พี่น้อง

❤️70%

“ไม่เห็นมีตอนไหนน่าอายเลย ทริปนี้สนุกกว่าทริปก่อนๆด้วยซ้ำ ดูเป็นธรรมชาติดีด้วย”

นนท์พูดด้วยน้ำเสียงเป็นกันเอง

“งั้นถ้ามีช่วงไหนที่เรามองว่าดูแล้วไม่โอเค หรือรู้สึกไม่สบายใจ ฉันจะถามนายก่อนละกัน”

โชที่รับหน้าที่ตัดต่อวีดีโอพูดขึ้นอย่างใจดี

“ขอบใจนะโช”

ธีร์ถอนหายใจโล่งอกเล็กน้อย ยิ้มตอบกลับด้วยความขอบคุณ

“เพราะพี่นายณ์นั่นแหละ ธีร์ถึงได้มีแต่ฉากแย่ๆ”

ธีร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงบ่นอุบพลางมองหน้านายณ์

นายณ์โน้มตัวมาหาเขานิดหน่อย มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ แกล้งทำหน้าสงสัย

“เอ้า! ก็ฉันเห็นนายยืนนิ่งแข็งทื่อเป็นท่อนไม้ ก็เลยช่วยละลายพฤติกรรมไง ไม่ดีหรอ~”

“พี่นั่นแหละท่อนไม้!” ธีร์รีบเถียงทันที พร้อมเบือนหน้าหนีระอาคนตรงหน้า

นนท์หัวเราะเบาๆ แล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้

“เดี๋ยวฉันไปเอาคลิปมาเปิดนะ”

“ผมช่วยครับ”

โชพูดแล้วลุกเดินตามนนท์ออกไปจากห้อง

“อะไรนะ…! เอามาเปิดตอนนี้เลยหรอ!” ธีร์ตกใจจนดวงตาทั้งสองข้างเบิกกว้าง ได้แต่มองตามหลังทั้งสองคนตาปริบๆ

“ใช่ เราทำแบบนี้ทุกครั้งแหละ” เมษาพยักหน้า “จะได้ช่วยกันดูไง ว่าช่วงไหนควรเก็บไว้ ช่วงไหนควรตัดทิ้งน่ะ”

ธีร์ก้มหน้ามองพื้น เสียงอ่อนลง “ธีร์อายนี่ ไม่กล้าดูตัวเองเลย”

“อายอะไร ถ้าตัดต่อเสร็จจะมีคนดูเป็นล้านวิวเลยนะ เดี๋ยวก็ชินเองแหละ” เมษายิ้มกว้างพลางลูบหลังปลอบใจ

“เพราะพี่นายณ์นั่นแหละ!”

ธีร์เงยหน้ามองจิกนายณ์อีกครั้ง ด้วยสีหน้าเหมือนจะโทษ

“อะไรอีกเล่า! เดี๋ยวก็จับมัดซะนี่!”

นายณ์แกล้งชูมือจะจับตัวคนน้อง ทำให้ธีร์รีบหดตัวหนีทันที

“ฮ่าๆๆๆ ธีร์กับนายณ์เหมาะสมกันดีนะ ดูเข้ากันมากกว่าพี่นนท์อีก” เมษาหัวเราะลั่นจนแก้มแดงฉาน

“พะ…พี่เมษา พูดอะไรน่ะ…” ธีร์ตกใจเล็กน้อย พูดเสียงเบา ใบหน้าแดงก่ำจนถึงใบหู

“เออ…โทษที ฉันคงจะเริ่มเมาน่ะ อย่าถือสาเลยนะ อย่าถือสา ฮ่าๆ” เมษารีบโบกมือแก้ตัวแต่ก็ยังหัวเราะไม่หยุด

ธีร์นั่งนิ่งไปทันที ค่อยๆเหลือบมองคนข้างๆ สายตาทั้งสองสบตากันเข้าพอดี ก่อนที่ธีร์จะรีบก้มหน้าหลบสายตา ความรู้สึกอุ่นๆที่แก้มค่อยๆลามไปทั่วใบหน้า ภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ในห้องผุดขึ้นมา ทำให้หัวใจเต้นแรงอีกครั้งอย่างไม่รู้ตัว

