รอยนิ้วมือบนเนื้อดินเผา

อีกด้านหนึ่ง ภายในตำหนักทรงพระอักษร หลี่กงกง กำลังเร่งดำเนินตามพระบัญชาของฮ่องเต้ เขาหลีกเลี่ยงการสืบสวนอย่างเอิกเกริกเพื่อไม่ให้ตื่นตระหนก แต่เลือกที่จะใช้วิธีซักถามผู้เกี่ยวข้องกับการขนส่งวัตถุดิบและดูแลคลังสินค้าในห้องเครื่องทีละคนอย่างเงียบเชียบ

“ในช่วงหลายวันที่ผ่านมา มีผู้ใดแปลกหน้าแอบลักลอบเข้าไปยังเขตเรือนท้ายวังบ้างหรือไม่” หลี่กงกงเอ่ยถามขันทีผู้ดูแลการขนส่ง

“มีคนเข้าออกตามวาระปกติขอรับ ส่วนใหญ่เป็นคนงานที่ไปส่งพืชผลหรือรับผลผลิตเข้าห้องเครื่อง”

“แล้วมีคนจากตำหนักอื่นแวะเวียนไปแถบนั้นบ้างไหม” ขันทีผู้นั้นนิ่งคิดทบทวนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเบิกตาโพรง

“อ้อ! ข้าน้อยจำได้เลือนรางว่า... เคยมีผู้ติดตามจากตำหนักฝ่ายในผู้หนึ่งมาไต่ถามเส้นทางลัดไปยังเรือนท้ายวังขอรับ”

“เป็นผู้ติดตามจากตำหนักใด”

“ดูคล้ายจะเป็นคนสนิทจาก... ตำหนักของพระสนมกู้ขอรับ” หลี่กงกงชะงักฝีเท้าลงเล็กน้อย ทว่าสีหน้ายังคงเรียบเฉย

“เจ้าแน่ใจหรือว่าเป็นคนจากตำหนักนั้น”

“ข้าน้อยไม่กล้ายืนยันเต็มปากเต็มคำนักขอรับ แต่การแต่งกายและป้ายสัญลักษณ์บ่งบอกว่าเป็นคนจากตำหนักฝ่ายใน และเขาเคยเอ่ยปากถามถึงทางไปสวนท้ายวังจริง ๆ”

“แล้วเขาไปทำธุระอันใดที่นั่น”

“ข้าน้อยมิอาจทราบได้ขอรับ เพียงแค่เห็นเขาไต่ถามเส้นทางแล้วก็เดินลับหายไปทางนั้น” หลี่กงกงพยักหน้ารับรู้ ก่อนจะกำชับขันทีผู้นั้นให้เก็บงำคำพูดนี้ไว้ตามเดิม

แม้ข้อมูลชิ้นนี้จะน่าสนใจและพุ่งเป้าไปที่ตำหนักกู้หว่านหรู ทว่าหลี่กงกงก็รอบคอบพอที่จะไม่รีบร้อนสรุปความ การที่บ่าวไพร่จากตำหนักอื่นเคยไต่ถามเส้นทาง มิได้หมายความว่าผู้นั้นคือโจรขโมยสมุดหรือผู้ลักลอบนำไหผักดองไปวาง หากเขานำความไปกราบทูลโดยปราศจากหลักฐานมัดตัว อาจสร้างความขัดแย้งใหญ่โตในฝ่ายใน และทำให้อวี้เหนียงตกเป็นเป้าโจมตีว่ากล่าวหาเจ้านายชั้นสูงโดยไร้หลักฐาน

เขาจึงเลือกที่จะเก็บงำข้อมูลนี้ไว้ก่อน จนกว่าจะได้หลักฐานที่ชัดเจนกว่านี้

ณ ตำหนักทรงพระอักษร เซียวจิ่งเหิง ทรงทอดพระเนตรฎีกาบนโต๊ะพระอักษร เมื่อเห็นหลี่กงกงก้าวกลับเข้ามา จึงทรงวางพู่กันลงทันที

“ได้ความว่าอย่างไรบ้าง”

“ทูลฝ่าบาท กระหม่อมได้สอบถามขันทีผู้ดูแลการขนส่งแล้วพ่ะย่ะค่ะ ยังไม่พบหลักฐานมัดตัวแน่ชัดว่าผู้ติดตามจากตำหนักพระสนมกู้เป็นผู้ลงมือ... แต่มีรายงานว่า บุคคลผู้นั้นเคยไปไต่ถามเส้นทางไปยังสวนท้ายวังจริงพ่ะย่ะค่ะ” พระเนตรคมกริบของเซียวจิ่งเหิงหรี่ลงเล็กน้อย

