33

“เป่ยลี่!” นางหมดสติล้มลงไปต่อหน้าต่อตาเช่นนี้ จะให้เขาใจไม้ไส้ระกำยืนมองดูเฉย ๆ โดยที่ไม่รู้สึกรู้สาอันใดก็หาใช่ความไม่

จริงอยู่ที่ท่านแม่ทัพโกรธแค้นในสิ่งที่นางกระทำต่อเขามากมายเพียงใด ทว่าหัวใจของเขาก็ไม่เคย ไม่เคยที่จะตัดขาดเยื่อใยรักที่มีต่อนางได้เลยสักครั้งเช่นกัน

“ท่านพี่เจ้าคะ!” ลู่ฟางเหนียนพยายามรั้งตัวสามีเอาไว้ “ท่านพี่ลืมสิ้นแล้วหรือเจ้าคะว่านางทำเช่นใดกับท่านพี่บ้าง นางลักลอบได้เสียกับชายชู้แล้วพาหนีตามกันไปนะเจ้าคะ" ลู่ฟางเหนียนกลัวว่าความสัมพันธ์ระหว่างนางและท่านแม่ทัพใหญ่เฉินซือหยางผู้เป็นสามีที่กำลังพัฒนาอย่างเรื่อย ๆ จะล่าถอยหรือหยุดชะงักเพราะนางสตรีคนนี้น่ะสิ

การกลับมาของฮูหยินเป่ยลี่ครั้งนี้ สร้างความหวั่นอกหวั่นใจแก่ลู่ฟางเหนียนยิ่งนัก เพราะนางเกรงว่าเก้าอี้ตำแหน่งภรรยาเอกท่านแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นเหม่ยกวางของนางจะเริ่มสั่นคลอนเสียแล้ว

“ปล่อย!” ท่านแม่ทัพใหญ่เฉินซือหยางสลัดตัวลู่ฟางเหนียนให้ออกห่างกาย ก่อนจะรีบช้อนตัวเรือนร่างบอบบางของเป่ยลี่เข้าไปด้านในเรือนหอ วางนางลงบนเตียงนุ่มที่เขาไม่เคยให้สตรีนางใดเข้ามาร่วมหลับนอนด้วยกันเลยสักครั้ง

“เป่ยลี่…เป็นเช่นใดบ้าง” ท่านแม่ทัพเขย่าตัวนางเล็กน้อยเพื่อหวังจะเรียกสตินางกลับคืนมา "เจิ่งฟู่รีบไปตามท่านอาหมอเร็วเข้า!” เขาหันไปพูดกับบ่าวรับใช้คนสนิท

“ไยท่านพี่ต้องเป็นห่วงสตรีแพศยา หน้าไหว้หลังหลอกผู้นี้ด้วยเล่าเจ้าคะ ท่านพี่ลืมไปแล้วหรือว่านางทำอันใดกับท่านบ้าง” ลู่ฟางเหนียนมิมีวันยอมเปิดโอกาสให้สามีและสตรีผู้นี้ได้ใกล้ชิดกันลำพังสองต่อสองเป็นอันขาด มิเช่นนั้นไฟรักในกายสามีที่มิเคยมอดไหม้อาจปะทุลุกโชนขึ้นมาอีกรอบเป็นแน่

นางเจ็บใจชะมัด! เตียงนี่นางพยายามยั่วยวนหมายจะหลับนอนทับที่เป่ยลี่อยู่หลายต่อหลายครั้ง แม้กระทั่งท่านแม่มารดาสามีออกปากพูดด้วยตนเองแต่ก็ไม่เป็นผลสำเร็จ เขาปิดตายมิเคยให้ผู้ใดย่างกรายเข้าไปแตะต้องคล้ายกับเป็นของสงวนที่ตีมูลค่าได้มากมายมหาศาล ทว่าเพียงสตรีแพศยานั่นเสแสร้งล้มป่วยเรียกร้องความสนใจหน่อยเดียว เขาก็กล้าหักหน้านางแล้วพามันเข้ามานอนบนเตียงเสียหรือนี่!

เหตุใดมันไม่ไปแล้วไปลับเล่า ไยต้องกลับมาเป็นมารหัวใจนางอีกด้วยเล่า!!!

