ตอนที่ 2: หมู่บ้านรวงข้าวสีเลือด และเศษเสี้ยวแห่งศรัทธา

กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งมาตามลมแรงขึ้นทุกขณะเมื่อสิงขรก้าวเท้าเข้าสู่เขต “มณฑลบูรพา” พื้นที่ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นอู่ข้าวอู่น้ำที่มั่งคั่งที่สุดของแผ่นดิน แต่บัดนี้ภาพที่ปรากฏแก่สายตากลับเป็นทุ่งนาที่ล่มสลาย ต้นข้าวสีทองที่เคยชูรวงกลับกลายเป็นสีแดงคล้ำคล้ายโลหิตที่แห้งกรัง ลำต้นของมันแข็งทื่อและมีหนามแหลมคมดั่งศัสตรา ราวกับว่าพื้นดินผืนนี้เลิกผลิตอาหารเพื่อหล่อเลี้ยงชีวิต แต่เริ่มสูบกินวิญญาณของผู้ที่เหยียบย่างลงไปแทน

สิงขรเดินตามทางเกวียนเก่าๆ ที่เต็มไปด้วยรอยล้อลึก แสงจาก มหาโพธิ์ทอง ที่อยู่ไกลออกไปส่องลอดผ่านม่านหมอกสีเทา ปรากฏเห็นเงาตะคุ่มของหมู่บ้านโบราณที่ตั้งอยู่เชิงเขาด้านหน้า ที่นั่นคือ “หมู่บ้านรวงข้าวสีเลือด” ทางผ่านด่านสุดท้ายก่อนจะเข้าสู่เขตปราสาทศิลาลอยอันเป็นที่ประทับของเจ้าพระยาพายัพ

เมื่อเข้าใกล้หมู่บ้าน สิงขรกลับไม่ได้ยินเสียงผู้คนหรือเสียงสัตว์เลี้ยง มีเพียงเสียงไม้กระดานที่เสียดสีกันตามแรงลมและเสียงสวดมนต์พึมพัมที่ฟังไม่ได้ศัพท์

บรรยากาศเงียบสงัดจนน่าขนลุก ชายหนุ่มกระชับด้ามดาบเหล็กน้ำพี้ในมือแน่นขึ้น แผ่นหลังที่เป็นรอยสักยันต์เริ่มส่งกระแสความร้อนวูบวาบเป็นการเตือนภัย

ที่กลางลานหมู่บ้าน เขาพบกับภาพอันน่าสยดสยอง ชาวบ้านกลุ่มหนึ่งในชุดผ้าป่านขาดรุ่งริ่งกำลังนั่งคุกเข่าล้อมรอบกองไฟที่มีควันสีเขียวลอยคลุ้ง

ดวงตาของพวกเขาทุกคนเป็นสีเหลืองขุ่นไร้แววตา และในมือของแต่ละคนกลับถือ "เคียว" ที่ทำจากกระดูกมนุษย์ พวกเขามิได้มีสติสัมปชัญญะอีกต่อไป แต่กลายเป็นส่วนหนึ่งของกองทัพศพที่ถูกบิดเบือนด้วยอาคมของกึ่งเทพ

“พวกผู้ไร้บุญมาถึงแล้ว... แสงของมันช่างหอมหวานเหลือเกิน”

เสียงเย็นเยียบดังมาจากหลังเรือนไม้หลังใหญ่ ร่างของชายในชุดนักพรตสีดำทมิฬเดินก้าวออกมา ใบหน้าของเขาถูกปกปิดด้วยหน้ากากที่ทำจากกะโหลกสัตว์ป่า ในมือถือพัดใบลานที่จารึกด้วยอักขระไสยดำ มันคือ

“นักพรตมืด” ผู้ควบคุมวิญญาณที่คอยเก็บเกี่ยวเอาบุญบารมีจากผู้ที่หลงทางมาส่งส่วยให้แก่ปราสาทศิลาลอย

“จงทิ้งแสงนั้นไว้ที่นี่ แล้วข้าจะบันดาลให้เจ้าตายอย่างสงบ!”

