ตอนที่ 30 ความรัก🔞

“พี่นายณ์… ท่านี้มัน… ” ธีร์กระซิบเสียงสั่น

“พี่อยากเห็นหน้าธีร์ใกล้ๆ อยากกอดธีร์ไว้ด้วย” “แต่มัน...แน่นมากเลยครับ… แล้วก็…รู้สึกจุกกว่าเดิมด้วย"

“ธีร์อยากลองทำเองไหม จะได้รู้ว่าชอบตรงจุดไหนเป็นพิเศษ"

"มะ...ไม่เอาหรอกครับ ธีร์อาย..."

“งั้น กอดคอพี่ไว้นะ”

ธีร์ยกแขนเรียวขึ้นโอบรอบต้นคอหนา นายณ์เลื่อนใบหน้าใกล้ประกบริมฝีปากอีกครั้ง ก่อนจะเริ่มขยับบั้นเอวเริ่มจากจังหวะช้าๆนุ่มนวล เพื่อให้ร่างกายคุ้นเคย ก่อนจะค่อยๆเร่งความเร็วและแรงขึ้นอย่างสม่ำเสมอ

“อ่ะ!... อื้อ…!! อึก… พี่นายณ์… ช้าๆ หน่อย…”

ใบหน้าหวานเริ่มขยับไปมาตามจังหวะที่กระแทกเข้าออก ความลึกที่สอดเข้าไปถึงขอบในสุด ประกอบกับความรู้สึกร้อนผ่าวที่แผ่ซ่านขึ้นมาจนถึงหน้าท้อง ทำให้ร่างบางสั่นสะท้านไปทั้งตัว มือที่กอดอยู่ยิ่งกำแน่นขึ้นราวกับต้องการยึดเกาะความมั่นคงจากคนพี่ หายใจหอบถี่จนแทบไม่ทันรับลม กลืนเสียงร้องครางไว้ในลำคอให้เหลือเพียงเสียงแผ่วพร่าที่ดังลอดออกมาเบาๆ ท่ามกลางจูบที่ยังคงเชื่อมต่อกันไม่ขาดสาย

ภายในห้องพักโรงแรม มีเพียงแสงไฟสลัวสีส้มจากโคมไฟข้างหัวเตียงสาดส่องลงมาบางๆ ทำให้เงาเงียบสงบถูกแตะแต้มด้วยเสียงที่ดังก้องอยู่ภายในพื้นที่ห้อง ทั้งเสียงเนื้อกระทบเนื้อ เสียงลมหายใจที่หอบกระชั้น และเสียงร้องครางแผ่วที่รอดออกมาเป็นระยะๆ ตัดกับเสียงของเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอยู่

ร่างบางแอ่นโค้งรับแรงกระแทกที่ทะลุเข้ามาจนสุดขอบใน พยายามกลั้นเสียงร้องไว้จนลำคอสั่น แต่ความรู้สึกเสียวซ่าที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกลับทำให้สติแทบจะเลือนลางไปทั้งหมด แขนเรียวโอบรอบต้นคอคนพี่แน่นยิ่งขึ้น ปลายนิ้วกดจิกเนื้อแผ่นหลังจนปรากฏเป็นรอยแดงระเรื่อหลายเส้น เป็นเหมือนการแบ่งเบาความรู้สึกที่ท่วมท้นเกินกว่าจะรับไหว

เมื่อร่างบางแอ่นตัวขึ้น ตุ่มเนื้อสีชมพูหวานตรงกลางหน้าอกก็ชูเผยตัวต่อหน้าสายตาคนพี่ นายณ์จึงไม่อาจอดใจได้ เอื้อมริมฝีปากลงมางับดูดเล่นอย่างหวานหอมและเจาะจง

“อ่ะ!!! อื้อออออ!!! อุ๊บ…!” ความรู้สึกพุ่งสูงขึ้นจนธีร์ต้องก้มหน้าลงกัดแน่นที่ไหล่กว้างเพื่อกลั้นเสียง ขณะเดียวกันของเหลวสีขาวขุ่นก็พวยพุ่งออกมาอีกครั้ง

เมื่อนายณ์เห็นว่าคนน้องเริ่มอ่อนแรงจากจากเสียน้ำรักไปถึงสองรอบ จึงคิดหาวิธีที่จะทำให้ของตนสำเร็จเร็วขึ้น แต่ก็อดที่จะห่วงคนน้องไม่ได้

“ธีร์… ยังไหวอีกไหม?”

