ตอนที่ 27 เปิดเผย

❤️ 95%

“มันบางเกินไป โยนทิ้งไปซะ” น้ำเสียงยังคงอ่อนโยนแต่แฝงความหวงอย่างชัดเจน

“คะ… ครับ” ธีร์พยักหน้ารับทันที ไม่กล้าขัดใจแม้แต่นิดเดียว

“ถ้างั้น… ถึงเวลาลงโทษจริงๆแล้วสินะ” นายณ์เลื่อนมืออีกข้างขึ้นแตะที่คางเรียว ค่อยๆดันให้เงยหน้าสบตากันตรงๆ

ธีร์นิ่งสนิท แก้มแดงฉานจนซ่อนไม่มิด ในท้ายที่สุดก็หลับตาลงสนิทราวกับเตรียมรับทุกสิ่งที่จะเกิดขึ้น นายณ์มองภาพนั้นแล้วยิ้มกว้างขึ้นด้วยความเอ็นดูจนใจละลาย ค่อยๆก้มหน้าลง จรดปลายจมูกลงเบาๆที่กลางหน้าผากอย่างทนุถนอม

ธีร์สะดุ้งเล็กน้อยรีบลืมตา ตกใจกับความอ่อนโยนที่ไม่ได้คาดคิด

“พี่แค่หวงน่ะ… ไม่อยากให้คนอื่นมองรูปร่างของแฟนพี่ ขนาดพี่เองยังต้องยั้งใจไว้ ไม่กล้ามองเต็มตาเลย”

“พะ… พูดอะไรของพี่เนี่ยนะ!” ธีร์รีบก้มหน้าหลบสายตา รู้สึกหน้าร้อนผ่าวไปทั้งใบหน้า

“ก็ถ้าพี่เผลอมองนานเกินไป… กลัวจะหยุดตัวเองไม่ได้ไง” นายณ์กระซิบต่ำๆ ก่อนจะหอมซ้ำสัมผัสที่หน้าผากคนน้องอีกครั้ง

“พี่นายณ์รีบเข้าไปอาบน้ำเถอะครับ เดี๋ยวจะไม่สบายตัวนะ” ธีร์รีบเปลี่ยนเรื่องเสียงสั่นนิดๆ

“ธีร์เองก็เปียกไปทั้งตัวเหมือนกันนี่ เข้าไปอาบก่อนเถอะ พี่รอได้”

“ธีร์ไม่เป็นไรจริงๆ แค่ชื้นนิดหน่อยเอง พี่นายณ์เข้าไปก่อนเลยครับ”

“ถ้างั้น… อาบด้วยกันเลยดีไหม?” นายณ์ถามกลับด้วยน้ำเสียงปกติแต่ทำให้หัวใจอีกฝั่งเต้นรัวจนแทบล้นอก

“งะ… งั้นธีร์อาบก่อนก็ได้ครับ!” ธีร์รีบตอบรับอย่างรีบเร่ง

“ตกใจอะไรขนาดนั้น หน้าแดงหมดแล้วนะ” นายณ์หัวเราะในความตื่นตระหนก ก่อนจะยกนิ้วชี้เคาะเบาๆ ที่ปลายจมูกของคนน้องอย่างเอ็นดูที่สุด

เมื่อธีร์อาบน้ำเปลี่ยนชุดสะอาดเรียบร้อยแล้ว ก็ถึงตานายณ์เข้าไปทำธุระต่อ ขณะรอที่อยู่ ธีร์ก็เดินมานอนพักผ่อนบนเตียงนุ่ม ท่ามกลางบรรยากาศเงียบสงบและความอ่อนเพลียจากกิจกรรมตลอดวัน ค่อยๆดึงดูดความง่วงจนเผลอหลับใหลไปโดยไม่รู้ตัว

ไม่นานนัก ประตูห้องน้ำก็ค่อยๆเปิดออก นายณ์เดินออกมาด้วยร่างกายที่สดชื่นขึ้น แต่สายตากลับมองไปที่ร่างบางบนเตียงทันที

“หื้อ…หลับไปแล้วหรอ” นายณ์เดินเบาๆ ไม่กล้าให้เกิดเสียงดังรบกวน มองใบหน้าผ่อนคลายที่หลับตาพริ้มบนเตียงด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน

