ตอนที่ 32 จริงใจ (จบ)

❤️100%

หลายวันต่อมา

กลางดึก…

ภายในห้องของธีร์

ธีร์เพิ่งอาบน้ำเสร็จสวมชุดคลุมตัวบางกำลังยืนเช็ดผมอยู่ เมื่อได้ยินเสียงโทรศัพท์สั่งดังขึ้นบนเตียง จึงเดินเข้ามาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูชื่อผู้โทร แล้วก็นั่งลงขอบเตียง ก่อนจะกดรับสายทันที

ติ๊ด…!

หน้าจอแสดงภาพใบหน้าคุณแม่พร้อมรอยยิ้มสดใส

(ธีร์ลูกแม่... คิดถึงลูกจังเลย)

"สวัสดีครับคุณแม่... ธีร์ก็คิดถึงแม่มากเหมือนกันครับ" ธีร์ยิ้มตอบอย่างอ่อนโยน

(แม่พึ่งดูตอนใหม่ที่พึ่งลงไป เวลาท้องว่างอย่ากินเยอะสิ เห็นลูกทรมานแล้วแม่ก็เป็นห่วง)

"อ๋อ... ตอนนั้นเองสินะครับ มันผ่านมานานแล้ว ธีร์หายดีแล้วครับ แม่ไม่ต้องเป็นห่วง”

(แล้วเรื่องของธีร์กับนายณ์ล่ะ... ตอนนี้เป็นยังไงกันบ้างจ๊ะ?)

"เรื่องนั้น...เราพึ่ง...คบกันได้ไม่นานครับ" ธีร์ตอบพลางหน้าแดงระเรื่อนิดๆ

(จริงหรอ ถ้าเป็นนายณ์แม่คงไม่มีอะไรต้องห่วงแล้วล่ะ เขาดูแลธีร์ได้ดีกว่าแม่คนนี้อีก แม่ต้องขอบคุณเขาจริงๆที่รักและทะนุถนอมลูกของแม่ขนาดนี้)

"แม่ครับ แม่ก็ยังเป็นแม่ที่ธีร์รักที่สุดนะครับ"

(อ๊ะ! มาพอดีเลย... แม่ขอแนะนำคนให้รู้จักหน่อยนะ นี่เพื่อนสนิทสมัยเรียนของแม่เองจ๊ะ) คุณแม่เลื่อนกล้องไปยังผู้หญิงที่ยังคงหน้าตาดีและดูสดใสไม่แพ้กัน

(สวัสดีจ๊ะ น้องธีร์ น้าเห็นแต่ในโซเชียล วันนี้ได้มีโอกาสพูดคุย น้าดีใจมากเลยจ๊ะ)

"สวัสดีครับคุณน้า... คุณน้าก็สวยและดูดีไม่แพ้คุณแม่เลยครับ" ธีร์ทักทายอย่างสุภาพ

(แหม..ปากหวานจริงๆเลยเด็กคนนี้ เวลาไม่ได้ออกกล้อง นายณ์เขาปฏิบัติกับธีร์ดีไหมจ๊ะ น้าเป็นห่วงกลัวเขาจะทำตัวแย่ๆใส่ธีร์น่ะ)

"ไม่เลยครับคุณน้า... พี่นายณ์เขาดีกับธีร์มาก ถึงไม่มีกล้องถ่ายอยู่ เขาก็ไม่เคยทำอะไรไม่ดีกับธีร์เลย กลับเป็นธีร์เองต่างหากที่ชอบเอาแต่ใจ" ธีร์ตอบด้วยความมั่นใจและเกรงใจ

(ถ้างั้นก็ดีแล้วจ้า... ว่าแต่เย็นพรุ่งนี้ว่างไหมจ๊ะ น้าอยากชวนไปทานข้าวด้วยกันหน่อย แม่ธีร์ก็จะไปด้วยนะ)

(แล้วก็ชวนนายณ์มาด้วยนะจ๊ะ แม่มีเรื่องอยากคุยกับเขาหน่อย) คุณแม่ยื่นหน้าปรากฏในหน้าจอ ช่วยพูดชักชวนอีกแรง

