บทที่ 4 ตัดใจจากเขาเสียที

นางยังไม่คงไม่ท้อใจเมื่อถูกชินอ๋องปฏิเสธอาหารและขนมที่นางทำไปให้ นางยังคงสรรหาขนม อาหารแปลก น้ำสมุนไพรแปลกที่มีรสชาติหอมอร่อย แต่ไม่ว่าจะสรรหาสิ่งใดก็ตามมาปรุงให้เขา

เมื่อนำไปให้เขาลองชิม ถ้าเขาไม่ปฏิเสธตรงๆ เขาก็เททิ้งต่อหน้า หรือนำยื่นสิ่งของนั้นให้บ่าวที่ผ่านไปมาต่อหน้านางที่ยืนมองดูอยู่ อย่างไม่สนใจว่านางจะรู้สึกเช่นไร  เมื่อได้เวลาเขากลับมาจากราชการในวัง  นางมักจะไปยืนรอรับเข้าเมื่อกลับมาในทุกวันๆ

แต่เมื่อรถม้าของชินอ๋องมาถึงหน้าตำหนัก  เขาก้าวลงจากรถม้าแล้วเห็นนางยืนอยู่ใกล้ประตูทางเข้าตำหนักเพื่อรอรับ เขาก็แกล้งทำเป็นไม่เห็นนาง   แล้วเดินผ่านนางไปเหมือนนางไร้ตัวตนในสายตาเขา  หรือบางครั้งหางตาเขาจะแลเห็นนางยิ้มแย้มให้เขา   เขาก็จะแกล้งเมินมองไม่เห็น 

แม้เมื่อเขาเดินผ่านไปเขาจะมองเห็นน้ำตาของนางไหลรินลงมาเปื้อนแก้มนวลทั้งสองข้าง  ทั้งๆที่ใบหน้านั้นยังยิ้มให้เขาค้างอยู่อย่างนั้น 

แม้จะมองเห็นความเจ็บปวดของนางอยู่เหมือนกัน   แต่เขาคิดเสียว่านางควรจะได้รู้ว่าสิ่งที่นางทำมันส่งผลต่อตัวนางเองและผู้อื่นมากแค่ไหน เขาจึงเดินผ่านไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองนางที่ยืนมองตามหลังเขาจนลับสายตา  

หลายวันต่อมา บ่ายวันหนึ่ง หลิวอี้เฟยมาเยี่ยมเขาที่ตำหนัก นางนำขนมที่ทำเองมาให้เขาชิมพร้อมน้ำชาตอนบ่าย เขาชวนนางไปนั่งเล่นกันที่ศาลากลางบึงบัวหน้าเรือนใหญ่ของเขา

ระหว่างที่เขาและนางคุยกันนั้น   ท่านอ๋องหนุ่มชิมขนมนางอย่างเอร็ดอร่อยและบอกว่านางขนมนางอร่อยมากไม่เคยชิมขนมที่ไหนอร่อยเท่านี้เลย  

ขณะนั้นหยางซิ่วอิงนางเดินผ่านมาตามทางเดินเล็กๆในสวน  บังเอิญมองเข้าไปในศาลาก็เห็นสวามีของนางและหลิวอี้เฟยนั่งคุยกันอย่างสนิทสนม   นางหยุดชะงักอยู่กับที่จ้องมองคนทั้งสองด้วยความเจ็บปวด   เห็นชินอ๋องอ้าปากรับขนมที่หลิวอี้เฟยป้อนเข้าปากเขาอย่างเต็มอกเต็มใจ   และยิ้มแย้มพูดคุยกัน  พวกเขาหัวเราะกันเบาๆ อย่างสนิทสนม 

 

แล้วอยู่ๆ  ก็พลันมีความสว่างวาบเข้าในความคิดของนาง  ตอนนี้นางเข้าใจแล้วว่าการรักคนที่ไม่รักเรา  ไม่ว่าจะทำดีแค่ไหน เอาอกเอาใจเขาแค่ไหนก็ตาม   แต่คนที่ไม่ใช่อย่างไรก็ยังไม่ใช่อยู่เหมือนเดิม  ความรักบางครั้งมันอาจจะไม่ต้องพยายามอะไรก็ได้  นางแค่รักเขาอย่างเด็กสาวที่ไร้เดียงสาคนหนึ่งเท่านั้นโดยไม่ได้มองความเป็นจริงเลย

ตอนนี้นางเข้าใจแล้ว น้ำตาหยดใสๆของนางร่วงหล่นลงมาเป็นสาย  นางร้องไห้เงียบแล้วค่อยๆถอยออกไปจากตรงนั้น หางตาของชินอ๋องมองเห็นซิ่วอิงมายืนตั้งแต่แรกแล้ว  เขาแกล้งทำเป็นพูดคุยกับหลิวอี้เฟยอย่างสนิทสนม อ้าปากรับขนมที่นางป้อนพลางชมไม่ขาดปาก หัวเราะหัวใคร่กับนางเบาๆ

ก็เพื่อต้องการให้  ซิ่วอิงเห็น  เมื่อนางถอยออกไปเขาก็ทำตัวเรียบเฉยเหมือนเดิม  เขาต้องการสั่งสอนนางให้เลิกเอาแต่ใจตนเองจนไม่สนใจความรู้สึกของคนอื่น  

 

ฝ่ายหยางซิ่วอิงเดินเรื่อยๆไปจนถึงเรือนเล็ก ขณะนั้นเหม่ยเอ๋อไม่อยู่ นางจึงเดินเรื่อยๆไปจนถึงริมสระบัวแล้วก้าวขาเล็กๆ ของนางลงไปในสระแล้วเดินไปเรื่อยๆ จนกระทั่งจมมิดลงไปในบึงบัวนั้น   เหม่ยเอ๋อเดินกลับมาจากครัวหลัก มองไปเห็นหลังของคุณหนูของนางไวๆ มองเห็นนางค่อยๆ  จมลงไปในสระ  นางกรีดร้องสุดเสียง ร้องตะโกนเรียกบ่าวชายที่กำลังกวาดใบไม้อยู่ให้กระโดดลงไปช่วยคุณหนูของนางขึ้นมา 

ทุกคนตื่นตกใจวิ่งกรูกันลงไปในสระบัว บ่าวชายโดดลงไปในสระบัวไล่หลังกันสามสี่คน  ต่างก็ช่วยกันงมหาพระชายาที่ตกน้ำไป  เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจดังก้องไปจนถึงศาลากลางบึงบัว  ท่านอ๋องหนุ่มผุดลุกขึ้นอย่างตกใจ  เขารีบเดินออกมาจากศาลาแล้วตะโกนเรียกพ่อบ้านเสียงดังว่ามีเรื่องอันใดเกิดขึ้น  ถึงได้เกิดเสียงดังอึกทึกครึกโครมเช่นนี้ 

พ่อบ้านหลี่รีบวิ่งตรงมาหาท่านอ๋อง “ พระชายาหยางตกน้ำขอรับ  ตอนนี้บ่าวกำลังช่วยกันงมขึ้นมาขอรับ ” หน้าของชินอ๋องถอดสีลงไปในทันใด  เขาวิ่งตรงไปที่เรือนหลังเล็กในทันที  เมื่อไปถึงบ่าวกำลังอุ้มพระชายาหยางขึ้นมาและอุ้มพานางตามหลังเหม่ยเอ๋อเข้าไปในเรือนหลังเล็กอย่างเร่งรีบ