“พี่นายณ์ ธีร์หมดแรงแล้ว” เสียงตอบแผ่วพร่าแทบไม่มีเสียง ใบหน้ายังคงแนบซบบนไหล่คนพี่

“ถ้าพี่ขอทำให้จบเลย ธีร์รับไหวไหม?”

“ธีร์รับได้… ธีร์อยากให้พี่นายณ์… เสร็จในตัวธีร์” คำพูดเขินอาย แผงไปด้วยความจริงใจ

“พี่ขอโทษด้วยนะธีร์” นายณ์กระซิบอ่อนโยน ก่อนจะประคองให้ร่างบางนอนราบลงบนเตียงอีกครั้ง ใช้มือจับขาเล็กทั้งสองข้างชิดกันแล้วยกปลายเท้าข้างหนึ่งพาดไว้ที่ไหล่ข้างหนึ่งของตน แขนใหญ่กอดรัดขาเรียวไว้แนบอก พร้อมออกดึงร่างบางเข้าหาตัว ขณะเดียวกันก็ขยับบั้นเอวดันแท่งเข้าไปจนมิด

“อ๊าาาร์!!!” ครั้งนี้ความลึกทำให้ไม่อาจกั้นเสียงไว้ได้อีกต่อไป ร่างกายสั่นสะท้านไปทั้งแผ่นหลัง มือบางควานหามุมหมอนขึ้นมากุมปากไว้แน่น ความรู้สึกวูบวาบที่หน้าท้องแรงขึ้นทุกจังหวะกระแทก แม้จะเสียวจนแทบทนไม่ไหว แต่ส่วนลึกของใจกลับรู้สึกพึงพอใจและรู้สึกดีอยู่มาก

"อื้ออออ... อึก... อื้อออ... อื้อออ... อึก…”

เสียงครางดังอู้อี้อยู่ใต้หมอนที่ใช้ฝ่ามือกำกดปิดปากไว้แน่น ดังขึ้นตามจังหวะการกระแทกของคนพี่ที่เร่งเร้าเร็วขึ้น ธีร์ลืมตาขึ้นมองผ่านม่านน้ำตาที่ไหลรินโดยไม่รู้ตัว เห็นใบหน้าที่เข้มข้นและสายตาที่จับจ้องกลับมาอย่างไม่ห่างตา

“อึก… อ้าาาาาา!!!” เสียงลากยาวขึ้นเมื่อรับรู้ถึงการการบวมขยายภายใน จนมือไม้ปัดแกว่งไปมาไร้จุดหมาย ความอึดอัดที่แผงไปด้วยความรู้สึกสูงสุดจนกลั้นไม่อยู่ ทำให้คนน้องปล่อยน้ำที่ไม่ใช่น้ำรักออกมาอย่างห้ามตัวเองไม่ได้

นายณ์ที่ได้กระทำจนสำเร็จความไคร่ตกใจครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มขำออกมาเบาๆด้วยความเอ็นดู ค่อยๆคลายท่าทางและโน้มตัวลงมาดึงหมอนที่บังหน้าคนน้องออกช้าๆ

“อย่ามองธีร์นะ!...” ธีร์รีบเบือนหน้าหนี

“ทำไม… อายเหรอ?”

“หื้อออ… ธีร์ไม่ได้ตั้งใจ มันห้ามไม่ได้เลย”

“ไม่เห็นเป็นไรเลย พี่ไม่ได้รังเกียจซะหน่อย”

“ยังไงมันก็น่าอายอยู่ดี”

“งั้นธีร์จะอายแบบนี้ทุกครั้งที่มีอะไรกับพี่เลยเหรอ?”

