Safe zone

❤️60%

3 วันต่อมา..

เมื่อคลิปวีดีโอจากทริปก่อนหน้าถูกตัดต่อเป็นรายตอนเพื่อเผยแผ่อาทิตย์ละตอนเสร็จหมดแล้ว ก็ได้ฤกษ์ปรึกษาหารือเกี่ยวกับทริปสำหรับตอนใหม่ของช่อง

นนท์ที่เป็นเจ้าของช่องร่วมกับนายณ์ จึงนัดประชุมทีมงานทุกคนเพื่อหาข้อสรุป

ณ.ห้องประชุมภายในบ้านพัก

แสงแดดส่องลอดผ่านหน้าต่างบานใหญ่ ผนังติดรูปถ่ายทริปเก่าๆกระจายอยู่ บนโต๊ะวางแก้วน้ำไอแพดของแต่ละคน และแล็ปท็อปที่ตั้งอยู่หน้านนท์ บรรยากาศดูอบอุ่นและเป็นกันเอง เตรียมพร้อมสำหรับการระดมความคิด

“วันนี้เรามาคุยเรื่องทริปหน้ากัน ว่าควรทำคอนเทนต์แนวไหนที่คนดูสนใจดี”

นนท์นั่งอยู่หัวโต๊ะพูดขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง

“ฉันว่าช่วงนี้คนเริ่มเบื่อที่เที่ยวในเมืองแล้วนะ อยากหาอะไรที่สดชื่นกว่าเดิมมากกว่า” นายณ์กำลังนึกถึงความต้องการของผู้ชม

“ช่วงนี้เริ่มเข้าหน้าฝนแล้วด้วย น่าจะมีกิจกรรมที่เหมาะกับฤดูนี้อยู่นะครับ” โชเสริมขึ้น

“พอดีฉันไปเจอข้อมูลมา ที่เดินเขาที่เพิ่งเปิดให้เข้าเที่ยว ช่วงนี้บรรยากาศกำลังดี อากาศสดชื่น วิวสวยมากด้วย น่าจะดึงดูดคนดูได้เยอะเลยล่ะครับ” เมษายิ้มแย้ม ก้มลงเปิดรูปภาพในไอแพดของตัวเอง แล้วหมุนจอไปทางสมาชิกคนอื่นๆให้ทุกคนได้ดูทั่วถึง

ธีร์โน้มตัวเข้ามาใกล้โต๊ะ มองภาพบนจอด้วยความสนใจ ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับเมื่อเห็นทัศนียภาพอันงดงาม พูดขึ้นเสียงใส

“โอ้! วิวสวยมากเลย นึกว่าที่เที่ยวต่างประเทศซะอีก”

“ฉันเห็นด้วยนะ คอนเทนต์เดินป่าที่มีข้อมูลครบถ้วน ทั้งเส้นทาง วิธีเตรียมตัว และความปลอดภัย น่าจะเป็นประโยชน์กับคนดูมากด้วย” นายณ์พูดพร้อมเอามือจับปากกาเตรียมจดบันทึกลงไอแพดของตน

“ผมก็คิดว่าเหมาะมากสำหรับช่องของเรานะครับ สถานที่น่าสนใจ แถมพอดีกับช่วงฤดูฝน ถ้าเราลงคลิปก่อนใคร ก็จะเป็นแนวทางให้คนที่สนใจได้ศึกษาด้วยครับ” โชพูดขึ้นด้วยความมั่นใจ

นนท์นั่งนิ่งครู่หนึ่ง ปลายนิ้วลูบปากกาอย่างครุ่นคิดเพื่อชั่งน้ำหนักความเป็นไปได้ ก่อนจะพูดสรุปด้วยน้ำสีหน้าเห็นด้วย

“งั้นก็สรุปว่า ทริปต่อไปของเราจะเป็นทริปเดินป่ากัน ฉันกับเมษาจะรับผิดชอบวางแผนเส้นทางและหาข้อมูลเพิ่มเติม ธีร์กับโชเตรียมอุปกรณ์สำคัญที่จำเป็นต้องใช้ในทริปนี้ ส่วนนายณ์ก็ทำหน้าที่เดิม เตรียมกล้องและอุปกรณ์การถ่ายทำให้พร้อม”

