ตอนที่ 31 ขับโกคาร์ท

❤️ 100%

ณ.ร้านอาหารใหญ่แห่งหนึ่ง

“เมนูของหวานเยอะมากเลย น่ากินจัง” ธีร์กวาดสายตาดูรายการบนหนังสือเล่มใหญ่ด้วยความสนใจ

“จะกินของหวานก่อนไม่ได้นะ ทานข้าวก่อนจะได้ทานยา” นายณ์แทรกเสียงดูแลทันทีราวกับผู้ปกครอง

“รู้แล้วน่า… พี่นายณ์ขี้บ่นจริง” ธีร์ทำหน้าบึ้งเล็กน้อยแต่ก็ยอมรับฟัง

“ธีร์เป็นอะไร ไม่สบายหรอ” นนท์หันมาถามด้วยความเป็นห่วง

“ธีร์ปวดหัวนิดหน่อยน่ะ เมื่อคืนดื่มเยอะไปหน่อย” นายณ์รีบตอบแทนอย่างคล่องแคล่ว ปกปิดสาเหตุที่แท้จริงไปอย่างแนบเนียน

“พี่เมษาก็อย่าลืมทานยาแก้ปวดด้วยนะครับ” โชหันมาพูดแทรกขึ้นมาอีกฝั่ง

“ไอ้นี่!” เมษาร้องดังกลบขึ้นทันทีด้วยใบหน้าแดงฉาน

“ปกตินายไม่เคยปวดหัวหลังดื่มนี่” นนท์สังเกตถึงความผิดปกติแต่ก็แกล้งทำเป็นไม่รู้

“ผมไม่ได้ปวดหัวซะหน่อย!” เมษายังคงยืนยันเสียงแข็ง

ทุกคนยิ้มให้กับท่าทางเกินเบอร์ของสมาชิกคนนี้ ที่พยายามปกปิดแต่ก็เผยพิรุธจนทุกคนจับได้

ไม่นานอาหารจานหลักก็ถูกนำมาเสิร์ฟจนเต็มโต๊ะ ทุกคนเริ่มรับประทานกันอย่างสนุกสนาน นายณ์ไม่เคยละสายตาจากคนข้างกาย คอยตัก คอยเติม และดูแลอย่างใกล้ชิดเหมือนเช่นเคย ไม่ปล่อยให้ธีร์ต้องหยิบจับอะไรลำบากเลยแม้แต่นิดเดียว

“ธีร์ขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะครับ” ธีร์วางช้อนลงแล้วขยับตัวลุก

“เดี๋ยวฉันไปด้วย” เมษารีบลุกตามขึ้นมาทันที

“ธีร์เดินระวังด้วยนะ” นายณ์มองตามด้วยสายตาเป็นห่วง

“ครับ”

ธีร์ยิ้มรับ ก่อนจะเดินตามเมษาไป

ภายในห้องน้ำ

เสียงน้ำไหลจากก๊อกดังแว่วเบาๆ ธีร์ยืนล้างมืออยู่ที่อ่างหน้ากระจก ขณะที่เมษาเดินมาเปิดก๊อกน้ำข้างๆที่อ่างถัดไป

"พี่เมษากับโชคบกันแล้วหรอครับ” ธีร์เปิดประเด็นขึ้นก่อนอย่างไม่ถือตัว

“เฮ้ย! ถามตรงจังเลยนะนายนี่” เมษาเลิกคิ้วประหลาดใจแต่ก็ไม่ได้โกรธ

“ผมคิดว่าโชคงไม่อยากปิดบังน่ะครับ เขาแสดงออกชัดเจนมาตลอดว่าชอบพี่เมษาน่ะ” ธีร์พูดต่ออย่างจริงใจ

“เฮ่อออ… ฉันก็พอรู้ตัวอยู่แหละ แต่เพราะเคยผิดหวังกับความรักมาก่อน ก็เลย..ไม่อยากให้ความหวังใครน่ะ ถ้าไม่เกิดเรื่องผิดพลาดเมื่อคืน ก็คงไม่ลงเอยแบบนี้” เมษาถอนหายใจเผยความในใจ

