ทริปเดินเขา

❤️60% 💚10%

ณ บ้านพักท่ามกลางธรรมชาติ

ตอนเย็นที่ฟ้าเริ่มจะมืด รถตู้เคลื่อนตัวมาจอดสนิท ที่หน้าบ้านพักที่โอบล้อมไปด้วยขุนเขาและผืนป่า อากาศดูสดชื่นแตกต่างจากความวุ่นวายในเมืองลิบลับ

“ธีร์ ตื่นเถอะ ถึงที่พักแล้ว” นายณ์เรียกธีร์เสียงเบา

“ถึงแล้วหรอ…อ่ะ!...ขอโทษนะครับพี่นายณ์ ธีร์หลับไปนานเลย ขอโทษจริงๆครับ” ธีร์เอ่ยปากขอโทษด้วยน้ำเสียงเกรงใจ พลางลุกขึ้นนั่งเต็มตัว เป็นห่วงว่าเจ้าของตักนุ่มคงจะเมื่อยมากแน่ และไม่รู้ว่าเขาได้หลับบ้างหรือเปล่า

นายณ์ยิ้มบาง ลูบผมธีร์เบาๆ

“ไม่เป็นไรหรอกน่า ทีหลังก็ไม่ต้องเกรงใจมากนักก็ได้” เขาพูดพลางแกล้งหยอก “แต่หลังฉันชาไปหมดแล้วนะเนี่ย”

“ถึงห้องแล้วเดี๋ยวธีร์นวดให้นะ ธีร์ไม่ได้ตั้งใจจริงๆ” ธีร์ทำสีหน้าสำนึกผิด

“ฮ่าๆๆๆ ฉันล้อเล่นน่ะ อย่าคิดมาก” รอยยิ้มของนายณ์ทำให้ธีร์สบายใจขึ้นเยอะ แต่ก็แอบรู้สึกผิดที่ตนเอาเปรียบนายณ์อยู่ดี

ทั้งสามคนก้าวลงจากรถพลางบิดตัวคลายความเมื่อยล้า นายณ์ไม่รอช้ายกกล้องขึ้นมาเก็บภาพบรรยากาศรอบๆทันที ก่อนจะหันมาพูดคุยกับกล้องอย่างเป็นกันเอง

“สวัสดีครับทุกคน! ตอนนี้เราก็มาถึงที่พักของเราในคืนนี้แล้วนะครับ เป็นบ้านพักที่อยู่ท่ามกลางป่าแบบนี้ สวยมากเลยล่ะครับ” นายณ์แพนกล้องไปรอบๆ แล้วมาหยุดที่นนท์

นนท์เดินเข้ามาใกล้ยิ้มกว้าง

“ใช่ครับ บรรยากาศดีสุดๆไปเลย การเดินทางของเราราบรื่นดีมากครับ คืนนี้เราจะพักกันที่นี่เอาแรง พรุ่งนี้ถึงจะเริ่มไปลุยป่ากันจริงๆครับ”

นนท์พูดคุยกับกล้องอย่างเป็นธรรมชาติ กำลังเปิดทริปการผจญภัยครั้งใหม่

พนักงานของที่พักเดินเข้ามาพูดคุยไม่นานก็นำทางทั้งสามคนไปยังห้องพักที่เตรียมไว้ให้

ในห้องพัก

ในห้อง มีสามเตียงเรียงรายอยู่ แต่ละคนเลือกเตียงที่ถูกใจ ก่อนจะแยกย้ายกันไปอาบน้ำชำระความเมื่อยล้า

นนท์กับธีร์ที่อาบน้ำเสร็จก่อนก็มานั่งบนเตียงของของนนท์เพื่อเตรียมอุปกรณ์สำหรับการเดินป่าในวันพรุ่งนี้

เสียงฝนเริ่มโปรยปรายลงมาด้านนอกห้องพัก ก่อนจะทวีความหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่นายณ์กำลังอาบน้ำเป็นคนสุดท้าย

พรึบ!!

