยนพ่ะย่ะค่ะ" องค์รัชทายาทเงยพระพักตร์ขึ้นสบตาผู้เป็นบิดาอย่างไม่เกรงกลัว"ลูกยอมรับพว

  • ท่านอ๋องเย็นชากับชายาแสนซน   ตอนที่ 215 คุมเข้มทุกย่างก้าว

    "เจ้าพูดอะไรออกไป" มู่อิงเถารีบขยับเข้าไปใกล้ พลางจ้องมองใบหน้าเพื่อนรักเขม็ง"ข้าบอกเขาว่า… ให้เขาทำเพื่อตัวเองและอาเฟย และข้ามีวิธีของข้าเอง"พูดจบนางก็ถอนหายใจยาว แววตาที่ทอดมองออกไปนอกหน้าต่างดูหม่นหมองลงอย่างเห็นได้ชัด"พยัคฆ์อย่างเขา... ไวต่อกลิ่นอายอันตรายเสมอ พอได้ยินเช่นนั้นเขาคงสั่งเพิ่มกำลังทหารเพื่อกักบริเวณข้าทันที เป็นการบีบบังคับกลายๆ ไม่ให้ข้าก้าวขาออกจากตำหนักบูรพาแห่งนี้แม้แต่ก้าวเดียว"มู่อิงเถาสูดหายใจเข้าลึก ใบหน้างามซีดเผือดลงทันใดเมื่อตระหนักถึงความจริงอันโหดร้าย"นี่มันไม่ใช่การอารักขาธรรมดาแล้วนะหรงผิง... แต่มันคือกรงขังทองคำชัดๆ องค์รัชทายาทกำลังใช้กำลังทหารทั้งหมดที่มีเพื่อล่ามเจ้าไว้ใต้ปีกของเขา แล้วหากกองกำลังทหารหนาแน่นถึงเพียงนี้ แผนการเดินทางไปหุบเขาซีหยวนในอีกสามเดือนข้างหน้า เจ้าจะเริ่มลงมือได้อย่างไรกัน"หลิวหรงผิงไม่ได้ตอบคำถาม นางเพียงแต่ลดสายตาลงมองฝ่ามือของตนเองที่กำลังสั่นเทาเล็กน้อย"ถึงอย่างไร ข้าก็แค่ย้อนถามเจ้าไปอย่างนั้น วันก่อนข้าก็ย้ำกับเจ้าไปแล้วเรื่องของอาเฟย... เจ้าทำใจทิ้งเด็กค

  • ท่านอ๋องเย็นชากับชายาแสนซน   ตอนที่ 214 ความเห็นแก่ตัว

    “ท่านพี่ ในเมื่อจารีตของที่นี่กักขังท่านไว้และกำลังจะบดขยี้ข้า ข้าก็คงต้องขอเลือกเส้นทางของข้าเอง เพื่อให้ท่านได้เป็นฮ่องเต้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุด โดยไม่มีข้าเป็นจุดอ่อนอีกต่อไป”องค์รัชทายาทตะลึงงันกับสิ่งที่ได้ยินนางเอ่ยออกมา ดวงตาคู่คมเบิกกว้างพลางจ้องมองใบหน้าหวานของหญิงสาวที่เพิ่งเอ่ยวาจาคล้ายการลาจาก หัวใจของเขาบีบรัดรุนแรงจนแทบหยุดหายใจ"เจ้าหมายความว่าอย่างไร" น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก มือหนาเอื้อมไปจับบ่าทั้งสองข้างของนางเอาไว้แน่น"มีวิธีของเจ้าเองอย่างนั้นหรือ ผิงเอ๋อ... เจ้ากำลังคิดจะทำอะไร!”หลิวหรงผิงไม่ได้หลบสายตา นางมองลึกเข้าไปในดวงตาของสวามีด้วยแววตาที่นิ่งสงบอย่างน่าใจหาย"ท่านเพียงแต่รับรู้ไว้ว่าจากนี้ไปจงทำเพื่อตัวท่านเองและเพื่ออาเฟย อย่าทำให้เขาต้องลำบาก ส่วนตัวข้าๆ มีวิธีของข้าเอง""วิธีของเจ้าคืออะไร ตอบข้ามา!" ชายหนุ่มคาดคั้น เวลานี้เสียงของเขาเริ่มสั่นด้วยความกลัว…. กลัวว่าจะเสียนางไปอีกครั้ง"เจ้าจะหนีข้าไปอีกอย่างนั้นหรือ เจ้าคิดว่าแผ่นดิ

  • ท่านอ๋องเย็นชากับชายาแสนซน   ตอนที่ 213 ความลับในม้วนผ้าไหม

    ภายในนั้นนอกจากตำรายาโบราณ กลับมีม้วนกระดาษผ้าไหมสีแดงชาดหรูหราขอบทองคำ ซึ่งเป็นลักษณะเฉพาะของทางตำหนักเหยียนเหอ ตำหนักส่วนพระองค์ของฮองเฮาซุกซ่อนอยู่ชั้นล่างสุดชายหนุ่มขมวดคิ้วมุ่น ก่อนจะดึงม้วนผ้าไหมนั้นขึ้นมาคลี่ออกทันที แสงเทียนสาดส่องกระทบตัวอักษรหวัดสีทองที่เรียงรายอยู่ด้านใน‘รายชื่อบุตรีขุนนางผู้เพียบพร้อม เพื่อคัดเลือกตำแหน่งชายารองและอนุ’ไล่มาตั้งแต่บุตรีมหาเสนาบดีซ้ายไปจนถึงบุตรีแม่ทัพรักษาพระนคร หัวใจขององค์รัชทายาทพลันกระตุกวูบ เมื่อพอจะรับรู้ความจริงทุกอย่างที่ทำให้นางแปรเปลี่ยนไปสัญลักษณ์ตราประทับสีแดงฉานของฮองเฮาที่มุมกระดาษ เปรียบเสมือนตราบาปที่เหยียบย่ำหัวใจของภรรยาเขาอย่างทารุณ"ฮองเฮา!"สุรเสียงขององค์รัชทายาทแหบพร่าและสั่นเทาด้วยความโกรธจัดที่ปะทุขึ้นในอก ลำคอแกร่งปรากฏเส้นเลือดปูดโป่ง พระหัตถ์หนาบีบม้วนเทียบเชิญคัดเลือกชายารองในมือแน่นจนกระดาษยับย่นแทบแหลกคามือเขารู้ทันทีว่าเหตุใดนางจึงได้ทำตัวแปลกแยกและโศกเศร้าถึงเพียงนี้นางได้รับแรงกดดันและคำข่มขู่จากแม่เลี้ยงใจยักษ์ของเขามาโดยตรงอย่างหลีกเ

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status