นักพรตมืดสะบัดพัดใบลาน ทันใดนั้นเหล่านักรบชาวบ้านที่เสียสติก็ลุกพรวดขึ้น พวกเขาพุ่งเข้าหาสิงขรด้วยความเร็วที่ผิดมนุษย์ สิงขรเหวี่ยงดาบเหล็กน้ำพี้ฟันออกไปทางด้านหน้า คมดาบตัดผ่านร่างที่เน่าเปื่อยของศพตัวแรกจนขาดครึ่ง แต่มันกลับไม่มีเลือดไหลออกมา มีเพียงละอองธุลีสีดำที่ฟุ้งกระจาย พวกมันไม่เจ็บปวด ไม่หวาดกลัว และจะพุ่งเข้าหาจนกว่าเหยื่อจะสิ้นลม

สิงขรต้องใช้สมาธิอย่างหนัก เขาหมุนตัวหลบคมเคียวกระดูกที่ฟันถากหัวไหล่ไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด รอยสักยันต์บนร่างกายของเขาเริ่มเรืองแสงสว่างขึ้น เขาตัดสินใจใช้ "วิชาดาบพระกาฬ" ที่เพิ่งระลึกความจำได้เพียงบางส่วน ทันทีที่เขาบริกรรมคาถาในใจ ตัวดาบก็เกิดเปลวเพลิงสีนวลคลุมคมดาบไว้ เขาเหวี่ยงดาบเป็นวงกลม สร้างคลื่นพลังความร้อนที่ผลักเหล่านักรบศพให้กระเด็นออกไป

“เจ้ามีวิชาอาคมติดตัวมาด้วยหรือ... แต่มันไม่เพียงพอจะสู้กับอำนาจแห่งพฤกษาทองหรอก!” นักพรตมืดคำรามพลางร่ายคาถาเรียกหมอกพิษสีม่วงเข้าคลุมพื้นที่

สิงขรรู้สึกว่าลมหายใจเริ่มติดขัด หมอกพิษนี้กำลังกัดกินพลังชีวิตของเขา ในจังหวะที่เขากำลังจะเพลี่ยงพล้ำ เสียงค้อนเหล็กกระทบทั่งหนักๆ ก็ดังขึ้นมาจากใต้ถุนเรือนไม้ที่อยู่ท้ายหมู่บ้าน

ตึง! ตึง! ตึง!

เสียงนั้นมิใช่เสียงธรรมดา แต่มันกังวานจนสลายหมอกพิษและทำให้เหล่านักรบศพชะงักงัน นักพรตมืดหันไปมองทิศทางนั้นด้วยความตระหนก

"เจ้าเฒ่าบอด! ข้าบอกแล้วไม่ใช่หรือว่าห้ามตีเหล็กยามนี้!"

จากเงาสลัวใต้ถุนเรือน ชายชราร่างกำยำคนหนึ่งเดินออกมา ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยมัดกล้ามที่แข็งแกร่งเกินกว่าอายุ ดวงตาทั้งสองข้างบอดสนิทและมีผ้าคาดสีขาวปิดทับไว้ ในมือข้างหนึ่งถือค้อนเหล็กยักษ์ที่มีความร้อนระอุ อีกข้างถือโล่เหล็กที่ประดับด้วยลวดลายธรรมจักรที่สึกกร่อน

“ข้าไม่สนกฎของนักพรตสอพลออย่างเจ้า...” ชายชรากล่าวด้วยน้ำเสียงทรงพลัง “ข้าเห็นนักรบที่แท้จริงเดินเข้ามาในหมู่บ้านนี้ และข้าจะไม่ยอมให้ศรัทธาของเขาถูกดับลงด้วยอาคมชั้นต่ำของเจ้า”

ชายชราคนนี้คือ “เฒ่าคำ” อดีตช่างตีดาบหลวงแห่งนครทวารวดีที่ถูกเนรเทศมาพร้อมกับความลับในการหล่อหลอมอาวุธระดับเทวะ เฒ่าคำเหวี่ยงค้อนลงบนพื้นดินอย่างแรงจนเกิดคลื่นกระแทกสีทองผลักอสุรกายทุกตัวให้ถอยห่างไปจากสิงขร

“เจ้าหนุ่ม! ส่งดาบของเจ้ามา!” เฒ่าคำตะโกน

สิงขรที่กำลังอ่อนแรงรีบพุ่งไปหาเฒ่าคำและส่งดาบเหล็กน้ำพี้ให้ ชายชรารับดาบไปเพียงครู่เดียว เขาก็สัมผัสได้ถึงพลังงานที่ซ่อนอยู่ภายใน

