ตอนที่ 7: กายทิพย์กลางพงไพร และสัญญาของผู้หลบเร้น

หลังจากการสู้รบอันดุเดือดที่ยอดปราสาทศิลาลอยสิ้นสุดลง สิงขรเดินลงจากบันไดหินที่สลักเสลาด้วยความแค้นและคราบเลือด เสียงฝีเท้าของเขากระทบพื้นหินดังกังวานอย่างโดดเดี่ยว ท่ามกลางซากปรักหักพังของมหาปราสาทที่บัดนี้ไร้ซึ่งเงาของเจ้าพระยาพายัพ ทหารศิลาที่เคยยืนตระหง่านอยู่ตามระเบียงบัดนี้ล้มพังทลายกลายเป็นเพียงก้อนหินธรรมดา เมื่ออำนาจอาคมที่ยึดโยงพวกมันไว้ได้สลายไปพร้อมกับชีวิตของกึ่งเทพผู้โฉดชั่ว

สิงขรหยุดยืนอยู่ที่ลานกว้างหน้าประตูเมือง เขามองดู "เศษธรรมจักรแห่งบูรพา" ที่ฝังอยู่ในอก แสงสีทองของมันอบอุ่นแต่แฝงไปด้วยน้ำหนักที่หนักอึ้ง ราวกับมันกำลังแบกรับภาระแห่งกรรมของแผ่นดินนี้เอาไว้ เขาตัดสินใจมุ่งหน้าสู่ทิศตะวันตก ทางทิศที่แสงสีทองของมหาโพธิ์ทองเริ่มถูกกลืนกินด้วยรัศมีสีน้ำเงินจางๆ ของดวงจันทร์ที่ดูเหมือนจะลอยค้างอยู่บนท้องฟ้าตลอดกาลเหนือเขต “ทะเลสาบจันทราพิลาส”

ขณะที่เขากำลังเดินผ่านชายป่าละเมาะที่เต็มไปด้วยต้นตะเคียนยักษ์กิ่งก้านคดเคี้ยว สิงขรสัมผัสได้ถึงไออาคมลึกลับที่แตกต่างจากไสยดำของพายัพ มันเป็นไอเย็นที่ให้ความรู้สึกสงบแต่แฝงไปด้วยอำนาจการอำพรางตัว เขาหยุดชะงัก มือขวากระชับดาบเหล็กน้ำพี้ที่เหน็บอยู่ที่เอวทันที

“ออกมา... ข้ารู้ว่าท่านซ่อนอยู่หลังเงามืดนั่น” สิงขรกล่าวเสียงเรียบ สายตาจ้องเขม็งไปที่กลุ่มหมอกข้างต้นไม้ใหญ่

เงาสีน้ำเงินเข้มค่อยๆ ควบแน่นขึ้นมาจากความว่างเปล่า ปรากฏเป็นร่างของชายหนุ่มในชุดเครื่องทรงคล้ายนักรบโบราณแต่มีความสง่างามผิดจากทหารทั่วไป ร่างของเขากึ่งโปร่งแสงราวกับกายทิพย์ สวมหน้ากากครึ่งใบหน้าสลักลายกนกเครือเถา และที่ไหล่มีคันศรขนาดใหญ่ที่ทำจากไม้แก่นจันทน์หอมประดับด้วยมุก

“สัญชาตญาณของ ‘ผู้ไร้บุญ’ ที่เพิ่งปลิดชีพกึ่งเทพได้นี่... ช่างแหลมคมนัก” ชายผู้นั้นกล่าว น้ำเสียงของเขาทุ่มนุ่มคล้ายเสียงขลุ่ยผิว “ข้ามีนามว่า ‘วายุ’ ข้าเป็นเพียงนักเดินทางที่หลงทิศในกาลเวลา หรือหากจะเรียกตามภาษาของโลกที่ล่มสลายนี้... ข้าคือ ‘วิญญาณผู้พิทักษ์ที่ถูกลืม’”

สิงขรลดดาบลงเล็กน้อยแต่ยังไม่คลายความระแวง

“วิญญาณผู้พิทักษ์? ท่านพิทักษ์สิ่งใดในแผ่นดินที่ไม่มีอะไรเหลือให้ปกป้องแล้ว?”

วายุหัวเราะจางๆ ร่างกึ่งโปร่งแสงของเขาเดินวนรอบสิงขรคล้ายกำลังตรวจสอบบางอย่าง “ข้าพิทักษ์ ‘ความจริง’ ที่ถูกซ่อนไว้ใต้ผิวน้ำของทะเลสาบจันทราพิลาสที่เจ้ากำลังจะไปถึงอย่างไรเล่า เจ้าหนุ่ม... เจ้าเพิ่งได้เศษธรรมจักรชิ้นแรกมา แต่นั่นเป็นเพียงเปลือกนอกของการล่มสลาย เจ้าพระยาพายัพเป็นเพียงหุ่นเชิดของความโศกเศร้า แต่กึ่งเทพองค์ต่อไปที่เจ้าจะเจอ... พระนางจันทราพิลาส... นางครอบครองสิ่งที่ร้ายกาจยิ่งกว่าอาวุธ”

“นางครอบครองสิ่งใด?” สิงขรถามด้วยความสนใจ

“นางครอบครอง ‘ความคิดคำนึงที่ไม่มีวันตาย’” วายุหยุดเดินและหันหน้ามาสบตาสิงขร “ทะเลสาบที่เจ้าจะข้ามไป ไม่ใช่เพียงแอ่งน้ำ แต่มันคือสุสานของมนตราโบราณ ผู้ที่เข้าไปโดยไม่มี ‘เครื่องนำทาง’ มักจะติดอยู่ในวงกตแห่งความทรงจำจนกลายเป็นเพียงรูปปั้นหินที่ไร้วิญญาณ”