“ไม่รู้พี่นายณ์จะว่างไปหรือเปล่า ธีร์จะลองถามดูนะครับ แต่...แม่ไม่ได้จะว่าอะไรพี่เขาใช่ไหมครับ" ธีร์ถามด้วยน้ำเสียงลังเลนิดหน่อย

(ทำไมแม่ต้องว่าอะไรด้วยล่ะ เขาคือคนรักของธีร์นะ แม่ก็ต้องดูความจริงใจของเขาหน่อยสิ)

"แต่ให้ธีร์เป็นคนพูดเอง มันน่าอายนี่ครับ”

(แค่ทานข้าวกันแบบครอบครัวเอง ไม่มีอะไรน่ากลัวซะหน่อย)

"ก็... ได้ครับ"

สายตัดลง แต่ธีร์ยังถือโทรศัพท์ไว้ในมือ นั่งนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะค่อยๆ เดินออกไปที่ประตูห้อง เตรียมไปหาคนพี่ เพื่อชักชวนตามคำร้องขอของผู้เป็นแม่ พร้อมกับความรู้สึกตื่นเต้นผสมความเขินอายที่กำลังจะพาคนรักไปพบครอบครัว

หน้าห้องของนายณ์

นายณ์เปิดประตูห้องออกมา ทันทีที่เงยหน้าก็พบว่าธีร์ยืนชะงักอยู่หน้าประตู จนมีอาการตกใจเล็กน้อยเมื่อเผชิญหน้ากันอย่างกะทันหัน นายณ์ตกใจและแปลกใจนิดหน่อย ธีร์ที่ยังอยู่ชุดคลุมอาบน้ำมีท่าทีเหมือนกำลังลังเล

“มาทำอะไรเงียบๆตรงนี้ มาแอบดูอะไรพี่หรอ” นายณ์เอ่ยแซวขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ มุมปากยิ้มละมุน

“ไม่ใช่แบบนั้นนะครับ คือว่า...ธีร์…”

“เป็นอะไร? ถ้ามันพูดยาก ก็เข้ามาคุยกันในห้องก่อนเถอะ พี่ไม่ชอบให้ธีร์สวมชุดแบบนี้เดินอยู่ข้างนอกนะ” นายณ์เดินอ้อมไปยืนข้างหลัง ค่อยๆ ประคองไหล่คนน้องดันให้ก้าวเข้ามาในห้องอย่างนุ่มนวล ก่อนจะปิดประตูลงเบาๆเพื่อความเป็นส่วนตัว

นายณ์ไม่รีบร้อนถามอะไรต่อ เดินเข้ามาโอบรอบเอวบางจากด้านหลัง ก้มหน้าลงสูดกลิ่นหอมอ่อนๆของสบู่ที่ยังหลงเหลืออยู่ตามแผ่นหลังและต้นคออย่างช้าๆ

“เรื่องอะไรถึงทำให้ธีร์ลำบากใจขนาดนี้”

“คือว่า...แม่ธีร์…ท่านชวนไปทานข้าวน่ะครับ" ธีร์เอ่ยพูดเบาๆ

"ท่านชวนพี่ด้วยหรอ” นายณ์ไม่ได้มีท่าทางตื่นตกใจแต่อย่างใด

“ก็… ถ้าพี่นายณ์ไม่ว่างก็ไม่เป็นไรนะครับ”

“ว่างสิ สำหรับธีร์พี่ว่างเสมอ” นายณ์ตอบกลับทันทีอย่างหนักแน่น

"พี่นายณ์ ไม่กังวลหรอครับ"

“ทำไมต้องกังวลด้วยล่ะ พี่ก็เคยเจอกับแม่ธีร์แล้วนะ ท่านเป็นคนน่ารักและใจดี นิสัยเหมือนกับธีร์เลย”

“แต่…มันไม่เหมือนกับตอนนั้นนี่ครับ”

“สำหรับพี่แล้ว เหมือนกันนะ เพราะตอนนั้นพี่ก็รักธีร์แล้ว พี่รู้สึกเกร็งมากกว่าตอนนี้อีก"

นายณ์คลายอ้อมแขน ก้าวเดินมาหยุดตรงหน้า คนน้อง ยกมือขึ้นประคองแก้มเนียนทั้งสองข้างเบาๆ นิ้วโป้งไล้สัมผัสผิวเนียนอย่างช้าๆ