จู่ๆ ความมืดก็เข้าปกคลุม เมื่อไฟฟ้าดับลงอย่างกะทันหัน

“เอ๊ะ!…ไฟดับหรอ” ธีร์พูดอย่างตกใจในความมืด

“นนท์! เอาไฟฉายเข้ามาให้หน่อย! มองอะไรไม่เห็นเลย!” เสียงนายณ์ตะโกนดังมาจากในห้องน้ำ

“แป๊ปนะ!” นนท์ตะโกนตอบ พลางควานมือไปตามที่นอนท่ามกลางความมืดมิด สายตาพยายามเพ่งมองหาไฟฉายที่เหมือนว่าจะวางไว้ไม่ไกลนัก

“เหมือนธีร์จะเห็นมันอยู่แถวนี้น้าาา” ธีร์ช่วยควานมือหาอีกแรง

ท่ามกลางของใช้จุกจิกมากมายที่วางอยู่บนเตียง มือของนนท์ก็จับเข้ากับอะไรบางอย่างนุ่มๆอุ่นๆ ผิวสัมผัสเนียนลืนนั้นสะดุ้งตัวเล็กน้อย นนท์จึงพึ่งรู้ตัวว่าเขาจับโดนมือของธีร์โดยไม่ได้ตั้งใจ

“โอ๊ะ! ขอโทษนะธีร์” นนท์รีบดึงมือกลับ พร้อมพูดขอโทษเบาๆ

“ไม่เป็นไรครับ” ธีร์ตอบผ่านความมืด ใบหน้าร้อนผ่าวพร้อมกับ อาการสั่นไหวที่เกิดขึ้น

นนท์เริ่มมีอาการบางอย่าง หัวใจรุ่มร้อนเต้นแรงอย่างห้ามไม่ได้ พลางคิดว่านี่คงเป็นแค่การตกใจจากการกระทำที่ไม่ได้ตั้งใจเมื่อกี้เท่านั้น ก่อนจะควานหาไฟฉายต่อ

ในที่สุดก็เจอ…นนท์เปิดไฟฉายส่องสว่างขึ้นมา ทำให้เห็นธีร์ที่นั่งอยู่ตรงหน้า ก้มลงหลบแสงไฟพอดี นนท์ละสายตาจากธีร์พลางลุกขึ้นยืนเต็มตัว เตรียมจะเดินนำไฟฉายไปให้นายณ์ที่ห้องน้ำ

กึก…!!

“เอ๊ะ!!?”

ด้วยความมืดและความรีบร้อน ทำให้นนท์ไม่ทันสังเกตเห็นสายกระเป๋าเป้ที่ห้อยลงมาจากข้างเตียง

พรึ่บ!!

“..…!!”

นนท์สะดุดเข้ากับสายกระเป๋าอย่างจัง ร่างกายเสียหลักเซถลาไปข้างหน้า ล้มคร่อมลงบนตัวของธีร์ที่ยังนั่งก้มหน้าอยู่บนเตียงพอดี

ตุ้บ!!

ร่างบางถูกกระแทกจนล้มลงนอนหงายแผ่หลาไปกับเตียง แสงไฟเล็กน้อยจากไฟฉายส่องกระทบดวงตาสวยที่เบิกกว้าง ใบหน้าของทั้งสองคนห่างกันเพียงเล็กน้อย ลมหายใจที่ออกมาจากคนด้านบน อาบรดลงที่ปลายจมูกของธีร์ สายตาสบประสานกันอย่างจัง ราวกับเวลาหยุดนิ่งไปชั่วขณะ

ทันใดนั้นเอง..!

พรึบ..!

ไฟก็สว่างวาบขึ้นมา พร้อมกับประตูห้องน้ำเปิดออก นายณ์ที่อยู่ในเสื้อยืดสีขาวกางเกงขาสั้นกำลังเดินออกมา บนหัวมีผ้าขนหนูผืนเล็กคลุ่มไว้

“ทำไมไม่เอาไฟฉายมาให้สักที… อ๊ะ!” นายณ์อุทานด้วยความตกใจเมื่อเห็นภาพตรงหน้า

นนท์เหมือนเพิ่งได้สติ รีบดันตัวลุกขึ้นทันที ใบหน้าแดงก่ำด้วยความประหม่า

“เอ่อ…ฉันขอโทษด้วย คือว่า…” เขาหันไปพูดกับธีร์อีกครั้ง “ขอโทษนะธีร์ เมื่อกี้มันอุบัติเหตุจริงๆ ฉันไม่ทันเห็นสายกระเป๋าน่ะ” นนท์ปรับสีหน้าให้เป็นปกติ พูดน้ำเสียงเป็นกันเอง

