นกตัวที่สอง

❤️100%

วันต่อมา

ณ.ชายหาดของรีสอร์ท

แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงมาที่ผืนทรายขาว เสียงคลื่นซัดสาดกระทบฝั่งเป็นจังหวะ บรรยากาศสดชื่นและผ่อนคลาย ตารางงานของวันนี้คือการถ่ายทำคลิปวิดีโอในกิจกรรมขับเจ็ทสกี

นนท์ นายณ์ และธีร์ หลังจากทานอาหารเช้ากันเสร็จ กำลังเตรียมตัวสำหรับภารกิจหลักของวันนี้ นนท์ในเสื้อฮาวายตัวบางสีขาวลายใบไม้กับกางเกงขาสั้นและนายณ์สวมเสื้อแบบเดียวกันสีขาวลายสับปะรดสบายๆ พวกเขามีสีหน้ากระตือรือร้น พร้อมที่จะลงไปสนุกกับคลื่นทะเล

“กล้องพร้อมไหม” นนท์หันไปถามนายณ์ที่กำลังตรวจสอบอุปกรณ์

“อืม เรียบร้อยแล้ว คนละตัวนะ” นายณ์ตอบรับพร้อมกับยื่นกล้องอีกตัวในมือให้นนท์ “วันนี้ต้องได้ภาพสวยๆ กลับไปแน่”

“งั้นเดี๋ยวธีร์จะเตรียมผ้าขนหนูกับน้ำดื่มไว้รอนะครับ”

หนุ่มหน้าหวานที่สวมเสื้อฮาวายสีขาวลายดอกสีฟ้าอ่อนขับเจ็ทสกีไม่เป็น อาสาจะเป็นผู้ดูแลเรื่องอื่นๆที่ชายหาดแทน

“ขอบใจมากนะ” นนท์ยิ้มให้ รู้สึกเกรงใจเล็กน้อยเพราะปกติจะเป็นคนเตรียมของเอง จึงไม่ค่อยชินที่มีผู้ช่วยเท่าไหร่นัก

“เป็นหน้าที่อยู่แล้วครับ” ธีร์ตอบกลับด้วยรอยยิ้มบางๆ “เดี๋ยวถ้าพี่ๆ เหนื่อยก็มานั่งพักตรงนี้ได้เลยนะครับ”

“ขอบใจมากนะธีร์ นายก็คิดซะว่ามาเที่ยว จะได้สนุกด้วยไง ไว้ตอนเย็นจะพาไปกินของอร่อยนะ” นายณ์เดินเข้ามาสมทบ พลางเปิดกล้องเก็บภาพขณะพูดคุยไปด้วย ธีร์หน้าแดงเล็กน้อยเพราะยังเขินกล้องอยู่

“ขอบคุณครับ”

นนท์หันมาตบไหล่นายณ์เบาๆ เป็นเชิงส่งสัญญาณ

“โอเค งั้นเราไปลุยกันเลย!” นายณ์พูดอย่างร่าเริง พร้อมกับกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปพร้อมกับนนท์ มุ่งหน้าไปทางเจ็ทสกีสองคันที่เจ้าหน้าที่นำมาจอดรอตั้งแต่เมื่อกี้ ก่อนจะหันไปโบกมือให้ธีร์

“เดี๋ยวเจอกันนะ!”

“ครับพี่นายณ์” ธีร์ตะโกนตอบรับ

นนท์กับนายณ์จับเจ็ทสกีคนละคัน ขึ้นคล่อมอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะติดเครื่องขับออกไปอย่างรวดเร็ว น้ำทะเลฟุ้งขึ้นเป็นสายตามหลังทั้งสองคัน ที่ขับสูสีสลับกันไปมาบนผืนน้ำทะเลสีครามอย่างสนุกสนาน

