ยามเมื่อใจ เพรียกหาเพียงเจ้า

ยามเมื่อใจ เพรียกหาเพียงเจ้า

last update最終更新日 : 2025-07-01
作家:  moonlight -mini連載中
言語: Thai
goodnovel12goodnovel
10
1 評価. 1 レビュー
29チャプター
2.6Kビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

ความรักหวาน

พระเอกเก่ง

นายเอกเก่ง

ดื้อรั้น

แต่งงานสายฟ้าแลบ

การแต่งงานตามสัญญา

ความรักครั้งแรก

นางคือคู่หมายที่เขาปฏิเสธการมีตัวตนมาโดยตลอด แต่เมื่อได้สบกับดวงตาสีดำขลับนั่น ราวกลับมีผีเสื้อนับพันบินอยู่ในอก ตั้งแต่พริบตานั้นใจเขาก็เพ้อหาแต่เพียงนาง

もっと見る

第1話

บทที่ 1

“Selamat pagi semua” sapa seorang guru yang masih muda di dalam kelas.

“Pagi pak” jawab sebagian besar murid dengan senyum dan semangat.

“Perkenalkan nama bapak adalah Ridwan, wali kelas 10 akuntansi 1. Ada pertanyaan?” kata guru tadi sambil melihat ke sepenjuru kelas.

“Pak” kata salah satu murid sambil mengangkat tangannya.

“Iya?” kata pak Ridwan sambil menatap murid tadi dengan bingung.

“Bapak udah punya istri belum?” tanya siswi tadi dengan senyum merekak.

“Bapak udah punya tunangan belum pak?”

“Nomor bapak berapa?”

“I* nya apa pak?”

“Twiteer nya apa pak?”

“Rumahnya di mana pak?”

Tanya beberapa murid dengan semangatnya.

“Untuk masalah itu semua adalah privasi saya jadi hormati privasi saya, paham?" kata pak Ridwan dengan wajah datarnya.

“Baik pak" kata salah satu siswi dengan nada lesu.

“Yang lain?” tanya pak Ridwan sambil melihat ke seluruh penjuru kelas.

“Pengurus kelas tidak di tunjuk pak?” tanya salah satu murid.

“Untuk pengurus kelas emm~” kata pak Ridwan sambil menggelus dagunya berpikir.

“Karena kalian baru berangkat hari ini, kita pilih pengurus kelas dengan cara, bapak yang tunjuk. Bapak tunjuk yang jadi ketua dan wakil. Seterusnya bapak serahin ke mereka, paham?” lanjut pak Ridwan.

“Paham pak” jawab sebagian murid dengan semangat.

“Baik, bapak mulai” kata pak Ridwan sambil melihat ke penjuru kelas dan murid-murid menatap pak Ridwan dengan senyum mengembang. Tapi ada salah satu murid yang tak menatap pak Ridwan, dia fokus dengan novel di meja. Dia duduk di bangku paling belakang. Saat pak Ridwan menatap ke murid tadi dia merasa tertarik.

“Kamu yang di belakang” kata pak Ridwan tak jelas membuat para murid bingung.

“Siapa pak?” tanya salah satu di antara mereka.

“Yang sedang menunduk” kata pak Ridwan lagi sambil menunjuk murid yang tadi dia maksudkan.

"Hey di panggil tuh, sama pak Ridwan” kata seseorang yang duduk satu bangku dengan Fia.

Fia yang merasa di ajak bicara langsung menghadap ke arah teman sebangkunya sambil mengangkat alisnya, bertanda dia sedang bertanya.

“Di panggil pak Ridwan” kata teman sebangkunya yang tahu maksud dari raut wajah Fia.

“Ada apa pak?” kata Fia setelah mendapat jawaban dari teman sebangkunya.

“Nama kamu siapa?” tanya pak Ridwan sambil menatap fia.

“Fia” jawab Fia singkat dan padat dengan ekspresi tak suka.

“Nama panjang” kata pak Ridwan lagi.