“ธีร์เข้าใจครับ” ธีร์ดันตัวขึ้นมานั่งท่าเดิม รับคำขอโทษด้วยเสียงแผ่วเบา หัวใจของเขาเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมา เขายังคงก้มหน้ามองพื้นห้อง ไม่กล้าสบตากับใคร แต่ลึกๆแล้วกลับมีความรู้สึกเจ็บแปลบที่อก ราวกับว่าที่ใกล้ชิดกันเมื่อกี้ไม่ใช่สิ่งที่เขาอยากให้เกิดขึ้น

นายณ์ยืนนิ่ง มองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกแปลกๆ ใจรู้ดีว่านนท์คือคนที่ธีร์แอบชอบมาตลอด เขาไม่มีสิทธิ์อะไรที่จะรู้สึกหวงธีร์ ความรู้สึกที่เกิดขึ้นมันซับซ้อนจนยากจะจัดการ

กล้องวีดีโอที่นายณ์ตั้งไว้ตรงมุมห้องก่อนจะไปอาบน้ำ ได้เก็บภาพเหตุการณ์ทั้งหมดเอาไว้ทุกอย่าง โดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็น แม้กระทั้งนายณ์ที่เป็นคนตั้งไว้เองกับมือ เพราะถูกความรู้สึกครอบงำจนลืมนึกถึงเรื่องนี้ไปด้วย

หลังจากเช็คอุปกรณ์ทุกอย่างเสร็จ ทุกคนก็เข้านอนเพื่อรอเริ่มกิจกรรมในวันต่อไป

เช้าวันต่อมา

ณ จุดลงทะเบียนเดินป่า

ก่อนที่แสงแรกของวันจะสาดส่องมาถึง พวกเขาก็เดินทางออกจากที่พักตั้งแต่เช้ามืด เพื่อจะมาให้ทันเวลาที่กรุ๊ปทัวร์ได้นัดเอาไว้

การแต่งกายของพวกเขาเป็นไปอย่างรัดกุม เสื้อแขนยาวและกางเกงเดินป่าสีดำสนิท ช่วยปกป้องร่างกายจากแมลงและสภาพอากาศที่อาจเปลี่ยนแปลง ในมือถือไม้เท้าเดินป่าแบบพับเก็บได้ พร้อมสะพายกระเป๋าเป้ใบพอดีตัวที่บรรจุอุปกรณ์จำเป็นสำหรับสถานการณ์ฉุกเฉินไว้อย่างครบครัน พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับความท้าทายของการเดินป่าครั้งนี้

เมื่อมาถึงจุดนัดพบ เสียงพูดคุยจอแจค่อยๆ ดังขึ้นเมื่อสมาชิกกลุ่มทัวร์รวมตัวกันครบ ทั้งหมดมีประมาณสิบคน พร้อมด้วยไกด์นำทางอีกสองคน

การปรากฏตัวของทั้งสามคนสร้างความฮือฮาให้กับสมาชิกคนอื่นๆเป็นอย่างมาก เพราะชื่อเสียงของพวกเขาเป็นที่รู้จักกันดี โดยเฉพาะในแวดวงคนรักการผจญภัยแบบนี้ การพบปะแฟนคลับจึงเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

นายณ์มาถึงปุ๊บก็ขออนุญาตสมาชิกในกลุ่ม ขอบันทึกวิดีโอระหว่างเดินทางเพื่อลงในช่อง จากนั้นก็ทำหน้าที่เป็นตากล้อง คอยเก็บภาพทุกคนและบรรยากาศที่ดูอบอุ่นเป็นกันเอง

ส่วนนนท์รับหน้าที่ดูแลเรื่องค่าใช้จ่าย จัดการจ่ายเงินให้กับลูกหาบที่จะช่วยขนอุปกรณ์กางเต็นท์ขึ้นไปเตรียมไว้ให้ที่บนยอดเขา

ธีร์ยืนอยู่ท่ามกลางผู้คนใหม่ๆด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม แม้จะสวมชุดแขนยาวดำคุมทั้งตัว ก็ยังคงเป็นที่สนใจของคนอื่นอยู่ดี

การแนะนำตัวของสมาชิกกลุ่มเริ่มดังขึ้น

“สวัสดีค่ะทุกคน! ฉันชื่อ แพรวาค่ะ ดีใจที่ได้มาเดินป่าด้วยกันนะคะ” เสียงใสๆ จากหญิงสาวร่างเล็ก ดวงตากลมโต ผมยาวประบ่าสีน้ำตาลอ่อน เธอยิ้มหวานให้กับทุกคนโดย ก่อนจะหันไปเจอนนท์ก็ก้มหน้าหลบด้วยความเขินอาย