นายณ์ที่ถูกกล่าวถึงเช่นกัน ก็พลันนึกถึงภาพของธีร์ที่หลับอยู่บนผ่ามือของเขา หัวใจเต้นแรงแปลกๆ ยิ่งมาเห็นธีร์ที่มีท่าทางเขินอายเพราะตนตอนนี้ ยิ่งทำให้รู้สึกหัวใจพองโต พร้อมรอยยิ้มบางๆอย่างพอใจผุดขึ้นมาบนใบหน้า

ไม่นานนัก นนท์กับโชก็เดินกลับมา พร้อมเชื่อมต่อโน๊ตบุ๊คเข้ากับทีวีจอใหญ่ตรงผนัง ก่อนจะเดินไปปิดไฟในห้องให้มืดสลัว เหลือเพียงแสงสว่างอ่อนๆจากหน้าจอที่ส่องกระจายไปทั่วบริเวณ ทำให้บรรยากาศดูผ่อนคลายเหมือนนั่งดูหนัง

ทุกคนนั่งประจำที่ จิบเบียร์และคุยกันไปพลาง

คลิปดำเนินไปตามลำดับ พอธีร์เห็นฉากที่มีตัวเอง ก็ม้วนตัวขดมุดเข้ากับแขนของนายณ์ที่นั่งอยู่ข้างๆ มือสองข้างจับชายแขนเสื้อนายณ์ไว้แน่น

ขณะที่นายณ์มองจอสลับกับคนที่มุดอยู่ข้างกาย มุมปากยกขึ้นยิ้มบางๆ แววตาดูอ่อนโยนเมื่อมองเห็นท่าทางน่าเอ็นดูของธีร์ ในใจเต้นแรงไปกับการที่ธีร์เข้ามาใกล้ชิดตนขนาดนี้

ในฉากที่มีธีร์ ทำเอาทุกคนหัวเราะกันขำขัน ต่างเอ็นดูในความเก้ๆกังๆของน้องเล็ก และพอถึงตอนที่ธีร์เผลอเป็นตัวเองก็ดูเป็นธรรมชาติจนทุกคนยิ้มในความสดใสไปด้วย

หลังจากดูคลิปวีดีโอจบ ก็กินดื่มและพูดคุยกันต่อจนพอใจแล้วก็แยกย้ายกันกลับห้องของตน

เหลือเพียงธีร์กับนายณ์ที่ยังนั่งอยู่ที่เดิม ธีร์มองไปที่หน้าจอทีวีที่ปิดสนิท ก่อนจะหันมาสบตาคนข้างๆ

“พี่นายณ์…ถ้าคลิปออกมาแล้ว จะมีคนมาว่าอะไรธีร์ไหมนะ”

นายณ์มองหน้าธีร์ตรงๆด้วยสายตาอ่อนโยน “ไม่มีหรอก แค่เป็นตัวของตัวเองแบบนี้ก็ดีที่สุดแล้ว” นายณ์ยิ้มให้ ก่อนจะลุกขึ้นยืน “ไปพักเถอะ นี่ก็ดึกมากแล้ว”

ธีร์พยักหน้าตอบรับ ลุกขึ้นเดินตามหลังนายณ์ขึ้นบันไดไปด้วยความรู้สึกที่อุ่นสบายในอก ท่ามกลางความเงียบสงบของเวลายามค่ำคืน

หลายวันต่อมา…

หลังจากการทำงานอย่างหนักของทุกคนหลายวันนี้ คลิปวีดีโอตอนแรก ที่ผ่านการตัดต่อและตรวจตราอย่างดีแล้ว ก็ถูกปล่อยออกไป

ในคลิปนั้นเป็นเพียงภาพการเดินทางและเรื่องราวในห้องพักในทริปวันแรกเท่านั้น แต่ก็มีสปอยตอนต่อไปเป็นภาพของสองหนุ่มตอนขับเจ็ทสกีเพื่อเรียกยอดคนดูอีกด้วย