ทุกคนพยักหน้ารับทราบหน้าที่ของตนด้วยสีหน้าจริงจัง เตรียมพร้อมที่จะเริ่มงาน

“แต่ทริปครั้งนี้ธีร์ไปด้วยไม่ได้นะ ฉันไปกับนายณ์สองคนก็พอ” นนท์กล่าวขึ้นทำให้บรรยากาศรอบโต๊ะเงียบลงทันที

“ทำไมล่ะครับ ธีร์ไหวนะครับ จะไม่เป็นภาระหรือถ่วงเวลาแน่นอน”

ธีร์ขมวดคิ้วเล็กน้อย สีหน้างุนงงและรู้สึกผิดหวัง

“ทริปครั้งนี้ต้องเดินไกลและค้างคืนในป่าด้วย ฉันแค่เป็นห่วงว่าร่างกายนายจะรับไม่ไหวเท่านั้นเอง” นนท์อธิบายด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“ถ้าเรื่องนั้นพี่นนท์ไม่ต้องเป็นห่วงเลยครับ ธีร์จะเตรียมร่างกายให้พร้อมที่สุดก่อนจะเดินทางครับ” ธีร์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงมุ่งมั่น แม้ในใจจะเริ่มรู้สึกเจ็บปวด

“ตั้งแต่มีธีร์มาร่วมทริป ยอดวิวและกระแสของช่องเราก็ดีขึ้นมากนะครับ คอมเมนต์ส่วนใหญ่ก็ชอบที่ธีร์เข้ามาช่วยสร้างสีสันด้วย ถ้าตัดธีร์ออกกะทันหัน อาจจะเกิดประเด็นดราม่าชักให้ทัวร์ลงช่อง ว่าเรากลัวน้องจะเด่นกว่าหรือดูถูกความสามารถ กระแสตีกลับสมัยนี้แรงจนน่ากลัวเลยล่ะ” เมษาช่วยพูดแทรกขึ้นมาอย่างมีเหตุผล

“ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวฉันจะคอยช่วยดูแลให้เอง ให้ธีร์ไปด้วยเถอะ” นายณ์เสริมขึ้นพร้อมสบตานนท์เพื่อขอความเห็นชอบ

นนท์ ถอนหายใจยาวๆ ด้วยความจำใจ

“เอางั้นก็ได้ งั้นก็เตรียมเสบียงและยารักษาให้พร้อม เพิ่มอุปกรณ์ทำแผลด้วยก็ดี”

“เดี๋ยวผมจะเช็ครายการที่จำเป็นและเตรียมให้พร้อมครับ” โชตอบรับทันทีพร้อมจดบันทึกลงไอแพดของตนเพิ่มเติม

ธีร์ก้มหน้าลง รู้สึกจุกแน่นในอก การที่นนท์มองว่าตนเป็นเพียงภาระที่ต้องคอยระวัง มันทำให้ธีร์รู้สึกแย่มาก แต่อีกใจหนึ่งก็ฮึดสู้พร้อมกำหมัดแน่นไว้ข้างตัว

เมื่อการประชุมจบลง ทุกคนลุกขึ้นเตรียมตัวแยกย้าย

นายณ์เงยหน้ามามองธีร์ที่นั่งตรงข้าม ธีร์นั่งนิ่งด้วยสีหน้าเศร้า เขาดูออกว่าคนตรงหน้ากำลังรู้สึกแย่เป็นอย่างมาก ใจอยากจะเข้าไปพูดอะไรสักอย่างเพื่อเป็นการปลอบ แต่อีกใจก็คิดว่าธีร์เข้มแข็งพอที่ก้าวข้ามความรู้สึกแย่ๆนั้นได้ด้วยตัวเอง นายณ์จึงเปิดไอแพดเพื่อหาข้อมูลเพิ่มเติมดูระหว่างที่นั่งอยู่เป็นเพื่อนธีร์อย่างเงียบๆ