"ผมว่ามันไม่มีหรอกนะครับ เรื่องผิดพลาดน่ะ มันต้องเป็นความตั้งใจของฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งต่างหาก”

“ไม่รู้ว่าหมอนั่นรู้มาจากไหนว่าฉันเป็นเกย์ ถึงได้...ทำแบบนั้น” เมษายังคงงงในท่าทีของอีกฝ่ายเมื่อคืน ยังไม่อยากจะเชื่อตัวเอง

“ไม่มีใครดูไม่ออกหรอกครับ เคะขี้วีนแบบพี่ มีออกเยอะแยะ” ธีร์หันมายิ้มแซวเล็กน้อย

“เดี๋ยวนี้กล้าแซวพี่คนนี้แล้วนะ..! ว่าแต่...นายดูไม่เป็นอะไรเลยนี่ เมื่อคืนไม่ได้....กับไอ้นายณ์หรอ” เมษาเปลี่ยนเรื่องมาสอบถามกลับอย่างเจ้าเล่ห์

“ธีร์อายนะครับ! มันไม่ใช่เรื่องที่จะเอามาพูดซะหน่อย” ธีร์หน้าแดงฉานรีบเบือนหน้าหนี

“เรามันพวกเดียวกัน ทำไมจะพูดไม่ได้ล่ะ”

"ก็...ปวดตัวนิดหน่อย แต่พี่นายณ์ก็...อ่อนโยนมากเลย…” ธีร์ตอบรับเบาๆ ทั้งที่ยังเขินอยู่

“มันใส่ใจนายธีร์มากเลยนะ หรือมันไม่ใช่ครั้งแรกของนาย?” เมษาแกล้งถามต่อเพื่อความสนุก

“พี่เมษา! ธีร์ไม่คุยด้วยแล้ว” ธีร์รีบสะบัดหน้าหนีรุนแรงในความหลอกถามของพี่ชายคนนี้

“ฮ่าๆๆๆ โอเคๆ เข้าใจแล้ว” เมษาขำกับท่าทีของคนข้างกาย

เมษาดูออกว่าธีร์อาจจะยังไม่เคยมีแฟนมาก่อน แถมยังไม่เคยมีความสัมพันธ์กับใคร จึงอยากจะแกล้งให้น้องรักคนนี้หน้าแดง ในการแสดงออกชัดเจนของธีร์

หน้าทางเข้าสนามโกคาร์ท

ทุกคนมาถึงจุดหมายสำคัญของทริปนี้ในช่วงเย็น ท้องฟ้ากำลังเข้าสู่สีม่วงเข้ม แสงไฟสว่างจ้าทั่วทั้งสนามถูกเปิดขึ้นพร้อมกัน ทำให้บรรยากาศดูตื่นเต้นและมีชีวิตชีวาขึ้นทันที

ธีร์กวาดสายตามองไปรอบๆ ขณะเดินเคียงข้างกับนายณ์ มือยังคงถูกกุมแนบแน่นไม่ปล่อยให้ห่างกาย

“อยากลองขับไหม?” นายณ์เอ่ยถามพลางมองท่าทีของคนน้อง เพราะยังนึกถึงอาการปวดเมื่อยจากกิจกรรมเมื่อคืน

“ธีร์อยากลองขับดูครับ แต่… ธีร์ขับไม่เก่งนะ”

“ไม่ต้องเก่งก็ได้ ขับช้าๆ ปลอดภัยก็พอแล้ว เดี๋ยวพี่คอยดูอยู่ข้างๆ”

“ดูทรงแล้ววันนี้ต้องมีคนกินฝุ่นแน่ๆ” โชพูดขึ้นมาพร้อมกับยืนรออยู่หน้าประตูทางเข้า ส่วนเมษาก็เดินตามมาทีหลังด้วยสีหน้าไม่ค่อยอยากยอมแพ้

“ใครกินฝุ่นก็ยังไม่รู้นะไอ้โช อย่ามั่นใจเกินไป เดี๋ยวจะโดนแซงไม่ให้เห็นแม้แต่ฝุ่นเลย” เมษาแย้งทันที

“ใจเย็นๆ ทั้งคู่เลย นี่ยังไม่ได้เริ่มเลยนะ” นนท์เดินนำหน้าเข้ามาจัดการเรื่องเอกสารและอุปกรณ์ความปลอดภัยให้ทุกคน

