เบาะแสจากเส้นเชือกและรอยเท้า

 

แสงแดดยามสายส่องผ่านช่องหน้าต่างเข้ามาภายในเรือนท้ายวัง หลินอวี้เหนียงนั่งนิ่งอยู่หน้าโต๊ะไม้ตัวเดิม เบื้องหน้ามีสมุดบัญชีเล่มใหม่ เศษกระดาษชิ้นเล็ก และเชือกปอเส้นหนึ่งที่เสี่ยวชุนเพิ่งเก็บได้จากใต้ชั้นวางไห

นับตั้งแต่เกิดเรื่องราววุ่นวายติดต่อกัน นางแทบไม่ได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ สมุดบันทึกสูตรที่สูญหาย ป้ายกำกับบนไหดองที่ถูกสับเปลี่ยน และจำนวนไหผักดองส่วนเกินที่งอกเงยขึ้นมาในบัญชีอย่างไร้ที่มา ทุกเหตุการณ์ล้วนร้อยเรียงต่อกันอย่างประจวบเหมาะจนยากจะเชื่อว่าเป็นเพียงความบังเอิญ

“อวี้เหนียง... เจ้ายังจะนั่งพิจารณาเศษกระดาษแผ่นนั้นอยู่อีกหรือ” เสี่ยวชุนยกสำรับน้ำชาร้อน ๆ มาวางลงบนโต๊ะ ก่อนจะชะโงกหน้าเข้ามามองสิ่งที่สหายกำลังจดจ่อ

“ข้าคิดว่าข้อความบนกระดาษแผ่นนี้ อาจมีส่วนเชื่อมโยงกับสมุดสูตรที่หายไป” อวี้เหนียงเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่จริงจัง นางหยิบเศษกระดาษขึ้นมาอย่างระมัดระวัง บนนั้นปรากฏลายมือและข้อความเพียงครึ่งบรรทัด

‘...ก่อนนำออกจากเรือน ต้องตรวจให้ตรงกับบัญชีเดิม’

นางนำกระดาษแผ่นดังกล่าวไปทาบเทียบกับกระดาษที่ใช้จดบันทึกภายในเรือน ทั้งยังลองพิจารณาเนื้อกระดาษกับสมุดบัญชีเล่มใหม่ที่เพิ่งเขียนขึ้น

“เป็นอย่างไรบ้าง พอจะรู้เบาะแสหรือไม่” เสี่ยวชุนเอ่ยถามอย่างคาดหวัง

“เนื้อกระดาษมีความละม้ายคล้ายคลึงกับกระดาษที่ใช้หมุนเวียนในห้องเครื่อง... แต่ยังไม่สามารถชี้ชัดลงไปได้ว่าเป็นกระดาษจากที่ใดโดยเฉพาะ”

“ถ้าเช่นนั้น เราจะรู้ได้อย่างไรว่าผู้ใดเป็นคนเขียน”

“คงต้องอาศัยเศษเอกสารส่วนอื่นมาประกอบเปรียบเทียบ” อวี้เหนียงวางกระดาษลงอย่างแผ่วเบา

“ข้าสันนิษฐานว่า มันอาจเป็นเศษชิ้นส่วนของเอกสารที่ถูกฉีกทิ้งไป ในระหว่างที่ใครบางคนแอบย่องเข้ามาค้นหาสมุดสูตรของเรา”

“เจ้าคิดว่าคนที่ลอบขโมยสมุดไป... เป็นคนเดียวกับคนที่นำไหผักดองส่วนเกินมาเพิ่มหรือไม่”

“ข้ายังไม่กล้าด่วนสรุป” นางตอบด้วยความระมัดระวัง

“แม้เหตุการณ์ทั้งสองจะเกิดขึ้นไล่เลี่ยกัน แต่เรายังขาดหลักฐานยืนยัน หากรีบกล่าวหาผู้ใดโดยพลการ รังแต่จะทำให้เราตกเป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำและถูกมองว่ากำลังใส่ร้ายผู้อื่นเสียเอง” เสี่ยวชุนถอนหายใจยาว

“เจ้ารอบคอบระมัดระวังเสียจนข้าไม่รู้จะกล่าวคำใดแล้ว” อวี้เหนียงแย้มรอยยิ้มบางเบา

“ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ ความใจร้อนรุ่มมิได้ช่วยให้สิ่งใดดีขึ้นหรอก”นางเก็บเศษกระดาษลงในซองผ้าอย่างมิดชิด ก่อนจะหยิบเชือกปอเส้นที่วางอยู่ข้างกันขึ้นมาพิจารณาต่อ

“แต่เชือกเส้นนี้น่าสนใจยิ่งกว่า”

“เชือกเส้นนี้หรือ”

“ใช่... เจ้าลองสังเกตลักษณะการผูกปมของมันดูให้ดีสิ” เสี่ยวชุนโน้มตัวเข้ามาใกล้ อวี้เหนียงคลายเชือกออกเล็กน้อย เพื่อชี้ให้เห็นวิธีการผูกปมบริเวณปลายทั้งสองด้าน