1 อาทิตย์ต่อมา

คลิปจากทริปไปทะเลเผยแผ่ออกไปแล้ว 2 ตอน และยังเหลือตอนสุดท้ายที่ยังไม่ได้ออน ธีร์แอบหวังกับคลิปสุดท้ายมาก เพราะการตระเวนกินเป็นตอนที่ธีร์ออกกล้องเยอะที่สุด

ธีร์ค่อนข้างกังวลกลัวว่าการกระทำของตนจะทำให้คนดูไม่ชอบ แต่ก็คงต้องรอให้กลับจากการกลับจากทริปเดินป่าถึงจะได้ดูฟีดแบ็กจากผู้ชม

รถตู้สีดำเงาคันเดิมขับเข้ามาจอดเทียบที่หน้าประตูบ้าน โชและธีร์กำลังง่วนกับการขนสัมภาระขึ้นรถ นนท์และเมษาปรึกษาเรื่องเส้นทางและที่พัก ส่วนนายณ์ก็เช็คอุปกรณ์การถ่ายทำในกระเป๋าเพื่อไม่ให้มีข้อผิดพลาด

หลังจากทุกอย่างพร้อมแล้ว รถตู้ก็เคลื่อนตัวออกจากบ้านเพื่อมุ้งหน้าไปยังเป้าหมายใหม่

ในรถตู้…

อากาศภายในรถค่อนข้างเย็นจากแอร์ แสงแดดอ่อนของเวลาสายส่องผ่านกระจกบานข้าง กลิ่นน้ำหอมประจำตัวของแต่ละคนคละคลุ้งไปทั่วรถ

ธีร์หันไปพูดกับคนที่นั่งเบาะติดกันด้วยน้ำเสียงบ่นอ่อยๆ

“ครั้งนี้พี่นายณ์ห้ามพิงธีร์หลับอีกนะ ต้องนั่งรถตั้ง 6 ชั่วโมง ไหล่ธีร์ได้หักจริงๆแน่”

“เดี๋ยวนี้ฉลาดขึ้นนะ รู้ทันพี่ด้วย” นายณ์หัวเราะในลำคอ มุมปากยกขึ้นด้วยความขี้เล่น

“แหงล่ะ เพราะโดนพี่แกล้งบ่อยไง”

“จะว่าไปเรานั่งเครื่องไปลงที่นั่นก็ได้นี่ ทำไมต้องมาทนนั่งรถนานๆด้วย?” นายณ์พูดขึ้นถามนนท์ที่นั่งอยู่เบาะหลัง

“ก็สัมภาระเราเยอะไง แล้วอีกอย่างถ้ามีรถส่วนตัวไปก็เดินทางสะดวกกว่ามาก ไม่ต้องไปเสียเวลาหาเช่ารถด้วย” นนท์อธิบายเหตุผลอย่างใจเย็น

“งั้นหรอ…ก็เข้าท่าอยู่นะ” นายณ์พยักหน้ารับฟัง

“ถ้านายง่วง ก็มานอนเบาะว่างข้างหลังก็ได้” นนท์พูดบอกนายณ์ เพราะไม่อยากให้นายณ์ทำให้ธีร์ลำบาก

“ถูกของนาย ธีร์…นายก็ไปนั่งข้างหลังสิ ที่นั่งยังว่างอยู่นะ” นายณ์รีบหันมาก่อกวนธีร์ ที่กำลังดูรายละเอียดและวางแผนงานในไอแพดของตัวเอง

ธีร์ส่ายหน้าปฏิเสธ พลางละสายตาจากไอแพดในมือ

“พี่นายณ์นั่นแหละไป ธีร์มานั่งตรงนี้ก่อนนะ มาไล่ธีร์ทำไม?”

“ฉันก็นั่งตรงนี้ตลอด นายนั่นแหละมาแย่งที่นั่งฉันก่อนน่ะ” นายณ์แกล้งทำหน้าจริงจัง

“พี่!…อ่ะ!”

