ตอนที่2

ตอนที่ 2

ลมยามค่ำพัดผ่านระเบียงเรือนหอ เรือนเหลียนฮัว ซึ่งแยกจากเรือนหลักทางฝั่งซ้ายของจวนติ้งถิงโหว เป็นเรือนส่วนตัวของ สวีเฟิ่งเยี่ยน ที่ติ้งถิงโหวบังคับให้หลานชายหัวดื้อย้ายเข้ามาอยู่หลังจากเขากลับมาจากชายแดน ซึ่งก็เป็นเวลากว่าสามปีแล้ว

หลิงเซียวนั่งนิ่งอยู่นานจนเมื่อย แต่ไม่กล้าขยับไปไหน เดิมทีเผยโหย่ว สาวใช้ที่ติดตามนางลงจากบนเขาไท่ซานอยู่ด้วยมาตลอดหนึ่งปี ทว่าไม่กี่วันก่อน นางอนุญาตให้อีกฝ่ายแต่งงานกับคนรักเช่นท่านมือปราบแห่งศาลต้าหลี นามอวี่ สือซาน ไปแล้ว เพราะหลิงเซียวไม่รู้อนาคตตนเองในจวนแห่งนี้เลยไม่อยากรั้งสาวใช้ที่นับถือราวพี่สาวไว้ข้างกายอีกฝ่ายแต่งไปกับบุรุษที่มีอนาคตสดใสดีกว่า ดังนั้นใยยามนี้นางจึงเหลือตัวคนเดียวจริง ๆ สินเดิมก็น้อย สาวใช้จากบ้านเดิมไม่มี นางช่างเป็นสะใภ้ใหม่ที่จนเสียจริง

คิดแล้วเหมือนจะขำ แต่ก็ขำไม่ออก พอนึกถึงเผยโหย่วกับสือซานก็อดอิจฉาพวกเขาทั้งสองไม่ได้ ทั้งคู่พบรักกันตั้งแต่หกเดือนก่อนหลังลงจากที่นางถูกท่านย่าส่งคนไปรับลงเขามาอยู่จวนกู้ ถึงเผยโหย่วเกิดและเติบโตในชนชั้นทาส แต่สุดท้ายกลับได้ออกเรือนกับบุรุษที่รักและรักนางตอบ

…บางครา หลิงเซียวก็อยากเป็นเพียงสตรีจากตระกูลชนชั้นกลาง…

แต่เลือกเกิดไม่ได้ มิหนำซ้ำยังเกิดในตระกูลกู้ที่ท่านย่าเป็นใหญ่ ท่านพ่อไม่รัก ท่านแม่ก็จากไปเร็ว “อย่าบั่นทอนใจตัวเองสิ หลิงเซียว”

พอเริ่มจะฟุ้งซ่านนางจึงพึมพำเตือนตนเอง อารามเมี่ยวถังที่นางอยู่มานานเก้าปีสอนเสมอว่า ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน และคนที่ทำร้ายตัวเองได้มากสุดก็คือตัวเราเอง คนอื่นจะดูถูกหรือหมิ่นแคลนอย่างไรก็ได้ แต่ตนนั่นแหละห้ามดูถูกตัวเอง

เลือกเกิดไม่ได้แล้วอย่างไร ดูเผยโหย่วสิ นางก็เลือกเกิดไม่ได้แต่เลือกเส้นทางชีวิตและคนข้างกายได้ เจ้าเองก็ห้ามยอมแพ้เช่นกันนะหลิงเซียว

เมื่อปลุกกำลังใจตัวเองแล้ว หลิงเซียวก็เริ่มคิดวางแผนชีวิตต่อ สามีไม่รัก นางไม่คิดน้อยใจ เพราะตัวนางเองก็ไม่ได้รักเฟิ่งเยี่ยนเช่นกัน ที่ยอมแต่งด้วยเพราะดีกว่าไปเป็นอี๋เหนียงชายแก่วัยเจ็ดสิบ ไหนยังมีโอกาสได้ดูแลร้านสมุนไพรเก่าแก่เช่น ‘ร้านเหอเซียงหยู๋’ นั่นก็เส้นทางที่นางเลือกเอง

ความรักกินแทนข้าวไม่ได้ สวมให้อุ่นแทนอาภรณ์ยิ่งไม่ได้แต่หากนางมีเงิน จะซื้ออันใดย่อมได้ทั้งหมด

นั่งอยู่กับความเงียบเนิ่นนานร่วมสองชั่วยาม ต้นยามซวี สาวใช้นามกุ้ยอิงวัยราวสิบสี่ปีจากจวนติ้งถิงโหว นำโจ๊กร้อนพร้อมอ่างทองเหลืองและผ้าเช็ดตัวเข้ามาให้เจ้านายใหม่ของตนเอง