ชายหาดก็กลับมาเงียบสงบลงอีกครั้ง ธีร์เดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ชายหาดตัวหนึ่ง มองออกไปยังทะเลกว้างสุดลูกหูลูกตา เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาซูมถ่ายรูปของนนท์ พร้อมกับยิ้มออกมาบางๆ

“เหมือนฝันไปเลย ได้มาทำงานแบบนี้ก็สนุกดีเหมือนกัน”

อากาศร้อนอบอ้าวขึ้นเรื่อยๆ ธีร์ลุกขึ้นไปหยิบน้ำเย็นมาดื่ม เขาเหลือบไปเห็นกลุ่มนักท่องเที่ยวคนอื่นๆที่กำลังมองดูนายณ์กับนนท์ที่กำลังขับเจ็ทสกีอยู่กลางทะเลอย่างสนอกสนใจ

ธีร์หันมองชายหนุ่มทั้งสองด้วยความพินิจ เขาก็พอจะมองออกว่าทั้งสองคนดูโด่ดเด่นมาก ผิวที่ขาวบวกกับใบหน้าที่ดูดีเกินกว่าคนธรรมดา สวมแว่นตากันแดด ถ้าบอกว่าพวกเขาเป็นดาราก็เชื่อ…

ไม่นานนัก เสียงเครื่องเจ็ทสกีก็ดังขึ้นมาแต่ไกล ธีร์รีบลุกขึ้นยืน สายตาทอดมองไปยังสองหนุ่มที่กำลังกลับมาตรงหน้า

ทันทีที่นนท์และนายณ์บังคับเจ็ทสกีทั้งสองคันเข้ามาจอดเทียบใกล้ฝั่ง นักท่องเที่ยวที่กำลังพักผ่อนอยู่บริเวณนั้นพูดคุยจอแจเริ่มดังขึ้นทันที

“โห ดูนั่นสิ!”

“หล่อมากเลยอ่ะ!”

“ใช่ๆ เหมือนดาราเลย”

หลายคนรีบยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาบันทึกภาพ ทั้งภาพนิ่งและวิดีโอ

“คนนั้นใครอ่ะ? หล่อมาก!” หญิงสาวคนหนึ่งกระซิบถามเพื่อนข้างๆ

“ไม่รู้สิ แต่ดูดีมากๆ เลยนะ เหมือนพระเอกซีรีส์เลย” อีกคนตอบ พลางเบิกตากว้างมองตาม

ไม่เพียงแต่นนท์และนายณ์เท่านั้น แม้แต่ธีร์ที่ยืนรออยู่บนฝั่งพร้อมผ้าขนหนูและน้ำดื่ม ก็ได้รับความสนใจไม่แพ้กัน รูปร่างหน้าตาที่ดูดีของทั้งสามคน ทำให้เกิดการคาดเดาไปต่างๆนานา ว่าพวกเขาอาจจะเป็นนักแสดง หรือไม่ก็เป็นไอดอลที่กำลังมาแรง

บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยเสียงชื่นชมและการซุบซิบถึงรูปลักษณ์ของพวกเขาอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ ทั้งสามคนกลายเป็นจุดสนใจของชายหาดแห่งนั้นไปโดยปริยาย

“เป็นไงบ้าง สนุกไหมครับ”

ธีร์รีบเดินเข้าไปหาทั้งสองคนที่เดินตรงมาทางนี้ด้วยรอยยิ้ม พร้อมยื่นผ้าเย็นและขวดน้ำดื่มให้

“สุดยอดไปเลย!” นายณ์ตอบเสียงดังหอบ “น้ำเย็นมากเลย ขอบใจนะธีร์”

นนท์รับผ้าเย็นจากธีร์มาซับเหงื่อที่ไหลอาบแก้ม เขาจิบน้ำเย็นชื่นใจ พลางหันไปมองนายณ์ที่กำลังทำเช่นเดียวกัน