“ปมลักษณะนี้ มิใช่รูปแบบที่เราใช้ผูกป้ายไหดองของเราเอง”

“จริงด้วย ปกติเราจะผูกปมสองชั้นแล้วตัดปลายเชือกให้ยาวเท่ากัน แต่เส้นนี้กลับมีปลายด้านหนึ่งสั้นกุด อีกด้านยาวกว่าอย่างเห็นได้ชัด”

“นอกจากนั้น ตรงกึ่งกลางของเส้นเชือกยังมีรอยกดทับลึก คล้ายกับเคยถูกใช้มัดรัดรอบห่อสิ่งของที่มีน้ำหนักมาก่อน” เสี่ยวชุนพลิกดูเชือกในมืออีกด้าน

“แล้วเจ้าคิดว่าเป็นเชือกจากที่ใดกันเล่า” อวี้เหนียงนิ่งคิดทบทวนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนดวงตาจะเปล่งประกายขึ้น

“ข้าคล้ายเคยเห็นปมลักษณะนี้ที่ไหนมาก่อน...”

“ที่ใดกัน”

“ในวันที่คนจากตำหนักอื่นแวะเวียนมาขอให้ข้าไปช่วยจัดเตรียมผักดอง... ข้าจำได้แม่นว่ามีห่อผ้าสัมภาระหลายห่อถูกนำติดตัวมาด้วย และเชือกที่ใช้มัดห่อผ้าเหล่านั้น มีลักษณะการผูกปมละม้ายคล้ายคลึงกับเส้นนี้ไม่มีผิดเพี้ยน”

“ถ้าเช่นนั้นก็หมายความว่า... คนจากตำหนักอื่นอาจมีส่วนพัวพันกับเรื่องนี้จริง ๆ น่ะสิ”

“ยังด่วนสรุปเช่นนั้นไม่ได้ เราเพิ่งพบว่าเชือกมีลักษณะคล้ายกันเท่านั้น” อวี้เหนียงวางเชือกลง

“แต่อย่างน้อย หากคนที่เข้ามาในเรือนใช้เชือกชนิดเดียวกับที่ใช้มัดห่อสิ่งของ เราก็พอจะมีทิศทางในการเริ่มต้นสืบหาความจริง” เสี่ยวชุนพยักหน้ารับอย่างเห็นพ้อง ก่อนจะหันไปมองประตูเรือน

“ถ้าเช่นนั้น... เราลองออกไปไถ่ถามคนเฝ้าประตูกันดีกว่า”

“ดี... แต่ต้องจำไว้ว่าต้องทำอย่างระมัดระวังที่สุด ห้ามให้เขาตระหนักว่าเรากำลังพยายามสืบสาวราวเรื่องเพื่อเอาผิดผู้ใด”

บริเวณประตูทางเข้าเรือนท้ายวัง เจ้าหน้าที่คนเฝ้าประตูกำลังนั่งพักผ่อนอยู่ใต้ชายคา เมื่อแลเห็นอวี้เหนียงและเสี่ยวชุนเดินตรงเข้ามา เขาก็รีบลุกขึ้นยืนทำความเคารพ

“แม่นางหลิน มีธุระอันใดหรือขอรับ”

“ข้ามีเรื่องอยากรบกวนสอบถามท่านสักเล็กน้อยเจ้าค่ะ” อวี้เหนียงประสานมือคารวะด้วยกิริยาสำรวม

“หลังจากที่ข้าปิดประตูเรือนเข้าพักผ่อนในช่วงค่ำของวันก่อน มีผู้ใดแปลกหน้าแอบเข้ามาภายในเขตสวนของเราบ้างหรือไม่เจ้าค่ะ” คนเฝ้าประตูขมวดคิ้วทบทวนความทรงจำ

“เอ... หากนับช่วงเวลาหลังจากที่แม่นางกลับเข้าเรือนไปแล้ว ก็มีชายผู้หนึ่งขออนุญาตเข้ามาคนหนึ่งขอรับ” อวี้เหนียงสบตากับเสี่ยวชุนอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะเอ่ยถามต่อ

“เขาผู้นั้นเป็นใครหรือเจ้าค่ะ”

“ข้าไม่ทราบชื่อเสียงเรียงนามที่แน่ชัดขอรับ เห็นเขาถือห่อผ้าห่อใหญ่มาด้วย อ้างว่าได้รับมอบหมายให้มาสอบถามเรื่องการจัดส่งพืชผลจากตำหนักฝ่ายใน”

“เขาได้แสดงตราอนุญาตหรือป้ายคำสั่งให้ท่านตรวจสอบก่อนหรือไม่เจ้าค่ะ”