“Di absensi ada pak, cari aja”jawab Fia dengan enteng.

“Fia kamu jadi ketua kelas” kata pak Ridwan sambil menatap Fia datar.

“Saya? Gak bisa pak” kata Fia dengan santainya.

“Kenapa?” tanya pak Ridwan sambil menatap Fia heran.

“Saya gak pandai jadi kayak gitu dan juga saya malas Menjadi penanggung jawab kelas ini, yang lain aja pak saya tidak mau” kata Fia dengan tenangnya.

“Oh, kalau begitu kamu jadi sekretarris kelas” kata pak Ridwan lagi.

“Saya tid-“ kata Fia terpotong.

“Sayangnya saya tidak mau menerima bantahan. Kamu Fia jadi sekretaris satu dikelas ini” final pak Ridwan.

“Ck, iya” pasrah Fia.

“Baiklah, untuk ketua kelas kamu yang duduk di sambing kiri Fia” kata pak Ridwan sambil menunjuk salah satu siswa yang berarda di dalam kelas.

“Saya pak?” kata salah satu siswa yang duduk di samping kiri Fia.

“Iya” jawab pak Ridwan malas.

“Baik pak” kata siswa tersebut dengan senyum manisnya.

“Dan untuk wakil, kamu yang duduk di depan pojok kanan” kata pak Ridwan sambil menunjuk salah satu siswa.

Fia merasa malas dengan ini semua, rencananya untuk tak ingin berinteraksi dengan yang lainnya gagal karena dia menjadi anggota inti kelas. Dan itu semua gara-gara sepupunya itu, yah pak Ridwan adalah sepupunya Fia. Lebih tepatnya anak pertama dari pamannya. Terkadang Fia memanggilnya Om, katanya biar lebih sopan, kalau kakak terlalu muda untuk umurnya makanya Fia memanggil dia Om.

Sebenarnya dulu Fia bukanlah gadis seperti ini tapi lingkungan sekitarnya yang membuatnya seperti ini, seorang gadis yang tak suka berbaur dengan yang lainnya dan selalu menutup diri.

Fia kembali membaca novelnya yang tertunda tadi, dia tak menghiraukan yang lainnya. Tanpa dia sadari ternyata dia membaca novel sudah cukup lama, dia baru sadar saat bel istirahat berbunyi.

“Kamu mau ke kantin bareng?” tanya seorang gadis di sampingnya.

“Gak, duluan aja gue masih mau di kelas” kata Fia dengan nada yang cukup datar.

“Oh, ya udah aku ke kantin dulu ya” kata orang tadi dan berjalan menjauh dari bangku Fia.

“Hm” jawab Fia dengan pelan.

Fia mulai melanjutkan membaca novelnya tanpa memperdulikan sekelilingnya dan kebisingan karena ulah dari anak laki-laki yang ada di kelasnya.

“Hai” sapa seseorang kepada Fia.

“Hm” jawab Fia dan menatap orang itu sekilas.

“Boleh kenalan” tanya orang tadi sambil tersenyum manis.

“Hm” jawab Fia seadanya.

“Kenalin nama aku Disa dan ini Yara” kata disa memperkenalkan diri.

“Fia” jawab Fia seadanya.

“Kamu gak ke kantin Fi?” tanya Disa sambil menatap Fia.

“Gak” jawab Fia dengan nada acuh.

“Kantin yok Dis, laper gue” kata Yara.

“Kamu mau bareng gak Fi?” tanya Disa dan di balas gelengan oleh Fia.

“Gak” jawab Fia.

“Yaudah kita duluan ya Fi” kata Yara dan menarik Disa menjauh.

“Bye Fi” kata Disa sambil melambaikan tangan ke arah Fia.

"Gila, gue merinding di deketnya si Fia, lu juga Dis ngapain ngajak dia kenalan sih" kata Yara setelah mereka sudah berada di depan kelas.

"Gak tau, aku tiba-tiba penasaran aja sama Fia" kata Disa sambil menatap Yara.

