Se connecter“ฮะ? อะไรนะ” วาโยเบิกตาโต ทวนประโยคนั้นซ้ำเพื่อให้แน่ใจ มันเมาถึงพูดผิดพูดถูกหรือเปล่า “มึงรักคุณไจ๋?”
“ไม่รักแล้วกูจะแต่งงานกับไจ๋ทำไมวะ” พริษฐ์มองหน้าคนถามอะไรแปลกๆ อย่างไม่เข้าใจ ฝ่ายวาโยนิ่งและอึ้งไป สมองเริ่มมีความสับสน ส่วนนายตำรวจหนุ่มได้แต่ยืนเกาศีรษะ เพราะเริ่มตามไม่ทันแล้ว
ทางด้านเมธาวินเดินลิ่วๆ ไปยังรถคันหรูที่สตาร์ตเครื่องรออยู่ สองเท้าก้าวขึ้นไปนั่งที่เบาะหลังด้วยท่าทางสบายใจ
“วินมาแล้ว...” ทุกสายตาในรถจับจ้องที่เขาเป็นจุดเดียว ศราเผยอปากจะถามแต่เจ้าตัวกลับยกมือห้าม “ขอเวลาห้านาที”
เมธาวินก้มหน้าก้มตาจัดการสมาร์ตโฟนสักพัก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองจนิตา “ไจ๋ เงินเข้าหรือยัง”
“เงินอะไร” หญิงสาวที่นั่งนิ่งมาตั้งแต่ก้าวเท้าขึ้นรถเลิกคิ้วขึ้น สีหน้ามีความตึงเครียดไม่น้อย
“ไจ๋ก็ดูสิ” เมธาวินพยักพเยิดหน้าให้จนิตาหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาเช็ก
หญิงสาวทำตาม ไม่นานก็ต้องตาเบิกกว้าง เมื่อได้รับข้อความแจ้งเตือนจากธนาคาร ว่าเมธาวินโอนเงินให้เธอถึงสองแสนบาทแล้วรีบถามไป “แกโอนเงินให้ฉันทำไม...ตั้งสองแสน”
“นี่แกไปเอาเงินมาจากไหนนังวินนี่” ศราที่ได้ยินรีบหันขวับไปถาม แม้กระทั่งเกวลินที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยก็หันมามอง
“เรียกวินสิยะ วินนงวินนี่อะไรกัน เงินนั่นก็เงินผัวเก่านังไจ๋ไง”
เมธาวินตวัดตาค้อนมาใส่เพื่อนทั้งสองที่กำลังทำหน้าไม่เข้าใจ
“ค่าทำขวัญ ดูสิ ปากฉันบวมเลย” คนเจ็บยกนิ้วขึ้นจับมุมปาก ไม่นึกเลยว่าการกลับมาหาเพื่อนในรอบเกือบสิบปีจะได้รับลาภลอยเป็นหมัดหนักๆ ราคาแสนแพงแบบนี้
“แล้วจู่ๆ แกจะจูบนังไจ๋มันทำไมนังวินนี่” ศราตวัดตาใส่เพื่อนสาวที่จู่ๆ ก็แอ๊บแมน ทั้งที่เมื่อก่อนต้องมีคำต่อท้ายตลอด ไม่อย่างนั้นไม่มีแรงทาลิปสติกสีแดง
“ก็ฉันอยากกวนประสาทผัวเก่ามันน่ะสิ อยากให้มันรู้ซึ้งว่านังไจ๋มีผู้ชายดีๆ รออยู่อีกเพียบ” เมธาวินจีบปากจีบคออธิบาย แต่ในใจก็แอบเข็ดขยาด ไม่คิดว่าฝ่ายนั้นจะถึงขั้นวิ่งโร่มาสอยปากตนจนร่วงไปกองกับโซฟา
