ใกล้ชิด

❤️80%

“ออกมาทำอะไรอยู่ข้างนอกนี่คนเดียว?”

เสียงทุ่มที่คุ้นเคยดังขึ้นข้างๆทำให้ธีร์ต้องรับหันไปมอง นนท์ที่อยู่ในเสื้อยืดสีขาวใบหน้าเนียนใสเดินเข้ามาพร้อมกันกลิ่นของครีมอาบน้ำที่โชยออกมาจากตัว ทำให้ธีร์หันหน้าหลบสายตาอย่างห้ามไม่ได้ หัวใจเต้นแรงราวกับอยากจะออกมาสู่โลกภายนอก

“ธีร์ออกมาสูดอากาศน่ะครับ พรุ่งนี้ก็จะกลับแล้ว เลยอยากมานั่งเก็บกลิ่นทะเลเฉยๆ” ธีร์ทอดสายตามองออกไปที่ขอบทะเล พูดด้วยน้ำเสียงเป็นกันเอง

ชายตัวสูงเดินมายืนพิงกำแพงข้างๆเก้าอี้ตัวที่ธีร์กำลังนั่งอยู่ พร้อมกับมองออกไปยังผืนทะเลกว้าง สูดหายใจลึกรับกลิ่นทะเลเข้าปอด

“อืม ก็จริงนะ เป็นกลิ่นที่ในเมืองหาไม่ได้จริงๆนั่นแหละ” นนท์พูดโดยไม่ได้หันไปมองธีร์

“เรื่องเมื่อวาน ฉันขอโทษด้วยนะ ไม่ได้ตั้งใจทำร้ายจิตใจนาย แค่ไม่อยากให้นายคิดฟุ้งซ่านเกินไปน่ะ”

คำพูดของนนท์ที่ธีร์เข้าใจ…คือ ‘ให้เลิกล้มความตั้งใจที่จะเข้าหาเขา เพราะมันไม่มีประโยชน์ และตั้งใจทำงานให้ดีก็พอ’

“ธีร์เข้าใจครับ พี่นนท์ไม่ต้องเป็นห่วง ธีร์แยกแยะเรื่องงานกับเรื่องส่วนได้ครับ”

ธีร์ฝืนยิ้มทั้งที่ใจเจ็บจนรู้สึกว่าแค่กระตุกแก้มยิ้มก็เจ็บไปด้วย

นนท์ก้มหน้าเล็กน้อย มองศรีษะธีร์ที่นั่งอยู่ต่ำกว่า ก่อนจะยกมือขึ้นวางบนผมแล้วขยี้ผมสีดำของธีร์เบาๆ

“ต้องอย่างนี้สิน้องพี่ เท่าที่พี่เห็นธีร์เป็นคนขยัน อยู่ร่วมงานกันไปนานๆนะ”

ธีร์เงยหน้าขึ้นมายิ้มให้นนท์อย่างสดใส ทั้งสองสบตาและยิ้มให้กัน ขณะพี่ลมทะเลพัดผ่านชายเสื้อและเส้นผมปลิวไหวไปตามแรงลม

อีกมุมหนึ่ง…

นายณ์ที่ถือเค้กสตอเบอรี่ที่จัดวางในจานเรียบร้อยยืนอยู่ในมุมมืดของห้อง มองผ่านกระจกระเบียงเห็นนนท์กับธีร์พูดคุยกันอยู่จึงไม่ได้เดินเข้าไปขัดจังหวะ

ตอนแรกเขาก็ดีใจที่ได้เห็นธีร์ยิ้มอย่างมีความสุข แต่ไม่นานความรู้สึกแปลกๆก็แล่นเข้ามาในอก พลางก้มหน้ามองเค้กสตอเบอรี่ในมือที่เขาตั้งใจยกมาให้ธีร์เพื่อขอโทษเรื่องเมื่อกลางวัน ความรู้สึกขัดแย้งเกิดขึ้นโดยไม่รู้ตัว

นายณ์หันหลังเดินกลับเข้าไปเก็บเค้กในตู้เย็น ก่อนจะหันไปมองทั้งสองคนที่ยังอยู่นอกระเบียงผ่านกระจกอีกครั้ง หัวใจที่เคยพองโตเริ่มห่อเหียว เขาไม่อาจอธิบายความรู้สึกที่มีตอนนี้ได้เลย เพราะเขายังไม่เข้าใจในความรู้สึกของตัวเอง…

เช้าวันต่อมา…

ณ.หาดทรายหน้ารีสอร์ท

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องลงมาบรรยากาศสดชื่น ลมทะเลพัดโชยเย็นสบายช่วยชำระความง่วงให้หายไปจนสิ้น