“อะไรนะ…!” หน้าแดงฉานยิ่งกว่าเดิม

"ธีร์คงไม่ได้คิดว่าจะมีอะไรกับพี่แค่ครั้งเดียวหรอกใช่ไหม…" นายณ์ยื่ดตัวขึ้น ถอดเครื่องป้องกันที่มีของเหลวอยู่ภายในออกพร้อมขอดมัดไว้อย่างดี พลางเหลือบตามองคนน้องที่ใบหน้าแดงก่ำ

"พี่นายณ์หยุดพูดเลยนะ!"

“ฮ่าๆๆๆ มา… พี่จะพาธีร์ไปอาบน้ำ” นายณ์ลุกขึ้นจากเตียงยื่นมือมาเตรียมจะอุ้มคนน้อง

“ธีร์ไปเองได้ครับ” คนน้องสะบัดหน้าหนีด้วยความอาย แต่ก็ยังอ่อนแรง พยายามลุกนั่งแล้วขยับขาลงขอบเตียง มือบางปิดบังร่างกายไว้อย่างเขินอายทั้งบนและล่าง

นายณ์ยืนมองอยู่นิ่งๆด้วยรอยยิ้มขำ จนเมื่อธีร์พยายามยืนขึ้น ร่างกายกลับสั่นระริกอย่างรุนแรง ขาไร้แรงประคองตัวจนแทบล้มลงทันที คนพี่จึงรีบก้าวเข้าโอบเอวประคองไว้ได้ทัน

“ครั้งแรกนี่นะ ถ้าเดินได้คงแปลกเกินไปแล้ว”

“ทำไมขาธีร์… ถึงไม่มีแรงเลย?”

“เป็นเรื่องปกตินั้นแหละ พี่อุ้มไปดีกว่า ไม่ต้องฝืนแล้ว”

“แต่… อ่ะ!”

ไม่ทันได้ขัดขืน นายณ์ก็ช้อนร่างขึ้นไว้ในอ้อมกอดอย่างแนบเนียน ธีร์จำต้องยกแขนกอดคอไว้แน่นเพราะกลัวตก

“ตัวเบาแค่นี้เอง พี่ต้องดูแลดีๆแล้วสิ”

ในห้องน้ำ…

นายณ์ค่อยๆ วางร่างบางลงในอ่างอาบน้ำอย่างระมัดระวัง เปิดก๊อกน้ำอุ่นละอองละมุนจากฝักบัวไหลลงมาช่วยไล่ความเหนียวเหนอะหนะ ก่อนจะก้าวขาลงไปนั่งในอ่างอีกฝั่ง

“เอ๊ะ! พี่นายณ์ลงมาทำไมครับเนี่ย!” ธีร์ตกใจชะงักทันที มือพยายามบังตัวเองตามเคย

“อ่างก็ไม่ได้แคบขนาดนั่นนะ นั่งสองคนได้สบาย"

“แต่… ธีร์ยังอายอยู่นี่…”

“อายอะไรพี่เห็นและได้สัมผัสทุกส่วนแล้ว มีอะไรให้อายอีก"

“มันไม่เหมือนกันนี่ครับ”

“ฮ่าๆๆๆ มานี่สิ” นายณ์ยิ้มกว้างแล้วเอื้อมมือดึงให้ร่างบางเอนตัวพิงแนบแผ่นหลังลงกับแผงอกกว้าง จัดท่าให้นอนสบายที่สุด ปล่อยให้น้ำอุ่นล้อมรอบทั้งคู่อย่างผ่อนคลาย

“ถ้าง่วงมากจะหลับก่อนก็ได้นะ พี่จะพาออกไปเอง"

“ถึงธีร์ง่วง… ธีร์ก็ไม่หลับในอ่างหรอกครับ” เสียงตอบแผ่วจางตามความอ่อนเพลีย

“ตามใจ” นายณ์ไม่เถียง กลับใช้ฝ่ามือลูบไล้ผิวเนียนตามแนวต้นขาเรียวเบาๆ เพื่อช่วยคลายความตึงเครียด ธีร์หน้าแดงระเรื่อแต่ก็ไม่ได้ขัดขืน ปล่อยให้สัมผัสอุ่นไล่เลื่อนขึ้นมาจนถึงหน้าท้องอย่างช้าๆ

“ตรงนี้… เจ็บหรือเปล่า?”