“เหนื่อยไหมครับพี่นนท์” ธีร์ถามนนท์ด้วยความเป็นห่วง

“นิดหน่อย แต่สนุกมาก” นนท์ตอบพลางยิ้มบางๆ

หัวใจของธีร์เต้นแรงโครมครามเพียงเพราะได้อยู่ใกล้และได้พูดคุยในสถานการณ์ที่ไม่เคยมีมาก่อน ทำให้รู้สึกว่าได้ใกล้ชิดกับคนที่ตนชอบมากขึ้น

ขณะที่ทั้งสามคนกำลังยืนพูดคุยกันอยู่

ก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นใกล้ๆ พวกเขาหันไปมอง ก็พบกับกลุ่มนักท่องเที่ยว 5 คน ที่กำลังเดินตรงเข้ามาหาด้วยท่าทีตื่นเต้น

“ขอโทษนะคะ” หญิงสาวคนหนึ่งในกลุ่มเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเจือความเขินอาย “คือ…พวกเราขอถ่ายรูปด้วยได้ไหมคะ? พวกคุณหล่อมากเลยค่ะ เป็นดาราหรือเปล่าคะ”

“เปล่าครับ ผมทำช่องรายการในช่องยูทูปเฉยๆน่ะครับ”

“งั้นหรอคะ ชื่อช่องอะไรหรอคะ พวกเราจะได้ตามไปติดตาม” หญิงสาวอีกคนพูดขึ้นด้วยท่าทางตื่นเต้นดีใจ พลางส่งโทรศัพท์ให้นนท์ นนท์กดจิ้ม 2-3 ทีก่อนจะยื่นคืนให้กับเจ้าของด้วยรอยยิ้มอบอุ่น

“งั้นขอถ่ายรูปไว้หน่อยนะคะ”

“ได้สิครับ ไม่มีปัญหา” นนท์ตอบรับอย่างสุภาพ

“จริงเหรอคะ! ขอบคุณมากค่ะ!” หญิงสาวคนนั้นอุทานอย่างดีใจ

นายณ์เองก็พยักหน้าเห็นด้วย “มาเลยครับ ยืนใกล้ๆกันนะ”

นักท่องเที่ยวกลุ่มนั้นดีใจกันใหญ่ พวกเขาทยอยเข้ามา ยืนเบียดเล็กน้อยเพื่อที่จะได้อยู่ในเฟรมเดียวกัน ธีร์ยืนอยู่ตรงกลางระหว่างนนท์กับนายณ์ ยิ้มเจื่อนๆเล็กน้อย แต่ก็พยายามทำตัวให้เป็นธรรมชาติ

“ยิ้มหน่อยนะครับ!” หนึ่งในนักท่องเที่ยวที่กำลังทำหน้าที่เป็นตากล้องตะโกนขึ้น

เมื่อถ่ายรูปเสร็จแล้ว นักท่องเที่ยวกลุ่มนั้นก็กล่าวขอบคุณอีกครั้งด้วยท่าทีประทับใจ

กลุ่มนักท่องเที่ยวเดินจากไป ธีร์ก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ นายณ์ที่ยืนอยู่ใกล้สังเกตเห็นจึงทักขึ้น

“เป็นอะไร ตื่นเต้นหรอ”

“ก็…ครับ” ธีร์ตอบ “แต่ก็แอบตกใจนิดหน่อย”

นายณ์หัวเราะเบาๆ “ก็ไม่แปลกหรอก เราสามคนก็ดูโดดเด่นกว่าคนอื่นอยู่แล้ว” เขาพูดพลางยักไหล่อย่างมั่นใจ ทำเอาธีร์ยิ้มแห้งมองนายณ์อย่างไม่เชื่อสายตา

ธีร์รู้สึกประหม่าเมื่อถูกผู้คนจำนวนมากจ้องมองและขอถ่ายรูป แต่ก็ดีใจที่มีพี่ๆทั้งสองคนอยู่ด้วย จึงไม่ค่อยอึดอัดเท่าไหร่