แต่ใช้เวลาเพียงไม่นาน คลิปก็กลายเป็นกระแสอย่างรวดเร็ว เพราะมีนักท่องเที่ยวที่เคยถ่ายนายณ์กับนนท์ตอนขับเจ็ตสกี เอาคลิปไปเผยแผ่ทางโซเชียลก่อนแล้ว จึงมีคนตามมาดูคลิปเต็มกันเยอะมากขึ้น คอมเม้นท์ต่างชื่นชมในความหล่อเท่และความสามารถของทั้งสองคน

และก็มีบางส่วนชื่นชอบในความใสซื่อของธีร์ จนทำให้ธีร์เป็นที่รู้จัก และมีคนให้ความสนใจมากขึ้นไปด้วย

ในห้องนั่งเล่น

บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความตื่นเต้น เมษามองหน้าจอมือถือด้วยแววตาเป็นประกาย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาประกาศก้อง

“เพิ่งลงคลิปไปได้แค่สองวันเอง ยอดวิวทะลุหนึ่งล้านแล้ว!!! อย่างนี้ต้องฉลองกันหน่อย!!!!!”

นายณ์ที่นั่งพิงโซฟาพลางยิ้มมุมปาก ก่อนจะเอ่ยอย่างใจดี

“วันนี้ออกไปกินข้างนอกกันไหม ฉันเลี้ยงเอง เลือกร้านมาได้เลย”

“ก็ดีเหมือนกันนะ กว่าจะรวบรวมภาพและตัดต่อจนเสร็จ ก็ไม่ได้มีใครได้ออกนอกบ้านเลย งั้นก็ชิลๆ พักผ่อนสักวันละกัน” นนท์ที่นั่งโซฟาข้างๆธีร์พยักหน้าเห็นด้วย

“เดี๋ยวผมออกไปเตรียมรถนะครับ ไม่ได้ใช้งานมาหลายวัน ไม่รู้ว่าจะสตาร์ทติดหรือเปล่า” โชพูดแกมเล่นพลางเดินออกไปทางประตูหน้าบ้าน

“ไอ้นี่ก็เวอร์ไป ฉันรีบไปจองร้านก่อนดีกว่า” เมษาหัวเราะพลางเดินเข้าห้องนอนของตนไป ส่วนนายณ์ก็เดินขึ้นบันไดไปที่ห้องเพื่อเตรียมตัวเช่นกัน

เมื่อเหลือเพียงสองคน นนท์สังเกตเห็นว่าธีร์นั่งนิ่งเงียบไปนาน จึงเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

“ธีร์เป็นอะไร เห็นเงียบตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว ไม่ค่อยพูดเลย”

ธีร์เม้มปากแน่น มือทั้งสองข้างกำชายเสื้อตัวเองไว้แน่น ก่อนจะตอบเสียงอู้อี้เบาๆ

“ธีร์…กลัว”

“กลัวอะไร ไหนบอกมาสิ” นนท์มองหน้าธีร์ด้วยสายตาใจดี

“ไม่รู้สิครับ” ธีร์ส่ายหน้า แววตาดูสับสน “ธีร์ไม่เคยมีคนมาชมหรือสนใจแบบนี้มาก่อน แต่…ถ้ามีคนชอบ ก็ต้องมีคนที่ไม่ชอบเหมือนกันใช่ไหมล่ะครับ?”

หลังจากฟังจบนนท์ก็เข้าใจทันที จึงพูดปลอบด้วยน้ำเสียงสุขุม

“เรื่องนี้นี่เอง ใหม่ๆที่พวกเราเริ่มทำคลิป ก็เจอความรู้สึกแบบนี้เหมือนกัน แต่พอเวลาผ่านไป ก็เข้าใจว่า เราจะไปสนใจคนที่ไม่ชอบเรา ซึ่งมีแค่ 1 เปอร์เซ็นต์ทำไมล่ะ? สู้มองคนที่เขาสนับสนุนและชอบเราในอีก 99 เปอร์เซ็นต์ ไม่ดีกว่าหรอ?”

