รอยยิ้มที่พระองค์เฝ้ารอ

 

ยามบ่าย แสงอาทิตย์ทอประกายอบอุ่นอาบไล้ทั่วสวน อวี้เหนียง กำลังช่วยเสี่ยวชุน ซ่อมแซมขาไม้ของชั้นวางไหที่เริ่มโยกเยก นางใช้เชือกป่านเหนียวมัดรัดข้อต่ออย่างแน่นหนา ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าคุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางเข้า

“ดูเหมือนสวนของเจ้าวันนี้จะมีชีวิตชีวาขึ้นนะ” ร่างสูงในชุดเรียบง่ายปรากฏตัวขึ้น พร้อมถุงกระดาษบรรจุสิ่งของในมือ รอยยิ้มจางประดับบนริมฝีปากคมคาย

“ท่านมาอีกแล้วหรือเจ้าคะ” อวี้เหนียง เงยหน้าขึ้นจากพื้นดิน เอ่ยทักพร้อมปัดฝุ่นตามชายเสื้อ

“ข้ามาในเวลาที่ไม่สะดวกหรือเปล่า”

“ไม่หรอกเจ้าค่ะ เพียงแต่วันนี้มีงานให้สะสางมากหน่อย”

เขากวาดสายตามองไปรอบ ๆ ก่อนจะหยุดที่ชั้นวางไห “เจ้าจัดระเบียบมันใหม่ทั้งหมดสินะ”

“เจ้าค่ะ ป้องกันปัญหาเดิมซ้ำรอย”

“แล้ว... เจอตัวคนร้ายหรือยัง” อวี้เหนียง ส่ายหน้าช้า ๆ “ยังเจ้าค่ะ... แม้จะมีเรื่องให้สงสัยอยู่บ้าง แต่ไร้ซึ่งหลักฐานก็ยากจะกล่าวหาผู้ใด”

“หากคนผู้นั้นมีอำนาจเหนือกว่าเจ้าเล่า เจ้าไม่กลัวหรือ”

หญิงสาวนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มฝืน “กลัวสิเจ้าค่ะ... กลัวความไม่ยุติธรรม กลัวว่าความพยายามจะสูญเปล่า และกลัวว่าจะเดือดร้อนไปถึงคนข้างหลัง” นางก้มลงเก็บเศษเชือก “แต่หากมัวแต่หวาดกลัวจนหยุดนิ่ง สุดท้ายก็คงไม่เหลืออะไรให้ปกป้องเลย”

คำตอบที่ตรงไปตรงมาและเด็ดเดี่ยวเกินตัว ทำเอาเซียวจิ่งเหิง นิ่งงันไปชั่วขณะ ดวงตาคมทอดมองร่องรอยความเหนื่อยล้าบนเรียวมือและเสื้อผ้าที่เปื้อนฝุ่นดินของนาง ความรู้สึกบีบคั้นแปลกประหลาดก่อตัวขึ้นในอกหนา

“เจ้าทุ่มเทแรงกายแรงใจทำงานหนักเช่นนี้... เพื่อสิ่งใดกัน”

“เพื่อหาเงินส่งกลับบ้านเจ้าค่ะ” อวี้เหนียง ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบง่าย ทว่าเต็มไปด้วยความผูกพัน “ท่านพ่อของข้าป่วยไข้ การรักษาต้องใช้เบี้ยหวัดจำนวนมาก ข้าเพียงอยากเก็บเงินก้อนโตเพื่อปลดหนี้สิน และให้ท่านได้กินอิ่มนอนหลับโดยไม่ต้องกังวลสิ่งใด”

“แล้วตัวเจ้าเล่า... ไม่คิดถึงความสุขของตนเองเลยหรือ”

คำถามนั้นทำให้อวี้เหนียง ชะงัก นางกะพริบตาปริบ ๆ ชีวิตของนางผูกติดกับการดูแลครอบครัวมาเนิ่นนาน จนแทบไม่เคยถามความต้องการของหัวใจตนเอง

“ข้าเพียงอยากมีบ้านหลังเล็ก ๆ มีสวนผักหลังบ้าน มีไหดองเรียงรายในครัว และได้ทำอาหารให้ท่านพ่อทานทุกวัน... เพียงเท่านี้ก็เพียงพอแล้วเจ้าค่ะ”

