พระราชหฤทัยที่ซ่อนเร้น

 

ยามเช้าภายในห้องทรงพระอักษร บรรยากาศเงียบสงบจนได้ยินเพียงเสียงสะท้อนของหยดน้ำค้างนอกหน้าต่าง เซียวจิ่งเหิง ทรงวางฎีกาในพระหัตถ์ลงบนโต๊ะไม้เนื้อดีอย่างเชื่องช้า ก่อนจะเงยพระพักตร์ขึ้นทอดพระเนตร หลี่กงกง ที่ยืนสำรวมอยู่เบื้องหน้า ตั้งแต่มีรายงานความผิดปกติในเรือนท้ายวัง พระองค์ก็มีรับสั่งให้ตรวจสอบบัญชีวัตถุดิบและรายชื่อผู้เข้าออกอย่างละเอียดถี่ถ้วน

ทว่าหลักฐานที่สืบสาวได้ยังคงรางเลือน มีร่องรอยของคนแปลกหน้าลอบเข้าไปหลังเวลาปิดประตู มีเชือกผูกไหที่ไม่คุ้นตา แต่กลับไม่มีสิ่งใดมัดตัวคนลงมือได้อย่างเด็ดขาด

“เรื่องรายชื่อผู้คนในสวนเล่า ว่าอย่างไรบ้าง” สุ้มเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถาม เรียบเฉยแต่กดดัน

“กระหม่อมให้คนเร่งตรวจสอบแล้วพ่ะย่ะค่ะ... ช่วงหลายวันที่ผ่านมา มีผู้คนผลัดเปลี่ยนกันเดินผ่านบริเวณนั้นไม่น้อย ทั้งคนส่งผักและคนงานขนฟืน แต่มีหลายรายที่ไม่มีบันทึกการเข้าออกชัดเจนพ่ะย่ะค่ะ” หลี่กงกง ก้มศีรษะลงต่ำ

“แล้วชายที่ถือห่อผ้าในวันนั้นเล่า”

“คนเฝ้าประตูจำได้เล่าลือเพียงว่าเป็นชายผอมบาง สวมชุดคนงาน อ้างว่ามีธุระส่งของจากตำหนักใน แต่กลับไม่มีป้ายอนุญาตแสดงให้เห็นพ่ะย่ะค่ะ”

เซียวจิ่งเหิง เคาะนิ้วพระหัตถ์ลงบนโต๊ะเบา ๆ เป็นจังหวะ ทว่าแววตาคมกริบกลับวาบแสงเย็นเยียบ “เช่นนั้น... คนผู้นั้นผ่านประตูเข้ามาได้อย่างไร”

“คนเฝ้าประตูสารภาพว่าเห็นอีกฝ่ายถือห่อผ้าและเจรจาคล่องแคล่ว จึงมิได้ซักถามให้ละเอียดพ่ะย่ะค่ะ”

“นั่นคือหน้าที่ที่เขาบกพร่อง” ตรัสด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังอำนาจจนหลี่กงกงต้องสะดุ้ง “หากใครอ้างว่ามาส่งของแล้วเปิดรับกันตามอำเภอใจ กฎระเบียบของวังหลวงนี้จะมีไว้เพื่อสิ่งใด ไปสืบมาให้แน่ชัดว่าผู้ใดเป็นคนสั่งการ ผู้ใดเป็นคนรับรอง และสิ่งของในห่อผ้าคืออะไรกันแน่”

“กระหม่อมจะเร่งดำเนินการให้รอบคอบที่สุดพ่ะย่ะค่ะ”

พระองค์ทรงนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตรัสย้ำด้วยพระพักตร์เคร่งขรึม “อีกเรื่อง... อย่าให้ผู้ใดใช้ข้ออ้างเรื่องการตรวจสอบไปกลั่นแกล้งคนในเรือนท้ายวัง หากยังไม่มีหลักฐานแน่ชัด ห้ามผู้ใดปรักปรำโดยพลการ”

“พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมเข้าใจ”

“คนที่อยู่ในตำแหน่งต่ำต้อยย่อมไม่มีอำนาจปกป้องตนเอง หากผู้มีอำนาจคิดจะโยนความผิดให้ผู้ใดตามอำเภอใจ วังหลวงแห่งนี้คงไม่ต่างอันใดกับตลาดสดที่คนแข็งแรงรังแกคนอ่อนแอ”

หลี่กงกง รับคำด้วยความตระหนักรู้ เขารับใช้ใกล้ชิดมานานย่อมรู้ดีว่ายามใดที่พระองค์เพียงไม่สบพระทัย และยามใดที่ทรงก้าวเข้าสู่ความกริ้วอย่างแท้จริง