ทั้งสามคนเตรียมตัวเก็บสัมภาระเสร็จเรียบร้อย พร้อมเดินทางกลับแล้ว

รถตู้คันเดิมที่พาพวกเขามาจอดรออยู่ที่เดิม พนักงานรีสอร์ทสองสามคนช่วยกันขนกระเป๋าเดินทางขึ้นรถอย่างขยันขันแข็ง

นนท์ถือกล้องตัวโปรดขึ้นมาบันทึกภาพบรรยากาศสุดท้ายก่อนจากลา สายตามองไปรอบๆอย่างประทับใจ

ธีร์ยืนมองดูอยู่ รอยยิ้มยังคงติดอยู่ที่มุมปาก ขณะที่นายณ์เดินมายืนใกล้ๆ ด้วยท่าทีสบายๆเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แม้เมื่อคืนจะมีเรื่องกวนใจนิดหน่อย พอเช้ามาทุกอย่างก็กลับเป็นปกติ

“เมื่อวานพี่นายณ์ซื้อเค้กสตอเบอร์รี่มาไถ่โทษธีร์หรอครับ” ธีร์ทักขึ้นด้วยรอยยิ้มกรุ่มกริ่ม

“ใครซื้อให้นาย ฉันซื้อมากินเองเหอะ” นายณ์รีบเฉไฉ พลางยกมือขึ้นปัดผมที่ปลิวมาปรกหน้า

“งั้นหรอครับ… แล้วก็ไม่บอก ธีร์กินไปหมดแล้วน่ะสิ อร่อยมากเลย” ธีร์แกล้งทำเสียงเสียดาย หางตาแลมองคนพี่

“กินหมดก็หมดไปสิ มาบอกทำไม” นายณ์ตอบเสียงห้วน แต่ก็แอบมีรอยยิ้มมุมปาก

“แนะ!…ไม่โกรธด้วย พี่นายณ์ซื้อมาให้ธีร์จริงๆ สินะ ขอบคุณมากนะครับ” ธีร์พูดพลางดึงชายเสื้อเชิ๊ตของนายณ์เบาๆ

“ก็บอกว่าซื้อมากินเองไง! ไม่ได้ซื้อให้ใครทั้งนั้นแหละ”

“ยังจะปากแข็งอยู่อีก อยากขอโทษธีร์ก็พูดมาเถอะน่า ธีร์ไม่ได้ใจร้ายซะหน่อย” ธีร์พูดอย่างอ้อนๆ

“อย่ามาจับนะ! เสื้อยับหมด” นายณ์แกล้งพยายามปัดมือธีร์ออกจากชายเสื้อ

“เสื้อยับหรอ… จะขย้ำให้ยับกว่านี้เลย!” ธีร์พูดอย่างหมั่นเขี้ยว พร้อมกับขย้ำชายเสื้อเชิ๊ตของนายณ์ไปมาอย่างสะใจ

“ไอ้นี่! วอนโดนตีซะแล้ว!” นายณ์แสร้งทำเสียงดุ แล้วก็พุ่งเข้าหาคนน้องทันที

“อร้าาา!! แน่จริงก็ตีธีร์สิ!” ธีร์ร้องเสียงแหลม พลางวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว

“อย่าหนีนะ!” นายณ์ตะโกนไล่หลัง

“พี่นนท์ช่วยธีร์ด้วย!!”

ธีร์ตะโกนขอความช่วยเหลือจากนนท์ที่ยืนมองอยู่ห่างๆ พร้อมกับหัวเราะ

“ฮ่าๆๆๆ” นนท์หัวเราะเบาๆ แล้วก็ส่ายกล้องตามการเคลื่อนไหวของทั้งสองคน

“พี่นนท์! ดูสิ! พี่นายณ์เป็นบ้าไปแล้ว!”

ธีร์ตะโกนกลับมาขณะที่วิ่งผ่านหน้ากล้องของนนท์

นายณ์วิ่งตามมาทันจนเกือบจะคว้าตัวธีร์ได้ แต่ธีร์ก็ชิงหลบไปได้ทัน ท่ามกลางเสียงหัวเราะที่ดังยิ่งกว่าเดิม

“ไม่ยอมให้จับง่ายๆ หรอก! แบ๊!!” ธีร์ตะโกนพร้อมเล่นหน้าเล่นตาอย่างสะใจ

“อย่าให้จับได้นะ!”