“ตำหนักของกู้หว่านหรูงั้นรึ”

“พ่ะย่ะค่ะ แต่กระหม่อมยังไม่มีหลักฐานเชื่อมโยงว่าคนผู้นั้นเกี่ยวข้องกับการสับเปลี่ยนป้าย การนำไหเข้าไปเพิ่ม หรือการขโมยสมุดสูตร จึงยังไม่กล้ากราบทูลสรุปความพ่ะย่ะค่ะ”

เซียวจิ่งเหิงทรงนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ ทรงทราบดีว่าพระสนมกู้มีความริษยาและไม่พอพระทัย หลินอวี้เหนียง เพียงใด ทว่าการจะปรักปรำผู้ใดโดยไร้หลักฐานย่อมไม่ถูกต้องตามทำนองคลองธรรม

“แล้วทางด้านอวี้เหนียงเล่า... นางเป็นอย่างไรบ้าง”

“นางยังคงพักอาศัยอยู่ที่เรือนท้ายวังพ่ะย่ะค่ะ แม้จะถูกคำสั่งระงับการส่งมอบผลผลิต แต่นางก็ยังคงตั้งหน้าตั้งตาตรวจสอบบัญชีและดูแลแปลงผักตามปกติ”

“นางมิได้ส่งเสียงร้องเรียน หรือพยายามทูลขอความช่วยเหลือจากผู้ใดเลยหรือ”

“ไม่มีเลยพ่ะย่ะค่ะ นางเลือกที่จะรวบรวมหลักฐานและสืบหาความจริงด้วยตนเองร่วมกับผู้ช่วย”

เซียวจิ่งเหิง ทอดพระเนตรทอดสายตาออกไปนอกหน้าต่าง... หญิงสาวผู้นำพาความสงบมาสู่พระทัย แม้กำลังตกอยู่ในภาวะวิกฤตและถูกใส่ร้ายป้ายสี ทว่านางกลับไม่เคยใช้ความสัมพันธ์หรือความสนิทสมที่มีต่อพระองค์มาเป็นเครื่องมือร้องขออภิสิทธิ์ นางยังคงเลือกที่จะใช้ความอดทนและสองมือของตนเองพิสูจน์ความบริสุทธิ์

ความหนักแน่นและเด็ดเดี่ยวเช่นนี้ ยิ่งทำให้พระองค์ทรงรู้สึกทึ่งและเอ็นดูนางยิ่งขึ้นเป็นทวีคูณ

“เราจะไปพบนาง” หลี่กงกงสะดุ้งเล็กน้อย รีบก้มหมอบกราบทูลทัดทานทันที

“ฝ่าบาท... กระหม่อมเข้าใจดีว่าพระองค์ทรงห่วงใยแม่นางหลิน ทว่าในยามนี้นางกำลังตกเป็นผู้ต้องสงสัย หากพระองค์เสด็จไปพบด้วยพระองค์เองอย่างเปิดเผย อาจทำให้ผู้คนครหาได้ว่าพระองค์ทรงลำเอียงเข้าข้างนางก่อนความจริงจะปรากฏนะพ่ะย่ะค่ะ”

เซียวจิ่งเหิงทรงชะงักไป ทรงตระหนักได้ว่าคำทูลเตือนนั้นมีเหตุผล

“เจ้ากำลังจะบอกว่า เราไม่ควรเสด็จไป"

“กระหม่อมเพียงเห็นว่า ควรปล่อยให้กระบวนการตรวจสอบดำเนินไปตามระเบียบก่อนพ่ะย่ะค่ะ หากมีผู้ใดจงใจกลั่นแกล้งใส่ร้ายนางจริง เราค่อยหาหลักฐานหักล้างให้ชัดเจน เพื่อไม่ให้ผู้ใดหยิบยกเรื่องนี้มาครหาว่านางได้รับความอภิสิทธิ์เหนือคนอื่น”

เซียวจิ่งเหิงทอดพระเนตรหลี่กงกงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะแย้มสรวลบาง ๆ แล้วพยักพระพักตร์

“เจ้าพูดมีเหตุผล...”

“ขอบพระทัยฝ่าบาทที่ทรงสดับคำทูล”

“แต่... จงสั่งคนของเราให้สืบสวนเรื่องนี้ต่อไปอย่างเงียบเชียบ อย่าให้เรื่องเงียบหายไปเพียงเพราะมีผู้มีอำนาจพยายามปิดบังอำพราง”

“กระหม่อมรับพระบัญชาพ่ะย่ะค่ะ!”