“...มีปวดหน่วงๆ นิดหน่อยครับ”

“พรุ่งนี้อาจจะรู้สึกตึงหรือเจ็บเยอะกว่านี้ พี่จะออกไปหาซื้อยาแก้ปวดมาเตรียมไว้ให้”

“พี่นายณ์รู้เรื่องพวกนี้ดีจังเลยนะครับ เหมือนคนที่มีประสบการณ์มาก่อนเลย”

นายณ์เอียงคอมองแก้มแดงตรงหน้า เสียงที่เอ่ยถามแผงไปด้วยความสงสัยและไม่แน่ใจ

“พี่มีแฟนเป็นผู้ชายคนแรกนะ พี่ต้องหาข้อมูลสิ ว่าทำยังไงไม่ให้คนที่พี่รักเจ็บตัวจากการร่วมเพศ และหลังจากมีอะไรกันแล้วจะมีผลข้างเคียงอะไรบ้าง ถ้าพี่ไม่รู้อะไรเลย พี่ก็อาจจะให้ธีร์เจ็บตัวได้” นายณ์ตอบน้ำเสียงจริงจังแต่อ่อนโยน

“ถ้ามองในแง่ดี… คือพี่นายณ์ใส่ใจธีร์มากจริงๆนะครับ แต่ถ้ามองในแง่ร้าย… ก็ดูเหมือนพี่นายณ์จ้องจะมีอะไรกับธีร์ตลอดเวลาเลย”

“งั้นธีร์มองพี่ในแบบไหนงั้นหรอ?”

“ธีร์ขอมองกลางๆแล้วกันครับ”

“ฮ่าๆๆๆ ได้ๆ พี่ตามใจธีร์ทุกอย่าง”

นายณ์หยิบขวดครีมอาบน้ำมากดลงฝ่ามือจนพอประมาน แล้วค่อยๆลูบไล้ลงตามไหล่ ซอกคอ และแขนขาของคนน้อง อย่างช้าๆอ่อนโยนราวกับลูบดอกไม้บอบบาง

ความอบอุ่นจากน้ำและสัมผัสที่ผ่อนคลายทำให้ความง่วงซึมเข้ามาเร็วขึ้น จนในท้ายที่สุด ธีร์ก็หลับตาลงอย่างสนิท ปล่อยให้ศีรษะซบแน่นิ่งอยู่ที่อกของคนพี่

นายณ์หยุดการเคลื่อนไหวลงชั่วครู่ มองใบหน้าที่หลับไหลอย่างสงบด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและความเอ็นดู ขณะเดียวกันก็คอยประคองร่างนั้นไว้ไม่ให้จมหรือลื่นไถล ดูแลจนกว่าจะพร้อมเคลื่อนย้ายไปนอนพักผ่อนที่บนเตียงต่อไป

เช้าวันต่อมา

แสงแดดอ่อนๆ ลอดผ่านผ้าม่านบางสาดส่องลงมาบนเตียง ธีร์ค่อยๆ ขยับตัวตื่นขึ้นอย่างเชื่องช้า พบว่าตนเองยังคงอยู่ในอ้อมกอดอุ่นของคนพี่ ตรงหน้าคือแผงอกกว้างที่สวมยืดเสื้อสีขาว ใบหน้าคมกำลังหลับตาพริ้มอย่างสงบ ขณะที่แขนแข็งแรงโอบประคองร่างบางไว้อย่างแนบสนิทราวกับกลัวว่าจะหลุดลอยไป

เมื่อสำรวจร่างกายตนเอง ธีร์พบว่าอยู่ในชุดนอนเรียบร้อย ความทรงจำลางๆกลับคืนมา รับรู้ตนเผลอหลับไปในอ่างน้ำเมื่อคืน

ทำให้รู้ว่านายณ์เป็นคนดูแลทุกอย่างให้ตนอย่างดีจนมีรอยยิ้มผุดขึ้นมา แต่เมื่อนึกถึงเรื่องราวทั้งหมดเมื่อคืนใบหน้าก็ร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้งจนห้ามไม่อยู่

“ทำไมตื่นเร็วจัง นอนต่ออีกหน่อยสิ” นายณ์ค่อยๆลืมตาขึ้น มองเห็นใบหน้าที่แดงระเรื่อและรอยยิ้มเขินนั้น รู้ชัดเจนว่าคนในอ้อมแขนกำลังคิดอะไรอยู่

“ธีร์… ไม่ง่วงแล้วครับ”

“งั้นหรอ… อรุณสวัสดิ์นะครับ” คนพี่กระซิบด้วยน้ำเสียงทุ้มแต่อ่อนโยนที่ยังมีความง่วงผสมอยู่

“อะ… อรุณสวัสดิ์… ครับ”

“รู้สึกปวดหรือเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?”