“พี่นายณ์…” ธีร์เงยหน้ามองด้วยสายตาอ่อนหวานแฝงความกังวล

“พี่มีความจริงใจมากพอ ไม่มีอะไรให้ธีร์ต้องกลัวเลย และพี่ก็ยิ่งไม่กลัว"

“ขอบคุณนะครับ ที่ดีกับธีร์” คนน้องยิ้มออกมาได้บ้าง

“ถ้างั้น...ต้องให้รางวัลพี่แล้วใช่ไหมครับ" นายณ์ขยับเข้าใกล้จนได้ยินเสียงหายใจซึ่งกันและกัน

"พี่นายณ์ จะเอาอะไรจากธีร์...งั้นหรอครับ” ธีร์หน้าแดงระเรื่อขึ้นมาอีกครั้ง

“คืนนี้นอนห้องพี่นะ”

“แต่...ธีร์....ต้องไปกินข้าวกับคุณแม่พรุ่งนี้อยู่นะครับ…” คนน้องกลัวจะมีอาการปวดตัวจนผู้เป็นแม่จับผิดได้

“คิดไปถึงไหนแล้วเนี่ย” นายณ์หัวเราะเบาๆ ยกมือขึ้นขยี้ผมที่ยังชื้นอยู่อย่างเอ็นดู “แค่อยากนอนกอดธีร์ตลอดคืน ไม่ได้จะทำอะไรซะหน่อย ไม่ได้เหรอครับ?” นายณ์พูดน้ำเสียงออดอ้อน

“ก็ได้ครับ แค่กอดจริงๆนะ” ธีร์ย้ำเสียงอ่อน

“ขอจูบด้วยได้ไหม” คนพี่ต่อรอง

“ก… ก็ได้ครับ… ”

“งั้นมานั่งตรงนี้ก่อน พี่จะช่วยเป่าผมให้แห้ง” นายณ์โอบไหล่พาคนรักเดินไปนั่งที่ขอบเตียง ก่อนจะหันไปหยิบไดร์เป่าผมจากตู้เสื้อผ้ามาต่อปลั๊กไฟหัวเตียง

เสียงลมที่ผ่อนแรงดังแผ่วขึ้นทันทีที่เปิดสวิตช์ นายณ์ปรับอุณหภูมิให้พอดี ไม่ให้ร้อนจนเกินไป ไล่ลมเป่าตามแนวผม มืออีกข้างค่อยๆ สางเส้นผมให้กระจายออกเพื่อไล่ความชื้นอย่างอ่อนโยนไม่รีบร้อน

ธีร์นั่งนิ่งปล่อยตัวผ่อนคลาย เป็นครั้งแรกที่มีคนทำเรื่องเล็กน้อยแบบนี้ให้ รอยยิ้มบางๆผุดขึ้นด้วยความสุขที่มากล้น รู้สึกถึงความเอาใจใส่จากสัมผัสทุกจังหวะ จนใจฟองโตด้วยความรักที่ได้รับอย่างไม่ขาดสาย

วันต่อมา

ณ. ห้องอาหารชั้นสูงสุดของโรงแรมหรู

ภายในห้องอาหารหรู ที่รอบด้านเป็นกระจกใส มองทะลุเห็นวิวเมืองกว้าง แสงไฟสีนวลระยิบระยับสะท้อนผิวเงาของโต๊ะกระจก มีลมเย็นพัดผ่านเบาๆ เข้ามาทางระเบียง

นายณ์และธีร์เดินเข้ามาด้วยชุดที่เรียบง่ายแต่ดูดีเข้ากับบุคลิก ท่ามกลางสายตาที่แวะเวียนมองมาด้วยความประทับใจ กระทั่งพนักงานเดินเข้ามาต้อนรับอย่างทันท่วงที

“สวัสดีค่ะ ทั้งสองท่านคือคุณธีร์และคุณนายณ์ใช่ไหมคะ?”