"Penasaran tuh jangan sama manusia modelan kek gitu dong Dis" kata Yara dengan nada putus asa.

"Gak papalah angep aja buat mencari pengalaman baru, kita kan belum pernah berteman sama orang seperti tadi" kata Disa dengan senyum manisnya.

"Iya juga sih, serah lu lah gue ngikut aja" kata Yara menyetujui perkataan Disa tadi.

♤♧♤

Sudah hampir satu bulan Disa dan Yara mendekati Fia dan mulai membuahkan hasil. Sekarang Fia mulai bisa banyak bicara dan tersenyum menanggapi ucapan mereka.

Disa juga menceritakan bahwa dia bisa melihat sosok lain di dunia ini dan di respon santai oleh Fia, tetapi Yara sangat terkejut mengetahui jika Disa bisa melihat hal-hal seperti itu.

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む

レビュー

Magic Muffin
Magic Muffin
น่าสนใจถ้าอัพจนจบจะกลับมาอ่านทีเดียว
2025-09-13 16:35:38
0
0
29 チャプター
บทที่ 1
บทที่ 1เสียงฝีเท้าของแม่ทัพโจวดังก้องไปทั่วโถงทางเดินของตระกูลโจว หลังจากเขาไปเข้าเฝ้าฝ่าบาทเสร็จก็เร่งตรงกลับมาที่จวนเพราะรู้ว่าข่าวที่เขาจะต้องเปลี่ยนตัวกับแม่ทัพจางที่จะกลับมาจากชายแดนเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บคงถึงหูภรรยาที่รักแล้วเมื่อก้าวเข้าเรือนใหญ่ ซ่งอวี้หลินผู้เป็นภรรยาของเขาก็สะอื้นเสียงดังขึ้นจนแม่ทัพโจวต้องเร่งวางของทุกอย่างในมือและเข้าไปประคองนางหญิงสาวนั่งร้องห่มร้องไห้อยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลักสีเข้ม ข้างกายมีผ้าเช็ดหน้าอีกสองผืนที่เปื้อนคราบน้ำตาแล้ววางเอาไว้ และในมือก็ยังมีอีกผืนราวกับจะบอกเขาว่านางนั่งร้องไห้เช่นนี้มานานหลายชั่วยามแล้ว เขากังวลใจที่ภรรยาที่รักจะเสียใจ แต่เพราะแต่งงานและอยู่ร่วมกันมานานหลายสิบปีจึงมองออกว่า ที่เป็นอยู่ฮูหยินของเขาคงแค่แสดงเพียงเท่านั้น ถึงกระนั้นเขาก็ต้องปลอบนางเหมือนทุกครั้งที่เขาและบุตรชายจะต้องออกไปรบ“หลินเอ๋อร์...มิใช่เจ้าก็รู้อยู่แล้วหรือว่า การแต่งเข้ามาในตระกูลโจวย่อมต้องเผชิญกับเรื่องเช่นนี้ ข้าเป็นแม่ทัพ ต่อไปบุตรชายของเราก็จักต้องเป็นมิต่าง วันนี้พวกเขาได้ออกศึกก็ถือเป็นการเรียนรู้” โจวหยางเฉิงอธิบายกับภรรยา แม้น้ำเสียงจะดูจ