“ตั้งแต่นี้ท่านโหวให้บ่าวรับใช้และติดตามฮูหยินเจ้าค่ะ หากฮูหยินแม่ทัพต้องการสิ่งใด เรียกใช้กุ้ยอิงได้ทุกเมื่อเจ้าค่ะ” สาวใช้ตัวน้อยที่เพิ่งถูกเลือกขึ้นจากลูกทาสพูดด้วยท่าทางประหม่า

“ได้ ขอบใจเจ้ามาก กุ้ยอิง” หลิงเซียวไม่รู้จะพูดอะไรอีกตอบไปเท่านั้นก็เงียบ นกุ้ยอิงจึงโค้งกายแล้วรีบถอยออกไป ประตูปิดลงหนักแน่น ทิ้งให้ห้องหอเงียบงันดังเดิม

แสงเทียนมงคลสีแดงวูบไหวบนโต๊ะกลม กลิ่นกำยานอ่อน ๆ ลอยคลุ้ง หลิงเซียวยังคงนั่งอยู่บนเตียง ผ้าคลุมหน้าแดงปิดใบหน้า หัวใจที่เคยเต้นแรงจนเจ็บซี่โครงก็ค่อย ๆ สงบลง

จนยามห้าย เสียงเอ็ดอึงของน้องชายและสหายของเจ้าบ่าวดังใกล้เข้ามา ฝีเท้าหนักและเสียงพูดคุยโฉ่งฉ่างกับเสียงหัวเราะครึกครื้นดังมาถึงจนหลิงเซียวเกร็งตัวขึ้นมาโดยปริยาย หัวใจกลับมาเต้นถี่รัวเหมือนจะกระเด็นออกจากทรวงอีกครา

“พี่ใหญ่! จะรีบหนีไปไหน พี่สะใภ้ไม่หนีไปไหนหรอก ข้ายังดื่มไม่หนำใจ!” เสียงสวีเฟิ่งชิว ญาติผู้น้องจากบ้านสี่ดังนำ ก่อนประตูเรือนเหลียนฮัว จะถูกผลักเปิดเล็กน้อยอย่างไม่สุภาพนักเพราะคนผลักเมามาย

“ข้าไม่ได้หนี!” เฟิ่งเยี่ยนตอบเสียงทุ้มต่ำอย่างหงุดหงิด “ตามข้ามาทำไม!”

“ก็มาตามท่านไปดื่มสุรามงคลต่อ ไม่เมาไม่เลิกสิ!” กัวเหิงหลี่ สหายสนิทผสมโรง หานอวิ๋นจิ้งก็หัวเราะลั่นตาม

“ปล่อยพี่ใหญ่ไปเถอะ พวกท่านกลับไปดื่มกับข้าก็พอ” เป็นสวีเฟิ่งหยวน น้องชายแท้ ๆ ที่อ่อนกว่าสวีเฟิ่งเยี่ยนอยู่สี่ปีเอ่ยขึ้นบ้าง

“ใช่ พวกเจ้ากลับไปดื่มกับอาหยวนเถอะ” เฟิ่งเยี่ยนกัดฟันพูด เบื่อหน่ายญาติและสหายที่มอมสุราเขาจนน่าต่อยทีละคน

“หรือว่าท่านกลัวพี่สะใภ้ใหญ่?” เฟิ่งชิวแกล้งแหย่

“แม่ทัพอวี้หลินผู้สังหารศัตรูเป็นใบไม้ร่วง แต่พอแต่งงานกลับกลัวฮูหยินจนขาสั่น!” กัวเหิงหลี่ปิดท้าย ก่อนเสียงหัวเราะชุดใหญ่จะดังครืนจนหลิงเซียวได้ยินชัดเจน

“พวกเจ้าออกไป!” เฟิ่งเยี่ยนขึ้นเสียงอยากเตะทุกคนให้พ้น จนสวีเฟิ่งหยวนรีบเรียกบ่าวชายหลายคนมาช่วยไล่ขี้เมาออกจากหน้าเรือนหอช่วยพี่ใหญ่ของเขาอีกแรง

“ไปได้แล้ว อย่ารบกวนพี่ใหญ่กับพี่สะใภ้ของข้า” เฟิ่งหยวนพูดด้วยความใจเย็นตามแบบหมอหลวงผู้เปี่ยมเมตตา แม้ในใจอยากสาดยาสลบพวกนี้เต็มที

“ไปก็ได้! พรุ่งนี้หวังว่าท่านจะออกจากห้องหอไหวนะพี่ใหญ่!” เฟิ่งชิวยังคงตะโกนทิ้งท้าย

อวิ๋นจิ้งไม่ยอมน้อยหน้า “จริง! ข้าจะรอดูว่าเจ้าจะตื่นไปฝึกองครักษ์ใหม่ไหวไหม อาเยี่ยน! ฮ่า ฮ่า ฮ่า!”