“ตอนหลับก็เหมือนเด็กเลยนะ” ก่อนจะค่อยๆเอนตัวลงนอนข้างๆอย่างระมัดระวัง ไม่ให้เตียงสั่นจนคนน้องตื่น

ราวกับรับรู้ถึงความเคลื่อนไหวใกล้ตัว ธีร์ขยับตัวเล็กน้อยในความง่วง ยกแขนบางขึ้นมาโอบรอบเอวอุ่นโดยอัตโนมัติ แล้วเอาหน้าซุกแนบลงกับแผงอกกว้าง เหมือนเป็นที่พักพิงที่คุ้นเคย

นายณ์ยิ้มกว้างขึ้นเมื่อรู้สึกถึงความไว้วางใจที่คนน้องแสดงออกมา จึงโอบกอดคนน้องกลับอย่างแนบชิดเต็มอ้อมแขน ปรับท่าให้ทั้งคู่นอนสบายที่สุด แล้วหลับตาลงพักผ่อนไปพร้อมกับจังหวะลมหายใจที่สอดประสานกันอย่างสงบ

ค่ำวันนั้น

ภายในรถตู้ที่วิ่งไปตามถนน

หลังจากทุกคนต่างพักผ่อนจนหายเหนื่อยล้าเรียบร้อย และรับประทานอาหารเย็นจนอิ่มท้อง ก็ถึงเวลาเตรียมตัวออกเดินทางไปยังสถานที่นัดหมายตามแผนที่วางไว้

แสงไฟจากข้างทางสาดส่องลอดกระจกเป็นแสงวาบสลับมืดสว่าง ภายในรถค่อนข้างเงียบ เมษาและโชนั่งเบาะหลังพูดคุยกันเสียงเบา ส่วนนนท์ก็นั่งดูเล่นมือถือสบายอารมณ์

นายณ์กับธีร์นั่งติดกันที่แถวหน้า นายณ์เอื้อมแขนพาดพนักเก้าอี้ด้านหลังคนน้องโดยธรรมชาติ ราวกับถูกโอบอยู่ในอาณาเขตของคนพี่อย่างเต็มที่

“เป็นอะไร ตื่นเต้นหรอ” นายณ์กระซิบเสียงต่ำเฉพาะสองคน มืออีกข้างค่อยๆ แตะเบาๆ ที่ปลายนิ้วเรียวเล็กที่วางพักอยู่บนหน้าตัก

“เปล่าครับ แค่…ธีร์ไปเคยไปที่แบบนั้น” ธีร์ตอบเสียงเบา พยายามมองออกไปนอกหน้าต่างเพื่อซ่อนสายตา แต่ความอุ่นที่ปลายนิ้วกลับทำให้หัวใจเต้นเร็วขึ้น

“จริงเหรอ? แต่ดูเหมือนหน้าธีร์จะแดงขึ้นเรื่อยๆนะ หรือว่า…กำลังคิดอะไรแล้วใจสั่นงั้นหรอ” นายณ์ยิ้มมุมปาก ก้มหน้าลงมาใกล้ขึ้นจนลมหายใจอุ่นๆ กระทบขอบหู

ธีร์สะดุ้งนิดๆ หันกลับมามองหน้าที่อยู่ใกล้ชิดจนแทบจะชนกัน

“พี่นายณ์…ใกล้ธีร์เกินไปรึเปล่าครับ ไม่ได้มีแค่เราสองคนนะ” ธีร์พยายามดุแต่เสียงกลับอ่อนแอจนไม่มีน้ำหนัก

“ก็ในรถมืดขนาดนี้ ใครจะมองเห็นล่ะ ถึงแม้จะมองเห็นก็ไม่เป็นไรนี่ ก็เราคบกันอยู่นี่นา” นายณ์ไม่ยอมถอย ยิ่งมองความเขินอายที่แสดงออกอย่างชัดเจนยิ่งรู้สึกเอ็นดู

“ก็จริง แต่…” ธีร์พูดไม่ออก ความเขินผุดขึ้นเรื่อยๆจนไม่กล้าขยับตัว

“ธีร์รู้ไหมครับ ว่าพี่ชอบธีร์ที่สุดตอนไหน? ตอนที่ธีร์หน้าแดงแบบนี้ไง ดูน่ารักมากเลย” นายณ์เปลี่ยนประโยคใหม่ เสียงนุ่มละมุน

“พี่นายณ์….พี่อย่าพูดจาแบบนี้… ธีร์ทำตัวไม่ถูกแล้ว” ธีร์ก้มหน้าลงต่ำจนแทบซ่อนหน้าไว้ในไหล่คน

“ทำไมล่ะ แค่รู้ว่าธีร์เขินพี่แบบนี้… พี่ก็ดีใจที่สุดแล้ว แปลว่าในใจธีร์ก็มีพี่อยู่ใช่ไหมล่ะ” นายณ์หัวเราะเบาๆ

“....”