“ขอให้นึกถึงความปลอดภัยก่อนเป็นอันดับแรก ใครอยากซิ่งค่อยว่ากันในสนาม” นนท์พูดต่ออย่างจริงจัง

เมื่อเข้าไปด้านใน พนักงานนำชุดป้องกันและหมวกกันน็อคมาแจกจ่าย นายณ์ช่วยสวมชุดให้ธีร์อย่างละเอียดทุกซอกทุกมุม ปรับสายรัดให้กระชับพอดี ไม่หลวมและไม่แน่นจนหายใจไม่สะดวก ก่อนจะติดกล้องเล็กๆที่พกมาไว้ที่หน้าอกเสื้อเหมือนกับของสมาชิกทีมคนอื่นๆ ลองขยับดูเล็กน้อยว่าแน่นหนามากพอ

“ถ้าเจอแรงสั่นสะเทือนหรือต้องบังคับพวงมาลัย อาจจะรู้สึกตึงที่เอวนิดหน่อยนะ ถ้าทนไม่ไหวจริงๆ ส่งสัญญาณชะลอได้เลย ไม่ต้องฝืนเข้าใจไหม” นายณ์พูดเตือนอย่างเป็นห่วงอีกครั้ง

“รู้แล้วครับพี่นายณ์… ธีร์จะระวังตัวเองดีๆ” ธีร์ยิ้มรับขณะรู้สึกอบอุ่นกับการดูแลที่ไม่เคยขาดตกบกพร่องของคนพี่

เมื่อทุกคนพร้อมและออกมารอเข้าแถวเพื่อไปที่รถ ความตื่นเต้นเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างเต็มที่ รอเพียงสัญญาณเริ่มต้นการแข่งขัน

สมาชิกทีมเดินเข้าประจำจุด รถโกคาร์ทสีสันสดใสเรียงรายกันเป็นแถว เสียงเครื่องยนต์ดังคำรามเบาๆรอการออกตัว ธีร์ค่อยๆก้าวขึ้นนั่งในรถของตัวเอง ขยับตัวเล็กน้อยเพื่อหาท่าที่สบายที่สุด ยังรู้สึกตึงๆที่เอวอยู่บ้างนิดหน่อยแต่ก็พอทนได้

นายณ์นั่งอยู่ในรถถัดไปด้านข้าง ก่อนจะเริ่มรัดเข็มขัดเอง ก็ยังเอี้ยวหน้ามองข้ามกันชนรถ เรียกสายตาคนน้องกลับมาด้วยน้ำเสียงที่ดังพอได้ยินท่ามกลางเสียงรอบข้าง

"จำไว้นะ ขับช้าๆ ไม่ต้องแข่งใคร พี่จะตามอยู่ข้างหลังเอง"

"ครับพี่นายณ์" ธีร์ยกมือตอบอย่างเขินๆ ท่ามกลางสายตาแซวเล็กน้อยของคนอื่นๆ

"ฉันขอประกาศก่อนเลยนะ ว่าเป้าหมายวันนี้คือที่หนึ่งเท่านั้น!" เมษาตะโกนขึ้นมาจากแถวหลังพร้อมบิดคันเร่งเรียกเสียงเครื่องดังสนั่น

"ฝันไปเถอะ วันนี้ผมจะไม่ให้ทางง่ายๆแน่" โชตอบกลับทันทีจากรถข้างๆ

นนท์ซึ่งอยู่แถวหน้าสุด กวาดสายตามองเพื่อนทุกคนให้แน่ใจว่าปลอดภัยและพร้อมดีแล้ว ก็ยกมือขึ้นสูงเหนือหัว สัญญาณเริ่มการแข่งขันกำลังจะถูกส่งลงมา ทุกคนจับพวงมาลัยแน่น ขยับตัวเตรียมออกตัว ทั้งสนามเงียบลงชั่วครู่ก่อนจะเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

รถทุกคันพุ่งตัวออกไปพร้อมกันเมื่อธงปล่อยสัญญาณ เสียงเครื่องยนต์ดังกึกก้องกันทั่วสนาม ผุยผงสะท้อนแสงไฟกระจายไปตามรางโค้งต่างๆ