นายณ์ตอบกลับอย่างไม่ยอมแพ้

นนท์ถ่ายภาพเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม ธีร์ที่วิ่งหนีอย่างรวดเร็ว ปลายเท้ากระทบกับผืนทรายจนเกิดเป็นละอองฟุ้งกระจาย ส่วนนายณ์ก็วิ่งตามมาติดๆ ใบหน้าเปื้อนยิ้มอย่างสนุกสนาน

เสียงหัวเราะของทั้งสองคนดังผสมผสานกับเสียงคลื่น สลับกับเสียงตะโกนหยอกล้อกันไปมา สร้างบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความสุขและความเป็นกันเอง

ณ.บ้านของนายณ์และนนท์

รถตู้คันหรูจอดสนิทหน้าบ้านพัก เสียงประตูรถเปิดออกพร้อมกับร่างทั้งสามคนที่ทยอยก้าวลงมายืนรับอากาศยามบ่าย

“ถึงซักที เมื่อยเป็นบ้าเลยยย” นายณ์ยืดตัวคลายเมื่อย บิดขี้เกียจไปมา

“พี่เมื่อยอะไรก่อน ไหล่ธีร์แทบหัก พิงมาได้ปวดหมดแล้วเนี้ย” ธีร์บ่นอุบ พลางยกมือขึ้นนวดไหล่เบาๆ หลังจากโดนนายณ์ที่นั่งซบไหล่หลับมาตลอดทาง

“ผอมแห้งขนาดนี้ ไม่เห็นสบายตัวเลย” นายณ์พูดแก้ตัว พลางยิ้มเจ้าเล่ห์

“ทีหลังก็ไม่ต้องมาพิงธีร์อีกนะ ชิ!” ธีร์ทำเสียงงอนๆ

“โอ๋ๆ เดี๋ยวพี่คนนี้จะนวดให้น้าา~” นายณ์รีบปลอบ พลางเอื้อมมือจะไปนวดไหล่ให้ธีร์

ทันใดนั้น ประตูบ้านก็เปิดออก เมษากับโชเดินออกมาต้อนรับทั้งสามคนด้วยรอยยิ้มสดใส

“เป็นไงบ้างธีร์ ออกทริปครั้งแรก สนุกไหม” เมษาทักธีร์ด้วยความเป็นห่วง

“สนุกมากเลยครับ ได้ทำอะไรที่ไม่เคยทำหลายอย่าง วิวทะเลก็สวยมาก วันหลังไปเที่ยวด้วยกันนะครับ” ธีร์ตอบรับด้วยความตื่นเต้น ดวงตาเป็นประกาย ก่อนจะหันไปยิ้มทักทายโชที่เดินไปท้ายรถเพื่อช่วยขนสัมภาระลง

“ได้สิ” เมษารับคำ พลางมองไปที่นายณ์ที่ยืนยิ้มอยู่ข้างๆธีร์

ส่วนนนท์ยังคงง่วนเคลียร์ค่าใช้จ่ายให้กับคนขับรถจึงไม่ได้มาร่วมวงสนทนาด้วย

หลังจากคุยเล่นกันพอหอมปากหอมคอ ทั้งสามคนที่เดินทางมาไกล ก็มีความเหนื่อยล้าเต็มที่ จึงได้แยกย้ายเข้าห้องของใครของมัน

ธีร์กลับไปที่ห้องตนพร้อมกับกระเป๋าสัมภาระของตัวเอง หลังจากอาบน้ำให้สบายตัว ก็มาเอนหลังนอนพักบนเตียง ก่อนจะผล่อยกลับไปด้วยความเหนื่อยล้า

ค่ำวันนั้น…

ชายหนุ่มตัวสูง เดินมายังหน้าประตูห้องของธีร์ นายณ์ได้รับคำไหว้วานจากเมษาให้มาตามธีร์ลงไปกินเลี้ยงที่จัดเตรียมไว้แล้ว เขาคิดว่าธีร์น่าจะหลับอยู่ เพราะตั้งแต่บ่ายก็ยังไม่เห็นลงไปข้างล่างเลย บรรยากาศในบ้านเริ่มคึกคัก แต่กลับมีเพียงธีร์ที่ยังคงอยู่ในห้องของตัวเอง

ก๊อก! ก๊อก!

นายณ์เคาะประตูเรียกคนข้างใน แต่ก็ไร้การตอบรับใดๆ เสียงเงียบกริบจากภายในห้องยิ่งทำให้เขารู้สึกแปลกใจ

“ธีร์ ลงไปข้างล่างได้แล้ว! ทุกคนกำลังจะกินเลี้ยงกัน” นายณ์ตะโกนเรียกเสียงดังขึ้น หวังว่าเสียงของเขาจะปลุกอีกฝ่ายให้ตื่นขึ้นมา

“ธีร์ ได้ยินหรือเปล่า!” เขารออยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ยังคงมีเพียงความเงียบ

ก๊อก!! ก๊อก!!