ธีร์นิ่งชะงักไปครู่หนึ่ง คำพูดนั้นทำให้ธีร์รู้สึกคุ้นเคย เหมือนกับความชอบของตัวเองที่มีให้นนท์ ไม่ได้มีผิด

ธีร์เงยหน้าขึ้นมองหน้าคนข้างๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่เก็บกดมานาน ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“งั้น…ธีร์ก็เป็นหนึ่งใน 99 เปอร์เซ็นต์ที่ชอบพี่นนท์นี่ครับ แต่…ทำไมพี่นนท์ถึง…ไม่มองมาที่ธีร์บ้างเลยล่ะ…” เมื่อพูดจบ ธีร์ก็ก้มหน้าลงทันที ไม่กล้าสบตา หัวใจเต้นแรงจนเจ็บแปลบราวกับถูกบีบอัด รู้สึกห่อเหี่ยวและว่างเปล่าอย่างบอกไม่ถูก

นนท์นิ่งไปชั่วครู่ สีหน้าเปลี่ยนเป็นจริงจัง ก่อนจะเอื้อมมือมาวางบนไหล่ของธีร์เบาๆ เพื่อให้กำลังใจ

“มันไม่เหมือนกันนะธีร์” เขาพูดอย่างนุ่มนวลแต่หนักแน่น “ฉันไม่อยากให้นายคิดแบบนี้ เราเป็นพี่น้องกันแบบนี้มันก็ดีแล้ว…ไม่ใช่หรอ?”

ธีร์รู้สึกว่ามือบนไหล่เย็นเยียบลงไปถึงหัวใจ พยักหน้าตอบช้าๆ กลั้นความรู้สึกเจ็บปวดเอาไว้ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นฝืนยิ้มออกมาได้บางๆ

“ครับ…พี่นนท์”

คำพูดที่ตอบรับคำ แม้จะหนักแน่นและชัดเจน แต่ในใจกลับเจ็บปวดราวกับถูกมีดกรีดลงลึก รอยยิ้มที่แสร้งปั้นขึ้นมา ทำให้คนตรงหน้าเข้าใจว่าธีร์ไม่ได้เป็นอะไรมาก

ณ.ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง

แสงไฟสว่างไสวทั่วทั้งอาคาร กลิ่นอาหารและเสียงพูดคุยผสมผสานกันเป็นบรรยากาศปกติ

แต่ทันทีที่ของพวกเขาเดินเข้ามา ทุกอย่างดูจะเปลี่ยนไป ทั้ง 5 คนเดินมาด้วยกันเป็นกลุ่ม รูปร่างสูงโปร่ง สัดส่วนดี และใบหน้าคมเข้มสะดุดตา จึงดึงดูดสายตาจากผู้คนรอบข้างได้โดยไม่รู้ตัว

ไม่ว่าจะเดินผ่านร้านไหน ก็สามารถเรียกสายตาจากคนส่วนใหญ่ที่เดินผ่านไปมา บางคนหยุดเดินช้าลง บางคนหันกลับมามองอีกครั้ง ด้วยความสงสัยและชื่นชม

เสียงซุบซิบกระซิบกระซาบดังแว่วมาเป็นระยะๆ

“ดูนั่นสิ… หล่อทุกคนเลย”

“พวกเขาเป็นดาราหรือเปล่านะ?”

“ไม่รู้สิ แต่หน้าตาคุ้นๆ เหมือนเคยเห็นในยูทูบหรือติ๊กต๊อกนี่แหละ”

“หล่อจัง ขอถ่ายรูปเก็บไว้ได้ไหมนะ”

“ระวังเขาจะว่านะ แต่พวกเขาดูดีจังเลย”

มีบางคนยกโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างระมัดระวัง กดถ่ายภาพและวิดีโอด้วยความตื่นเต้น พยายามไม่ให้โดนจับได้

เมษาที่เดินอยู่ข้างหน้า สังเกตเห็นสายตาที่มองมาจากทุกทิศทาง จึงหันมาพูดเสียงต่ำแกมขำกับทีมงานที่เดินอยู่ด้วยกัน

