บทที่ 2 รับบทเป็นยู่หลงแล้วหนึ่ง

 

ทุกอย่างมืดสนิทไปชั่วครู่หนึ่ง ก่อนจะปรากฎร่างกายของตน ยืนตัวตรงอย่างสงบเสงี่ยม อยู่ในสถานที่ไม่คุ้นตา เสี่ยวเยาขยี้ดวงตาเบาๆ แววตาใสเปล่งประกายพองโต เมื่อมองไปรอบๆตัว

ที่บัดนี้ทุกสิ่งทุกอย่างได้เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง แม้กระทั้งชุดที่นางสวมใส พริ้วไหวงดงามราวกับเทพธิดา

"เอ๊ะ!!" ทว่าไม่ได้มีเพียงนางเท่านั้น

"..." ดวงตาทุกคู่จับจ้องมายังนาง ราวกับว่าเป็นตัวประหลาด เสี่ยวเยาสูบหายใจลึกเพื่อผ่อนคลาย ก่อนจะสงบนิ่งลงเพื่อไม่ให้ผู้ใดสงสัยในตัวนาง แม้ว่าสถานการณ์ตอนนี้นางควรตกใจแทบสลบเสียให้ได้ แต่ทว่านางมีสติมากพอที่ยับยั้งชั่งใจไว้มิให้เกิดภัยร้ายกับตนเอง 

เสี่ยวเยาชำเลืองมองผู้ที่เดินเคียงข้างนาง สังเกตการแต่งตัวที่เหมือนกัน รวมทั้งท่าทางการวางตัว ต้องเป็นเหล่านางกำนัลแน่นอน

"เรากำลังไปไหนเหรอ?" เสี่ยวเยาเอ่ยถามนางกำนัลใกล้ตัว

"เข้าเฝ้าฮ่องเต้" 

"ฮ่องเต้!!! คือใครกัน?"

"บังอาจ! เจ้าคงเสียสติไปแล้วเหรอ เจ้าไม่รู้จักฮ่องเต้ไทจู่ได้อย่างไรกัน?" ดูเหมือนว่านางผู้นี้จะเป็นนางกำนัลรับใช้ชั้นผู้มีอาวุโส

"กูกู ข้าว่าอย่าเสียเวลากับนางเลย นางคงพักผ่อนน้อยเกินไป สติเลยเลอะเลือน"นางกำนัลผู้น้อยเอ่ยขึ้น

'ท่านผู้นี้คงเป็นนางกำนัลรับใช้ผู้มีอาวุโส หมายถึงอยู่ทำงานรับใช้ในวังนานจนใกล้เกษียณออกจากวังแล้วสินะ!!' เสี่ยวคิดภายในใจ 

"เช่นนั้นก่อนจะออกจากวังไป ข้าต้องอบรมฝึกฝนพวกเจ้าเสียก่อน แต่เจ้านะ!โชคดี เพราะความฉลาดของเจ้า จึงได้รับราชโองการจากฮ่องเต้ เข้ารับใช้ในจวนท่านแม่ทัพ จึงไม่ต้องฝึกฝนเจ้ามากนัก โชคดีของเจ้าเสียจริง หึหึ"

"เอ๊ะ!!"

'นางผู้นี้เผยรอยยิ้มตรงมุมปากอย่างมีเลคนัย แต่ช่างเถอะ! ไม่คิดจะอยู่ที่แห่งนี้นานนักหรอก เมื่อมีทางเข้าย่อมมีทางออก'

'จักรพรรคไทจู่ หรือจ้าวควงอิ้น เป็นบุญตาเราเสียจริง ไม่คิดว่าชีวิตนี้จะมีโอกาสได้เจอตัวจริงเช่นนี้ หากอิงอิงรู้ว่าเข้าจะทำหน้าอย่างไรนะ อิอิ^^ ว่าแต่ฮ่องเต้ดูดีกว่าในภาพวาดนั่นตั้งเยอะ! หนอยไอเจ้าคนวาดมันอยู่ไหนกัน อยากจะเห็นหน้านักเชียว' นางได้แต่คิดในใจ

"เจ้าชื่ออะไร?" กูกูถามขึ้นด้วยความไม่พอใจในท่าทางกิริยา และคำพูดของเธอที่เปลี่ยนแปลงไป