続きを読む
บทที่ 2
บทที่ 2ห้องโถงใหญ่ที่ตกแต่งด้วยผ้าปักอักษรจีนที่ดูเหมือนยันต์ยากจะอ่าน และกลิ่นของกำยานที่ค่อนข้างเฉพาะตัวทำให้ใครก็ตามที่เข้ามาหาซินแสเฒ่าในที่แห่งนี้ก็มักจะมีกลิ่นประหลาดนี่ติดตัวออกไปและมันก็เป็นสิ่งที่โจวอี้หลงไม่ชอบเลยสักนิด เขามองไปทั่ว ๆ และพบกับซินแสเฒ่านั่งลูบเคราอยู่หลังโต๊ะไม้ใหญ่กลางห้องใบหน้าของอีกฝ่ายเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งกาลเวลา และเพียงแค่สบตากับโจวอี้หลงเครานั่นก็ขยับเหมือนว่าเจ้าตัวกำลังยกยิ้ม มือที่แห้งเหี่ยวตามกาลเวลาหยิบแผ่นดวงชะตาของอี้หลงไปดู โจวอี้หลงมองมารดาของตัวเองที่นั่งอยู่เคียงข้างบิดาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย เขารู้ว่าแม่ของเขาเชื่อถือซินแสคนนี้มาก เขาก็ได้แต่หวังว่าซินแสผู้นี้จะไม่พูดอะไรแปลก ๆ จนทำให้ชีวิตของเขาวุ่นวาย เด็กหนุ่มส่ายหน้าน้อย ๆ อย่างเหนื่อยใจก่อนจะกลับไปนั่งนิ่งสงบเสงี่ยมตามเดิมแม้จะอายุเพียงแค่สิบสามปี แต่คุณชายโจวคนนี้ก็ทำตัวราวกับบิดา เขานั่งหลังตรง หน้าตาที่ควรจะยิ้มแย้มสมวัยกลับไม่ได้เป็นอย่างนั้น สายตาของเด็กชายมองทุกอย่างด้วยแววตาเด็ดเดี่ยวและมุ่งมั่นมิเพียงแค่ท่าทางที่ไม่สมวัย แต่รูปร่างสูงโปร่งของเขาก็ดูจะเป็นผู้ใหญ่ก
続きを読む
บทที่ 3
บทที่ 3โจวหยางเฉิงที่เดินเข้ามาในห้องพร้อมบุตรชายทั้งสามก็ได้แต่มองภรรยาของตนแล้วถอนหายใจออกมาเบา ๆ “นี่เจ้าจะจริงจังกับเรื่องนี้มากเกินไปหรือเปล่า ข้ากับลูกจะต้องเดินทางอยู่อีกไม่กี่วันนี่แล้ว เจ้ายังจะวุ่นวายเรื่องนี้อยู่อีกหรือ”“ท่านพี่อย่ามาว่าราวกับข้าบกพร่องในหน้าที่นะเจ้าคะ ข้าวของเครื่องใช้ที่จะต้องเตรียมสำหรับการเดินทางของท่านพี่และลูกชายของเราข้าล้วนเตรียมเอาไว้เสร็จสิ้นแล้ว ยังไปช่วยสะใภ้ใหญ่ของเราจัดการของอี้เทียนแล้วด้วย เหลือเพียงเรื่องนี้เท่านั้นที่ข้าจะต้องทำเพื่ออี้หลง หากข้าไม่ทำอะไรเลย ข้าจะนอนหลับได้อย่างไร”“ท่านพ่อ ข้าว่าปล่อยให้ท่านแม่ทำเถอะ เพื่อความสบายใจของท่านแม่ ขนาดน้องเล็กยังไม่ขัดพวกเราก็ควรที่จะปล่อยให้ท่านแม่ทำไป” โจวอี้เทียนเอ่ยขึ้น แม้จะไม่ได้เห็นด้วยนัก แต่ก็ไม่อยากขัดใจผู้เป็นแม่ อี้เหวินและอี้หลงก็พยักหน้า โจวหยางเฉิงมองภรรยาและลูกชายก่อนจะถอนหายใจอีกครั้ง“ข้าจะไม่ขัดเจ้าก็แล้วกัน แต่ขอบอกให้เจ้ารู้เอาไว้ อีกสองวันข้ากับลูก ๆ ก็จะออกเดินทางไปที่ค่ายนอกเมืองเพื่อไปจัดเตรียมกองกำลัง มิได้อยู่รั้งรอในเมืองและไปพร้อมกับเสบียง หากเจ้าอยากทำอะไรก็ค