“สวัสดีครับ ผมนนท์ นายณ์ และธีร์ ยินดีที่ได้ร่วมเดินทางไปกับทุกคนครับ” นนท์พูดด้วยรอยยิ้ม ผายมือไปทางนายณ์และธีร์ตามลำดับ

ชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง ผมสั้นสีดำ หน้าคมเข้ม ก้าวออกมาพร้อมกับพูดขึ้น

“ผม วิน ครับ เป็นแฟนคลับช่องพวกพี่มานานแล้ว ชอบดูพี่นายณ์ถ่ายวิดีโอมากเลยครับ” เขาหันมายิ้มกว้างให้ธีร์ “น้องธีร์ก็น่ารักมากเลยครับ”

ธีร์หน้าแดงเล็กน้อย “ขอบคุณครับ”

“ผม ก้อง ครับ ยินดีที่ได้รู้จักทุกคนครับ”

อีกคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างๆ วิน เป็นชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ผิวสีน้ำผึ้ง เขาพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม นัยน์ตาคมกริบเหลือบมองธีร์เป็นพิเศษ

“สวัสดีครับฝากตัวด้วยนะครับ” ธีร์ตอบรับอย่างสุภาพ

“ฉัน มายด์ ค่ะ เป็นเพื่อนกับแพรวา เห็นคลิปพวกพี่บ่อยๆ วันนี้ได้เจอตัวจริงดีใจมากๆ เลย” มายด์มีใบหน้าหวาน ดวงตากลมโต ผมยาวตรงสีดำสนิท หญิงสาวอีกคนหนึ่งที่ดูจะสนิทสนมกับแพรวา เดินเข้ามาทักทาย

ธีร์ยิ้มเขินๆทักทาย นนท์และนายณ์ ก็หันมายิ้มให้กลุ่มเพื่อนใหม่

“พี่นนท์ครับ พวกเราจะเริ่มเดินกันประมาณกี่โมงครับ?”

วินเอ่ยถามนนท์ เพราะรู้ว่านนท์ออกทำกิจกรรมแบบนี้บ่อยๆผ่านทางช่องในยูทูป

นนท์เหลือบมองนาฬิกา “น่าจะอีกประมาณ 20 นาทีครับ ตอนนี้เรากำลังจะได้รับฟังคำแนะนำจากเจ้าหน้าที่กันก่อน”

“โอ้ ได้เลยครับ” วินพยักหน้า ก่อนจะหันไปคุยกับธีร์ “ธีร์เคยมาเดินป่าที่นี่มาก่อนไหมครับ?”

“ไม่เคยครับ นี่เป็นครั้งแรกของธีร์เลย”

ธีร์ตอบด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

“ถ้าอย่างนั้น เดี๋ยวผมคอยดูแลนะครับ” วินเสนอตัวทันที “ถ้าเหนื่อยหรือมีอะไรไม่แน่ใจ บอกผมได้เลยนะครับ”

ก้องที่ยืนอยู่ข้างๆ สังเกตเห็นท่าทีของวิน ก็ยิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนจะเดินเข้ามาหาธีร์บ้าง

“ถ้าอยากได้รูปสวยๆ หรืออยากถ่ายมุมไหนเป็นพิเศษ บอกผมได้นะ ผมถ่ายรูปเก่ง” เขาพูดพลางยักคิ้วให้ธีร์ ชูกล้องในมือขึ้นมาเล็กน้อย

ธีร์มองทั้งสองคนสลับกันไปมา รู้สึกได้ถึงความใจดีของพวกเขา แต่ก็แอบรู้สึกประหม่า ธีร์จึงได้แต่ยิ้มตอบรับ

“ขอบคุณมากนะครับ”

เจ้าหน้าที่อุทยานก็เดินเข้ามาพร้อมกับชี้แจงรายละเอียดต่างๆ เกี่ยวกับเส้นทางเดินป่า กฎระเบียบ และข้อควรระวังต่างๆ ทุกคนตั้งใจฟังอย่างดี

หลังจากเจ้าหน้าที่ให้คำแนะนำและแจกแผนที่เรียบร้อยแล้ว ทุกคนก็พร้อมที่จะออกเดินทาง

“เอาล่ะทุกคน! ใครพร้อมแล้วยกมือขึ้นหน่อยครับ!” นายณ์ตะโกนขึ้นอย่างร่าเริง พร้อมถือกล้องถ่ายวีดีโอในมือชูขึ้นสูงให้เห็นสมาชิกในกลุ่มทุกคน

“พร้อมครับ!!/พร้อมค่ะ!!”