ธีร์ไม่มีคำตอบใดๆ ความเงียบที่เกิดขึ้นกลับดูเป็นการยอมรับที่ชัดเจนที่สุด นายณ์จึงค่อยๆ ผ่อนคลายความใกล้ชิดลงเล็กน้อย มุมปากยกยิ้มอย่างพอใจ การแกล้งที่เคยทำกลายเป็นการหยอกเย้าจนธีร์ใจเต้นแรง

ความเงียบของในรถทำให้ทุกคนได้ยินบทสนนาของทั้งสองอย่างชัดเจน เมษาที่ชอบแหย่กำลังจะเอ่ยปากแซว ก็โดนโชที่นั่งข้างๆยกมือขึ้นมาปิดปากไว้ทัน พลางกระซิบเสียงเบา

“พี่อยากโดนหักเงินเดือนอีกรึไง”

“ก็ฉันหมั่นใส้ไอ้นายณ์นี่หว่า”

“ก็บอกให้หาแฟน จะได้ไม่เที่ยวไปอิจฉาคนอื่นไง”

“หาง่ายมั้ง พูดอย่างกะตัวเองมีแฟนงั้นแหละ ทำเป็นมาสอนฉัน”

“ก็มีคนที่ชอบอยู่ครับ”

“ก็แค่ชอบ ยังไม่ใช่แฟนซะหน่อย”

โชยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะหันไปมองนอกกระจกอย่างสบายใจ

ภายในผับ

เสียงดนตรีจังหวะสนุกสนานดังมาแต่ไกล เมื่อประตูเปิดออก ทั้งห้าคนก็ก้าวเข้ามาท่ามกลางแสงสลัวที่สลับเปลี่ยนสีสันไปทั่วร้าน เสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะดังกึกก้องอยู่ไม่ขาดสาย บรรยากาศครึกครื้นเต็มที่

ชายหนุ่มหน้าตาลูกครึ่งญี่ปุ่น แต่งตัวดูดีทันสมัย เดินตัดฝูงชนเข้ามาทักทายทันที

“ไงพวกนาย! ไม่ได้เจอกันนานเลยนะเนี่ย” ชาลี พี่ชายของโช ดูคุ้นเคยกับทุกซอกทุกมุมของร้านอย่างชัดเจน

“คนแน่นขนาดนี้ ดูท่าจะรวยเละเลยสินะ” นายณ์กวาดสายตามองรอบแล้วพูดแซว

“ก็เรื่อยๆ แหละ… ธุรกิจแบบนี้ สบายก็กำไร ตึงตัวก็ขาดทุน เป็นธรรมดา” ชาลียิ้มตอบ ก่อนจะเลื่อนสายตามองไปยังคนที่เดินตามมาข้างหลัง “ว่าแต่… นี่น้องธีร์ใช่ไหม พี่ชื่อชาลี เป็นพี่ชายเจ้าโชครับ”

“สวัสดีครับ” ธีร์ยิ้มรับทักทายอย่างสุภาพ แอบถอยตัวเข้าใกล้นายณ์นิดหน่อยตามความเคยชิน

“อย่าจ้องนานสิ น้องเขามีเจ้าของแล้ว” เมษารีบแทรกขึ้นมาดักคอ พร้อมส่งสายตาแซวชาลี

“ฮ่าๆๆ เข้าใจแล้ว!” ชาลีหัวเราะลั่นไม่ถือสา

“ตกแต่งร้านใหม่หรอ ดูดีขึ้นกว่าเดิมเยอะเลยนะ” นนท์เอ่ยชมเมื่อสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลง

“ลูกค้าแน่นขนาดนี้ ถ้าไม่ขยายบ้างคงไม่พอนั่งแน่ๆ ฉันจองโต๊ะพิเศษไว้ให้พวกนายอยู่ทางนั้น ฉันจะพาไป” ชาลีนำทางลัดเลาะผ่านฝูงชนไปยังมุมที่เงียบสงบขึ้นเล็กน้อยแต่ยังสัมผัสบรรยากาศได้เต็มที่