“เห็นไหมล่ะ บอกแล้วว่าคลิปดังขนาดนี้ เดินออกไปที่ไหนก็มีคนสนใจ ดังใหญ่แล้วนะ”

เมษาหัวเราะเบาๆ พลางกวาดตามองไปรอบๆ

นายณ์ที่เดินอยู่ข้างธีร์ มองรอบด้านอย่างสงบ ไม่ได้รู้สึกตื่นตระหนกแต่อย่างใด เพียงแต่เมื่อเห็นธีร์เริ่มเกร็งตัวจึงเอ่ยปลอบ

“เดี๋ยวก็ชิน พวกเขาก็แค่มอง ไม่ได้มีเจตนาร้ายอะไร อย่าคิดมากเลย”

ธีร์เดินก้มหน้าเล็กน้อย มือจับชายเสื้อของนายณ์แน่น รู้สึกไม่ค่อยชินกับการถูกจับจ้องมากมายขนาดนี้ จึงกระซิบถามด้วยความกังวล

“พวกเขา… ถ่ายรูปพวกเราด้วยเหรอครับ?”

โชที่เดินตามหลังมาค่อยๆเงยหน้ามอง เห็นบางคนถือโทรศัพท์อยู่จึงตอบอย่างใจเย็น

“ถือว่าเป็นเรื่องปกติเมื่อเรามีคนรู้จักมากขึ้น แต่ถ้าเขาไม่เข้ามารบกวนจนเกินไป ก็ปล่อยเขาไปเถอะ”

“ถือว่าเป็นกำลังใจอย่างหนึ่งก็ได้ ที่คนเขามองก็เพราะสนใจพวกเรา แต่เราก็ทำตัวปกติเหมือนเดิมก็พอแล้ว”นนท์ยิ้มบางๆ พลางพูดให้ทุกคนสบายใจ

“อย่าไปเกร็งขนาดนั้นสิ เดี๋ยวคนมองว่าหน้าบึ้งเอา ที่จริงสายตาส่วนใหญ่น่ะ เขาชมว่าหล่อและดูดีต่างหากนะ” เมษาเห็นธีร์ยังดูเกร็งๆ จึงแกล้งแซวเพื่อให้ผ่อนคลาย

ธีร์ถอนหายใจเบาๆ พยายามผ่อนคลายกล้ามเนื้อที่เกร็ง บอกตัวเองว่าให้ทำตัวตามปกติ แม้จะยังรู้สึกแปลกๆอยู่บ้าง แต่ก็เดินต่อไปพร้อมกับคนอื่นๆที่ดูคุ้นเคยกับสถานการณ์แบบนี้ดีแล้ว

ณ.ร้านบุฟเฟ่ต์ในห้าง

พวกเขาเดินเข้ามาถึงหน้าร้านอาหารที่เมษาได้จองโต๊ะล่วงหน้าไว้ พนักงานเดินเข้ามาต้อนรับด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะนำทางไปยังโต๊ะทันที

โชกับเมษานั่งฝั่งเดียวกัน นนท์นั่งหัวโต๊ะ ส่วนธีร์กับนายณ์ก็นั่งด้วยกันเช่นเคย

ไม่นานนัก จานเนื้อสัตว์ ผักสด ของทานเล่น และน้ำจิ้มรสเด็ดก็ถูกนำมาเสิร์ฟวางเต็มโต๊ะกลิ่นอาหารหอมกรุ่นลอยอบอวลไปทั่ว บรรยากาศเต็มไปด้วยความครึกครื้น ทุกคนต่างตักอาหารกินกันไปพลางคุยถึงเรื่องคลิปที่ได้รับความนิยม เรื่องราวสนุกๆจากทริปก่อนหน้า และแผนงานในอนาคต เสียงหัวเราะดังก้องเป็นระยะๆ

ขณะที่กำลังเอร็ดอร่อยกันอยู่นั้น ก็มีลูกค้าจากโต๊ะข้างๆที่เป็นนักศึกษาสองคนชายหญิง เดินเข้ามาหาด้วยท่าทางสุภาพ