“อย่าให้เรื่องนี้จบลงด้วยการหาแพะรับบาปเพื่อปกปิดตัวการที่แท้จริง” เซียวจิ่งเหิงทิ้งท้าย “สืบให้ถึงรากเหง้า”

เมื่อหลี่กงกงถอยฉากออกไปแล้ว เซียวจิ่งเหิง ทรงทอดพระเนตรกองเอกสารตรงหน้าอีกครั้ง ทว่าตัวอักษรเหล่านั้นกลับไม่อาจดึงดูดความสนพระทัยได้ ภาพของหญิงสาวเรือนท้ายวังผู้กำลังก้มหน้าก้มตาเผชิญชะตากรรมลำพังกลับผุดขึ้นมาในห้วงความคิด

นางคงต้องตอบคำถามของผู้ตรวจชำระ คงต้องทอดถอนใจกับสายตาเคลือบแคลง และคงต้องอดทนต่อถ้อยคำค่อนขอดจากผู้คนที่ไม่รู้จักนาง เพียงคิดถึงความอึดอัดที่นางต้องเผชิญ ความรู้สึกไม่สบายพระทัยอย่างประหลาดก็แล่นริ้วขึ้นในอก ไม่ใช่เพราะไหผักดองเหล่านั้นมีค่าควรเมือง แต่เป็นเพราะความตั้งใจบริสุทธิ์ของนางกำลังถูกเหยียบย่ามโดยไม่เป็นธรรม

ณ เรือนท้ายวัง บรรยากาศเต็มไปด้วยความเงียบขัดกับความปกติสุขเดิม หลินอวี้เหนียง กำลังถือพู่กันจุ่มหมึกบรรจงเขียนหมายเลขลงบนแผ่นไม้ชิ้นเล็กอย่างตั้งใจ

“อวี้เหนียง ข้าตัดไม้ตามที่เจ้าบอกเสร็จหมดแล้ว” เสี่ยวชุน เดินถือแผ่นไม้เข้ามาสมทบ “แต่ตัวเลขพวกนี้ใหญ่เกินไปหรือไม่ คนตาบอดเดินผ่านก็ยังมองเห็นเลยกระมัง”

“ยิ่งชัดเจนยิ่งดี จะได้ไม่มีช่องว่างให้ผู้ใดมาสับเปลี่ยนหรือกล่าวหาได้อีก” นางตอบเสียงนุ่ม มือไม่หยุดเขียน

“เจ้ายังต้องมาเหนื่อยเพิ่มเพราะคนใจคดพวกนั้นอีก” เสี่ยวชุน ถอนหายใจยาว

“อย่างน้อยการจัดระเบียบเช่นนี้ ก็ทำให้เราได้สำรวจความเรียบร้อยของสวนไปในตัว”

ระหว่างที่ทั้งสองกำลังสนทนา จางซูเหนียง พร้อมด้วยผู้ช่วยจากครัวหลวงก็เดินเข้ามาเยือน อวี้เหนียง รีบวางพู่กันลงแล้วประสานมือคารวะทันที

“ท่านจาง”

“ข้ามาแจ้งความคืบหน้า” จางซูเหนียง กวาดสายตาสำรวจชั้นวางไหที่จัดเรียงใหม่ด้วยความเป็นระเบียบเรียบร้อย ก่อนกล่าวต่อ “คำสั่งพักส่งผักดองยังคงมีผลอยู่ จนกว่าการตรวจสอบบัญชีและภาชนะทั้งหมดจะเสร็จสิ้นสมบูรณ์”

“ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ” อวี้เหนียง ตอบรับด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ

“ช่วงนี้อย่าเพิ่งเคลื่อนย้ายไหที่มีข้อสงสัย หากผู้ใดมาตรวจ ให้เรียกข้าหรือผู้ดูแลทันที”

“เจ้าค่ะ ข้าจะปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด”

จางซูเหนียง พยักหน้ารับอย่างพึงพอใจ ก่อนจะทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงอ่อนลง “ในวังหลวง ความถูกต้องบางครั้งก็ต้องแลกมาด้วยความอดทน เจ้าอย่าเพิ่งคิดมากจนเสียสุขภาพกาย”

เมื่อผู้มาเยือนจากไป เสี่ยวชุน ก็โอดครวญขึ้นทันที “หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป เราจะทำเช่นไรเล่า”

“ก็ทำในสิ่งที่พวกเราทำได้... ดูแลแปลงผัก ตรวจสอบบัญชี และรอความจริงปรากฏ” อวี้เหนียง แย้มยิ้มบางเบา แม้ในใจจะอดห่วงบิดาที่รอคอยเงินทางบ้านไม่ได้ แต่นางเลือกที่จะเข้มแข็งและก้าวเดินทีละก้าว