“ไม่ได้แสดงขอรับ เพียงแต่กล่าวอ้างว่ามีธุระเร่งด่วนเกี่ยวกับการจัดส่ง และต้องการเข้ามาสำรวจเส้นทางภายในสวน ข้าเห็นว่าเขามีกิริยาสุภาพเรียบร้อย อีกทั้งไม่ได้เดินลึกเข้าไปข้างในนัก จึงยอมเปิดประตูให้เข้ามา” อวี้เหนียงรักษาสติความนิ่งสงบไว้ได้อย่างดีเยี่ยม

“ท่านพอจะจดจำรูปร่างหน้าตาของเขาได้หรือไม่เจ้าค่ะ”

“เป็นชายรูปร่างค่อนข้างผอมสูง สวมอาภรณ์สีเทาเข้ม ใบหน้าดูไม่คุ้นตาเอาเสียเลย ข้าจำได้แม่นยำก็ตรงที่ห่อผ้าซึ่งเขาถือมา... ถูกมัดด้วยเชือกเส้นหนึ่งที่ดูสะดุดตา” หัวใจของอวี้เหนียงเต้นระรัวขึ้นเล็กน้อย

“เชือกที่ใช้มัดห่อผ้า... มีลักษณะเช่นไรหรือเจ้าค่ะ”

“เป็นเชือกปอสีค่อนข้างซีด เส้นไม่ใหญ่นัก แต่ผูกปมแน่นหนามาก ข้ายังนึกแปลกใจเพราะตอนที่เขาวางห่อผ้าลง เชือกเกือบจะหลุดรุ่ย แต่เขากลับตวัดมือผูกมันใหม่อย่างคล่องแคล่วว่องไวในพริบตาเดียว” เสี่ยวชุนรีบหันขวับมามองหน้าอวี้เหนียงทันที ทว่าหญิงสาวส่งสายตานิ่งสงบเป็นเชิงปรามไว้ก่อน

“ขอบคุณท่านมากเจ้าค่ะ... ข้าขอถามอีกเพียงข้อเดียว เขาเข้ามาในสวนเพียงลำพัง หรือมีผู้ใดติดตามมาสมทบด้านนอกอีกหรือไม่เจ้าค่ะ”

“ข้าเห็นเขาเดินเข้ามาคนเดียวขอรับ แต่ไม่กล้ายืนยันว่าจะมีผู้ใดหลบซ่อนอยู่ภายนอกกำแพงอีกหรือเปล่า”

“เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ ขอบพระคุณท่านมาก” อวี้เหนียงประสานมือโค้งคำนับลาอย่างสุภาพ ก่อนจะชวนสหายเดินกลับเข้าสู่ตัวเรือน เมื่อพ้นระยะสายตาคนเฝ้าประตู เสี่ยวชุนก็รีบกระซิบกระซาบทันที

“อวี้เหนียง คำให้การของคนเฝ้าประตูยืนยันชัดเจนว่า มีชายแปลกถือห่อผ้าเข้ามาจริง แถมลักษณะเชือกที่ใช้มัดยังตรงกันกับที่เราพบไม่มีผิดเพี้ยน”

“อย่างน้อยที่สุด ตอนนี้เราก็ล่วงรู้แล้วว่ามีบุคคลภายนอกลอบเข้ามาในยามวิกาลจริง”

“เช่นนั้นเราควรนำความไปแจ้งแก่จางซูเหนียงทันทีเลยดีหรือไม่” อวี้เหนียงส่ายหน้าช้า ๆ

“คำให้การเพียงเท่านี้ยังน้ำหนักไม่พอที่จะชี้ชัดว่าเขาคือคนร้ายที่ขโมยสมุดหรือเอาไหมาเพิ่ม เราควรบันทึกรายละเอียดคำให้การนี้ไว้เป็นหลักฐานก่อน แล้วค่อยรวบรวมข้อเท็จจริงอื่นมาประกอบกัน”

“แล้วเราควรทำอย่างไรต่อไป”

“ข้าจะขอร้องให้คนเฝ้าประตูช่วยสังเกตและจดจำผู้ที่เข้าออกเรือนให้ละเอียดรอบคอบยิ่งขึ้น หากมีผู้ใดพยายามรุกล้ำเข้ามาอีกโดยไม่มีป้ายอนุญาต เราจะได้มีข้อมูลติดตามตัว” เสี่ยวชุนพยักหน้ารับอย่างเห็นพ้อง

“ข้าจะคอยช่วยเจ้าสอดส่องอีกแรง”

อวี้เหนียงหันกลับไปมองซุ้มประตูทางเข้าเรือนท้ายวังด้วยแวตราระทึก... บางที เบาะแสที่นางกำลังตามหา อาจไม่ได้ซ่อนอยู่เพียงในสมุดบัญชีหรือไหผักดอง แต่อาจฝังรากลึกอยู่ในร่องรอยและเส้นทางที่ผู้คนเดินผ่านไปมาในแต่ละวันก็เป็นได้