“แล้วเป็นไงล่ะ ได้กินหมัดแทนข้าว อิ่มไหมล่ะ” ศราส่ายหน้าอย่างระอา
เมธาวินยิ้มแห้ง แม้จะเจ็บตัวแต่ก็สะใจไม่น้อย ทว่าความเงียบที่ผิดปกติของจนิตาทำให้ต้องร้องถาม “แล้วนี่แกไหวไหมเนี่ยนังไจ๋ นิ่งไปเลย”
เพื่อนทั้งสามต่างหันไปโฟกัสจนิตาที่มีอาการเหม่อลอย คล้ายครุ่นคิดอะไรอยู่ในหัว
“นังไจ๋อย่าเงียบ” เมธาวินร้องเสียงแหลมขึ้นอีก เห็นอาการของเพื่อนแล้วอยากจะวิ่งกลับไปใช้ฝ่ามือฟาดหน้าฝ่ายนั้นอีกสามสี่ครั้ง
“พวกแกช่วยอะไรฉันที” จนิตาเลิกจมอยู่กับความเงียบ แล้วดึงสายตาไปมองเพื่อนๆ
“ว่ามาได้เลยนังไจ๋” ทุกคนตอบขึ้นพร้อมกันอย่างไร้ข้อแม้
“ทำป้ายประกาศขายบ้านให้ฉันหน่อย” น้ำเสียงนั้นหนักแน่น มั่นคง
“ฮะ? แกจะขายบ้าน” เกวลินเบิกตาโตด้วยความตกใจ เพราะจนิตารักและผูกพันกับบ้านหลังนั้น
“เออ ฉันจะขาย...” จนิตาสูดลมหายใจเข้าปอดลึกเพื่อเรียกความกล้า “แต่ฉันไม่ได้แค่จะขายบ้านนะ”
“แกจะทำอะไรอีก” หนนี้ศราถามบ้าง แววตาเต็มไปด้วยความใคร่รู้“ฉันจะไปจากที่นี่” หญิงสาวมีแววตาวูบไหว แม้จะเป็นการตัดสินใจที่กะทันหัน แต่มันคือทางออกเดียวที่ผุดเข้ามาในหัวตลอดสามสี่วันที่ผ่านมา
“แกจะไปเมื่อไหร่” ทั้งสามคนมองหน้าจนิตาอย่างเข้าใจและไม่คิดห้าม
จนิตาสบตามองเพื่อนแล้วบอกไปอย่างหนักแน่น
“คืนนี้เลย”บทที่ 10
รองเท้าหนังที่ไม่ได้ผ่านการขัดจนเงาวับเหมือนทุกทีก้าวลงจากรถที่จอดสนิทอยู่หน้าบ้านชั้นเดียวหลังเดิม บ้านหลังที่ตนเคยถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจควบคุมตัวไป แต่วันนี้เขาไม่ได้มาในยามวิกาล และไม่ได้คิดจะบุกรุกเข้าไปเหมือนคืนก่อน พลันนึกถึงถ้อยคำเตือนสติของเพื่อนสนิทเมื่อคืน
“กูจะไปหาไจ๋”
“ตอนนี้เหรอ เดี๋ยวก็ได้โดนอีกข้อหา และหากมึงไม่มีสติแบบนี้ก็ไม่ควรไปหาคุณไจ๋”
“กูจะไป แต่จะไปพรุ่งนี้เช้าแทน และกูจะไม่โวยวาย กูจะขอคุยกับไจ๋ดีๆ”
พริษฐ์ผ่อนลมหายใจออกมาช้าๆ พยายามควบคุมอารมณ์ไม่ให้พลุ่งพล่านเหมือนหลายวันที่ผ่านมา คอชะเง้อมองเข้าไปด้านในบ้าน พลางส่งเสียงเรียกหาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าทุกครั้ง