“ใช่ครับ” นายณ์ตอบกลับอย่างสุภาพ

“เชิญทางนี้ค่ะ คุณผู้หญิงทั้งสองท่านรออยู่ก่อนแล้วค่ะ” พนักงานผายมือนำทางอย่างนอบน้อม

“ขอบคุณครับ” ธีร์เอ่ยขอบคุณเบาๆ

ทั้งคู่เดินตามพนักงานไปถึงโซนรับลมด้านนอก ที่สามารถมองเห็นทัศนียภาพของเมืองได้กว้างไกลสุดลูกหูลูกตา แสงไฟระยิบระยับจากตึกระฟ้าและถนนสายหลักเบลอเป็นสายสีสวยงาม ตัดกับท้องฟ้าสีมืดที่มีดวงดาวกระพริบยามค่ำคืน

โต๊ะกระจกกลมและเก้าอี้ดีไซน์สวยตั้งอยู่ริมขอบกระจกหนา มีคุณแม่ของธีร์และผู้หญิงที่เคยพูดคุยผ่านหน้าจอเมื่อวานรออยู่ก่อนแล้ว รอบๆไม่มีผู้คน ราวกับถูกซื้อพื้นที่ตรงนี้ไว้เพื่อความเป็นส่วนตัว

“สวัสดีครับคุณแม่” นายณ์ทักทายก่อนด้วยท่าทางอ่อนน้อม

“สวัสดีครับคุณแม่… และคุณน้าครับ” ธีร์ก้มตัวทักทายตาม

“สวัสดีจ้า ไม่ต้องเกรงใจกันขนาดนั้น นั่งลงก่อนเถอะ” คุณแม่ของธีร์ยิ้มกว้างด้วยความดีใจ

“น้องธีร์ตัวจริงดูน่ารัก และตัวเล็กกว่าที่เห็นในคลิปเยอะเลยนะ มะ มานั่งข้างๆน้านี่สิ” คุณน้าเรียกด้วยน้ำเสียงเอ็นดู และรอยยิ้มกว้าง

“ได้ครับ” ธีร์นั่งลงตามคำชวน ส่วนนายณ์ก็ประคองเก้าอี้คนน้องให้นั่งสบาย ก่อนจะนั่งลงที่ว่างข้างๆทันที

“แหม หน้าตาธีร์สวยเหมือนแม่ธีร์ตอนสาวๆแป๊ะเลย ถึงว่าทำไมนายณ์ต้องทะนุถนอมขนาดนี้ ดูผิวพรรณสิ ทำงานตากแดดตากลมแบบนั้นคงลำบากแย่” คุณน้าเอ่ยอย่างชื่นชมพร้อมจับแขนหนุ่มน้อยด้วยความเอ็นดู

“ไม่ลำบากเลยครับ ธีร์ได้เที่ยวและทำงานไปด้วยแบบนี้ ธีร์กลับรู้สึกสนุกมากเลยล่ะครับ” ธีร์ตอบกลับอย่างจริงใจ

“ดีแล้วจ้า อะไรที่ทำแล้วสนุกและมีความสุขก็ทำไปเถอะ เกิดมาทั้งทีต้องใช้ชีวิตให้คุ้มค่า” คุณน้าเห็นด้วย

“แม่ต้องขอบคุณนายณ์มากนะ ที่ช่วยดูแลธีร์ของแม่ แม่เป็นแม่ ยังไม่มีโอกาสได้ดูแลลูกของตัวเองให้ดีขนาดนี้เลย ต่อไปแม่ต้องฝากธีร์ด้วยนะ” คุณแม่หันมาพูดกับนายณ์ด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ผมจะดูแลธีร์ให้ดีครับ ไม่ทำให้คุณแม่ผิดหวังแน่นอน” นายณ์ตอบกลับทันทีอย่างหนักแน่น

“งั้นเรามาเริ่มทานกันเถอะ นานๆจะได้มาเจอกันแบบนี้ อยากกินอะไรสั่งได้เต็มที่นะจ๊ะ ถ้าไม่พอสั่งเพิ่มได้ตลอดนะ” คุณน้าเชิญชวน

มื้ออาหารดำเนินไปด้วยบรรยากาศอบอุ่นและเป็นกันเอง ผู้ใหญ่ทั้งสองเฝ้าสังเกตเห็นความใส่ใจของนายณ์ที่กระทำต่อธีร์อย่างเป็นธรรมชาติ ทั้งตักเติม จัดจาน คอยเตือนไม่ให้กินเร็วเกินไป ทุกอย่างดูราวกับทำบ่อยจนเป็นเรื่องปกติ สายตาของผู้ใหญ่ทั้งคู่จึงยิ้มแย้มด้วยความอบอุ่นใจ