ธีร์ขยับตัวสำรวจความรู้สึกทั่วร่าง จึงพึ่งรู้ตัวอย่างชัดเจน

“มีปวดที่หน้าท้องและเอวนิดหน่อยครับ” คนขี้อายก้มหน้าพูดเสียงเบา

“เดี๋ยวทานข้าวเสร็จก็ทานยา พี่ออกไปซื้อให้ตั้งแต่เช้ามืดแล้ว”

“ขอบคุณครับ…”

“ธีร์…”

"หื้อ…”

นายณ์โน้มหน้าลงมาจุมพิตที่หน้าผากอย่างแผ่วเบา

“เราเป็นแฟนกันนะ ทีหลังไม่ต้องเกรงใจพี่แบบนี้อีก มันดูห่างเหินเกินไป พี่ไม่ค่อยชอบเลย"

“ธีร์… ยังไม่ชินนี่ครับ”

“ถ้างั้นพี่จะช่วยทำให้ชินเองทีละนิดนะครับ”

นายณ์ดันตัวลุกขึ้นมานิดหน่อย ใช้มืออีกข้างสอดรองใต้เอวบางดึงให้แอ่นขึ้นชิดแนบกับลำ ก่อนจะก้มลงประกบริมฝีปากอย่างนุ่มนวลและหอมหวานยาวนาน

ธีร์เผลอยกมือขึ้นกอดคอคนพี่ ตอบสนองไปตามสัญชาตญาณโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกที่ถ่ายเทกันทำให้ใจสั่นระริก นายณ์เองก็รู้ตัวดีว่าถ้าดำเนินต่ออาจจะทนไม่ไหว จึงค่อยๆถอนริมฝีปากออกอย่างประณีต

“เห็นไหม ร่างกายธีร์ก็ยอมรับพี่ขนาดนี้แล้ว ธีร์เองก็เลิกอายได้แล้ว เข้าใจไหมครับ"

“ครับ… พี่นายณ์” ธีร์พยักหน้ายิ้มรับอย่างเชื่อฟัง

ทั้งสองยังคงพูดคุยและหัวเราะเบาๆกันอย่างเป็นธรรมชาติมากขึ้น ท่ามกลางแสงแดดอ่อนๆ ที่สาดส่องและบรรยากาศภายในห้องที่หอมหวานอบอุ่น ไปด้วยความรักที่กำลังเริ่มผลิบาน

ช่วงบ่าย

ในรถตู้

ทุกคนขึ้นรถตู้ประจำทีมอย่างพร้อมเพรียงกัน เตรียมมุ่งหน้าไปยังร้านอาหารที่เลือกไว้ล่วงหน้า บรรยากาศภายในรถดูสดชื่นขึ้นกว่าเมื่อวานอย่างเห็นได้ชัด

“อะแฮ่ม ได้กลิ่นความหวานเต็มรถเลยนะ” เมษาเอ่ยขึ้นก่อนเป็นคนแรก ขณะนั่งอยู่เบาะหลังข้างโช

“ฉันไม่ปล่อยให้คนที่ฉันรักเข้าใจผิดนานหรอกน่า” นายณ์ตอบกลับอย่างสบายใจ นั่งอยู่เบาะข้างหน้าคู่กับธีร์อย่างใกล้ชิด

“คนที่รัก....ไอ้โช ยังถ่ายอยู่ไหม” เมษาหันไปถามคนข้างๆทันที

“ถ่ายอยู่ครับ” โขยกกล้องตัวโปรดขึ้นมาจัดองค์ประกอบภาพอย่างมืออาชีพ

“พี่นายณ์พูดอะไรระวังกล้องด้วยสิครับ” ธีร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงอาย หน้าแดงระเรื่อจนถึงใบหู

