ตอนที่ 9 สตรีบ้าแห่งเรือนเฟิ่งอวี้ 2

หลิวหรงผิงสาวเท้าเข้าไปหาสาวใช้ของตนหมายจะประคองให้ลุกขึ้น แต่ยังไม่ทันถึงตัวดีก็ได้ยินเสียงของแม่นมหูเอ่ยขัดขึ้นเสียก่อน

“องค์หญิงเพคะ นี่ก็ใกล้เวลาที่ฮองเฮากับท่านอ๋องจะเสด็จกลับเข้าจวนแล้ว ไม่สู้ปล่อยนางไปก่อนดีหรือไม่เพคะ”

แม่นมหูรีบก้าวเข้ามากระซิบเตือนองค์หญิงเพ่ยเพ่ยด้วยความหวาดระแวง ก่อนจะหันไปสบตากับหลิวหรงผิงอีกครั้งด้วยความรู้สึกไม่ไว้วางใจแปลกๆ

“ก็ได้” องค์หญิงเพ่ยเพ่ยกอดอกพลางชักสีหน้ามึนตึง

“รีบไสหัวไปทั้งนายทั้งบ่าวเสียสิ”

แม่นมหูเอ่ยขึ้นเสียงดัง ทั้งยังก้าวเข้ามายืนบังหน้าองค์หญิงเอาไว้ด้วยสัญชาตญาณที่ลึกๆ นางพอจะรับรู้ได้ว่าสตรีบ้าผู้นี้น่ากลัวเกินไปแล้ว

เสี่ยวเถากับซิ่วอิงรีบลุกขึ้นมาประคองหลิวหรงผิงด้วยความรวดเร็ว ประหนึ่งกลัวว่าองค์หญิงจะเปลี่ยนใจ

“จะทำอะไรข้า จะพาข้าไปเที่ยวหรือ” หลิวหรงผิงแกล้งถามเสียงใสซื่อ

“ใช่เพคะ ไปเที่ยวนะเพคะพระชายา”

“ไปๆๆ ไปสิ เร็วเข้า”

สาวใช้ทั้งสองจับแขนทั้งสองข้างของนายสาวเอาไว้ ก่อนจะพาร่างบอบบางกลับไปยังเรือนนอนของตนทันที

“คอยดูเถอะ สักวันข้าจะเขี่ยเจ้าออกไปจากจวนนี้ให้ได้ แล้วให้พี่หญิงเว่ยมาเป็นพี่สะใภ้ของข้าแทน”

องค์หญิงเพ่ยเพ่ยคาดโทษตามหลังด้วยความเจ็บใจ

“แต่ว่าองค์หญิงเพคะ นางคือพระชายาที่ฮ่องเต้พระราชทานสมรสให้กับท่านอ๋องนะเพคะ ใช่ว่าท่านอ๋องจะหย่าขาดกับนางได้ง่ายๆ เสียเมื่อไหร่”

“เฮอะ! ก็คอยดูเถอะ ไม่มีอะไรที่คนอย่างข้าทำไม่ได้หรอก”

คล้อยหลังคนทั้งสามเดินห่างจากสวนดอกไม้หน้าเรือนมาไกลพอสมควรแล้ว หลิวหรงผิงก็หันมามองบ่าวคนสนิททันที

“เจ็บมากหรือไม่”

“อะไรหรือเพคะ”

“ก็หัวของพวกเจ้าอย่างไรเล่า ต่อไปอย่าได้ทำเช่นนั้นอีกนะเข้าใจหรือไม่”

“หากว่าไม่ทำเช่นนั้น องค์หญิงก็คงไม่ยอมเลิกราง่ายๆ เป็นแน่เพคะ”

“ข้าก็บอกพวกเจ้าไปแล้วว่าข้ามีวิธีจัดการกับนาง แต่ช่างเถอะนั่งลงก่อนเร็วเข้า”

เมื่อเห็นว่ามีโขดหินเตี้ยๆ อยู่ตรงหน้า หลิวหรงผิงก็รีบสั่งให้ทั้งสองนั่งลงทันที ก่อนจะล้วงเอาอุปกรณ์ทำแผลในห่อผ้าออกมา เด็กสาวทั้งสองจ้องมองตาไม่กะพริบ

“หนะ นั่นอะไรหรือเพคะ”

“มันคือยารักษาแผล”

“ยารักษาแผล”

“อย่าถามมากน่า ยื่นหน้ามาใกล้ๆ ข้าสิ”

“เพคะ / เพคะ”

ทั้งคู่ยอมทำตามคำสั่งแต่โดยดี หลิวหรงผิงเริ่มลงมือทำความสะอาดบาดแผลด้วยน้ำเกลือ ค่อยๆ ซับลงบนแผลและบริเวณรอบๆ อย่างเบามือ

