ตอนที่ 5 ขึ้นเขา

“เจ้า เจ้าชื่อหลิงอันใช่หรือไม่ เมื่อก่อนข้าเคยเห็นเจ้าครั้งหนึ่ง ตอนนั้นท่าทางของเจ้าไม่เหมือนตอนนี้เลย อะไรทำให้เจ้าเปลี่ยนไปหรือ ?”

“...”

“เจ้าผอมแห้งแรงน้อยขนาดนี้แต่มีความอดทนมากยิ่งนัก เดินขึ้นเขามาตั้งไกลแล้วยังไม่บ่นเหนื่อยสักคำ”

“...”

“เจ้า ข้ากำลัง อึก กำลังพูดกับเจ้าอยู่นะ เหตุใดถึงเอาแต่เมินเฉยข้า อึก”

“...”

“เจ้า ! รอเดี๋ยว อึก พักกันก่อนดีหรือไม่”

หลิงอันเหลือบสายตามองเด็กน้อยที่ตลอดการเดินทางเอาแต่พูดไม่หยุดหย่อน ตนละเชื่อเด็กน้อยคนนี้จริง ๆ ไม่รู้เอาแรงมากมายจากไหนมาพูด ทั้งที่แสดงออกชัดเจนว่าเหนื่อยมาก

ที่เขาบอกว่าเด็กมักมีพลังงานเหลือล้นคืออย่างนี้เองสินะ

“เจ้าหันมาสนใจข้าแล้ว !”หยงซ่านเปาที่มีสีหน้าอิดโรยเปลี่ยนมาเป็นยิ้มแย้มเมื่อเห็นว่าสายตาที่เอาแต่มองตรงไปข้างหน้ามองมาที่ตน

“เจ้าควรจะพูดให้น้อยแล้วเดินให้มากจะได้ไม่เหนื่อยมากเกินไป”

“ข้าก็อยากจะทำเช่นนั้น แต่ข้าก็อยากจะคุยกับเจ้าด้วย”

หลิงอันอยากจะกลอกตามองบนเสียเหลือเกิน แต่เพราะเห็นใจเด็กชายที่ยืนหอบอยู่ตรงหน้าจึงเอ่ยขึ้นมาว่า

“นั่งพักก่อนแล้วค่อยเดินต่อ ระหว่างนี้ข้าจะเดินหาดูว่ามีของอะไรพอจะเก็บกลับบ้านได้หรือไม่”

เดินขึ้นเขามาไกลพอสมควรแล้ว บริเวณนี้คงจะมีของพอให้หาได้บ้าง

“ไม่ข้าจะไปกับเจ้าด้วย เจ้าไปที่ใดข้าก็จะไปด้วย !”

“ไม่ใช่ว่าเจ้าเหนื่อยหรือ ? ข้าถึงอยากให้เจ้าพักก่อน ส่วนข้าจะเดินหาของป่ารอบ ๆ นี้ระหว่างรอเจ้าพัก”

“ข้าเป็นบุรุษจะอ่อนแอกว่าสตรีเช่นเจ้าได้อย่างไร ในเมื่อเจ้าไม่พักเช่นนั้นข้าก็ไม่พัก !”หลิงอันมองสายตาตรงหน้า มองเด็กชายตัวน้อยที่หอบหายใจหนัก แต่ยังดื้อดึงไม่ยอมแพ้

นางไม่เกลียดเด็กมีความมุ่งมั่นเช่นนี้หรอกนะ

ในเมื่ออีกฝ่ายตั้งใจจะทำก็ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรให้มากความ เด็กสาววัยหกขวบปีจึงเงยหน้าหันมองมารดาและท่านลุงจางที่เดินตามหลังมาติด ๆ

“ท่านแม่ ท่านลุง ข้าอยากจะลองเดินดูบริเวณนี้ ดูว่ามีสิ่งใดพอให้เก็บกลับบ้านได้หรือไม่”

“ได้สิ ปกติแล้วชาวบ้านจะขึ้นเขามาไกลประมานนี้แล้วมองหาของป่าเหมือนกัน เพราะหากขึ้นเขาไปไกลมากกว่านี้ก็อาจจะเจอสัตว์ป่า อันตรายมาก”จางเหวินเอ่ย ถือเป็นการเตือนให้ทั้งสามคนรู้ถึงอันตรายของป่า

หลิงอันเข้าใจที่เขาอยากจะสื่อจึงไม่คิดอะไรมากนัก เด็กสาวตัวน้อยเงยหน้ายิ้มกว้างส่งไปให้พลางเอ่ยขึ้นมาว่า

“ขอบคุณท่านลุงที่บอกกล่าว อันเอ๋อร์จะระวังเจ้าค่ะ”พูดจบแล้วก็หันหลังคิดจะเดินหาของบริเวณนี้

แต่ก่อนจะเดินออกห่างจากเส้นทางเดินหลัก หลิงอันได้หักกิ่งไม้ออกมาใช้สำหรับตบ ๆ ลงบนพุ่มไว้สำหรับตรวจดูก่อนว่ามีอะไรซ่อนอยู่ในพุ่มไม้ตรงหน้าหรือไม่ เพราะเส้นทางด้านข้างเต็มไปด้วยพุ่มไม้ ต้นไม้ใหญ่และหญ้ารกชัฏอาจจะมีสิ่งมีชีวิตอันตรายซ้อนอยู่ก็เป็นได้

เพื่อไม่ประมาทหลิงอันจึงใช้ไม้ในการนำทางไปก่อน