ธีร์เหยียบเร่งอย่างระมัดระวัง รักษาความเร็วในระดับปานกลาง พยายามบังคับพวงมาลัยให้ผ่านโค้งนุ่มๆไม่รีบร้อน ทุกครั้งที่รถสั่นสะเทือนก็รู้สึกปวดตึงที่เอวขึ้นมาบ้าง แต่ก็ยังทนไหว

ด้านข้างนายณ์ขับขนานอยู่ไม่ไกล แม้จะชำนาญและขับได้เร็ว แต่ก็ไม่ทิ้งระยะห่าง บางจังหวะที่ต้องเบรกแรงหรือเข้าโค้งแคบ คนพี่ก็ชะลอความเร็วลงเล็กน้อย เหมือนคอยเฝ้าดูอยู่ไม่ห่างตา

“คุมได้ดีเลยนี่!” นายณ์ตะโกนลอดเสียงเครื่องเมื่อขับขนานกันช่วงสั้นๆ ก่อนจะค่อยๆห่างออกไปข้างหน้าเพื่อเปิดทาง แต่ก็ยังไม่ไปไกลจนลับสายตา

ส่วนอีกฝั่ง โชและเมษาเริ่มไล่เบียดกันอย่างสนุกสนาน เมษาแซงหน้าแล้วโดนแซงกลับไปมา เสียงตะโกนแซวกันลอยมาให้ได้ยินเป็นระยะๆ ส่วนนนท์ขับอยู่ในระดับสม่ำเสมอ เป็นทั้งผู้นำและผู้คุมจังหวะไม่ให้ใครซิ่งจนเกิดอันตราย

เมื่อผ่านไปสองสามรอบ ธีร์เริ่มชินกับความรู้สึกและบังคับรถได้คล่องขึ้น เหยียบคันเร่งได้มากกว่าเดิมนิดหน่อย ใบหน้าไม่เครียดเหมือนตอนแรก ทว่าก็ยังไม่ลืมคำเตือน คอยลดความเร็วก่อนถึงโค้งเสมอ

ทั้งสนามเต็มไปด้วยแสงไฟสว่างจ้าและเสียงเครื่องยนต์อึกทึก แต่ในความวุ่นวายนั้น ธีร์รู้ดีว่ามีรถคันหนึ่งขับอยู่ไม่ไกล คอยระวังและคอยดูแลอยู่ตลอดเวลา

เมื่อธงตัดสินโบกสะบัด รถทุกคันค่อยๆลดความเร็วเข้าสู่เขตจอด ธีร์ลงจากรถด้วยท่าทีอ่อนเพลียเล็กน้อย ยกมือจับบริเวณเอวบางเบานายณ์มองดูอยู่ไม่ไกล ทันทีที่ปลดหมวกกันน็อค ก็รีบก้าวเข้ามาใกล้ประคองร่างบางทันที

“เป็นยังไงบ้าง ปวดมากขึ้นหรอ?”

“ไม่มากครับ แค่ตึงๆ นิดหน่อยเพราะสะเทือนนานไปน่ะ” ธีร์ยิ้มตอบพรางสูดอากาศเย็นสบายเต็มปอด

“ขับได้ดีเกินคาดเลยนะ คุมทรงรถนิ่งมาก ไม่กลัวเลยเหรอ?” นายณ์พูดพร้อมพาธีร์ก้าวเดินออกมาตามทางเดินข้างสนามแข่ง

“ก็มีกลัวบ้างตอนแรก… แต่เห็นพี่นายณ์ขับอยู่ข้างๆ ก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นเยอะเลย” ธีร์ยิ้มอย่างดีใจ

เมษาเดินตามหลังมาพร้อมหน้าตาไม่ยอมแพ้เล็กน้อย ขณะที่โชยิ้มกว้างอยู่ไม่ไกล

“ว่าไงครับ คราวหน้าคงต้องยอมรับความจริงแล้วนะ”

“แค่รอบเดียวเองนะ! อย่ามั่นใจเกินไป จะจัดอีกรอบไหมล่ะ!”