เสียงเหล่านั้นค่อย ๆ ไกลออกไป ความเงียบกลับคืนสู่เรือนเหลียนฮัวอีกครั้ง เฟิ่งเยี่ยนปิดประตู โบกมือไล่บ่าวไพร่ให้แยกย้ายพักผ่อน ก่อนเดินตรงไปยังห้องหอด้านใน

เงาร่างสูงแปดฉื่อทอดยาวบนประตูขณะเขาหยุดยืน ปลายนิ้วแข็งกร้าวผลักบานประตูเปิดออกอย่างช้า ๆ …

แอ๊ด…

เสียงบานประตูเลื่อนเปิดไม่ดังนัก แต่กลับสะเทือนถึงหัวใจเจ้าสาว ยิ่งได้ยินเสียงก้าวเท้าหนักแน่นใกล้เข้ามา หลิงเซียวก็ยิ่งเผลอกำกระโปรงเจ้าสาวแน่น

เฟิ่งเยี่ยนเขาคือแม่ทัพแห่งหน่วยอวี้หลิน หน่วยองครักษ์ที่นับว่าเหี้ยมโหดนัก และสำหรับหลิงเซียวก่อนแต่งงานบุรุษผู้นี้นางเคยเห็นเพียงไกล ๆ เมื่อเดือนก่อนเท่านั้นเขามีรูปร่างสูงใหญ่ ไหล่กว้างดั่งภูผา เทียบกับนางที่บอบบางสูงแค่หกฉื่อแล้วต่างกันจนทำให้นางหวาดกลัวค่ำคืนแรกนี้เหลือเกิน

เท้าแกร่งก้าวมาหยุดตรงหน้าภายในพริบตา เจ้าบ่าวของนางไม่พูดแม้ครึ่งคำ เขาทำเพียงเอื้อมหยิบคันชั่งมาแตะผ้าโปร่งแดงบนศีรษะนางตามธรรมเนียม แล้วเปิดออกช้า ๆ อย่างไม่รีบร้อน

แสงเทียนสะท้อนดวงตาเข้มลึกของเขา นิ่ง…แต่ร้อนแรงจนหลิงเซียวสะดุ้ง นางสบตาได้เพียงเสี้ยวลมหายใจก็ต้องก้มหน้าหนี หัวใจเต้นแรงจนเหมือนจะหลุดมานอนกองแทบเท้าเจ้าบ่าว

ฝ่ายสวีเฟิ่งเยี่ยนนั้นเดิมทีเขาตั้งใจเพียงทำพิธีให้ครบแล้วแยกไปนอนที่ห้องหนังสือ แต่ใบหน้าที่ซ่อนอยู่ในผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวมาตลอดทั้งวันนี้ช่าง…

...งดงามยิ่งนัก

ผิวขาวนวล แก้มที่ดูนุ่มเด้งสีชมพูระเรื่อชวนให้ลองสัมผัส ดวงตากลมใสเหมือนกวางน้อยที่พอสบตาเขาก็รีบก้มหลบ เพียงเท่านี้หัวใจแม่ทัพหนุ่มวัยยี่สิบสามปีก็กระตุกวาบ แล้วร่างกายส่วนล่างก็ตอบสนองขึ้นมาในทันทีราวกับตายอดตายอยากมาแรมปี

“หึ…เจ้าสาวที่ท่านปู่หามาให้ นับว่าไม่เลวเลย แค่เห็นหน้าก็ทำให้ข้าเกิดอารมณ์ได้ตั้งแต่แรกพบ”

ประโยคแรกที่เขาเอ่ยกลับหยาบคายเสียจนหลิงเซียวเผลอขมวดคิ้ว นางแต่งมากับตัวอันใดกันแน่…ยังไม่ทันคิดต่อ เฟิ่งเยี่ยนก็ดึงปลายคางนางให้เงยขึ้นสบตา

นางเคยอยู่ในอารามแม่ชี ไม่เคยใกล้บุรุษใดมาก่อน ยิ่งต้องอยู่สองต่อสองเช่นนี้ ร่างกายถึงได้แข็งทื่อทำอะไรไม่ถูก ยิ่งเมื่อเขาโน้มตัวลงใกล้และจับคางแน่นขึ้น นางก็ยิ่งสั่นทั้งตัว

“กลัว?”