“ไจ๋ครับ...ไจ๋ออกมาหาผมหน่อยนะ ผมมาดี ผมอยากคุยด้วยจริงๆ” พริษฐ์มีเรื่องที่ต้องอธิบายให้หญิงสาวเข้าใจ แล้วนึกอยากจะยกมือขึ้นตบปากตัวเองนักที่เคยพูดจาพล่อยๆ โดยไม่ได้คิดไตร่ตรองให้ดีจนเรื่องบานปลาย
“นะครับไจ๋ ออกมาหาผมหน่อยนะ ผมอยากอธิบายเรื่องงานแต่ง”
แม้จะพยายามอ้อนวอนเพียงใด สิ่งที่ตอบกลับมาก็ยังคงเป็นความเงียบงันที่น่าใจหาย พริษฐ์กวาดสายตามองไปรอบบ้านที่ดูเงียบเชียบผิดปกติ หน้าต่างทุกบานถูกปิดสนิทราวกับจนิตาไม่ได้อยู่ด้านใน
“หรือว่าไจ๋จะออกไปข้างนอกแล้ว” พริษฐ์ขมวดคิ้วด้วยความกังวลใจ เขาอยากอธิบายทุกอย่างให้จบสิ้นในตอนนี้ แล้วตัดสินใจหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาลองโทร.ออก ทว่าไม่ว่าจะกดโทร.ไปกี่ครั้งก็ติดต่อไม่ได้
“เราถูกไจ๋บล็อกไปแล้วนี่หว่า โอ๊ยไอ้พาย” ชายหนุ่มหน้าจ๋อยลงอย่างเห็นได้ชัด มือยกขึ้นขยี้ผมตัวเองด้วยความหงุดหงิดใจ ไม่ใช่แค่เบอร์โทรศัพท์ แม้แต่ข้อความทางแอปพลิเคชันก็ส่งไปไม่ได้ ทำได้เพียงยืนคอตกอยู่หน้าประตูรั้วอย่างคนไร้ทางออก
แม้แดดจะเริ่มแผดเผาจนเหงื่อซึม พริษฐ์ก็ยังปักหลักยืนรออย่างมีความหวัง กระทั่งมีเสียงร้องทักดังมาจากด้านหลัง
“มาติดต่อซื้อบ้านหรือเปล่าคุณ”
“ครับ?” พริษฐ์เลิกคิ้วมองชายคนหนึ่งที่กำลังเดินออกมาจากบ้านหลังข้างๆ ก่อนที่ฝ่ายนั้นจะมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้า
“เอ่อ...เปล่าครับ ผมมาหาไจ๋ ไม่ได้มาซื้อบ้าน”
“อ้อ ผมก็หลงคิดว่าจะมาดูบ้านน้องไจ๋ เห็นยืนมองอยู่นาน พอดีน้องเขาฝากให้ผมกับป้าช่วยบอกขายบ้านให้น่ะครับ”
“ขายบ้านเหรอครับ” คนฟังอุทานออกมาด้วยความตกใจ ใบหน้าคมซีดเผือดลง
“ใช่ครับ น้องไจ๋บอกป้าผมไว้เมื่อช่วงเช้าตรู่ตอนป้าผมออกมาตักบาตร...บอกเสร็จน้องไจ๋ก็ไปเลยครับ”
“ไจ๋ได้บอกไหมครับว่าไปทำธุระที่ไหน แล้วจะกลับมาเมื่อไร”
“น้องไจ๋น่าจะไม่กลับมาที่นี่แล้วนะครับ เพราะเธอบอกว่าจะย้ายไปอยู่ที่อื่นเพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่”