“ไม่เอาด้วยหรอก เห็นๆอยู่ว่ายังปวดเอว อย่าฝืนเกินไปสิครับ” โชเดินมาข้างๆเมษา คอยดูแลอย่างระมัดระวัง

“แค่นี้ฉันไม่ตายหรอกน่า!” เมษาตอบกลับทันทีแต่ก็ไม่ดูจริงจังรุนแรงเหมือนแต่ก่อน

นนท์เดินตามมาทีหลังพร้อมรอยยิ้มพอใจที่ทุกคนปลอดภัยและสนุกกันเต็มที่

หลังจากทุกคนถอดชุดป้องกันออกเรียบร้อยแล้ว นายณ์พาธีร์ไปนั่งพักบนม้านั่งด้านนอก ค่อยๆ นวดคลึงกล้ามเนื้อเอวและต้นขาให้คนน้องเบาๆเพื่อไล่ความปวดตึง บรรยากาศเต็มไปด้วยความสบายใจและความผูกพันที่ชัดเจนขึ้นทุกขณะ

ขณะที่ทุกคนในทีมกำลังพักผ่อนและพูดคุยกันโดยมีโชคอยถือกล้องเก็บภาพอยู่ ชายหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่งก็เดินเข้ามาทักทายธีร์อย่างคุ้นเคย

“ธีร์จริงๆด้วย” ชายหนุ่มยิ้มอย่างดีใจเมื่อได้พบเจอกับคนรู้จักเก่า

“อ้าว แม็กซ์!” ธีร์ที่นั่งอยู่ข้างนายณ์ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ ไม่คิดจะเจอเพื่อนเก่าที่นี่

“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ สบายดีไหม?”

“ฉันสบายดี นายเองก็มาขับรถเล่นเหมือนกันเหรอ?” ธีร์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงประหลาดใจนิดหน่อย

“ฉันเป็นเจ้าของสนามนี่น่ะ เมื่อกี้เห็นนายจากไกลๆ นึกว่าตาฝาดซะอีก ขับได้ดีเลยนะ ไม่นึกว่านายจะชอบกิจกรรมแบบนี้ด้วย” แม็กซ์ยิ้มกว้างพลางกวาดสายตามองกลุ่มเพื่อน

“ก็สนุกดีนะ แปลกใหม่ ตื่นเต้นดี”

“นี่เพื่อนธีร์หรอ แนะนำให้พวกเรารู้จักด้วยสิ” เมษาเอ่ยขึ้นมาอย่างเป็นกันเอง

“อ้อ! ธีร์เกือบลืมเลย นี่คือแม็กซ์ครับ เป็นเพื่อนสมัยเรียนมหาลัย เราเรียนคนละคณะกัน พวกพี่ๆอาจจะไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน” ธีร์แนะนำอย่างกระชับ

“สวัสดีครับ ถ้ามีจุดไหนที่ขาดตกบกพร่อง หรือไม่สะดวกตรงไหน บอกผมได้โดยตรงเลยนะครับ จะรีบจัดการแก้ไขให้ทันที” แม็กซ์ก้มหัวทักทายอย่างสุภาพ

“สนามดีมากเลยครับ ขับสนุกมาก เนาะธีร์” นายณ์ตอบกลับพร้อมขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้น โอบเอวคนน้องเบาๆ เพื่อแสดงความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจน

“ชะ…ใช่ครับ” ธีร์ตอบรับพลางหน้าแดงระเรื่อจากการกระทำที่ไม่ปิดบัง

“พวกพี่ก็เรียนมหาลัยเดียวกันหรอครับ งั้นก็เป็นรุ่นพี่ผมด้วยสินะ” แม็กซ์ยิ้มให้กับทุกคนอย่างสุภาพ

“ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นก็ได้ครับ” นนท์แทรกเสียงมาเพื่อให้บรรยากาศผ่อนคลายขึ้น

“ส่วนเรื่องการถ่ายทำ ก็จบลงเรียบร้อยแล้วครับ ขอบคุณที่เอื้อเฟื้อมากนะครับ” เมษาเพิ่มเติม

“ช่องของพวกพี่มีชื่อเสียงมาก การที่เลือกมาถ่ายทำที่นี่ ถือเป็นโชคดีของผมเลยครับ ถ่ายได้เต็มที่ได้เลยนะครับ” แม็กซ์ยิ้มและมีท่าทางยินดี