“อ่ะ! ถึงเวลาแล้ว แม่ต้องรีบไปขึ้นเครื่องในอีกหนึ่งชั่วโมง ฝากนายณ์พาธีร์กลับบ้านด้วยนะจ๊ะ” คุณแม่ลุกขึ้นเตรียมตัว

“น้าก็ต้องขอตัวเหมือนกัน วันนี้มีความสุขมากจริงๆ ที่ได้มาทำความรู้จักหนุ่มน้อยที่น่ารักน่าชังคนนี้” คุณน้าเอื้อมมือลูบแก้มธีร์อย่างอ่อนโยน

“ผมก็ดีใจครับ ขอให้คุณน้ากับคุณแม่เดินทางปลอดภัยนะครับ” ธีร์ยิ้มรับ

“ไม่เรียก‘คุณน้า’สิ เรียก‘แม่’สิจ๊ะ” คุณน้ายิ้มอย่างใจกว้างอย่างมีความหมาย

“คุณแม่…หรอครับ?” ธีร์ขมวดคิ้วงงเล็กน้อย

“อ้าว… นายณ์ไม่ได้บอกหรอกเหรอ? ว่าน้าคือแม่ของเขาน่ะ” คุณน้าดูมีอาการตกใจนิดหน่อย ไม่คิดว่าลูกชายจะไม่บอกฐานะของตน

“ถ้าผมบอกแม่คงไม่ได้เห็นธีร์เวอร์ชั่นนี้แน่” นายณ์หัวเราะเบาๆ

“ฉันก็บอกแล้วไง ว่าลูกฉันขี้อายมาก” แม่ธีร์แซวกลับอย่างขำขัน

“เอาล่ะๆ เราก็ไปกันเถอะ ให้เด็กๆได้ใช้เวลาด้วยกัน” แม่ของนายณ์กล่าวปิดท้ายอย่างอ่อนโยน

นายณ์และธีร์ลุกขึ้นส่งผู้ใหญ่จนลับสายตา

เมื่ออยู่กันสองคน นายณ์ก็หันมาสนใจคนตัวเล็กข้างๆ ธีร์ยังคงยืนนิ่งอยู่กับที่ ใบหน้าแดงระเรื่อจนถึงต้นหูจากความประหลาดใจและความเขิน

“โอ๋… พี่ขอโทษที่ไม่บอกก่อน พี่ผิดไปแล้ว อย่าโกรธพี่เลยนะ” นายณ์รีบดึงตัวคนน้องเข้ามากอดปลอบเบาๆ

“ธีร์ไม่ได้โกรธพี่นายณ์ซะหน่อย ธีร์แค่กลัวทำอะไรไม่ดีใส่แม่ของพี่นายณ์ แล้ว...แล้ว…” คนน้องตอบด้วยท่าทางรนราน จนคนพี่ต้องยกมือขึ้นจับไหล่แล้วจ้องให้อยู่นิ่ง

“คิดมากอีกแล้ว แม่พี่ออกจะชอบธีร์ขนาดนั้น นั่งติดไม่ห่างเลย แล้วธีร์เองก็ทำตัวน่ารักอยู่แล้ว ไม่มีตรงไหนที่ไม่ดีเลยนะ” นายณ์ยิ้มบางๆ เพื่อให้คนน้องมั่นใจมากขึ้น

“งั้น ตอนนี้พวกเรา ก็เหมือนมาพบญาติผู้ใหญ่เลยไม่ใช่หรอครับ?”

“ก็...คิดแบบนั้นก็ได้ แต่ถ้าเปลี่ยนเป็น มาทานข้าวกับคนในครอบครัว จะฟังดูเป็นกันเองมากว่านะ”

“ครอบครัว… หรือครับ?”