เสียงร้องเล็กๆดังขึ้นเมื่อปากกาไอแพดหลุดมือตกลงไปใต้เบาะ

“เพราะพี่นายณ์นั่นแหละ! กวนธีร์อยู่ได้! ปากกาตกไปไหนแล้วเนี้ย!” ธีร์รีบก้มลงควานหาปากกาใต้เบาะอย่างรีบร้อน

นายณ์ก้มลงมองตามแต่ด้วยความมืดจึงมองไม่เห็นชัดเจน

จังหวะนั้นเอง…!!

เอี้ยด!! เสียงยางรถเสียดสีกับถนนดังลั่น เมื่อรถตู้เบรกกระทันหันอย่างแรง

กึก! แรงเฉื่อยดันตัวทุกคนไปข้างหน้า ธีร์ที่กำลังก้มตัวอยู่ตั้งหลักไม่ทัน ร่างจึงไถลลงไป

แต่…นายณ์ใช้มือหนึ่งยกขึ้นมาบังหัวของธีร์ไว้ได้ทัน เพื่อกันไม่ให้ชนเข้ากับชั้นวางของด้านหน้า ส่วนมืออีกข้างก็คว้าโอบเอวของธีร์ไว้แน่น ดึงร่างบางเข้ามาชิดตัวเพื่อรับน้ำหนักและกันไม่ให้หลุดร่วงจากเบาะ ทุกคนอยู่ในความตกใจ พลางเงยหน้าขึ้นมาดูเหตุการณ์ฉุดเฉินตรงหน้า

“เป็นอะไรกันไหมครับ? พอดีมีมอเตอร์ไซค์ขับตัดหน้ากะทันหันเลยต้องเบรกแรง ขออภัยด้วยครับ” คนขับรถหันมาถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง

“ไม่เป็นไรครับ แค่ตกใจนิดหน่อย ไม่มีอะไรร้ายแรงก็ดีแล้ว” นนท์ตอบกลับอย่างสงบพลางยืดตัวนั่งตรง

ธีร์ที่เพิ่งหายตกใจค่อยๆเงยหน้าขึ้น กลับพบว่าจมูกของตนเฉียดชนเข้ากับจมูกของนายณ์ที่กำลังก้มลงมาสำรวจคนข้างๆพอดี ทั้งคู่จึงได้สบตากันโดยไม่ได้ตั้งใจ สายตาสบประสานลึกเข้าไปในดวงตาอีกฝ่ายราวกับเวลาได้หยุดเดินไปชั่วขณะ เสียงหัวใจของทั้งคู่เริ่มเต้นรัวแรงขึ้น และความรู้สึกอุ่นร้อนค่อยๆ ผุดโผล่ขึ้นมาที่แก้มคนน้องจนแดงระเรื่อ

นายณ์ดึงสติกลับมาจากภวังค์ สายตาผ่อนแรงและขยับตัวนั่งหลังตรง แต่ก็ยังไม่ลืมประคองร่างของธีร์ให้นั่งมั่นคงก่อนจะปล่อยมือ ความตื่นเต้นและความรู้สึกวูบไหวยังค้างคา ทำให้เขาเบือนใบหน้าไปทางอื่นเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกของตัวเอง

“ไม่เป็นไรใช่ไหม?” นายณ์ถามเสียงนุ่มลงเล็กน้อย

“อ่อ… ครับ ไม่เป็นอะไร ขอบคุณ…ครับ” ธีร์ตอบกลับเสียงสั่นเบาๆ แม้นายณ์จะปล่อยมือแล้ว แต่ความรู้สึกอุ่นจากการที่แขนแข็งแรงโอบรอบเอวยังคงอบอวลอยู่ทั่วร่าง หัวใจยังคงใจเต้นระรัว

เหตุการณ์เมื่อครู่ทำให้มุมมองที่ธีร์มีต่อนายณ์เริ่มเปลี่ยนไป เขารู้สึกได้ชัดเจนถึงความอบอุ่นและความรู้สึกปลอดภัยที่ได้รับจากคนตรงหน้าผ่านการกระทำ และมันเป็นความรู้สึกที่ดี…