“เหล็กน้ำพี้ชั้นดี... แต่มันยังขาดจิตวิญญาณแห่งธรรมจักร” เฒ่าคำหยิบ “เศษเสี้ยวบารมี” ที่สิงขรได้มาจากการปราบทวารบาลก่อนหน้านี้ออกมาจากถุงย่ามของสิงขร เขาตอกเศษพลังนั้นเข้าสู่ดาบด้วยความแม่นยำ

ทันใดนั้น ดาบเหล็กน้ำพี้ก็ส่งเสียงร้องสะเทือนเลื่อนลั่น มันเปล่งแสงสีทองสว่างจ้าจนเหล่านักรบศพต้องเอามือปิดตาที่ขุ่นมัวของพวกมัน ตัวดาบบัดนี้มีความยาวเพิ่มขึ้นและมีอักขระยันต์ "นะ มะ พะ ทะ" เรืองแสงอยู่ตลอดเวลา

“ไปเสีย! จงใช้ดาบนี้ชำระล้างความวิปริตที่ครองหมู่บ้านนี้!”

สิงขรรับดาบที่อัปเกรดแล้วกลับมา เขารู้สึกได้ถึงพลังมหาศาลที่สูบฉีดเข้าสู่ร่างกาย ชายหนุ่มพุ่งเข้าหานักพรตมืดราวกับลูกศรที่หลุดจากคันศร นักพรตมืดพยายามกางข่ายอาคมป้องกัน แต่ดาบที่ได้รับพลังจากเฒ่าคำกลับฉีกทึ้งอาคมนั้นขาดวิ่นราวกับเศษกระดาษ

ฉัวะ!

คมดาบอาคมฟันเข้าที่อกของนักพรตมืดอย่างจัง พลังแสงทองระเบิดออกมาจากบาดแผลเผาไหม้ร่างของมันจนกลายเป็นจลาจลแห่งแสง เมื่อหัวหน้าล่มสลาย เหล่านักรบศพในหมู่บ้านก็ค่อยๆ ทรุดตัวลงและสลายกลายเป็นธุลีไปตามลม

หมู่บ้านรวงข้าวสีเลือดกลับสู่ความสงบอีกครั้ง แม้จะยังเต็มไปด้วยซากปรักหักพัง แต่หมอกร้ายได้จางลงไปบ้างแล้ว สิงขรเดินกลับไปหาเฒ่าคำเพื่อขอบคุณ ชายชราพยักหน้าช้าๆ พลางเช็ดค้อนของเขา

“นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น เจ้าหนุ่ม... ดาบของเจ้าตอนนี้แข็งแกร่งพอจะฟันผิวหนังอสุรกายได้แล้ว แต่มันยังไม่เพียงพอจะโค่น เจ้าพระยาพายัพ บนปราสาทศิลาลอยนั่นหรอก

ท่านผู้นั้นต่อเติมร่างกายตัวเองด้วยอวัยวะของยักษ์และนักรบนับพัน เจ้าต้องเดินทางต่อไป... สะสมเศษบารมีมาให้ข้า แล้วข้าจะทำให้ดาบของเจ้ากลายเป็นศาสตราที่แม้แต่เทพเจ้ายังต้องหวั่นเกรง”

เฒ่าคำตกลงที่จะติดตามสิงขรไปในฐานะช่างตีดาบประจำตัว โดยเขาจะสถิตอยู่ใน "หอธรรม" พื้นที่ลึกลับที่เข้าถึงได้เฉพาะผู้ไร้บุญผ่านประทีปแห่งบุญเท่านั้น

สิงขรมองขึ้นไปยังปราสาทที่ลอยเด่นอยู่เหนือเมฆบนยอดเขาพายัพ เสียงคำรามของมังกรดินและเสียงกลองศึกดังแว่วมาตามลม เขาพร้อมแล้วที่จะเผชิญหน้ากับกึ่งเทพองค์แรก เพื่อช่วงชิงเศษธรรมจักรชิ้นแรกมาครอบครอง

การเดินทางที่แท้จริง... เพิ่งจะเริ่มขึ้น