“งั้นถ้าคนอื่นไม่รู้ว่าเราสองคนเป็นแฟนกัน แล้วเข้ามาจีบ ก็จะปล่อยให้เป็นแบบเมื่อวานงั้นหรอ พี่ไม่เอาด้วยหรอก ธีร์ของพี่น่ารักขนาดนี้ต้องมีคนตามจีบเยอะอีกแน่” นายณ์หันมายิ้มหยอกเย้า

“เยอะที่ไหนกันครับ…” ธีร์พยายามปฏิเสธเบาๆ

"ที่ผ่านมาพี่ก็เห็นมาตลอดนะ อย่าปฏิเสธเลย” นายณ์ยังคงยืนยันหนักแน่น

“แต่ธีร์อายนี่ครับ…”

“ไม่เป็นไร ให้พี่เป็นคนหน้าด้านคนเดียวก็พอแล้ว”

“ธีร์พึ่งรู้ตัวนะครับว่ามีแฟนหน้าด้านขนาดนี้”

“อะแค่กๆ สงสารคนทางนี้บ้างเนาะ จะสำลักความรักตายเอานะ” เมษาแทรกเสียงมาอีกครั้งพร้อมส่ายหน้าเล่นใหญ่

“อิจฉาล่ะสิ” นายณ์หันไปตอบกลับอย่างไม่ยอมแพ้

“ทำไมฉันต้องอิจฉาด้วย? นายไม่ได้มีคนเดียวซะหน่อย” เมษาแย้งกลับทันทีอย่างลืมตัว

“อะแฮ่ม!!…” เสียงไอสะอัดคอของโชดังแทรกขึ้นมาพอได้ยิน

“หึ....โง่อยู่ตั้งนาน พึ่งฉลาดรึไง” นายณ์หัวเราะเยาะสถานการณ์

“ไอ้นายณ์! ตัดช่วงเมื่อกี้ออกไปเลยนะ!” เมษารีบหันไปดุโชที่ถือกล้องอยู่ทันที

“ทำไมต้องตัดด้วยครับล่ะ? พี่เมษาอยากโสดงั้นหรอ” โชยิ้มกว้างถามกลับอย่างเจ้าเล่ห์

“ไอ้นี่ก็อีกคน!!” เมษาที่พูดไม่ออกและทำอะไรไม่ได้ จึงได้แต่กอดอกแล้วหันหน้าหนีไปอีกทาง ใบหน้าเริ่มร้อนผ่าวเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่เผลอปล่อยตัวปล่อยใจไปกับเพื่อนร่วมห้องเมื่อคืน จนสถานะเริ่มเปลี่ยนจากเพื่อนร่วมงานเป็นคนคบหาอย่างช่วยไม่ได้

“ฮ่าๆๆๆ ดูเหมือนว่าเมื่อคืนไม่ใช่มีเรื่องดีแค่เราสองคน” นายณ์พูดต่อพลางนึกถึงความสัมพันธ์ของเพื่อนร่วมงานทั้งสองคนที่คลุมเครือมานาน

“พี่นายณ์…ถ้ายังพูดอีกธีร์จะโกรธจริงๆแล้วนะ” ธีร์รีบดึงแขนคนพี่เบาๆ ควบคุมสถานการณ์

“โอ๋ๆ ไม่พูดแล้วๆ อย่าโกรธพี่เลยน้าาา คนดีของพี่” นายณ์รีบเปลี่ยนสีหน้าเป็นอ่อนโยน ปลอบประโลมอย่างง่ายดาย

ทุกคนในรถต่างรับรู้และสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงที่ดีขึ้น ความใกล้ชิด และความผูกพันที่ชัดเจนขึ้นระหว่างคู่รัก แม้จะไม่มีใครเอ่ยออกมาตรงๆ แต่สายตาและรอยยิ้มที่ซ่อนอยู่บนใบหน้าทุกคน ล้วนบ่งบอกถึงความยินดีกับความเปลี่ยนแปลงของเพื่อนร่วมทีมทั้งสองคู่