ผ่านไปสองชั่วโมง

ความเงียบปกคลุมภายในรถ ตั้งแต่วินาทีที่รถเบรกกะทันหันจนเกิดการใกล้ชิด ทั้งคู่ก็นั่งเงียบมาตลอดทาง แม้บางครั้งสายตาจะเผลอสบตากันโดยไม่ได้ตั้งใจ แต่ก็รีบหลบตาหนีและไม่มีใครเอ่ยปากพูดอะไรออกมาเลย

นนท์สังเกตเห็นผิดความปกติ เขาเดาได้ว่าคงเกิดอะไรบางอย่างขึ้นตอนที่รถเบรกแรงเมื่อกี้ เพราะท่าทีของทั้งคู่เริ่มเปลี่ยนหลังจากตอนนั้น เพียงแต่เขาก็เลือกที่จะนิ่งและไม่ซักไซ้ไล่ถาม

“ถึงปั้มน้ำมันแล้วครับ” เสียงคนขับรถดังขึ้นทำลายความเงียบ

“ขอบคุณครับ พี่พักผ่อนสักยี่สิบนาทีนะ เดี๋ยวผมลงไปสั่งกาแฟให้” นนท์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงสุภาพ

“ได้ครับ” คนขับรับคำ

ทั้งสามคนทยอยก้าวลงจากรถ ทันทีที่เท้าแตะพื้น ต่างก็ขยับตัวยืดเหยียดแก้ความเมื่อยล้าจากการนั่งเวลานาน ก่อนจะแยกย้ายกันไปทำธุระส่วนตัว

ธีร์เดินเข้ามาในร้านสะดวกซื้อ เพื่อมองหาขนมติดมือไว้กินระหว่างทาง

“หาอะไรอยู่เหรอ” เสียงทักที่ดังขึ้นจากด้านหลังทำให้ธีร์สะดุ้งตัวเล็กน้อย หันไปเห็นนายณ์ที่ยืนอยู่ มองมาด้วยสายตาอ่อนโยน

“พี่นายณ์! ธีร์ตกใจหมดเลย”

“ตกใจทำไม มัวยืนเหม่ออะไรอยู่”

“ปะ…เปล่าครับ แค่เลือกของไม่ถูกนิดหน่อยเอง”

“เป็นเพราะเรื่องในรถเมื่อกี้หรือเปล่า? ฉันไม่ได้ตั้งใจ ขอโทษนะ”

ธีร์ส่ายหน้ารีบแก้ตัวทันที “ไม่ใชนะครับ! พี่นายณ์ต่างหากที่ช่วยธีร์ไว้ ธีร์ควรเป็นฝ่ายขอบคุณพี่ต่างหาก”

“กลัวจะทำให้ธีร์รู้สึกอึดอัดไง เห็นนั่งเงียบมาตลอดทาง”

“ธีร์แค่ง่วงนิดหน่อยน่ะครับ ตื่นเช้าไปหน่อย”

“ถ้าง่วง ฉันให้ยืมไหล่พิงก็ได้นะ ไถ่โทษทริปก่อนหน้าไง” นายณ์ยิ้มมุมปากบางๆ

“ไม่เป็นไรครับ ธีร์ไปนอนตรงเบาะหลังก็ได้ ไม่อยากรบกวนพี่นายณ์”

“ทำไมล่ะ หรือว่าอยากไปนั่งใกล้ๆนนท์?”

“ไม่ใช่แบบนั้นนะครับ พี่อย่าเข้าใจผิด” ธีร์รีบปฏิเสธหน้าแดงเล็กน้อย

“อ่อ ก็แค่จะบอกว่า ถ้าง่วงจริงๆ ก็พิงไหล่ฉันได้”

“ขอบคุณครับ” ธีร์ตอบพร้อมกับยิ้มบางๆ

ขณะที่ทั้งคู่คุยกันอยู่นั้น สายตาคู่หนึ่งกำลังจ้องมองอยู่ภายนอกกระจกใสของร้าน ความรู้สึกบางอย่างค่อยๆก่อตัวขึ้นในอก ตามมาด้วยความไม่พอใจ เมื่อเห็นว่าทั้งสองคนดูสนิทสนมและเข้าใจกันดี ตัวเขาเองก็ไม่อาจอธิบายได้ว่าทำไมถึงรู้สึกขัดแย้งและอึดอัดใจขึ้นมาแบบนี้