“ธีร์หิวน้ำหรือเปล่าครับ? พี่จะไปกดมาให้” นายณ์หันมาถามคนข้างกายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“ก็ดีครับ”

“เดี๋ยวพี่มานะ” นายณ์คลายมือออก แล้วลุกขึ้นยืนเดินมุ่งหน้าไปทางตู้จำหน่ายเครื่องดื่ม

“ผมไปช่วยครับ” โชรีบเดินตามไปด้วย

เมื่อคนอื่นๆหันไปสนใจเรื่องของตน แม็กซ์ก็หันมานั่งลงข้างๆธีร์อย่างเป็นกันเอง

“ธีร์นายดูดีขึ้นมากเลยนะ พี่นายณ์เขาดีกับธีร์มากไหม"

“นายดูออกด้วยหรอ?” ธีร์ถามด้วยความเขินเล็กน้อย

“พี่เขาแสดงออกชัดเจนขนาดนี้ ทำไมจะดูไม่ออกได้ล่ะ” แม็กซ์ยิ้มตอบ “เขาดูแลนายดีจนน่าอิจฉาเลยนะ” ชายหนุ่มติดตามดูเพื่อนในช่องทางยูทูป ได้เห็นการดูแลจนอยากยินดีกับเพื่อน

“พี่นายณ์เขาดีมากจริงๆ… ดีจนบางครั้งฉันกลับรู้สึกว่าตัวเองไม่คู่ควรหรือทำไม่ดีพอจนรู้สึกผิด” ธีร์ระบายความในใจออกมาเบาๆ

“นายก็ยังเป็นคนชอบคิดมากแต่ยังฝืนยิ้มเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะ” แม็กซ์ตบไหล่เพื่อนเบาๆ “ความรักน่ะ…ไม่มีคำว่าผิดถูกหรอก สิ่งที่เขาทำทั้งหมด ก็เพราะเขารักและให้เกียรตินาย เป็นสิ่งที่คนรักกันเท่านั้นที่จะทำให้โดยไม่รู้สึกว่าเป็นภาระ นายก็แค่ทำตัวเป็นปกติ มองว่าเขาคือคนที่จะคอยอยู่เคียงข้างและสามารถพึ่งพาได้ก็พอแล้ว”

“ขอบใจนะแม็กซ์ ฉันเข้าใจขึ้นเยอะเลย” ธีร์ยิ้มออกมาอย่างจริงใจ

“ถ้างั้นฉันขอตัวก่อนนะ ว่างเมื่อไหร่ก็แวะมาเที่ยวหรือขับรถเล่นได้ตลอดเลย” แม็กซ์ยืดตัวลุกขึ้นเมื่อเห็นว่านายณ์เดินกลับมาแล้ว

“โอเค แล้วเจอกัน”

“จะกลับแล้วเหรอครับ? ไม่อยู่คุยด้วยอีกสักนิดเหรอ?” นายณ์หยุดลงข้างๆธีร์พร้อมขวดน้ำในมือ รีบเปิดฝาและเสียบหลอด ก่อนส่งให้คนน้อง

“ผมต้องรีบกลับไปเฝ้าแฟนที่โรงพยาบาลครับ แฟนผมเพิ่งคลอดลูกเมื่อวานนี้เอง ผมแค่แวะมาดูงานนิดหน่อยน่ะครับ” แม็กซ์อธิบายอย่างยินดี “งั้นผมต้องขอตัวก่อน เชิญพี่ๆสนุกให้เต็มที่เลยนะครับ”

“อ้าว! จริงหรอเนี่ย! ยินดีด้วยนะ นายได้เป็นพ่อคนแล้ว” ธีร์รีบแสดงความยินดีกับเพื่อน

“ฮ่าๆๆ ขอบคุณมากนะ” แม็กซ์หันกลับไปมองอีกครั้งก่อนจะเดินจากไป ทุกคนในทีมมีรอยยิ้มที่สดใสเป็นกันเอง รู้สึกดีใจที่ได้พบเจอเรื่องราวดีๆ ท่ามกลางการเดินทางครั้งนี้