วายุยื่นมือที่กึ่งโปร่งแสงมาข้างหน้า ทันใดนั้น แสงสีน้ำเงินนวลตาพุ่งออกจากฝ่ามือของเขา กลายเป็น “ขลุ่ยอาคมไม้พญางิ้วดำ” เล็กๆ ชิ้นหนึ่ง “ข้าไม่ได้ต้องการเป็นศัตรูกับเจ้า สิงขร... ข้าเห็นสิ่งที่เจ้าทำในปราสาทนั่น เจ้ามีความกล้าแต่ขาดความรู้ ข้าขอทำสัญญาเป็นเพื่อนร่วมทางกับเจ้า จนกว่าเจ้าจะข้ามผ่านอารามจันทรประภาไปได้”

สิงขรมองดูขลุ่ยนั้นอย่างพิจารณา “ทำไมท่านถึงอยากช่วยข้า? ท่านต้องการสิ่งใดเป็นการแลกเปลี่ยน?”

“เมื่อถึงเวลา... ข้าจะขอให้เจ้าใช้ดาบเหล็กน้ำพี้นั่น ตัดโซ่ตรวนแห่งกรรมที่ผูกมัดวิญญาณของข้าไว้กับแผ่นดินนี้ให้ที” วายุกล่าวด้วยแววตาที่เศร้าหมอง “แต่ตอนนี้... ขลุ่ยนี้จะช่วยให้เจ้าเรียก ‘พาหนะ’ ที่จะพาเจ้าข้ามผ่านผิวน้ำที่เต็มไปด้วยอาถรรพ์ได้”

สิงขรรับขลุ่ยมาสัมผัส เมื่อเขาลองเป่าดูสั้นๆ เสียงที่ออกมาไม่ใช่เสียงดนตรีทั่วไป แต่เป็นเสียงหวีดหวิวที่สั่นสะเทือนไปถึงดวงวิญญาณ ทันใดนั้น จากเงามืดของพงป่า สัตว์อสูรในตำนานตัวหนึ่งก็ก้าวออกมา มันมีรูปร่างเป็นม้าสีขาวนวล ทว่ามีเกล็ดคล้ายพญานาคตามลำตัว และที่เท้ามีพังผืดเล็กๆ ที่ช่วยให้มันสามารถวิ่งบนผิวน้ำได้

“นี่คือ ‘วารินพยศ’ พาหนะของข้า...” วายุกระโดดขึ้นไปนั่งบนหลังม้าลูกครึ่งนาคาตัวนั้นอย่างแผ่วเบา “มันจะพาเจ้าผ่านพื้นที่ชุ่มน้ำสีชาดไปได้เร็วกว่าการเดินเท้าหลายเท่า”

สิงขรรู้สึกได้ว่าวายุไม่ได้โกหก แม้ที่มาของวิญญาณผู้นี้จะดูลึกลับ แต่ในโลกที่มืดบอดนี้ การมีมิตรที่รู้ทางดีกว่าการคลำหาทางเพียงลำพัง เขาเก็บดาบเข้าฝักและกระโดดขึ้นซ้อนท้ายวายุ

“ตกลง... วายุ ข้าจะรับสัญญาของท่าน” สิงขรกล่าว “นำทางไปสู่ทะเลสาบจันทราพิลาสเถิด ข้าอยากจะเห็นนักว่ามนตราที่ท่านว่าร้ายกาจนักหนา จะต้านทานความตั้งใจของข้าได้หรือไม่”

วายุกระตุกสายบังเหียน ม้าศึกวารินพยศพุ่งทะยานออกไปดุจลูกศรที่หลุดจากคันศร มุ่งหน้าสู่ทิศตะวันตกที่ซึ่งดวงจันทร์สีเงินดวงยักษ์กำลังฉายแสงปกคลุมทุ่งหญ้าและสายน้ำที่เปลี่ยนจากสีน้ำเงินเป็นสีชาดตามอำนาจของมนตราลี้ลับ

ระหว่างการเดินทาง วายุได้เล่าถึงประวัติของอารามจันทรประภา ว่าครั้งหนึ่งเคยเป็นสถานที่ศึกษาไตรเพทและโหราศาสตร์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุด แต่เมื่อมหาธรรมจักรแตกสลาย พระนางจันทราพิลาสผู้ถูกคนรักทอดทิ้งได้ใช้เศษธรรมจักรสร้างโลกเสมือนจริงขึ้นมาเพื่อขังตัวเองไว้กับภาพความสุขในอดีต ใครก็ตามที่ย่างกรายเข้าไปจะถูกมนตราสะกดให้หลับใหลและกลายเป็นส่วนหนึ่งของภาพลวงตานั้นตลอดกาล

สิงขรกระชับขลุ่ยในมือแน่นขึ้น เขารู้ดีว่าศึกต่อไปไม่ใช่เพียงการปะทะด้วยกำลังเหมือนกับพายัพ แต่มันคือการต่อสู้กับจิตใจและความลวงที่สวยงามที่สุดเท่าที่มนุษย์จะจินตนาการได้

ภายใต้ร่มเงาของมหาโพธิ์ทองที่เริ่มจางหายไปในหมอกสีน้ำเงิน นักรบผู้ฟื้นจากความตายและวิญญาณผู้พิทักษ์ที่ถูกลืมเริ่มก้าวย่างเข้าสู่เขตแดนที่ความจริงและความฝันพร่าเลือนเข้าหากัน...