ในรถตู้…

หลังจากออกเดินทางมาได้ไม่นานนัก ธีร์ที่กินขนมไปมากพอสมควรก็เริ่มงัวเงียนั่งเอนตัวไปมาไม่มั่นคง หนังตาทั่งสองข้างหนักอึ้งอยากจะปิดลงเต็มที่

นายณ์เห็นแบบนั้นก็ยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู ก่อนจะยกมือขึ้นมาประคองหัวของธีร์ให้เอนลงที่ไหล่ของตน แต่ธีร์ก็รู้สึกตัวยกศรีษะขึ้นมาแล้วหันมองคนข้างๆด้วยดวงตาที่ล้าเต็มที

“ง่วงก็พิงไหล่ฉันสิ หรือจะไปนอนข้างหลัง” นายณ์ถามขึ้นอย่างเป็นห่วง

“ธีจะไปนอนเบาะหลัง” ธีร์ตอบน้ำเสียงลังเลเล็กน้อย เพราะกลัวจะกลิ้งตกจากเบาะขณะที่รถแบรก ทั้งๆที่ปรับเบาะเอนนอนก็ได้ แต่ธีร์เป็นคนติดการนอนตะแคง จึงอยากยืดตัวสบายๆมากกว่า

นายณ์มองออกว่าธีร์มีความกังวลบางอย่าง

“เป็นอะไรหรอ”

“เปล่าครับ” ธีร์ตอบพลางปลดเข็มขัดนิรภัยที่เอว ก่อนจะค่อยๆขยับก้าวไปนั่งยังเบาะยาวหลังสุด นนท์มองตามธีร์ที่เดินผ่านไปแวบหนึ่ง ก่อนจะหลับตาลงพักสายตาต่อ

ธีร์นอนตะแคงแล้วยกเท้าขึ้นวางบนเบาะ เอามือขึ้นมาประกบกันแล้วรองหนุ่นศรีษะ

นายณ์ชะเง้อมองดูอย่างไม่ค่อยสบายใจ พอได้เห็นท่าทางการนอนของธีร์แล้วก็กังวลว่าถ้ารถเบรกแรงธีร์ที่หลับอยู่ก็อาจจะกลิ้งตกลงมาได้

นายณ์ปลดเข็มขัดนิรภัยของตนแล้วก้าวเท้าตามไปหาธีร์ นนท์ยกศรีษะขึ้นมองการกระทำของนายณ์อย่างสนใจ

“ธีร์ ยกหัวขึ้นหน่อยสิ” นายณ์สะกิดธีร์ที่หลับตาลงแล้วกำลังจะเข้าสู่ภวังค์

“พี่นายณ์ พี่มาทำอะไรตรงนี้” ธีร์งัวเงียถามพร้อมกับดันตัวลุกขึ้น

นายนั่งลงชิดมุมเบาะพลางเอามือตบที่หน้าขาเบาๆสองที

“มาเป็นหมอนให้ กลัวนายจะกลิ้งตกตอนรถเบรคน่ะ” นายณ์ยิ้มอย่างอบอุ่น

“งั้นธีร์ไม่เกรงใจแล้วนะ” ธีร์ยิ้มรับก่อนจะล้มตัวลงหนุ่นตักนายณ์อย่างวางใจ พร้อมกับหลับตาลง ความรู้สึกปลอดภัยและอบอุ่นใจแทรกเข้ามาในอก

นายณ์ยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาโอบประคองลำตัวธีร์ไว้ เผื่อเกิดเหตุไม่คาดฝัน

นนท์ได้ยินบทสนทนาทั้งหมด และลอบมองผ่านช่องว่างระหว่างเบาะเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด ความไม่พอใจก่อตัวสะสมในอกอย่างห้ามไม่ได้

ในใจคิดเพียงแค่ว่า 'ปากบอกว่าชอบฉันนักหนา แต่กลับตัวติดอยู่แต่กับนายณ์ สรุปว่านายเป็นคนยังไงกันแน่"