เสียงตอบรับดังสนั่นหวั่นไหว ทุกคนยกมือขึ้นพร้อมเพรียงกัน ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี ต่างตื่นเต้นดีใจที่จะได้มีส่วนร่วมในคลิปวีดีโอของช่องที่จะออนแอร์ในทริปนี้ด้วย

กลุ่มทัวร์เริ่มเคลื่อนตัวออกจากจุดลงทะเบียน มุ่งหน้าสู่ทางเข้าป่าที่อยู่ไม่ไกลนัก ธีร์เดินอยู่ท่ามกลางกลุ่มเพื่อนใหม่ แพรวาและมายด์เดินเคียงข้างคอยชวนคุยเรื่องต่างๆ

“ธีร์ชอบถ่ายรูปไหมคะ?” แพรวาถาม

“ชอบครับ แต่ไม่ค่อยเก่งเท่าไหร่”

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวเรามาแชร์รูปกันก็ได้” มายด์เสริม

ด้านหลัง ธีร์สังเกตเห็นว่าวินกับก้องคอยมองมาเป็นระยะๆ วินจะคอยชี้ชวนให้ธีร์ดูต้นไม้ ดอกไม้ หรือสัตว์เล็กๆ ที่พบเจอระหว่างทาง ส่วนก้องก็จะคอยมองหาจังหวะเหมาะๆ เพื่อเสนอตัวถ่ายรูปให้ ทั้งสองคนดูจะแข่งขันกันเล็กๆ น้อยๆ ในการดูแลธีร์ ทำเอาธีร์รู้สึกเขิน แต่ก็รู้สึกอึดอัดใจนิดหน่อย

นายณ์และนนท์ที่เดินเก็บภาพบรรยากาศอยู่ข้างหลัง ก็อดที่จะมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกสับสนไม่ได้ ทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไรเรื่องธีร์ ยังคงดำเนินการถ่ายทำและพูดคุยสัมภาษณ์สมาชิกคนอื่นๆอย่างสนุกสนาน

ตลอดทางที่เดินมีทั้งทางลาด และทางชัน แม้ว่ายังเหลือทางที่ต้องเดินอีกหลายกิโลทุกคนก็ไม่ค่อยมีอาการเหนื่อยกันเลย

ขณะที่กำลังเดินลึกเข้าไปในป่า ท้องฟ้าเริ่มมืดครึ้ม เสียงฝนก็เริ่มโปรยปรายลงมาเบาๆ

“อ้าว ฝนตกแล้ว” แพรวาอุทาน

“แย่จัง” มายด์บ่นอุบ

“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวเราก็ถึงจุดพักแล้ว ผมเตรียมเสื้อกันฝนมาด้วยนะ ถ้าใครหนาวบอกได้” วินรีบปลอบ พร้อมเสนอความช่วยเหลือ

“ไม่เป็นไรค่ะพวกเราเตรียมมาแล้ว”แพรวายิ้มรับน้ำใจ

“ธีร์หนาวไหม เอาผ้ากันฝนไหม” ก้องรีบเดินเข้ามาไถ่ถามข้างๆธีร์

“เอาของผมก็ได้นะ” วินรีบหันมาหาธีร์

ธีร์มองทั้งสองคนสลับกันไปมา รู้สึกขอบคุณในความใส่ใจของพวกเขา แต่ก็รู้สึกอึดอัดไม่น้อยน้อย

“ไม่เป็นไรครับ ผมไม่หนาวมาก อีกอย่างเสื้อแขนยาวที่ทีใส่อยู่มันกันฝนได้น่ะครับ” ธีร์พยายามบอกอยากสุภาพ

นายณ์ที่กำลังถ่ายวิดีโออยู่ ก็เห็นความอึดอัดของธีร์จึงสาวเท้าเดินเข้าไปหาจากข้างหลังก่อนจะยื่นมือไปกระตุกชายเสื้อธีร์ที่เดินอยู่ตรงกลางระหว่างสองคนนั้นให้รู้ตัว

ธีร์หยุดเดินแล้วหันมามองด้วยใบหน้างงงวย

“ธีร์ ไหวไหม? ถ้าไม่ไหวบอกนะ” นายณ์ถามอย่างเป็นห่วง

“ผมเตรียมตัวมาพร้อมมากเลยครับ พี่นายณ์ไม่ต้องเป็นห่วง” ธีร์ตอบรับอย่างมั่นใจ