"เสี่ยวเยาเจ้าค่ะ" นางรีบก้มหน้าลงต่ำ เพราะกูกูท่านนี้มียศที่สูงกว่านางนัก และอาจจะมีสิทธิในการลงโทษนางก็ได้ เหตุใดต้องมาเจ็บตัว ณ ที่สถานแห่งนี้ด้วย สงบเสงี่ยมเจียมตัวไว้ยังเสียดีกว่า

"ได้เวลาที่เจ้าจะต้องเดินทางไปจวนท่านแม่ทัพตามพระราชโองการของฮ่องเต้ ควรแสดงกิริยามารยาทของเจ้า ให้สงบเสงี่ยมเรียบร้อยดั่งใบหน้าที่งดงาม ยิ่งนางกำนัลผู้ใดในที่นี้ ครั้งนี้ข้าจะไม่เอาความเจ้า"

"เอ๊ะ!! ตำนักท่านแม่ทัพเจิ้งเจี๋ย!!!.ขึ้นชื่อว่าเป็นแม่ทัพผู้โหดเหี้ยม ไม่ได้! ข้าไม่ไป! ขอเปลี่ยนเป็นจวนท่านอ๋องเถอะท่านกูกู.." น้ำเสียงสิ้นหวังถูกเปล่งออกไปโดยไม่ไตร่ตรอง ท่านกูกูนิ่งอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงอ่อนโยน

"เสี่ยวเยาเอ๋ย...นี่คือโชคชะตาของเจ้า เจ้าไม่มีสามารถหลีกเลี่ยงลิขิตของสวรรค์ได้ พระบัญชาของฮ้องเต้ เมื่อตรัสออกมาแล้ว ก็ยากจะคืนคำได้ จงก้มหน้ายอมรับมัน แล้วสักวันเจ้าจะขอบคุณสววรค์ ที่ได้มาเยือน ณ ที่แห่งนี้" ท่านกูกูพูดออกมาพร้อมยิ้มกว้างถึงตา รอยยิ้มนั้นช่างดูงดงาม และจริงใจยิ่งนัก

" ให้ข้าไปบุกน้ำลุยไฟ หรือปีนเขายังเสียดีกว่า ขืนอยู่ที่นั่น ข้าได้ตายก่อนจะกลับบ้านแน่ๆ"

"เสี่ยวเยา...."

"รับราชโองการเพคะ!" เสี่ยวเยาจำใจโค้งคำนับรับราชโองการแต่โดยดี  แม้ประวัติศาสตร์จารึกไว้ว่า 'แม่ทัพผู้นี้ใช้ดาบคู่กายสบั่นคอผู้บริสุทธิ์อย่างไร้ปราณี หากเป็นฝ่ายศัตรู แม้มีลูกเด็กเล็กแดงก็ไม่เว้น ไร้ความเมตตา ป่าเถือน  นางกำนัลที่ทำงานในจวนหากไม่พอใจ ก็จะถูกทะลกหนังนิ้วมือออกจนหมดสิ้น เหล่าทหารที่ทำให้โกรธกริ้วก็จะถูกทะลกหนังตา ให้หมาป่า สัตว์เลี้ยงคู่กายกิน ' คราวนี้เจ้าได้ตายจริงๆ แน่เสี่ยวเยา

"หากเจ้าอยากจะกลับไป สถานที่เจ้าจากมา ก็ต้องทำให้แม่ทัพเจิ้งเจี๋ยพึงพอใจในตัวเจ้า เจอกันครั้งหน้า ข้าจะตอบคำถามทุกอย่างที่เจ้าสังสัย หึ หึ เจ้าเด็กน้อยเอ่ย "

"นางรู้! นางเป็นใครกันแน่?"