ยามบ่ายคล้อย อวี้เหนียงกลับเข้ามานั่งสะสางงานภายในเรือนพัก นางนำสมุดบัญชีมาเปิดกางออก พร้อมทั้งวางซองผ้าใส่หลักฐานไว้ใกล้ ๆ ก่อนจะจรดพู่กันบันทึกคำให้การของคนเฝ้าประตูลงไปอย่างละเอียดถี่ถ้วน ทั้งช่วงเวลา ลักษณะรูปพรรณสัณฐาน และร่องรอยเชือกปอ

แม้จะเป็นรายละเอียดปลีกย่อย แต่นางตระหนักดีว่าสิ่งเหล่านี้อาจกลายเป็นกุญแจสำคัญในวันหน้า

ขณะที่กำลังจัดเก็บข้าวของ สายตากลับเหลือบไปสะดุดเข้ากับไหดองใบหนึ่งที่ตั้งอยู่บริเวณมุมห้อง ไหใบที่นางเคยแยกไว้ตั้งข้อสังเกตว่าเป็นไหส่วนเกิน

นางขยับเข้าไปใกล้ ใช้ตะเกียงส่องสว่างเพื่อตรวจดูรอบ ๆ ตัวไห และในจังหวะนั้นเอง ปลายตาก็เหลือบไปเห็นร่องรอยประหลาดบนผิวเนื้อดินเผา บนพื้นผิวไหมีคราบดินแห้งกรังติดอยู่บาง ๆ ทว่าเมื่อใช้ผ้าสะอาดเช็ดออกเบื้องต้น กลับปรากฏ ‘รอยนิ้วมือ’ ชัดเจนกดทับลงบนเนื้อดินเผา อวี้เหนียงขมวดคิ้วแน่น รีบกวักมือเรียกเสี่ยวชุนให้เข้ามาดู

“เสี่ยวชุน... เจ้าลองมาดูรอยตรงนี้สิ”

“มีอันใดหรืออวี้เหนียง” เสี่ยวชุนรีบวิ่งเข้ามาสมทบ

“เจ้าเห็นรอยปั๊มบนเนื้อดินตรงนี้นหรือไม่ เป็นรอยนิ้วมือที่ถูกกดทับไว้ตั้งแต่ตอนที่เนื้อดินยังไม่แห้งสนิทดี”

อวี้เหนียงระมัดระวังไม่ใช้มือเปล่าสัมผัสรอยนั้นโดยตรง นางใช้ผ้าสะอาดรองมือแล้วถือตะเกียงส่องให้แสงตกกระทบเฉียง ๆ ทำให้เห็นลายนิ้วมือหลายรอยเรียงสลับกันบริเวณฐานไหอย่างชัดเจน

“ไหใบนี้... มิใช่ไหที่เราใช้หมักดองประจำเรือนแน่นอน” เสี่ยวชุนอุทานเบา ๆ

“เจ้าจำได้แม่นยำใช่หรือไม่”

“ใช่... ไหทุกใบในสวนของเรา ข้าเป็นคนตรวจเช็กและมีรอยตำหนิทำสัญลักษณ์ไว้ชัดเจน แต่ไหใบนี้ไม่มีรอยนั้น อีกทั้งเนื้อดินยังใหม่กว่ามาก”

“หมายความว่า... ไหใบนี้ถูกนำเข้ามาสับเปลี่ยนและทิ้งร่องรอยลายนิ้วมือของผู้กระทำผิดไว้จริง ๆ สินะ”

“ถูกต้องแล้ว...” อวี้เหนียงสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แววตาฉายประกายความหวัง

“รอยนิ้วมือบนเนื้อดินนี้แหละ คือหลักฐานชิ้นสำคัญที่จะพิสูจน์ได้ว่า ไหใบนี้ไม่ได้มาจากเรือนของเรา และมีคนจงใจนำมันเข้ามาสอดไส้” นางรีบหยิบสมุดบันทึกมาจดบันทึกตำแหน่ง รูปร่าง และลักษณะของรอยนิ้วมือบนไหใบนั้นไว้อย่างแม่นยำ

แม้ในยามนี้ นางจะยังถูกกักบริเวณและถูกระงับการส่งมอบผลผลิต ทว่าหลักฐานชิ้นใหม่ที่จับต้องได้นี้ กำลังค่อย ๆ ฉีกกระชากหน้ากากของแผนการชั่วร้ายให้เผยโฉมออกมาทีละน้อยแล้ว