ขณะที่นนท์ก็เดินเล่นไปตามริมหาด พร้อมกับถือกล้องขึ้นบันทึกภาพบรรยากาศสวยๆของทะเล เขาเดินไปเรื่อยๆอย่างสบายอารมณ์ โดยไม่รู้ตัวว่ามีสายตาคู่หนึ่งมองตามอย่างไม่วางตา

ส่วนนายณ์ เขาก็ขอตัวแยกไปเข้าห้องน้ำที่อยู่ไม่ไกลนัก เหลือเพียงธีร์ที่นั่งอยู่บนเตียงผ้าใบเพียงลำพัง

ไม่นานนัก ชายหนุ่มหน้าตาดีสองคนก็เดินตรงใกล้เข้ามา พวกเขามีรอยยิ้มเขินอาย ทักทายหนุ่มหน้าหวานด้วยท่าทางที่เป็นมิตร

“สวัสดีครับ” ชายหนุ่มคนหนึ่งเอ่ยขึ้น “ขอโทษนะครับ พอดีเห็นคุณนั่งอยู่คนเดียว เลยอยากเข้ามาทักทาย”

“อ่อครับ สวัสดีครับ” ธีร์หันไปมองด้วยความแปลกใจเล็กน้อย

“คุณมาเที่ยวคนเดียวเหรอครับ?” ชายหนุ่มอีกคนถามต่อ “ถ้าไม่รังเกียจ ขอทำความรู้จักได้ไหมครับ”

คำพูดและการกระทำของทั้งสองคนชัดเจนว่ากำลังเข้ามาในเชิงจีบ ธีร์เริ่มรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย ไม่รู้จะตอบสนองอย่างไรดี

“ผมมากับพี่ๆน่ะครับ”

ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง นนท์ที่เดินบันทึกวิดีโอจนพอใจ ก็เดินกลับมายังบริเวณที่ธีร์นั่งอยู่ เขาเห็นธีร์กำลังคุยอยู่กับชายหนุ่มสองคน

นนท์เดินเข้ามาใกล้ ยิ้มทักทายผู้มาใหม่อย่างเป็นมิตร ก่อนจะหันไปส่งสายตาทักทายธีร์ แล้วทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ผ้าใบอีกตัวที่อยู่ถัดไป ไม่ได้สนใจธีร์กับชายหนุ่มทั้งสองคนเลย ราวกับว่ากำลังอยู่ในโลกส่วนตัว

ธีร์เหลือบมองนนท์ด้วยความหวังเล็กๆว่าเขาจะเข้ามาช่วย หรืออย่างน้อยก็แสดงท่าทีอะไรบางอย่าง แต่นนท์ดูเหมือนจะไม่ได้ใส่ใจอะไรเลย

“ไม่ทราบว่าพอจะขอไลน์ หรือเบอร์โทรศัพท์ได้ไหมครับ?” ชายหนุ่มคนแรกถามอย่างสุภาพ แต่ก็ยังคงแสดงความตั้งใจอย่างชัดเจน

ธีร์รู้สึกถึงความอึดอัดที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เขามองไปที่นนท์อีกครั้ง ใบหน้าฉายแววตัดพ้อเล็กน้อย

“เออ…คือ..”

นนท์เงยหน้าขึ้นมองธีร์ เมื่อสายตาสบกันแต่ธีร์มองเห็นเพียงความว่างเปล่าในดวงตาคู่นั้น นนท์ละสายตาหันกลับไปมองโทรศัพท์ของตัวเองอีกครั้ง

วินาทีนั้น ธีร์รู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบ เขาผิดหวังและน้อยใจนนท์ ทำไมเขาถึงทำเหมือนไม่เห็น ไม่ได้ยิน หรือไม่ใส่ใจในสิ่งที่ตนกำลังเผชิญอยู่เลย ทั้งๆที่เขาก็อยู่ตรงนี้แท้ๆ