続きを読む
บทที่ 4
บทที่ 4ซ่งอวี้หลินเดินเข้าไปในจวนหลี่พร้อมผู้ติดตาม เมื่อได้พบกับคหบดีหลี่ นางก็เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่ถึงกระนั้นก็แอบมองอีกฝ่ายด้วยสายตาคาดคั้น“ข้ามาเพื่อไต่ถามเรื่องเวลาตกฟากของบุตรสาวคนเล็กของท่านคหบดีหลี่ ข้าทราบมาว่านางเกิดปีกระต่าย เดือนเจีย เพียงแต่วันนั้นคหบดีหลี่พอจะบอกความจริงแก่ข้าได้หรือไม่”คหบดีหลี่หายใจยาว เขาคิดอยู่แล้วว่าอาจจะมีวันนี้ ตั้งแต่ได้ยินข่าวคนตามหาเด็กสาวที่เกิดปีและเดือนเดียวกับลูกสาวของเขาตอนแรกไม่รู้ว่าคนเหล่านั้นตามหาไปเพื่ออะไร และใครเป็นคนตามหา แต่ไม่ว่าจะเพราะอะไรเขาก็หวังว่าคงจะมีเด็กสักคนที่มีวันเดือนปีเกิดใกล้เคียงกับบุตรีของเขาแล้วเดี๋ยวเรื่องมันก็คงจะซาไปเอง แต่ดูเหมือนตอนนี้จะไม่เป็นอย่างนั้นแล้ว ชายมีอายุหันไปมองภรรยาของเขาที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ทั้งคู่สบตากันอย่างจำยอมก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ เพื่อตอบรับคำของฮูหยินของตระกูลโจว“บุตรีคนเล็กของข้า เกิดปีเถาะ เดือนเจีย วันขึ้น 8 ค่ำ ยามเหม่าขอรับ”ดวงตาของซ่งอวี้หลินสว่างวาบ นางยิ้มกว้างด้วยความดีใจ “เช่นนั้นข้าขอทำการสู่ขอและหมั้นหมายบุตรีของท่านกับบุตรชายของข้าโจวอี้หลงจะได้หรือไม่ อีกไม่เกินชั
続きを読む
บทที่ 5
บทที่ 5คหบดีหลี่และฮูหยินที่ยืนอยู่ข้างในจวนหันมองหน้ากันก่อนจะถอนหายใจออกมา แม้จะพยายามยิ้มแย้มแต่ใบหน้าพวกเขากลับเต็มไปด้วยความไม่สบายใจ “เราควรทำอย่างไรดี” ฮูหยินหลี่ถามเสียงเบา สายตาจับจ้องไปยังขบวนสินสอดที่กำลังขนเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย พวกเขาไม่ได้ตื่นเต้นกับมูลค่าของมันเลยแม้แต่นิด เพราะตระกูลหลี่ก็เป็นหนึ่งในตระกูลที่ร่ำรวย พวกเขาค้าขายได้ดี มีเงินทองมากมาย ร้านขายข้าวของพวกเขาก็เรียกได้ว่าเป็นร้านที่ขายได้ดีที่สุดในเมืองร้านหนึ่ง แต่ถึงอย่างไรก็เป็นเพียงพ่อค้าคหบดีหลี่ถอนหายใจหนักอีกครั้งก่อนจะตอบกลับไปอย่างไร้หนทาง “เราไม่มีทางเลือกอื่น ขุนนางใหญ่โตอย่างตระกูลโจวจะทำอะไร ใครจะสามารถขัดขวางได้ ถ้าเราปฏิเสธ... พ่อค้าทุกคนในเมืองคงจะหันหน้าหนีไม่ทำการค้ากับพวกเรา ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ต้องเป็นเรื่องแน่ ๆ เรื่องนี้ค่อยหาวิธีแก้ไขกันภายหลังก็แล้วกัน”ทั้งคู่ตกลงจะตามน้ำไปก่อนเพราะรู้ดีว่าพวกเขาไม่มีอำนาจมากพอที่จะต่อต้านตระกูลโจว ตระกูลแม่ทัพที่ยิ่งใหญ่ แม้ในใจจะไม่เต็มใจแต่ก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยอมจำนนโดยมิได้รู้เลยว่าไม่ได้มีแต่พวกเขาที่ไม่ต้องการให้งานหมั้นหมายครั้งนี้เกิดขึ
続きを読む
บทที่ 6
บทที่ 6ผ่านไปห้าปีเต็ม ตั้งแต่โจวอี้หลงเข้าร่วมกองทัพในฐานะลูกชายของแม่ทัพใหญ่โจวหยางเฉิง เด็กหนุ่มผู้เคยอยู่ใต้เงาของบิดา วันนี้กลายเป็นนักรบที่บรรดาทหารทั้งกองทัพให้ความเชื่อมั่นและเชื่อใจภายหลังจากที่บิดาของเขาได้รับบาดเจ็บสาหัสในศึกใหญ่เมื่อปีก่อน โจวอี้เทียน และโจวอี้เหวินที่เป็นรองแม่ทัพก็อารักขาพาบิดากลับไปรักษาตัวที่เมืองหลวงโจวอี้หลงได้รับมอบหมายให้เป็นแม่ทัพแทนชั่วคราว แม้จะอายุน้อยแต่ชื่อเสียงจากชัยชนะนับครั้งไม่ถ้วนของเขาทำให้ทหารทั้งหลายไม่มีใครกังขาทั้งยังยินดีที่เป็นเขาอีกด้วยความเก่งกาจของโจวอี้หลงพูดถึงไปทั่วทั้งแคว้น ทุกคนล้วนยินดี อาจจะมีแค่คนเดียวเท่านั้นที่ดูจะไม่พอใจ“ว่าที่คู่หมายของเจ้าได้ข่าวว่าขึ้นเป็นแม่ทัพแล้วนี่” “ใครสนกัน เขากับข้าไม่เคยเจอกันสักครั้ง” หลี่หว่านเอ๋อร์ในวัยสิบสามปีคุยกับเพื่อนสนิทอย่างจูหลิงแม้นางจะชอบมารดาของอีกฝ่าย ที่มักจะนำของมาฝากบ่อย ๆ แต่กับตัวคู่หมั้นนามว่าโจวอี้หลงนั้นหญิงสาวไม่ได้อยากเจอหน้าแม้เพียงนิด ตอนนั้นที่มีการหมั้นหมายเป็นเพราะนางยังเด็กนักจึงไม่เข้าใจ แต่ยามนี้นางโตพอจะรับรู้ได้แล้วว่าการหมั้นหมายคืออะไร หากเป็นไป
続きを読む
บทที่ 7
บทที่ 7โจวอี้หลงในชุดเกราะดำสนิทปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตูวังหลวง เกราะที่ผ่านศึกมาอย่างโชกโชน มีร่องรอยของการขูดขีดและคราบเลือดเกาะติดอยู่อย่างชัดเจน แม้จะได้รับการขัดเช็ดจนสะอาดแต่ก็ยังสามารถมองเห็นประสบการณ์สุดสยองในสนามรบได้แต่ละย่างก้าวหนักแน่นและมั่นคง ชายหนุ่มก้าวเดินไปตามทางเดินในวังหลวง