ภาพอนาคตอันเรียบง่ายที่หญิงสาววาดฝัน ทำให้จักรพรรดิผู้ครอบครองแผ่นดินอันกว้างใหญ่ถึงกับเงียบงัน สำหรับพระองค์แล้วสิ่งเหล่านี้คือสิ่งที่หาได้ง่ายดาย แต่สำหรับนางมันคือความปรารถนาอันสูงสุดที่ต้องแลกด้วยหยาดเหงื่อ

“หากเจ้าถูกลงโทษทั้งที่ไม่ได้ทำผิด... เจ้าจะทำอย่างไร” พระองค์เอ่ยถามย้ำ

อวี้เหนียง เม้มริมฝีปากแน่น แววตาสั่นไหววูบหนึ่ง “ข้าคงเสียใจและเจ็บใจมากเจ้าค่ะ... แต่ในฐานะนางกำนัลตัวเล็ก ๆ ไร้ซึ่งอำนาจต่อรอง ข้าทำได้เพียงรักษาความจริง และก้มหน้าทำหน้าที่ของตนให้ดีที่สุด”

เซียวจิ่งเหิง รู้สึกเหมือนมีก้อนหินหนักอึ้งถ่วงอยู่ในทรวงอก พระองค์อยากบอกนางเหลือเกินว่า ไม่ต้องหวาดกลัวสิ่งใด เพราะตราบใดที่ยังมีพระองค์อยู่ จะไม่มีผู้ใดกล้ารังแกนางได้ตามอำเภอใจ

ทว่า... พระองค์ตรัสเช่นนั้นไม่ได้ การออกหน้าปกป้องในยามนี้รังแต่จะทำให้คนครหาว่านางใช้มารยาเข้าหาเพื่อผลประโยชน์ และหากตัวการเบื้องหลังรู้ตัว คงยิ่งรีบทำลายหลักฐานจนยากจะสาวถึง พระองค์จึงต้องอดทน และปล่อยให้กลไกความยุติธรรมดำเนินไปอย่างแนบเนียนที่สุด

“ถ้าพบตัวคนทำผิดจริง ๆ เจ้าอยากให้จัดการเช่นไร”

อวี้เหนียง มองพระองค์ด้วยความประหลาดใจระคนสงสัย “เหตุใดท่านจึงถามเช่นนี้เล่าเจ้าคะ”

“ข้าเพียงอยากรู้... ว่าคนจิตใจดีเช่นเจ้าปรารถนาจุดจบแบบใดให้กับคนชั่ว”

หญิงสาวนิ่งคิดครู่หนึ่ง ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ข้าเพียงต้องการสมุดสูตรคืนมา และประกาศความบริสุทธิ์ของตนเอง ส่วนผู้กระทำผิด... หากเขาทำไปเพราะความอิจฉาริษยา ข้าคงไม่อาจให้อภัยได้ทันที แต่ก็ไม่อยากให้ลงโทษเกินกว่าเหตุ เพียงแต่เขาต้องรับผิดชอบตามกฎระเบียบของวังหลวง เพื่อไม่ให้ไปทำร้ายผู้อื่นได้อีก”

คำตอบที่ไร้ซึ่งความอาฆาตมาดร้าย แต่มั่นคงในความถูกต้อง ทำให้เซียวจิ่งเหิงมองนางด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม พระองค์ไม่ได้สนใจเพียงฝีมือการทำอาหารของนางอีกต่อไปแล้ว หากแต่หัวใจกลับถูกดึงดูดด้วยความเด็ดเดี่ยวและงดงามภายในจิตวิญญาณของสตรีผู้นี้

ค่ำคืนนั้นเมื่อความมืดโรยราลงทั่ววังหลวง เซียวจิ่งเหิง ทรงเรียกหลี่กงกง เข้าเฝ้าเป็นการส่วนตัว

“ผลการตรวจสอบเป็นอย่างไรบ้าง”

“พบร่องรอยการปลอมแปลงและผู้บุกรุกจริงพ่ะย่ะค่ะ ส่วนเรื่องไหผักดองและบัญชีที่เกินมา กำลังเร่งตรวจสอบว่าผู้ใดแอบนำเข้ามาใส่ร้าย”