“เรียกขนาดนี้แล้วทำไมยังเงียบอีก ไม่ใช่ว่าไม่สบายหรอกนะ” ความกังวลเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของนายณ์ นายจึงตัดสินใจลองหมุนลูกบิดประตู

แกร็ก!

ประตูไม่ได้ล็อค นายณ์ผลักประตูเข้าไปอย่างไม่ลังเล

ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือ ร่างบางที่นอนหลับสนิทอยู่บนเตียง ผ้าห่มคลุมถึงเพียงอก ใบหน้าดูสงบและผ่อนคลาย

“ธีร์ เป็นอะไรหรือเปล่า” นายณ์ย่อตัวลงข้างเตียง น้ำเสียงของเขาอ่อนลง เต็มไปด้วยความห่วงใย นายณ์เอามือขึ้นมาแตะหน้าผากของธีร์ที่นอนอยู่อย่างแผ่วเบา

“ตัวก็ไม่ได้ร้อนนี่” นายณ์พึมพำกับตัวเอง มือยังคงวางอยู่ที่หน้าผากของธีร์ ความกังวลเริ่มคลายลงเล็กน้อย แต่ก็ยังคงมองสำรวจใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างไม่วางตา

ธีร์ที่ยังหลับอยู่ขยับตัว มือข้างหนึ่งที่วางอยู่ข้างลำตัวค่อยๆเลื่อนขึ้นมา ดึงมือของนายณ์ที่แตะอยู่บนหน้าผากไปแนบกับแก้มของตัวเองอย่างแผ่วเบา จากนั้นก็หลับต่ออย่างสบายอารมณ์

นายณ์ตกใจกับสัมผัสที่เกิดขึ้น ดวงตาเบิกกว้าง หัวใจเต้นแรงขึ้นมาทันที ความรู้สึกประหลาดใจปนเปไปกับความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในอก

มองดูใบหน้าของธีร์ที่แนบอยู่กับมือของเขา ริมฝีปากที่เผยอออกเล็กน้อย จมูกโด่ง และขนตาที่ยาวงอน เมื่อเห็นภาพนั้น นายณ์ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู

“น่ารักชะมัด” นายณ์พึมพำเบาๆ พลางลูบแก้มของธีร์ด้วยนิ้วโป้งที่ยังคงแนบอยู่กับใบหน้าของอีกฝ่าย

นายณ์มองธีร์ที่ยังหลับอยู่ได้สักพัก พยายามรวบรวมสติจะปลุก แต่แล้ว…ดวงตาของธีร์ก็ค่อยๆปรือเปิดขึ้นช้าๆกะพริบตาปรับโฟกัส ก่อนจะพบกับใบหน้าของนายณ์ที่อยู่ใกล้เพียงเอื้อม

“พี่นายณ์…” ธีร์หลุดออกมาอ่อนแผ่ว

“ตื่นสักทีนะ ฉันเรียกอยู่หน้าประตูตั้งนาน นึกว่าป่วยนอนซมอยู่ซะอีก” นายณ์พูดด้วยน้ำเสียงขบขันเล็กน้อย มุมปากกระตุกยิ้มเมื่อมองเห็นสภาพที่เพิ่งตื่นของคนน้อง

แต่เมื่อธีร์รู้สึกถึงความอบอุ่นที่ฝ่ามือแนบอยู่บนแก้มตัวเอง จึงรีบผละออกอย่างรวดเร็ว

“เฮ้ย!...ทำไมมือพี่ถึง…มาอยู่ตรงนี้ล่ะ” ธีร์ร้องเสียงหลง เด่งตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงใบหน้าเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาทันที

“นายเป็นคนดึงมือฉันไปเองนะ”

“ธีร์…ไม่ได้ตั้งใจ..” หนุ่มหน้าหวานรีบแก้ตัวด้วยความอาย ดวงตาพยายามหลบสายตาคมของอีกฝ่าย ไม่กล้ามองตรงๆ

“ฮ่าๆๆๆ เขินหรอ เอาน่า…ฉันต่างหากที่เป็นคนเสียเปรียบ จะเขินทำไม” นายณ์หัวเราะกับท่าทางตื่นตระหนกของธีร์

“ใครเขิน ไม่ได้เขินซะหน่อย” ธีร์ตอบกลับทันที แต่น้ำเสียงกลับไม่น่าเชื่อถือเท่าไหร่