นางไม่ตอบ แต่ดวงตาหลบเลี่ยงก็บอกหมดทุกอย่าง เฟิ่งเยี่ยนยกมุมปากน้อย ๆ ไม่ใช่เพราะอยากแกล้ง ทว่าภาพตรงหน้ามันยั่วยวนเขาจนแทบทนไม่ไหว ฮูหยินตัวน้อยช่างมีกิริยายั่วกำหนัดโดยธรรมชาติดียิ่ง

เฟิ่งเยี่ยนไม่พูดพร่ำ ปลายนิ้วของเขาลูบไล้จากคางลงสู่ลำคอขาว ก่อนค่อย ๆ เอื้อมมือแตะสายผูกชุดเจ้าสาวชั้นนอก ทำเอาหัวใจของหลิงเซียวเต้นผิดจังหวะ

“มาเถอะ คืนนี้…พวกเรามาอุ่นเตียงให้ร้อนระอุกันดีกว่า”

“!!!”

หลิงเซียวสะดุ้ง ยังไม่ทันอุทาน สายคาดเอวแดงก็ถูกกระชากแล้วเหวี่ยงลงไปบนพื้น ก่อนอาภรณ์ชิ้นถัดมาก็ร่วงตามลงไปติดๆ นางรีบยกแขนปิดหน้าอกตามสัญชาตญาณ แต่เฟิ่งเยี่ยนกลับคว้าข้อมือนางไว้รวดเร็วราวนักรบควบคุ้มม้าศึกพยศ เขากดมือสองข้างของนางลงบนหน้าอกแกร่งของเขาหลิงเซียวยิ่งสะดุ้ง

“อย่าปิด” เสียงทุ้มต่ำเหมือนคำสั่งจากปีศาจใต้พิภพ “ข้าต้องการเห็นทุกส่วนบนร่างของเจ้าให้ชัดเจนดีสิว่าคุ้มกับสินสอดไม่น้อยที่ท่านปู่เสียไปหรือไม่”

เสียงหัวใจของหลิงเซียวเต้นดังจนหูอื้อ นางทั้งกลัว ทั้งอับอาย ทั้งไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร ลมหายใจร้อนของเขาไล่มาที่แก้มจนมือที่ถูกจับกดเอาไว้ตรงหน้าอกแกร่งก็ร้อนตามไปด้วย

เฟิ่งเยี่ยนโน้มตัวลงอีกนิด ใกล้จนหน้าอกของนางเกือบสัมผัสแผงอกของเขา กลิ่นกายอบอุ่นผสมเหงื่อเจือสุราจาง ๆ แตะปลายจมูกนางเป็นกลิ่นแบบบุรุษที่ผ่านสนามรบมาหลายปีนั้นช่าง ดิบ เถื่อน จนหลิงเซียวหายใจสะดุด

“สายตาของเจ้า…” เขาพึมพำพลางแตะคางนางเบา ๆ “ไม่เหมือนที่ข้าเคยคิดไว้”

“ม…ไม่เหมือนอย่างไรเจ้าคะ” นางถามสั่น ๆ เพราะพยายามซ่อนความแตกตื่นพยายามท่องเอาไว้ว่านางเลือกทางนี้เองห้ามกลัว ห้ามนึกเสียใจ

“ข้าคิดว่าเด็กสาวที่อยู่สำนักอารามซือไท่ถึงเก้าปี คงมองข้าด้วยสายตาตัดใจจากทางโลกแล้ว”

เขาเอียงหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากเกือบแตะเรียวปากของนาง หลิงเซียวผงะหลบแทบหงายไปบนเตียง

“แต่ดวงตาเจ้ากลับมีชีวิต…เหมือนลูกกวางน้อยกลัวว่าข้าจะทำเจ้าแตกสลาย”

ฟังเฟิ่งเยี่ยนกล่าวใบหน้าหลิงเซียวยิ่งร้อนเห่อ ไม่อาจสงบได้เลยแม้เคยถูกสอนให้สงบเยือกเย็นในอาราม

“หากกลัวก็พูดออกมาได้” เขาเอ่ยเสียงแหบ “แต่อย่างหนึ่งที่เจ้าต้องรู้ไว้…”

มือใหญ่ลากจากลำคอนางลงสู่ไหล่เปลือย คล้ายกำลังตรวจสอบความนวลเนียนของผิวราวหยกเนื้อดี ว่ามันยอดเยี่ยมดังที่ตาเขาเห็นหรือไม่

“ข้าไม่ได้ใจเย็นอย่างที่เจ้าอาจคาดหวัง เพราะข้าเป็นทหาร ไม่อ่อนโยน…ไม่ถนอมเจ้าราวถนอมบุปผาเช่นบุรุษอื่นในตระกูลสวี”

เขาไม่ได้ข่มขู่ หากแต่ต้องการบอกให้รู้ว่าต่อจากนี้สามีของนางเป็นเช่นไร ซึ่งคำเตือนนี้ทำเอาหัวใจหลิงเซียวร่วงไปครึ่งดวง ริมฝีปากสั่นจนหายใจไม่ทั่ว