ชาลีพากลุ่มเพื่อนมาถึงชุดโซฟาหนังสีดำขนาดใหญ่ที่วางอยู่บนพื้นที่ยกสูงขึ้นมาเล็กน้อย ทำให้มองเห็นบรรยากาศโดยรอบได้ชัดเจนแต่ก็ยังเป็นส่วนตัวพอสมควร

นายณ์สะกิดแขนคนน้องเบาๆให้ธีร์เข้าไปนั่งด้านในทันทีที่ร่างบางนั่งลง นายณ์ก็นั่งลงข้างๆ พร้อมเอื้อมมือไปด้านหลังโอบเอวและดึงเข้ามาใกล้จนไหล่ชนกันอย่างแนบเนียน ภายใต้ความมืดสลัว

“ไอ้โช… ไม่คิดจะทักทายพี่ชายสักคำเหรอวะ” ชาลีหันมาชวนน้องชายคุยเมื่อเห็นว่าทุกคนนั่งประจำที่แล้ว

“เห็นหน้ากันตั้งแต่เกิด จนเบื่อจะทักแล้วมั้ง” โชตอบกลับหน้าตายตามสไตล์ ทำให้คนอื่นขำกันไปตามๆ กัน

“ไอ้นี่ยังปากไม่ดีเหมือนเดิม! แต่ทำไมนายถึงทำงานกับพวกนี้ได้วะเนี่ย”

“น้องนายช่วยงานได้เยอะเลยนะ ไม่พูดมากเหมือนบางคนแถวนี้” นนท์ร่วมแจมพลางแลตาหาเมษาที่นั่งข้างๆ

“อึก…คอมันแห้งมากเลย รีบไปสั่งเครื่องดื่มมาเร็วๆเถอะ” เมษาขัดจังหวะ ทำท่ากระหายเครื่องดื่มแอลกอฮอล์อย่างเห็นได้ชัด

“ไอ้นี่! ตัวล้างพลานชัดๆ! ได้!! จะจัดชุดที่แรงที่สุดในร้านมาให้นายโดยเฉพาะเลย ดื่มให้ไหวแล้วกัน!” ชาลีพูดอย่างสะใจและดูสนุกสนาน “จัดมาเต็มที่ได้เลย!! ไม่ต้องห่วงคืนนี้ มีคนแบกฉันกลับแล้ว!… ใช่ไหมไอ้โช!!” เมษาแปะแขนโชที่นั่งอยู่ข้างๆ

“ผมไม่รับรองนะครับว่าพี่ถึงห้องครบทั้ง 32 ” โชตอบกลับเฉยชาแต่แฝงมุกแซว

“ไอ้นี่!! พึ่งพาอะไรกับนายได้บ้างวะเนี่ย!” เมษาโวยวาย

“งั้นพี่ก็อย่าดื่มจนลืมตัวสิครับ จะได้ไม่ต้องมีคนมาคอยแบกน่ะ!” โชแกล้งทำเป็นดุ

ทุกคนต่างหัวเราะสนุกสนาน ดูออกถึงความสนิทสนมของทั้งสองคน ขณะที่ชาลีขอตัวเดินแหวกฝูงชนออกไปเพื่อทำตามความต้องการของเมษา บรรยากาศดูเป็นกันเองและอบอุ่นเมื่อได้มาเยี่ยมเยือนร้านของเพื่อนเก่าสมัยเรียนมหาลัย

“วันนี้ห้ามแข่งดื่มกับไอ้เมษาอีกนะ ธีร์สู้มันไม่ได้แน่ๆ” นายณ์เอ่ยกระซิบเสียงเบา มือหนาวางพักอยู่ที่ขอบโซฟาด้านหลังคนน้องราวกับสร้างกำแพงปกป้อง

“พี่นายณ์ดูถูกธีร์เกินไปแล้วนะครับ… ธีร์ไม่ได้อ่อนขนาดนั้นสักหน่อย” ธีร์พูดแย้งขึ้นด้วยความไม่ยอมแพ้ แก้มแดงนิดๆจากความรู้สึกว่าถูกมองเป็นเด็กน้อยเกินไป