“คือว่าผม มีคนที่ชอบแล้วน่ะครับ ต้องขอโทษด้วย” ธีร์ปฏิเสธอย่างสุภาพ พลางก้มหน้ากับความรู้สึกน้อยใจของตัวเอง

เมื่อได้ยินคำปฏิเสธของธีร์ นนท์ก็เหลือบตาขึ้นมอง ในใจรู้ดีว่า "คนที่ชอบ" ที่ธีร์พูดถึงนั้นคือใคร แต่ก็เลือกที่จะทำเป็นไม่รับรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นตรงหน้า

ชายหนุ่มทั้งสองคนยิ้มรับ แม้จะแอบผิดหวังเล็กน้อย แต่พวกเขาก็ยังคงรักษาท่าทีที่ดีเอาไว้

“ไม่เป็นไรครับ ผมเข้าใจครับ ยังไงก็ขอให้เที่ยวให้สนุกนะครับ” ทั้งสองคนกล่าวลาอีกครั้ง ก่อนจะเดินจากไป ทิ้งให้ธีร์นั่งอยู่กับนนท์ตามลำพัง

บรรยากาศรอบตัวเงียบลงไปชั่วขณะ มีเพียงเสียงคลื่นที่ยังคงซัดสาดเบาๆ

“คนที่มาขอเบอร์นายก็หน้าตาดีนะ” นนท์เอ่ยขึ้นมา ทำลายความเงียบ “นายไม่ลองเปิดใจลองคุยดูล่ะ ไม่ชอบคนหน้าตาดีหรอ” น้ำเสียงฟังดูสบายๆ เหมือนกำลังพูดคุยเรื่องทั่วไป

ธีร์หันไปมองนนท์ แววตาฉายแววผิดหวังเล็กน้อย

“ธีร์ไม่ใช่คนที่จะชอบใครเพราะหน้าตาดีครับ” ธีร์ตอบเสียงเรียบ “แล้วผมก็มีคนที่ชอบอยู่แล้ว”

นนท์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “นายคงไม่ได้หมายถึงฉันใช่ไหม”

นนท์ถามออกไปตรงๆ เขารู้มาตลอดว่าธีร์คิดยังไงกับตน ไม่ว่าจะเป็นเมื่อสามปีก่อนหรือว่าตอนนี้ แต่เขาก็พยายามรักษาระยะห่างกับธีร์อยู่เสมอ

“......”

ธีร์นิ่งเงียบไปชั่วขณะ ไม่รู้จะตอบอะไร ทำได้เพียงก้มหน้ามองมือตัวเอง

นนท์ถอนหายใจเบาๆ “ธีร์…ฉันมองนายเป็นแค่น้องชายคนหนึ่งเท่านั้นนะ และตอนนี้ เราก็เป็นเพื่อนร่วมงานกัน ฉันไม่อยากให้นายอึดอัดกับเรื่องนี้”

คำพูดของนนท์เหมือนเป็นมีดที่กรีดลงกลางใจธีร์ สายตาก้มมองพื้นทราย พยายามรวบรวมสติ ไม่ให้ความรู้สึกเสียใจและผิดหวังมันถาโถมเข้ามาจนเกินไป

“ผมเข้าใจครับ”

เขาตอบเสียงเบา พยายามทำเสียงให้เป็นปกติที่สุด

นนท์มองธีร์นิ่งๆ เขาสัมผัสได้ถึงความเศร้าที่แผ่ออกมาจากน้องชายคนนี้ แต่เขาก็ไม่รู้จะทำอย่างไรดี นอกเสียจากยืนยันในสิ่งที่เขาพูดไป

“งั้นก็ดี” นนท์พูดสั้นๆ

ธีร์ยิ้มรับอย่างฝืนๆ ในใจมีความเจ็บก่อตัวขึ้นช้าๆ แต่ก็พยายามมองโลกในแง่ดี ว่าตอนนี้อาจจะเพราะพี่นนท์ยังไม่ชอบตน จึงได้มีท่าทีแบบนี้ และยังคงตั้งมั่นว่าจะพยายามตามจีบนนท์ต่อไป จนกว่านนท์จะใจอ่อนและรับธีร์คนนี้เข้าไปในหัวใจในสักวัน

