ตอนที่ 10 นี่หรือคือสามีของข้า

“ขอโทษทีๆ เอาล่ะเสร็จเรียบร้อย”

“เช่นนั้นพวกเรากลับเรือนกันเลยดีหรือไม่เพคะ”

“ก็ได้”

เวลานี้ใจของหลิวหรงผิงเลื่อนลอยไปหาเงินรางวัลในภารกิจหน้าเรียบร้อยแล้วจึงยอมเชื่อฟังแต่โดยง่าย

ทว่าระหว่างทางที่จะเดินกลับเข้าเรือนเฟิ่งอวี้นั้น นางก็เหลือบไปเห็นซุ้มประตูหนึ่งซึ่งถูกประดับตกแต่งด้วยมวลดอกไม้นานาพรรณอย่างงดงามจนอดใจไม่ไหว ต้องก้าวเท้าเดินเข้าไปชมดูใกล้ๆ

เมื่อเห็นพระชายาออกนอกเส้นทาง เสี่ยวเถากับซิ่วอิงจึงรีบเดินตามไปรั้งตัวนางไว้ทันที

“พระชายาเพคะ หากองค์หญิงรู้ว่าท่านไม่กลับเข้าเรือน ทั้งจวนคงได้วุ่นวายกันอีกแน่เพคะ”

“พวกเจ้าเห็นข้าเป็นเด็กหรืออย่างไร ถึงต้องคอยฟังคำสั่งของนางน่ะ”

“แต่ว่า...”

“อย่ากังวลไปเลย ข้าเพียงแค่อยากสูดอากาศบริสุทธิ์บ้างเท่านั้น อยู่แต่ในห้องแคบๆ อึดอัดจะตายไป”

หญิงสาวเอ่ยก่อนจะสอดส่ายสายตามองไปทั่วบริเวณ

‘จวนแห่งนี้น่าอยู่ไม่น้อยเลยจริงๆ เหตุใดถึงได้เอาแต่กักขังเจ้าของร่างเดิมไว้ที่เรือนท้ายจวนกันนะ’

นางเดินเลียบสวนไปไม่ไกลก็เริ่มเข้าสู่อาณาบริเวณของเรือนใหญ่ ซิ่วอิงเห็นว่าผู้เป็นนายไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเดินจึงรีบเข้าไปดึงแขนเสื้อของหลิวหรงผิงไว้แน่น

หลิวหรงผิงหันกลับมามองเด็กสาวพลางเลิกคิ้วมองอย่างสงสัย

“มีอะไร”

“พระชายากลับเรือนของเรากันเถอะเพคะ”

“ขอข้าเดินต่ออีกหน่อยน่า”

“เช่นนั้นก็ไปเดินเล่นทางอื่นกันเถอะนะเพคะ”

“ทำไมกันเล่า”

นางไม่สนใจท่าทีหวาดหวั่นของสาวใช้คนสนิททั้งสองตั้งหน้าตั้งตาจะก้าวเดินต่อ ทว่าทันใดนั้นพลันได้ยินเสียงฝีเท้าของกลุ่มบ่าวรับใช้ที่กำลังเดินตามใครบางคนมุ่งตรงไปยังเรือนใหญ่เบื้องหน้า

บุรุษผู้เดินนำอยู่หัวแถวมีรูปร่างสูงโปร่ง ท่าทางสง่างามทว่าใบหน้าของเขาถูกปกปิดด้วยหน้ากากเหล็กสีเงินไว้ครึ่งหนึ่ง

แม้จะเห็นเพียงครึ่งหน้าก็ดูออกว่าหน้าตาหล่อเหลาไม่น้อย

‘ใครกันน่ะ...หล่อเหลาเอาการไม่เบาเลยแฮะ’

หลิวหรงผิงยืนแอบอยู่หลังพุ่มไม้หนาข้างประตูเล็กของเรือนใหญ่ ซึ่งเป็นจุดคั่นกลางระหว่างเรือนหลักกับสวนดอกไม้ที่นางกำลังยืนอยู่

สายตาของนางจับจ้องไปยังบุรุษในชุดคลุมสีเขียวหยกที่เพิ่งเดินผ่านประตูจวนเข้าไปเมื่อครู่ ดูเหมือนว่าเขาผู้นั้นจะไม่ทันสังเกตเห็นนางเช่นกัน

“พระชายากลับกันเถอะเพคะ หากท่านอ๋องมาเห็นเข้าท่านจะแย่เอานะเพคะ” บ่าวคนสนิทเอ่ยเตือนเสียงสั่น

“ท่านอ๋องงั้นหรือ อย่าบอกนะว่าคนผู้นั้นก็คือ”

“ก็จวิ้นอ๋องอย่างไรเล่าเพคะ”

“เจ้าว่าอะไรนะ!” หลิวหรงผิงตาโต

“ชู่ว์… อย่าเสียงดังไปสิเพคะ อย่าบอกนะว่าแม้แต่หน้าตาของท่านอ๋องท่านก็ลืมไปหมดแล้ว”