ไปยังท้องพระโรงเขาเข้ามาที่นี่ตามพระราชโองการแต่ก็ไม่ได้อยากอยู่นานนัก ทุกย่างก้าวของเขาทำให้ผู้คนรอบข้างต่างหวาดหวั่นและถึงแม้ว่าชายหนุ่มจะหน้าตาดีแต่ก็ไม่มีใครเงยหน้าขึ้นสบตาเขา "นั่นหรือแม่ทัพโจวอี้หลงหรือ เขาดูน่ากลัวอย่างกับปีศาจ สนามรบคงทำให้เขาไร้หัวใจไปแล้ว" เสียงกระซิบกระซาบของเหล่าข้าราชบริพารไม่ได้ทำให้อี้หลงกังวลหรือสนใจ เพราะวันนี้เขาขี่ม้าเข้ามาเมืองหลวงเพื่อเรื่องเดียวเท่านั้น นั่นคือการขอย้อนกลับไปอยู่ที่นั่น อย่างน้อย ๆ เขาก็ไม่ต้องกังวลเรื่องวุ่นวายที่แม่ของเขาสร้างเอาไว้เมื่อห้าปีที่แล้วเขาไม่ได้โทษมารดาเรื่องนี้ แต่หากไม่มีข้อต่อรองดี ๆ ให้แม่ของเขายกเลิกการหมั้น เขาก็คงอยู่เมืองหลวงอย่างไม่เป็นสุขแน่ ๆ “ถวายบังคมฝ่าบาท กระหม่อมกลับมาเมืองหลวงตามพระบัญชา แต่ชัยชนะครั้ง
続きを読む
บทที่ 8
บทที่ 8“เจ้ามาช้าเสียจริงหว่านเอ๋อร์ รู้หรือไม่วันนี้มีแต่คนเอ่ยถึงคู่หมายของเจ้า” หว่านเอ๋อร์ที่ยิ้มทักทายองค์หญิงหกหุบยิ้มในทันทีที่ได้ยิน เพราะแม้แต่องค์หญิงหกก็เอ่ยเย้านาง“หม่อมฉันจะไม่รู้ได้อย่างไรกันเล่าเพคะตั้งแต่ออกจากจวนก็มีแต่คนพูดถึงเขา” “แล้วเขามิได้ไปเยี่ยมเยียนเจ้าที่จวนหรอกหรือ” หว่านเอ๋อร์ส่ายหน้า“จะไปได้อย่างไรเล่าเจ้าคะ ท่านพ่อของข้าบอกว่าแม้แต่จวนตัวเองคงไม่ได้กลับเลยกระมัง เห็นว่าจะเดินทางกลับไปชายแดนอีกแล้ว” หว่านเอ๋อร์มองสหายอีกคนของนาง เพราะเจ้าตัวมีพ่อเป็นขุนนางถึงได้รู้เรื่องราวดีกว่าคนอื่น “ถึงเขาจะมีเวลาอยู่นานก็คงไม่มาหรอก องค์หญิงก็รู้ว่าหม่อมฉันกับเขามิได้หมั้นหมายกันเพราะรัก” “แหม ๆ หว่านเอ๋อร์ของเราพูดถึงเรื่องความรักแล้วหรือนี่” สามสาวหัวเราะกันอย่างมีความสุข แต่ในใจของหว่านเอ๋อร์ก็ยังกังวล สำหรับนางแล้วการได้หมั้นกับขุนนางตระกูลใหญ่อย่างตระกูลโจว ไม่ได้ทำให้นางมีความสุขเลยแม้แต่นิด ไม่ใช่เพราะโดนบังคับหรืออะไร แต่เป็นเพราะนางกังวล ชายที่โตมาในสนามรบและคลั่งการรบขนาดจบศึกชนะแล้วก็ยังขอกลับไปอยู่ชายแดนจะต้องเป็นคนอย่างไรกัน หากมีหนทางที่จะทำให้น
続きを読む
บทที่ 9