“ตื่นแล้วก็ลงไปข้างล่างเถอะ เมษาซื้อของกินมาฉลองที่จบทริปน่ะ” นายณ์พูดพร้อมกับยืดตัวลุกขึ้นยืน

“อ่อ…ธีร์ขอล้างหน้าก่อน เดี๋ยวธีร์ตามไปครับ” ธีร์รีบเบนสายตาไปทางอื่น พยายามซ่อนความรู้สึกที่ปั่นป่วนอยู่ในอก

“งั้นรีบลงมานะ”

“ครับ”

เมื่อนายณ์เดินออกจากห้องไป ธีร์จึงยกมือขึ้นแตะแก้มที่ยังร้อนผ่าว รู้สึกเขินอายจนอยากมุดหนีลงดิน พลางคิดถึงการกระทำที่เผลอทำลงไปเมื่อครู่ หัวใจยังคงเต้นแรงไม่หยุด

ในห้องนั่งเล่น

หลังจากเคลียร์ตัวเองเสร็จ ธีร์ก็เดินลงมาข้างล่างหาทุกคนที่กำลังนั่งล้อมวงกันที่โซฟาสีดำในห้องนั่งเล่นเพื่อจะกินเลี้ยงในความสำเร็จในทริปนี้

บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความอบอุ่นและคึกคัก กลิ่นอาหารหอมกรุ่นปะปนกับเสียงพูดคุยหัวเราะของสมาชิกคนอื่นๆ

“มา! ฉลองให้กับการกลับมาของนักเดินทางของเรา!” เมษาประกาศเสียงดัง พลางเปิดผาถังน้ำแข็งที่มีเบียร์กระป๋องแช่อยู่ข้างในจำนวนมาก

“เยี่ยมเลย! คิดถึงเบียร์เย็นๆ จัง” นายณ์พูดพลางหยิบเบียร์ขึ้นมาหนึ่งกระป๋อง เปิดฝาแล้วยกดื่มทันที

นนท์ โช และธีร์จึงก้มหยิบออกมาคนละกระป๋อง แล้วเปิดดื่มพร้อมกัน งานเลี้ยงเริ่มต้นขึ้นด้วยบรรยากาศเป็นกันเองของทีมงานทุกคน

“เมื่อคืนที่รีสอร์ท พี่นายณ์แกล้งธีร์จนธีร์แทบไม่ได้นอนเลนล่ะครับ” ธีร์แกล้งฟ้องเมษา พลางทำตาแป๋ว ขณะนั่งอยู่ตรงกลางระหว่างนายณ์กับเมษา

“ใครแกล้ง! ก็นายเองนั่นแหละที่ซนทั้งวัน จนฉันต้องคอยจับน่ะ” นายณ์รีบแก้ตัว พลางยื่นมือไปหยิกแก้มธีร์เบาๆ

“โอ๊ย! พี่นายณ์! พอได้แล้ว… แก้มจะช้ำหมด!” ธีร์พยายามปัดมือออก แต่ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้ม

เมษาหัวเราะกับท่าทางที่สนิทกันของทั้งสองคน

“พี่นนท์ ทริปนี้ถ่ายวิดีโออะไรมาบ้างอะ อยากดูๆ” เมษาส่งสายตาให้นนท์ที่นั่งฝั่งตรงข้าม แววตาเป็นประกายแสดงความสนใจ

นนท์ยิ้มมุมปากบางๆ ก่อนจะวางกระป๋องเบียร์ลงสายตาเผลอมองไปทางธีร์แวบหนึ่งก่อนจะตอบ

“ทริปนี้ได้ช็อตเด็ดเยอะเลยล่ะ น่าจะตัดต่อให้ลงได้ 3-4 ตอนเลย”

“ขนาดนั้นเลย! เป็นเพราะมีน้องใหม่ของเราไปร่วมทริปด้วยใช่ไหมนะ” เมษาแซวพร้อมกับส่งสายตาแกล้งๆมาทางธีร์ พร้อมกับรอยยิ้มกรุ่มกริ่ม

ธีร์หน้าแดงระเรื่อเล็กน้อย รีบยกมือประสานกันขอความช่วยเหลือด้วยน้ำเสียงออดอ้อนนิดๆ

“พี่ช่วยตัดช่วงที่น่าอายของธีร์ออกให้หน่อยน้า~ ธีร์อายจริงๆ กลัวคนดูจะหัวเราะเอา”

นนท์ส่ายหน้ายิ้มแก้มปริ ดูไม่เห็นด้วยนักกับคำขอ