“ผมเป็นหมอ ผมดูแลไจ๋ได้” ชายหนุ่มเอ่ยบอกเสียงจริงจัง “และก็เป็นคนที่ทำให้มันเสียใจด้วย ฉะนั้นคุณไม่มีสิทธิ์มาเข้าใกล้เพื่อนฉันอีก คุณคงไม่อยากเห็นเพื่อนฉันเป็นอะไรไปหรอกนะ และถ้าห่วงมันจริงก็ควรถอยไปซะ ลุงวิชัยช่วยดูแลทีนะคะ” สิ้นประโยคยืดยาวศราก็รีบกระโดดขึ้นรถ แล้วขับไปจอดเทียบท่าหน้าตึกเก่าที่เธอซื้อมารีโนเวตจนเหมือนใหม่ ไม่นานร่างของจนิตาก็ถูกประคองขึ้นมาไว้บนเบาะด้านหลัง โดยมีกัญญาภาก้าวเท้ามาช่วยดูแล แล้วรถก็พุ่งทะยานไปยังโรงพยาบาลทันที ด้านพริษฐ์ไม่รอช้ารีบซอยเท้ากลับไปที่รถ แล้วสตาร์ตเครื่องขับตามไปติดๆ แม้จะรู้ตัวดีว่าวินาทีนี้เขาคงทำได้แค่คอยเฝ้ามองอยู่ห่างๆ เมื่อถึงโรงพยาบาล จนิตาก็ถูกนำตัวขึ้นเตียงและเข็นเข้าห้องฉุกเฉินอย่างเร็วไว ด้านศราและกัญญาภายืนกระสับกระส่ายอยู่หน้าประตู ไม่นานมณีกานต์ก็ซิ่งมอเตอร์ไซค์ตามมาสมทบด้วยสีหน้าตื่นตระหนก “พี่ไจ๋เป็นยังไงบ้างพี่ศรา” “หมอยังไม่ออกมาบอกเลย...” ศราพรูลมหายใจออกมาเพื่อระบายความเครียด มือยังสั่นไม่หาย เพราะปกติจนิตาเป็นคนแข็งแรงมาตลอด ครึ่งชั่วโมงต
“อย่าเอามือคุณมาจับลูกฉัน และถ้ายังไม่ปล่อย อย่าหาว่าฉันไม่เตือน” ฝ่ายคนที่กำลังไม่พอใจตีหน้าดุกระด้าง พร้อมทั้งปัดมือนั้นทิ้งอย่างไม่ไยดี “พี่ไจ๋เกิดอะไรขึ้นคะ” มณีกานต์ปราดเข้ามาหาด้วยความเป็นห่วง พร้อมกับเพื่อนร่วมงานอีกสองคนที่กึ่งวิ่งกึ่งเดินเข้ามาสมทบ เมื่อเห็นสถานการณ์ท่าไม่ดี “ปล่อย” จนิตาสะบัดมือแรงขึ้น แต่ก็ไม่พ้นการจับกุมเสียที “ปล่อยพี่ของฉันนะไอ้คนบ้ากาม” กัญญาภาถลาตัวเข้าไปดึงมือของจนิตาออกจากการจับกุมของชายแปลกหน้า หากจำไม่ผิด เธอเห็นอีกฝ่ายที่ร้านเบเกอรี พลันนึกกลัวขึ้นมา เพราะคิดว่าต้องเป็นพวกโรคจิตที่ชอบสะกดรอยตามแน่ๆ “ไม่ใช่นะครับ” พริษฐ์ส่ายหน้าเป็นพัลวัน “นังเก๋า จัดการมันเลย” มณีกานต์สั่งเสียงเฉียบ “ได้เลยค่ะ” สิ้นเสียง กัญญาภาก็ยกเท้าขึ้นทันที “โอ๊ย” พริษฐ์ร้องเสียงหลง เพราะไม่ทันได้ตั้งตัวก็ต้องเจอกับแรงถีบเข้าที่กลางลำตัวอย่างแรงและเต็มกำลัง จนเซถอยหลังล้มลงไปกองบนพื้น “ไอ้บ้าเอ๊ย ลวนลามได้แม้กระทั่งคนท้อง” กัญญาภาที่พอมีวิชาแม่ไม้มวยไทยติดตัวมายืนเท้าเอวตะโกนด่