“ไม่ได้ลืมเสียหน่อย” นางอุบอิบปฏิเสธ

‘แต่ไม่เคยเห็นมาก่อนเลยต่างหากเล่า หล่อเหลาไม่เบาเลยนะนั่นแต่เหตุใดถึงได้ใจร้ายกับชายาของตัวเองนักล่ะ’

นางคิดในใจก่อนจะสะดุดตากับสิ่งหนึ่ง

“แล้วเหตุใดเขาถึงต้องสวมหน้ากากด้วยล่ะ อยู่ในจวนตัวเองแท้ๆ ไม่เห็นต้องปิดบังตัวตนเลยนี่นา”

“พระชายาลืมเรื่องที่บ่าวเคยเล่าไปแล้วจริงๆ แน่เลย”

“หือ เรื่องอะไรหรือ”

“ใบหน้าครึ่งซีกของท่านอ๋องถูกพิษลึกลับเพคะ ไม่มีผู้ใดรู้ที่มาที่ไปว่าทรงต้องพิษได้อย่างไรและนี่ก็คงเป็นเหตุผลที่ท่านอ๋องไม่อาจเข้าร่วมการคัดเลือกเป็นองค์รัชทายาทได้ แต่ก็ทำให้พระองค์มีโอกาสได้พำนักอยู่ในเมืองหลวงแห่งนี้ต่อไปได้อย่างสงบสุขอย่างไรเล่าเพคะ”

“เพราะเหตุใดกัน”

“กฎระเบียบของราชวงศ์ระบุไว้ว่าร่างกายที่มีพิษสะสมจนไม่อาจรักษาหาย ย่อมไม่สามารถเสี่ยงให้ขึ้นเป็นองค์รัชทายาทได้เพคะ และท่านคงไม่ลืมอีกเรื่องใช่หรือไม่ว่าท่านอ๋องน่ะทรงเป็น...”

“ทำไม เขาเป็นอะไรอีกล่ะ” หลิวหรงผิงเริ่มรู้สึกหวาดระแวงขึ้นมาอีกแล้ว

ทะลุมิติมาเพิ่งรู้ว่าตัวเองมีสามีแล้วแถมยังมีเรื่องลึกลับบางอย่างที่นางยังไม่รู้อีกหรือนี่

“คือว่า...” บ่าวคนสนิทอึกอักไม่กล้าพูดออกมาเสียที

“อ้ำอึ้งอยู่ได้ พูดออกมาเสียทีสิ”

“ท่านอ๋องมีฉายาว่าเป็นองค์ชายปีศาจเพคะ ว่ากันว่าไม่ว่าผู้ใดที่ได้พบเห็นหรือมีเรื่องเกี่ยวข้องด้วยย่อมมีจุดจบที่ไม่ตายดี หรือไม่ก็กลายเป็นคนบ้าสติฟั่นเฟือนไปเลยก็มีเพคะ”

“เหมือนข้าน่ะหรือ”

“มะ ไม่ใช่หรอกกระมังเพคะ” เสี่ยวเถาเอ่ยเสียงอ้อมแอ้ม

“จะไม่ใช่ได้อย่างไรกันล่ะ” ก็เจ้าของร่างเดิมนี้เป็นบ้าเพราะเขาไม่ใช่หรือไง หลิวหรงผิงคิดในใจอย่างปลงตก

“กลับกันเถอะเพคะพระชายา หากท่านอ๋องรู้ว่าท่านแอบเข้ามาเหยียบถึงเรือนใหญ่นี้อาจต้องโทษถูกโบยอีกเป็นแน่ ไหนจะเรื่องที่ท่านเพิ่งก่อเรื่องไว้กับองค์หญิงเมื่อครู่นี้อีก”

“ก็ได้ๆ กลับก็กลับ รีบไปกันเถอะเพราะข้ารู้สึกว่า”

“ว่าอะไรหรือเพคะ”

“เหมือนกำลังจะมีเรื่องซวยๆ เกิดขึ้นอย่างไรล่ะ”

“พระชายาอย่าพูดให้บ่าวกลัวสิเพคะ”

“ข้าล้อเล่นน่า…สภาพข้าที่เป็นแบบนี้ยังจะมีใครกล้าเข้าใกล้อีกล่ะ จริงไหม”

หลิวหรงผิงหันไปยิ้มให้บ่าวคนสนิททั้งสอง ก่อนจะหันกลับไปมองแผ่นหลังกว้างที่เดินพ้นประตูเรือนไปแล้วด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย

‘มีสตรีที่พึงใจอยู่แล้วๆ จะมาแต่งงานกับข้าทำไมกัน’

นางมองตามคนกลุ่มนั้นอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยอมหมุนตัวเดินกลับเรือนของตน โดยไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าทุกการกระทำของนางตกอยู่ในสายตาของคนสองคนที่กำลังจ้องมองลงมาจากมุมมืด