แม้ในใจของสาวใช้ทั้งสองจะมีคำถามมากมายเพียงใด แต่เมื่อสบเข้ากับดวงตาและสีหน้าจริงจังของหลิวหรงผิง เด็กสาวทั้งสองก็จำต้องปิดปากเงียบไว้

เมื่อทำความสะอาดเสร็จสิ้น หลิวหรงผิงก็เปิดขวดยาฆ่าเชื้อสีแดงเข้มก่อนจะเทน้ำยาลงบนสำลีสีขาว ทว่าหยาดน้ำยาสีแดงคล้ายโลหิตทำเอาบ่าวทั้งสองตื่นตะลึงจนเผลอร้องเสียงหลง

“พระชายา! ท่านมีบาดแผลตรงไหนหรือเพคะ”

“บาดแผลอะไรของพวกเจ้า”

“ก็นั่น...เลือดไม่ใช่หรือเพคะ”

“หืม?” นางมองตามนิ้วมือที่ชี้มา ก่อนจะอดยิ้มขำให้กับความซื่อของเด็กสาวทั้งสองไม่ได้

“ไม่ใช่เลือดหรอก แต่มันคือน้ำยาสำหรับทาแผล ช่วยป้องกันการติดเชื้อและทำให้แผลของพวกเจ้าหายเร็วขึ้นอย่างไรเล่า”

“พวกบ่าวไม่เห็นเคยได้ยินมาก่อนเลยเพคะ”

“ไม่เชื่อข้ากระนั้นหรือ” พูดจบนางก็หัวเราะเบาๆ ให้กับความไร้เดียงสาของพวกนาง

‘ยังดีที่ทะลุมิติมาแล้วนางยังมีพวกนางเป็นเพื่อน ไม่เช่นนั้นข้าคงเหงาตายแน่ ไม่คิดเลยว่าภารกิจแรกจะต้องมาช่วยเหลือคนของตัวเองก่อนใครเสียอย่างนั้น ทำอย่างกับระบบรู้ล่วงหน้าว่าจะมีเรื่องเกิดขึ้นงั้นแหละ’

[เนื่องจากระบบถูกออกแบบมาให้ประมวลผลและคาดการณ์ล่วงหน้าได้อย่างแม่นยำ อย่างไรก็ตาม ระบบยังคงมีข้อจำกัดตามขอบเขตของโปรแกรม]

เสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นในหัว

“ตาเถร!” หลิวหรงผิงเผลอร้องอุทานออกมา

“มีอะไรหรือเพคะ”

“มะ ไม่มีอะไร” หลิวหรงผิงรีบปฏิเสธ ก่อนจะบ่นอุบในใจ

‘เจ้าจะมาเหตุใดไม่ให้ซุ่มให้เสียงกันบ้างเลย’

[ตัวข้านั้นเป็นระบบวิเศษ คอยเลื่อนลอยอยู่ข้างกายเจ้าของระบบตลอดเวลาอย่างไรเล่าเจ้าคะ]

‘จริงหรือนี่’

[ระบบ : เจ้าของระบบทำภารกิจแรกเสร็จสิ้น รับกุญแจเปิดคลังยาหนึ่งดอก]

[ภารกิจต่อไป : ...]

‘ข้าไม่ทำ! เพิ่งทะลุมิติมาได้ไม่ทันไรก็ควรให้ข้าได้ทำใจบ้างสิ’

นางโอดครวญในใจจนเผลอลงน้ำหนักมือหนักไปหน่อย ทำเอาเสี่ยวเถาเผลอร้องครางออกมา

“อ๊ะ… ขอโทษที ข้าลืมตัวไปหน่อย”

“พระชายา ยังไม่เสร็จอีกหรือเพคะ”

“ใกล้แล้วๆ”

[ระบบ : รางวัลในครั้งนี้คือเพิ่มเงิน 10,000 ตำลึง และแต้มสะสม 5,000 แต้ม ใช้แลกสมุนไพรหรือสิ่งของวิเศษในระบบ]

‘จริงเหรอ!’

“พระชายาเพคะ บ่าวว่าน่าจะพอได้แล้วกระมังเพคะ”

เสี่ยวเถาประท้วงเสียงอ่อย ขณะที่หลิวหรงผิงกำลังตื่นตะลึงกับของรางวัลล่อตาล่อใจอยู่นั้น มือของนางที่ถือสำลีชุบยาก็กดค้างไว้ที่บาดแผลของเสี่ยวเถาแน่นจนเด็กสาวอดแสบร้อนไม่ได้

‘นี่พระชายาทำแผลให้นาง หรือตั้งใจจะเพิ่มบาดแผลให้กันแน่นะ’ 

เสี่ยวเถาคิดในใจพลางน้ำตาคลอ