“งั้นเหรอ… แต่ถ้าเมาแล้วกลับถึงห้องเกิดเรื่องอะไรขึ้นมา พี่จะไม่รับผิดชอบนะ” นายณ์ยิ้มมุมปาก ก้มหน้าลงกระซิบใกล้ขอบหูจนคนฟังรู้สึกขนลุกทั้งตัว

ธีร์ชะงักนิ่งทันที ภาพความทรงจำตอนที่เคยเผลอดื่มจนมึนเมาและจูบแรกเมื่อตอนนั้น แล่นผ่านเข้ามาในความคิดอย่างรวดเร็ว จนใบหน้าเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อ

“ที่นี่คนเยอะจริงๆ… คืนนี้อยากจะหิ้วกลับไปนอนกอดที่ห้องด้วยสักคนแล้วสิ” เมษากวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างนึกสนุก

“พี่ลืมว่าอยู่ห้องเดียวกับผมรึไง? ถึงเวลาจริงๆ ใครกันแน่ที่จะถูกหิ้ว…” โชตอบกลับทันที ไม่ยอมให้ทำตามใจ

“ไอ้เมษา… นายมองเป็นผู้ชาย หรือผู้หญิงกันแน่วะเนี่ย” นายณ์แทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงสงสัยปนแซว

“ทำไม? จะมาหลอกถามรสนิยมฉันหรือไง” เมษาเลิกคิ้วตอบกลับทันที

“ก็เป็นเพื่อนกันมาตั้งนาน ไม่เคยเห็นนายมีแฟนจริงจังสักที เลยสงสัยน่ะสิ”

“ไหนพี่บอกว่าเคยมีแฟนไม่ใช่เหรอ?” โชหันมาถามเมษาอย่างจ้องจับผิด

“ก็แค่คบน่ะ! ไม่ถึงขั้นเป็นแฟนซะหน่อย” เมษาแก้ตัวเร็ว

“คบกันแล้วไม่เรียกว่าแฟน แล้วจะเรียกว่าอะไรครับ? คบกันแบบไหนล่ะ”โช

“นายไม่ได้สนใจฉันอยู่ใช่ไหม ทำไมชอบถามตื้อเรื่องนี้นักหนา!” เมษา

“พี่ก็ดูดีนะครับ… แต่ยังไงก็ไม่ใช่สเปกผมอยู่ดี” โชตอบกลับหน้าตายอย่างสุดๆ แต่แอบยกยิ้มที่มุมปากบางๆ

“ไอ้นี่!! ปากดีนักนะ!” เมษาตบเบาๆ ที่หัวน้องข้างๆอย่างหมั่นไส้

“โอ้ยเจ็บนะ!”

ขณะที่ทุกคนกำลังหยอกล้อกันอยู่นั้น พนักงานก็เดินเข้ามาถึงโต๊ะพร้อมถาดแก้วและเครื่องดื่มสีอำพันตามที่เมษาร้องขอ

“ขอโทษครับ ขออนุญาตชงเครื่องดื่มให้นะครับ” พนักงานจัดวางแก้วและชงผสมเครื่องดื่มอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะแจกจ่ายให้ทุกคนครบถ้วน

ธีร์มองแก้วที่มีของเหลวสีสวยแต่ดูเข้มข้นอยู่ในมือแล้วเอ่ยถามด้วยความสนใจ

“อันนี้ที่พี่ชาลีบอกว่าแรงที่สุดใช่ไหมครับ”

“ถ้าไม่ไหว ก็ไม่ต้องฝืนดื่มหรอก เปลี่ยนเป็นน้ำอัดลมหรือน้ำผลไม้ดีกว่าไหม” นายณ์รีบแทรกขึ้นทันที มองหน้าคนน้องด้วยความเป็นห่วง

“ธีร์อยากลองดู” ธีร์ตอบกลับมุ่งมั่น

“งั้นก็ได้… แต่ถ้าไม่ไหวก็ไม่ต้องฝืนนะ”

“ครับ”

นายณ์ค่อยๆ ขยับปลายนิ้วชี้แตะน้ำแข็งเย็นเฉียบในแก้วตัวเองพลางหมุนเบาๆเพื่อให้ของเหลวที่พึ่งชงเข้ากัน สายตาเฝ้าดูท่าทีของคนข้างกายอย่างไม่ขาดสาย