“เชื่อพวกกูบ้าง พวกกูเป็นห่วง” สิบทิศยังร้องขอ “กูแค่ต้องไปงานแทนคุณแม่น่ะ” พริษฐ์รับรู้ดีถึงความห่วงใยของเพื่อน แต่ในครั้งนี้เขามีภารกิจอื่น “อ้อ” คุณหมอทั้งสองลากเสียงยาวแล้วทำหน้าเข้าใจ แต่ก็ไม่วายถามไปอีก “มึงต้องไปที่ไหนกันวะ” “นครปฐม อีกสองวันถึงไป แต่พรุ่งนี้กูมีเคสเลยมาเตรียมเสื้อผ้าไว้ก่อน” เพราะมารดาติดธุระสำคัญจึงเดินทางไปร่วมงานของเพื่อนเก่าไม่ได้ ท่านจึงไหว้วานให้ตนไปแทน สิบทิศและวาโยคลายกังวลไปได้นิดๆ แล้วพากันเดินลงไปที่ด้านล่างเพื่อนั่งคุยเป็นเพื่อนพริษฐ์ รวมถึงอยู่กินข้าวเย็นด้วยกันเพื่อช่วยบรรเทาความเหงาทางใจ พริษฐ์ใช้เวลาเดินทางราวชั่วโมงเศษก็มาถึงจังหวัดนครปฐม เพื่อร่วมงานของศักดิ์ดา ผู้ใหญ่ที่เขาให้ความเคารพรักเหมือนญาติแท้ๆ ซึ่งกำลังจัดงานอุปสมบทให้ลูกชายเพียงคนเดียว “ผมยินดีด้วยนะครับคุณลุง คุณป้า” พริษฐ์ก้าวเข้าไปในเรือนไทยไม้สองชั้นหลังใหญ่ พร้อมพนมมือไหว้ศักดิ์ดาและมาลัยพรด้วยความนอบน้อม “ขอบใจมากนะตาพายที่อุตส่าห์มา” ศักดิ์ดายิ้มรับ พลางมองหลานชายด้วยสา
“เอ่อ...” พนักงานสาวหน้าเคาน์เตอร์ชะงักอึกอัก พลางหันไปมองหน้าเพื่อนร่วมงานอย่างมีเลศนัย เพราะได้รับคำกำชับเรื่องนี้ไว้เป็นอย่างดี “ผมรู้ว่าคุณไจ๋อยู่ที่นี่ครับ ผมเช็กมาแล้ว” ธนกฤตก้าวเข้ามาสมทบด้วยท่าทีนิ่งขรึม แววตาเต็มไปด้วยความมั่นใจ “งั้นรอสักครู่นะคะ” พนักงานคนหนึ่งรีบปลีกตัวหายเข้าไปด้านหลัง ห้านาทีต่อมาก็กลับออกมาพร้อมกับชายหนุ่มคนหนึ่งที่มีโครงหน้าคล้ายเกวลินอย่างชัดเจน “มีธุระอะไรกันหรือเปล่าครับ” ชายคนนั้นถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “พวกผมมาหาคุณไจ๋ครับ” ธนกฤตเป็นฝ่ายเจรจา “ไจ๋ไม่ได้อยู่ที่นี่ครับ” เจ้าของรีสอร์ตอย่างวราวุธบอกด้วยน้ำเสียงหนักแน่น นัยน์ตาคมพิจารณาชายตรงหน้าตามคำบอกเล่าที่เคยได้รับฟังจากน้องสาว “แต่คนของผมมาเช็กแล้ว” ธนกฤตโต้กลับไปเสียงหนัก เขามีภาพยืนยันที่จนิตาอยู่ในรีสอร์ตแห่งนี้ด้วย “ไจ๋แค่เคยอยู่ที่นี่ครับ” วราวุธเน้นคำ จ้องตาฝ่ายตรงข้ามเพื่อยืนยันว่าเขาไม่ได้โป้ปด “แต่ไจ๋ไปแล้วตั้งแต่เมื่อเช้า” “คุณโกหก” พริษฐ์สั่นหน้าไม่เชื่อ แล้วกวาดสายตามองไปรอบๆ คิดว่าอ