“เช่นนั้น... คำสั่งพักส่งผักดอง ควรยกเลิกได้แล้ว” ตรัสด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “หากตรวจสอบเบื้องต้นไม่พบความผิดของอวี้เหนียง ก็อย่าให้ความล่าช้ากลายเป็นการกลั่นแกล้งทางอ้อม”

“พระองค์ต้องการให้กระหม่อมออกราชโองการยกเลิกเลยหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

“ให้ทางผู้ดูแลครัวหลวงจัดการตามขั้นตอนปกติ... และจำไว้ อย่าเอ่ยชื่อข้าให้พัวพันกับเรื่องนี้เด็ดขาด”

“กระหม่อมเข้าใจแล้วพ่ะย่ะค่ะ” หลี่กงกง รับคำด้วยความระมัดระวัง แม้ในใจจะเริ่มตระหนักแน่ชัดแล้วว่า จักรพรรดิผู้เกรียงไกรกำลังสูญเสียหัวใจให้กับนางกำนัลในสวนท้ายวังเข้าเสียแล้ว

รุ่งอรุณวันถัดมา ข่าวดีแพร่สะพัดมาถึงเรือนท้ายวังอย่างรวดเร็ว ผู้ดูแลจากครัวหลวงเดินทางมามอบหนังสือยกเลิกคำสั่งพักงาน พร้อมชี้แจงว่าพ้นข้อครหาเบื้องต้นแล้ว อวี้เหนียง รับคัมภีร์คำสั่งด้วยสองมือ หัวใจที่เคยถูกกดทับพลันเบาสบายราวกับยกภูเขาออกจากอก เสี่ยวชุน กระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ

“อวี้เหนียง! เราพ้นผิดแล้ว เจ้าได้กลับมาทำผักดองตามเดิมแล้ว”

รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนใบหน้าหวาน อวี้เหนียง สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ความเหนื่อยล้าหลายวันที่ผ่านมาเสมือนถูกชะล้างจนหมดสิ้น และในจังหวะนั้นเอง ชายหนุ่มลึกลับผู้คุ้นเคยก็ก้าวเข้ามาในสวน พร้อมรอยยิ้มอบอุ่นที่มุมปาก

“ดูท่าทางวันนี้ เจ้าจะมีข่าวดีสินะ”

อวี้เหนียง หัวเราะเบา ๆ อย่างอารมณ์ดี “เจ้าค่ะ ทางครัวหลวงยกเลิกคำสั่งพักงานแล้ว ข้าได้กลับมาทำสิ่งที่รักเสียที”

เซียวจิ่งเหิง มองรอยยิ้มสดใสของนาง ความอบอุ่นแผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจอย่างเงียบเชียบ พระองค์ไม่จำเป็นต้องเอ่ยบอกว่าตนมีส่วนช่วยเหลือเบื้องหลัง ขอเพียงได้เห็นรอยยิ้มนี้ปรากฏขึ้นอีกครั้ง ทุกสิ่งที่ทรงกระทำก็คุ้มค่าแล้ว

“ยินดีด้วย... เจ้าเก่งมากที่อดทนผ่านมาได้”

“ขอบคุณเจ้าคะ” อวี้เหนียง เอ่ยด้วยความซาบซึ้งใจ ก่อนจะผายมือเชิญ “วันนี้มีชาร้อน ๆ หอมกรุ่นเตรียมไว้ต้อนรับท่านด้วยเจ้าค่ะ”

แสงแดดยามสายทอประกายอบอุ่น สาดส่องกระทบเรือนท้ายวังและรอยยิ้มของคนทั้งสอง โดยที่หญิงสาวยังคงไม่ล่วงรู้เลยแม้แต่น้อยว่า บุรุษผู้นั่งจิบชาอยู่ตรงหน้านี้ แท้จริงแล้วคือผู้กุมชะตาชีวิตและอำนาจสูงสุดแห่งแผ่นดิน... ผู้ซึ่งพร้อมจะปกป้องนางจากทุกพายุร้ายในวังหลวงแห่งนี้ด้วยพระองค์เอง