ณ.ร้านอาหารซีฟู้ดในห้องแอร์แห่งหนึ่ง

อาหารซีฟู้ดเสิร์ฟมาพร้อมกับเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ บรรยากาศที่คึกคักของร้าน กลับไม่มีผลต่ออารมณ์ของธีร์ที่กำลังนั่งคอตกอยู่เลย แม้จะดื่มเบียร์ไปแล้วสามแก้ว ความรู้สึกเศร้าในใจก็ไม่หายไปสักที

นนท์ที่รู้สึกอึดอัดในใจ เขารู้สึกผิดที่ได้พูดทำร้ายจิตใจของคนที่ชอบตน จนมาเห็นธีร์ในสภาพนั่งหงอยแบบนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะขอตัวลุกออกไปสูบบุหรี่นอกร้าน

เมื่อได้มีโอกาสอยู่กับธีร์สองคน นายณ์จึงเอ่ยปากถามคนที่นั่งข้างๆทันที

“นายเป็นอะไร ทำไมดูหง่อยๆ คงไม่ได้สารภาพรักไปแล้วหรอกนะ?”

“ผมสารภาพรักไปตั้งแต่3ปีก่อน แล้วผมก็ได้นกมาตัวนึง”

ธีร์พูดออกไปง่ายๆ พลางคิดในใจว่า ก็ไม่มีอะไรจะเสียแล้ว สู้ตอบๆไปเลยดีกว่า

“นกอะไรว่ะ?”

นายณ์ขมวดคิ้วเข้าหากกันด้วยความงง

“นกที่แปลว่าแห้วยังไงล่ะครับ”

คำตอบของธีร์ทำให้นายณ์พึ่งเข้าใจ ก่อนจะขำออกมาเสียงดัง

“ฮ่าๆๆๆๆ แล้ววันนี้ล่ะ เกิดอะไรขึ้น ฉันดูออกนะว่านายกับไอ้นนท์ดูแปลกไปน่ะ”

“มีคนเข้ามาจีบธีร์ต่อหน้าพี่นนท์ ธีร์เลยปฏิเสธว่ามีคนที่ชอบแล้ว พี่นนท์ก็เลยรู้ว่าหมายถึงเขา”

“แค่เนี้ย…ก็ทำนายหงอยขนาดนี้แล้วหรอ อ่อนชะมัด” แม้คำพูดจะฟังดูไม่แยแสอะไร ในใจเขากลับเป็นห่วงความรู้สึกคนตรงหน้าเป็นอย่างมาก

“แต่ผมไม่ยอมแพ้หรอก ถึงวันนี้ผมจะได้นกมาอีกตัว ผมก็ยังคงชอบพี่นนท์อยู่ดี”

ธีร์พูดด้วยแววตามีความหวัง น้ำเสียงจริงจังฟังชัด ทำให้คนตรงหน้าเบาใจขึ้นมาเมื่อเห็นว่าธีร์ยังมีกำลังใจอยู่

“ให้มันได้อย่างงี้สิน้องชาย! มา ชนแก้ว!”

นายณ์ชูแก้วเบียร์ขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มให้กำลังใจ ธีร์ยิ้มรับพร้อมกับชูแก้วของตนขึ้นมาชนกระทบกับแก้วของนายณ์ ก่อนจะยกขึ้นดื่มรวดเดียวหลายอึกจนกระทั่งหมดแก้ว

หัวใจที่ห่อเหี่ยวเริ่มพองโตขึ้นมาอีกครั้ง ถึงแม้จะรู้สึกเจ็บกับสิ่งที่เจอวันนี้ แต่ก็ยังอยากจะสู้ต่อ อยากจะพยายามจนถึงที่สุด…