“ถ้าสมมุติว่าจริง แล้วคุณไจ๋เธอรู้ได้ไงวะ” วาโยทำสีหน้าครุ่นคิด แล้วก็มีชื่อหนึ่งลอยเด่นขึ้นมา “หรือคุณฉายบอก ว่าแต่คุณไจ๋ขอหย่ามึงวันไหนนะ” “วันที่...” พริษฐ์จำวันนั้นได้ขึ้นใจ จะลืมได้อย่างไรกับความบ้าของตัวเอง วาโยทำหน้าครุ่นคิด พลางยกมือขึ้นมาจับที่ปลายคาง “ก็หลังจากที่มึงชวนกูไปผับได้สองวัน” พริษฐ์บอกไปอีก “ไอ้เหี้ย...” บางอย่างฉายวาบเข้ามาในหัวสมองของวาโย เขาหน้าตาตื่นพร้อมหันไปมองจ้องตากับพริษฐ์ “หรือว่าคุณไจ๋จะได้ยินที่พวกกูคุยกันวะ” พริษฐ์เลิกคิ้วขึ้น เพราะต้องการคำอธิบายโดยด่วนและอย่างละเอียด “ก็วันนั้นที่ผับก่อนที่มึงจะมา ไอ้สิบบอกกูเรื่องนี้...” วาโยคิดว่าจำรายละเอียดส่วนนี้ได้ไม่ผิด “แล้วเหมือนกูก็จะเห็นเพื่อนคุณไจ๋แว้บๆ แต่กูก็ไม่ได้ไปสนใจ” พริษฐ์เริ่มหน้าเครียด หากเป็นเช่นนั้นจริงๆ เขาก็คงได้คำตอบถึงสาเหตุการขอหย่าแล้ว “มึงลองเข้าไปส่องไอจีเพื่อนคุณไจ๋สิวะ” อย่างไรก็ต้องหาหลักฐานมาประกอบเพิ่ม “กูถูกบล็อกหมด” หมอสูติฯ ทำหน้าเศร้า “งั้นกูเอง” วาโยรีบหยิบสมาร์ตโฟนข
“ผมยอมทุกอย่าง” พริษฐ์กล่าวไปเสียงหนัก “ต่อให้ผมบอกให้คุกเข่า หรือกราบขอร้องผม?” นพเก้าปรายตาลงพื้นเพื่อสื่อสาร “ผมยอม” พริษฐ์ตอบแบบแทบไม่หยุดคิด ศักดิ์ศรีไม่ได้มีค่าไปกว่าภรรยา ฉะนั้นต่อให้ต้องก้มกราบเท้าก็พร้อมทำ สิ้นคำพูดลำตัวก็ทิ้งลงคุกเข่าบนพื้นทันทีเพื่อแสดงความจริงใจ “ไม่ต้อง...” ฝ่ายคนที่เพียงอยากวัดความจริงใจยกมือขึ้นห้าม “ผมไม่รู้ว่าไจ๋อยู่ไหน แต่ที่พอรู้คือคุณรักไจ๋” ถ้าไม่รัก ฝ่ายนั้นคงไม่ยอมเท่านี้ หากเป็นเขาก็คงต้องชั่งใจอยู่นาน “ผมรักไจ๋เสมอมา รักไจ๋คนเดียว ไม่เคยรักคนอื่น” พริษฐ์ยืนยัน มันเป็นความจริงที่ถูกต้องที่สุด ขณะที่อีกฝ่ายนั้นเลิกคิ้วขึ้นมองมาอย่างตั้งคำถาม “ผมไม่เคยรักคุณฉาย” “แต่เธอบอกว่าคุณรักเธอ ถึงขั้นยอมแต่งงานกับไจ๋เพื่อเธอ” นพเก้ามีข้อขัดแย้ง เมื่อเรื่องพวกนี้ออกมาจากปากของตะวันฉาย ด้วยสีหน้าสุดแสนจะมั่นใจ พริษฐ์ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง ก่อนค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นโดยมีวาโยช่วยประคอง พลันบอกข้อเท็จจริงไป “เพราะในตอนนั้นเธอจะฆ่าตัวตาย ผมเลยต้องรับปาก แต่ผมผิดเองที่คิดน้อยไปว่ายังไงผมก็