“ใช่ไง ตอนนี้เราก็เป็นคนในครอบครัวเดียวกัน แม่พี่ก็คือแม่ของธีร์ แม่ของธีร์ก็เป็นแม่ของพี่เหมือนกัน แถมครอบครัวเราก็มีความสุขกันมากด้วย ไม่ใช่หรอ?” นายณ์แตะปลายจมูกน้องเบาๆ ด้วยความเอ็นดู

“ธีร์ก็คิดว่า...ตอนนี้ธีร์มีความสุขมากเลยครับ” ธีร์ยิ้มสดใสออกมาบางๆ ความกังวลที่เคยมีค่อยๆเลือนหายไป

“ต้องอย่างนี้สิ” นายณ์ยกมือขึ้นลูบผมคนน้องเบาๆอย่างเอ็นดู

“แต่ธีร์ไม่ค่อยได้ยินพี่นายณ์พูดถึงแม่ของพี่เลย” คนน้องเสียงแผ่วลง ถามด้วยความสงสัย

“แม่พี่ก็เหมือนกับแม่ของธีร์นั่นแหละ” นายณ์เริ่มอธิบาย “ท่านเป็นนักธุรกิจ โรงแรมแห่งนี้ท่านก็เป็นหุ่นส่วน ตั้งแต่จำความได้ แม่พี่ก็ทำแต่งาน ไม่มีเวลาดูแลพี่เลย พี่ก็เหมือนกับธีร์ ที่ถูกแม่ตามใจและมีคนคอยทำให้ทุกอย่าง จัดการเรื่องต่างๆด้วยเงิน… ที่พี่ดีกับธีร์ตั้งแต่แรก ก็เพราะพี่แค่อยากเติมเต็มส่วนที่พี่ขาดให้กับธีร์ พี่เข้าใจว่าทำไมธีร์ถึงทำอะไรไม่เป็น เพราะพี่เองก็ผ่านมาเหมือนกัน เพราะงั้นธีร์ไม่ต้องรู้สึกว่าสิ่งที่พี่ทำให้มันมากไปหรอกนะ พี่เต็มใจทำ และอยากจะทำให้ธีร์มีความสุขตลอดไป"

ธีร์มองหน้าคนรักด้วยน้ำตาซึมเล็กน้อยจากความรู้สึกท่วมท้น

“ขอบคุณนะครับ ธีร์ไม่รู้เลยว่า ถ้าวันนั้นไม่เจอพี่นายณ์ที่คาเฟ่ แล้วพี่นายณ์ไม่ได้ทำดีกับธีร์ตั้งแต่แรก ตอนนี้ธีร์จะเป็นยังไงบ้าง ธีร์อยากพูดขอบคุณพี่นายณ์ พูดขอบคุณทุกวันและทุกๆๆๆวันเลยครับ ขอบคุณที่พี่นายณ์เห็นความสำคัญของธีร์นะครับ ขอบคุณจริงๆ”

“เปลี่ยนคำขอบคุณเป็นคำบอกรักแทนได้ไหม พี่จะมีความสุขมากเลย” นายณ์โน้มหน้าเข้าใกล้

“ก็ได้ครับ ธีร์…รักพี่นายณ์มากนะครับ”

“พี่ก็รักธีร์มากเหมือนกัน รักมากด้วย และจะรักตลอดไป”

นายณ์ค่อยๆก้มลงมาประกบริมฝีปากบางอย่างนุ่มนวลราวกับทะนุถนอมสิ่งมีค่าที่สุด ทุกสัมผัสเต็มไปด้วยความจริงใจลึกซึ้ง คนน้องยกแขนขึ้นกอดคอพร้อมจูบตอบอย่างเต็มใจ หัวใจที่เคยหวั่นไหว กลับกลายเต็มอิ่มด้วยความจริงใจและความรักอย่างไม่มีเงื่อนไข

ลมเย็นพัดผ่านเบาๆ ช่วยให้ความรู้สึกท่วมท้นนั้นชัดเจนยิ่งขึ้น ท่ามกลางแสงไฟระยิบระยับที่กระจายอยู่ทั่วเมืองเบื้องล่าง และแสงดาวประดับฟ้าที่ส่องสว่างอยู่เบื้องบน ทุกสิ่งรอบข้างราวกับหยุดนิ่งเป็นพยาน ประทับตราไว้อย่างชัดเจนว่า ความรักที่ก่อตัวขึ้นระหว่างพวกเขา ได้เบ่งบานเต็มที่แล้ว และจะหยั่งรากลึกคงอยู่อย่างมั่นคง ไปจนตลอดชีวิตจะจบบริบูรณ์…

จบบริบูรณ์

ขอบคุณที่ติดตามอ่านจนจบนะคะ🙏

นามปากกา : มีแค่เคะ