บทที่ 9ฝูงชนต่างหลั่งไหลมารอดูและต้อนรับแม่ทัพโจวอี้หลงกลับเมือง แม้ว่าจะเคยมีข่าวว่าเขาดูน่ากลัวมากแค่ไหน แต่เมื่อชาวเมืองรับรู้วีรกรรมของเขา ทุกคนก็ต่างคิดไปในทิศทางเดียวกันว่านี่คือวีรบุรุษโดยแท้สองฝั่งถนนแน่นขนัดไปด้วยผู้คน หว่านเอ๋อร์และจูหลิงก็อยู่ท่ามกลางคนเหล่านั้นเหมือนกัน แม้จูหลิงจะเป็นบุตรีของขุนนางที่ปกติคนมักจะหลบทางให้นาง แต่ไม่ใช่กับครั้งนี้ ทุกคนต่างพยายามเข้าไปให้ใกล้จุดที่แม่ทัพโจวจะผ่านมากที่สุดเพื่อให้ได้เห็นใบหน้าของคนที่เรียกได้ว่าเก่งที่สุดในแคว้นตอนนี้“หว่านเอ๋อร์” จูหลิงเอ่ยเรียกเพื่อนของตน ในน้ำเสียงมีแววกระตือรือร้นอย่างชัดเจน จูงหลิงแทรกคนมากมายเข้าไปด้านหน้าพลางดึงหว่านเอ๋อร์ให้เข้าไปใกล้มากยิ่งขึ้นกว่าเดิม“เดี๋ยวก็หลงหรอก” นางเอ่ยเตือนและจับมือของหว่านเอ๋อร์เอาไว้ราวกับกลัวว่าสหายของนางจะพลัดหลงหายไปกับคนมากมาย“ข้าได้ข่าวว่าเขามีคู่หมายอยู่แล้วนะ” ชาวบ้านที่ยืนอยู่ด้านหน้าของหว่านเอ๋อร์พูดขึ้นทำให้หญิงสาวชะงักและอดไม่ได้ที่จะเงี่ยหูฟัง“บุตรีของคหบดีหลี่ใช่ไหม ไม่รู้จะบอกว่าเป็นบุญหรืออะไร คนบางคนก็เก่งสำหรับคนหมู่มากดี แต่ข้าว่าไม่ใช่สำหรับครอบครั
続きを読む
บทที่ 10
บทที่ 10คำพูดของโจวอี้หลงทำให้แม่ของเขาเงียบไปชั่วครู่ นางมองลูกชายคนเล็กด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย ทั้งภูมิใจและเสียใจในเวลาเดียวกัน“เจ้าโตขึ้นมากจริง ๆ อี้หลง...” รอยยิ้มเศร้าปรากฏบนใบหน้า ไม่รู้ว่าหากต้องให้นางเลือกอีกครั้งนางจะทำเช่นนี้หรือไม่ เพราะสุดท้ายแล้วก็ไม่มีใครบอกได้ว่าที่อี้หลงยังคงมีสุขภาพแข็งแรงอยู่ตอนนี้เป็นเพราะเรื่องก่อนหน้าที่ได้ทำไปหรือเปล่า “แม่รู้ว่าเจ้าไม่สบายใจ...แม่ไม่ควรบังคับเจ้าเรื่องหว่านเอ๋อร์ตั้งแต่แรก แต่เพราะแม่เป็นห่วงจริง ๆ ยามนี้เจ้ากลับมาสุขภาพแข็งแรงไม่ได้บาดเจ็บหากเจ้าไม่ต้องการ...” “แม่ก็จะจัดการยกเลิกให้ แม่คิดว่าทางตระกูลหลี่ก็คงจะเข้าใจ” บิดาและพี่ชายทั้งสองที่ยืนเงียบอยู่นานเพราะอยากให้ทั้งสองได้ปรับความเข้าใจกันก็ยิ้มออกมา “ข้ารู้ว่าท่านหวังดี...แต่ท่านแม่หากข้าจะแต่งงานหรือใช้ชีวิตอยู่กับใคร ข้าก็อยากอยู่กับคนที่ข้ารัก เหมือนกับท่านและท่านพ่อที่รักกันและเลือกที่จะอยู่ด้วยกัน” ซ่งอวี้หลินพยักหน้า “เช่นนั้นเจ้าก็ไปพักเถอะ” โจวหยางเฉิงพูดออกมาเมื่อเห็นว่าทุกอย่างคลี่คลายแล้ว “เรื่องอื่นค่อยคุยกันวันหลังได้ เจ้าก็ไปใช้ชีวิตแบบที่คุณช
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status