“หาใช่ว่านี่เป็นแผนการของนางหรือเจ้าคะ แสร้งล้มป่วยเพื่อเรียกร้องความสงสารจากท่านพี่เพราะนางรู้ว่าอย่างไรท่านพี่ก็ยังรักนางอยู่เต็มหัวใจ” ลู่ฟางเหนียนกัดฟันพูด

“ข้อนี้เจ้าเองก็รู้ดีมิใช่หรือ…” ท่านแม่ทัพแหงนขึ้นไปมองหน้านาง

“ท่านพี่!!” ลู่ฟางเหนียนเหวใส่เขาอย่างอารมณ์เสียใช่ว่านางจะไม่รู้…ภายในหัวใจเขามิเคยไร้เยื่อใยต่อเป่ยลี่ได้อย่างเด็ดขาดเลยสักครั้ง แม้ตลอดระยะเวลาหนึ่งเดือนที่ผ่านมาเจ้าตัวจะไม่อยู่ในจวนตระกูลเฉินแล้ว แต่นางก็ยังคงพ่ายแพ้แก่เป่ยลี่โดยที่ไม่รู้เลยว่าชีวิตนี้จะมีโอกาสชนะหรือไม่! “ข้าเป็นเมียท่านพี่นะเจ้าคะ ข้าหาได้สนใจเรื่องพรรค์นั้นไม่ ต่อให้วันนี้ท่านพี่ยังมีใจรักมันมากเพียงใด แต่ท่านแม่ก็รับปากกับข้าแล้วเช่นเดียวกันว่าจะให้ท่านพี่แต่งตั้งข้าขึ้นเป็นฮูหยินเอกแห่งจวนตระกูลเฉิน”

เรื่องความรักนางขอพ่ายแพ้เพราะรู้ดีว่าต่อให้จะสู้ยิบตาสักเพียงใด นางก็ไม่มีวันชนะสตรีผู้นั้นได้! แต่หากเป็นเรื่องอำนาจวาสนาภรรยาเอกของแม่ทัพใหญ่สกุลเฉิน เก้าอี้ตำแหน่งนี้จะต้องเป็นของนางเพียงผู้เดียวเท่านั้น!

“เจ้าจะให้ข้าพูดเรื่องคืนนั้นต่อหน้าสาวรับใช้หรือไม่เล่าว่าแท้จริงแล้วข้ากับเจ้ายังมิเคยร่วมหอฉันสามีภรรยากันเลยสักครั้ง” คำพูดของท่านแม่ทัพใหญ่เฉินซือหยางทำให้ลู่ฟางเหนียนรู้สึกสะอึกไปชั่วขณะ

ท่านแม่ทัพใหญ่เฉินซือหยางหาได้เคยคิดจะพูดจาหักหน้านางเลยสักครั้งไม่ แต่ครั้งนี้เขาเหลือจะทนกับลู่ฟางเหนียนแล้วจริง ๆ

“ท่านพี่…”

“เจ้าก็รู้ว่าข้ามีเป่ยลี่อยู่เต็มหัวใจและต่อให้เจ้าจะดีสักเพียงใด ข้าก็ไม่สามารถมองเจ้าเป็นอื่นได้นอกจากบุตรสาวของผู้มีพระคุณเท่านั้น ที่ข้ายังไม่ส่งหนังสือหย่าขาดจากเจ้าก็เพราะเห็นแก่คำร้องขอของท่านเสนาบดีกรมโยธาและเห็นแก่หน้าของเจ้าเท่านั้น”

เรื่องราวเมื่อคืนนั้นถึงแม้ท่านแม่ทัพอาจสติเลอะเลือน สัมปชัญญะขาดหายเพราะฤทธิ์ของสุราที่เขายกซดหลายขวด ทว่าสมองเขาก็ยังประมวลผลผิดชอบชั่วดีได้อยู่

เหตุการณ์เมื่อหนึ่งเดือนก่อนหน้านี้

“เป่ยลี่! เจ้าทำกับข้าเช่นนี้หรือ” สายตาของเขาพร่ามัวไม่ได้สติ หัวเริ่มหนักขึ้นเรื่อย ๆ หลังจากที่ดื่มสุราหมดไปแล้วถึงห้าขวด

“ข้าอยู่นี่เจ้าค่ะท่านพี่” ลู่ฟางเหนียนในสภาพที่สวมใส่เพียงอาภรณ์ตัวบาง ทอดเห็นทรวดทรงองค์เอวชัดเจนถือวิสาสะเปิดประตูเข้าไปในห้องนอนของท่านแม่ทัพใหญ่เฉินซือหยางด้วยเพื่อฉวยโอกาสในขณะที่อีกฝ่ายกำลังเมามายไม่ได้สติยวนยั่วและรวบหัวรวบหางเสีย