“ขอโทษครับ พวกเราขอเข้ามาทักทายหน่อยได้ไหมครับ?” หนึ่งในนั้นเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเป็นมิตร

“ครับ” นนท์พยักหน้ายิ้มทักทาย

“พวกเราเป็นแฟนคลับที่ติดตามช่องยูทูปของพวกพี่ๆอยู่ค่ะ เห็นพวกพี่เดินเข้ามาพวกหนูดีใจมากเลยที่ได้เจอพวกพี่ตัวจริง”

“ยินดีครับ” นนท์ตอบ

“หนูพึ่งดูคลิปล่าสุดไป สนุกมากเลยค่ะ โดยเฉพาะพี่ธีร์ พี่ดูเป็นธรรมชาติและน่ารักมาก หนูชอบพี่มากเลยค่ะ” เธอพูดพร้อมกับมองมาทางธีร์ด้วยสายตาชื่นชม

“ขอบคุณมากนะครับ” ธีร์รีบยิ้มเกรงใจ แก้มเริ่มแดงระเรื่อเล็กน้อยจากความเขินเมื่อถูกชมตรงๆ

ก่อนที่อีกคนจะถามต่ออย่างระมัดระวัง

“เอ่อ… ขอถามอะไรหน่อยได้ไหมครับ? พี่นายณ์กับพี่ธีร์ดูสนิทกันมากเลย สงสัยจังว่า… ทั้งสองคนคบกันอยู่หรือเปล่าครับ?” น้องผู้ชายเก็บอาการเขินอายด้วยความฟินเอาไว้ไม่ได้ จึงยิ้มกรุ่มกริ่มออกมาอย่างชัดเจน

คำถามนี้ทำให้ธีร์ที่ถือตะเกียบหยุดนิ่งชั่วขณะ ความร้อนผุดขึ้นมาทันที เขาเบนสายตาไปมองทางนนท์ สองคนสบกัน แต่ธีร์ก็พบเพียงความว่างเปล่าไร้ความรู้สึกใดๆจากดวงตาคู่นั้น

ส่วนนายณ์นั่งหลังตรงยิ้มออกไปอย่างใจดี ไม่แสดงอาการรำคาญแม้แต่น้อย ก่อนจะตอบอย่างชัดเจนและสุภาพ

“ไม่ใช่แบบนั้นครับ เราสองคนเป็นเพื่อนร่วมงานที่สนิทกันมากเท่านั้นเองครับ”

“อ๋อ เข้าใจแล้วค่ะ ขอบคุณสำหรับคำตอบนะคะ แล้ว… ขอถ่ายรูปด้วยได้ไหมคะ?”

“ได้เลยครับ” นนท์ตอบรับ

ทุกคนจึงหันหน้ามาหากล้อง ยิ้มให้อย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนทั้งหมดจะกล่าวขอบคุณกัน และกลุ่มแฟนคลับจะเดินกลับไปยังโต๊ะของตน

หลังจากนั้น ทุกคนก็กลับมาพูดคุยและกินอาหารกันปกติ แม้ว่าธีร์จะพยายามยิ้มและพูดคุยอย่างสนุกสนาน แต่ก็ยังเผลอหุบยิ้มบ่อยๆ ด้วยความว่างเปล่าในหัวใจ

สายตาคู่หนึ่งลอบมองคนข้างกายอย่างเป็นห่วง แต่นายณ์ก็ยังไม่สามารถทำอะไรเพื่อปลอบใจคนตรงหน้าได้ จึงได้แต่ปล่อยไปก่อน ความรู้สึกข้างในเริ่มชัดเจนขึ้นทีละนิด เขารู้ตัวแล้วว่าตนเริ่มสนใจคนข้างๆขึ้นมาแล้ว

นนท์เองก็สังเกตุเห็นอาการผิดปกติของธีร์ แต่เขาก็เลือกที่จะปล่อยผ่าน ไม่อยากสร้างความหวังให้น้องชายคิดเกินเลยไปมากกว่านี้ และคงความสัมพันธ์ให้เป็นแค่พี่น้องเอาไว้เท่านั้น