"ได้เวลาแม่ทัพกลับจวนแล้ว รีบไปรายงานตัว ต่อท่านแม่ทัพเถิด" กูกูเดินจากไปโดยไม่ได้อธิบายให้นางหายครางแครงใจ สิ่งที่นางสัมผัสได้ในตอนนี้คือ กูกูผู้นี้อาจรู้เหตุผลที่เธอมาอยู่ที่นี่

"ฝากเจ้าดูแลนางด้วย" 

"เป็นหน้าทีของข้าอยู่แล้ว ท่านย่อมรู้ดีว่าข้าเป็นห่วงนางยิ่งกว่าผู้ใด้ " เสียงทุ้มเอ่ยตอบ อย่างมันคง ร่างกายสูง กำยำ สง่างาม มองไปยังนางกำนัลด้วยแววตาอันอบอุ่น 

เสี่ยวเยาเหลือบมองทหารผู้นี้ก่อนครุ่นคิดในว่า 'หน้าตาผิวพรรณก็แตกต่างจากชาวบ้านธรรมดายิ่งนัก ต่างจากทหารผู้อื่นโดยสิ้นเชิง ท่าทางการเดินอรชรอ้อนแอ้นแบบนี้จะปกป้องแม่ทัพได้อย่างไรกัน ไม่ไหว ไม่ไหว'

"นี่ เสี่ยวเยาไม่ว่าเธอจะเจออะไรในจวนแม่ทัพจงอดทนไว้ ห้ามโต้ตอบเป็นอันขาดเข้าใจไหม" 

"นายรู้จักฉัน! ไม่ซิ ท่านรู้จักข้าเหรอ"

"........."

ไร้เสียงตอบกลับ ทหารชั้นผู้น้อยนำทางเธอมาหยุดหน้าที่จวนโทรมๆหลังหนึ่ง ที่ดูเหมือนว่าจะร้างนานนับปี

"เสื้อผ้าอยู่ในห้องไปเปลี่ยนซะ! เร็วเข้าซิใกล้เวลารายงานตัวแล้ว"

"ฮ่ะ! ต้องเปลี่ยนเสื้อด้วยเหรอ..."

"เพื่อความปลอดภัยของเจ้า ต่อไปนี้ตัวตนของเจ้าจะถูกปกปิด เจ้าคือ นายทหาร ยู่หลง ไปซ่ะ ก่อนที่มีใครมากันเห็นเข้า ไว้ข้าจะอธิบายทีหลัง"

"อืมๆๆ ไหนๆก็มาถึงขั้นนี้แล้ว เฮ่ออ"

ภายในห้องเต็มไปด้วยหยากใยแมงมุม ขี้ฝุ่นที่หนาเขอะ ผ้าม้านขาดหลุดลุ้ย กลิ่นอับตลบอบอวลไปทั่วห้อง! แต่ข้าวของเครื่องใช้ยังอยู่คบคัน พร้อมกระจกเก่าๆที่ตั้งอยู่โต๊ะเครื่องแป้ง

เสี่ยวเยามองใบหน้าตัวเอง โล่งใจที่ใบหน้ายังคงเดิม แต่ดูอ่อนเยาว์กว่าเดิมเป็นสิบเท่า

"ดูอ่อนวัยกว่าเดิม สวยเหมือนกันนะเรา^^"

นางมองบนโต๊ะพบว่ามีชุดเครื่องแบบทหาร และดาบหนึ่งเล่มหนึ่งวางคู่กัน พร้อมป้ายชื่อประจำตัว

"ยู่หลง ชื่อผู้ชาย หรือว่านี่จะเป็นคือภารกิจสอดแนนท่านแม่ทัพ ตาย ตาย รนหาที่ตายตายแท้ๆเสี่ยวเยา วรยุทธก็ไม่มี ทักษะฟันดาบก็ไม่เป็น ทำไงดี เสี่ยวเยา " ตอนนี้เธอสบสนวุ่นวายใจกับการเอาตัวรอด ณ ที่แห่งนี้ ความวิตกกังวล มโนภาพไปต่างๆนาๆหัวเธอแทบจะระเบิดเสียให้ได้

"ถ้าหากเราเป็นผู้หญิง เกิดแม่ทัพนั่นหน้ามืดขึ้นมาจับเราทำเมีย ก็คงเหมือนตกนรกทั้งเป็น ไม่ได้ๆ !ปลอมเป็นชายปลอดภัยที่สุดแล้วอย่างน้อยเราเองก็ยังมีนายทหารผู้นี้คอยดูแลอยู่ ไม่ต้องกลัวไปเสี่ยวหยา เธอต้องได้แน่ อีกไม่นานต้องได้กลับบ้านแน่นอน"