“เป่ยลี่ เป่ยลี่ของพี่” ท่านแม่ทัพใหญ่เฉินซือหยางตวัดแลสตรีอีกนางหนึ่งซึ่งคิดว่าเป็นภรรยายอดรักของตนด้วยสายตาหวานเยิ้มทอดขณะที่นางกำลังยกขาขึ้นคร่อมนั่งบนหน้าตักแกร่ง แล้ววางฝ่ามือลูบไล้ใบหน้าคมคาย จนเขาอดกลั้นอดทนไม่ไหวเหยียดแขนอีกข้างหนึ่งประคองเอวคอดกิ่วเอาไว้แล้วบีบนวดเบา ๆ

“ข้าอยู่นี่เจ้าค่ะ ข้าต้องการท่านพี่เหลือเกินเจ้าค่ะ” นางปลดเปลื้องอาภรณ์ของตนเขวี้ยงทิ้งลงไปด้านล่าง ก่อนจะแอ่นหน้าอกชูก้อนนุ่มนิ่มขนาดพอดีมือปรากฏเปลือยเปล่าอยู่ต่อหน้าเขา

ท่านแม่ทัพใหญ่เฉินซือหยางโน้มตัวนางนอนราบลงบนเตียงแล้วเริ่มบรรจงประกบริมฝีปากอย่างละเมียดละไม…

ทว่าขณะที่บุรุษกำลังโน้มหน้าลงเพื่อไซร้ซอกคอของคนใต้ร่าง เขากลับหยุดชะงักเพราะกลิ่นกายของนางมิใช่กลิ่นเดียวกับเป่ยลี่ภรรยาเขา!

ต่อให้ท่านแม่ทัพจะมีสติสัมปชัญญะไม่ครบถ้วน เมามายหัวราน้ำด้วยฤทธิ์ของสุรา แต่เขาจดจำกลิ่นกายของเป่ยลี่ได้เป็นอย่างดี เพราะมันเป็นกลิ่นที่ทำให้เขารู้สึกสดชื่นและอยากอยู่ใกล้ชิดปานจะกลืนกินนางตลอดเวลา

กลิ่นประจำตัวของเป่ยลี่จะเป็นกลิ่นดอกไม้หอม อ่อน ๆ ให้ความรู้สึกชวนสัมผัสน่าดึงดูดและเมื่อผสมผสานกับกลิ่นตัวของนางก็จะออกมาเป็นลักษณะเฉพาะที่ต่อให้ผู้ใดจะใช้ถุงหอมหรืออบร่ำฉบับตำราเดียวกับนาง ก็ยากที่จะเลียนแบบได้!

ท่านแม่ทัพใหญ่เฉินซือหยางผละร่างกายออกจากนางโดยเร็ว “ฟางเหนียน เป็นเจ้าเช่นนั้นหรือ”

“ท่านพี่มิทำต่อหรือเจ้าคะ” นางพยายามยั่วยวนเขาเต็มที่ ทั้งลูบ ทั้งจูบ ทั้งซอกไซร้เพื่อหวังปลุกกำหนัดเขา

“ออกไป!!!!” ท่านแม่ทัพออกคำสั่งไล่นางเสียงเกรี้ยวกราดจนลู่ฟางเหนียนสะดุ้งตัวโยนด้วยความตกใจ แต่ก็ยังทำใจกล้าสู้เสือ มิยอมขยับเขยื้อนคลอเคลียอยู่กับร่างกายของเขาไม่เลิก จนกระทั่งท่านแม่ทัพทนไม่ไหวฉุดกระชากลากถูตัวนางแล้วโยนทิ้งออกไปด้านนอกพร้อมปิดประตูใส่หน้าอย่างจัง

กลับมายังปัจจุบัน

หลังเกิดเหตุการณ์ในคืนนั้นขึ้น ลู่ฟางเหนียน สตรีอ่อนช้อย อ่อนหวาน ที่เขาเคยคิดว่าไม่มีพิษ ไม่มีภัยกับผู้ใด หากจะเจรจาข้อตกลงเรื่องการส่งหนังสือหย่าขาดคงมิใช่เรื่องยากนัก กลับเปลี่ยนเป็นคนละคนคล้ายกับว่าเปิดเผยธาตุแท้ที่ถูกเก็บซ่อนไว้ภายใต้ติดจิตใจออกมา…