บทที่ 9 (02)

“เฮ้ย นั่นมันจะจูบคุณไจ๋หรือเปล่าวะ” ภาพที่ผู้ชายใบหน้าหล่อเหลากำลังโน้มใบหน้าไปแนบชิดกับดวงหน้าหวานจนปลายจมูกแทบชนกัน

          สิ้นเสียงของธนกฤต พริษฐ์ก็สะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุม สองเท้าพุ่งทะยานไปยังโต๊ะเป้าหมายด้วยความเร็วแสง แล้วกระชากคอเสื้อของไอ้คนหน้าด้านให้ห่างจากภรรยาของเขา

          “อย่ามายุ่งกับเมียกู” พริษฐ์ประกาศก้อง นัยน์ตาแดงก่ำราวกับมีลูกไฟลุกโชนอยู่ภายใน

          “ใครเมียมึง” เมธาวินตวัดสายตามองพริษฐ์ตั้งแต่หัวจดเท้า ก่อนจะใช้ลิ้นเลียริมฝีปากแล้วบอกออกไป “ของดีๆ ใครก็อยากเอาปะวะ”

          “ไอ้เหี้ย” เพียงเท่านั้นสติของพริษฐ์ก็ขาดผึง ปล่อยหมัดซัดใส่ใบหน้าของคนที่มันพูดจาแทะโลมจนิตา หนำซ้ำยังจะกล้ามาจูบปากนุ่มๆ ที่เป็นของเขาอีก

          “ว้าย”

          เสียงร้องด้วยความตกใจดังระงม ศราและเกวลินมองภาพตะลุมบอนตรงหน้าด้วยอาการตาค้าง เพื่อนของพริษฐ์รีบปรี่เข้ามาห้ามทัพพัลวัน

          “ไอ้พายหยุดเถอะ ตั้งสติหน่อย” วาโยพยายามดึงตัวเพื่อนออก แต่กลับถูกพริษฐ์สะบัดจนกระเด็น ธนกฤตพยายามล็อกแขนเอาไว้ แต่วันนี้พริษฐ์กลับมีแรงมหาศาลจนเขาแทบหน้าคะมำ ทว่าจู่ ๆ ทุกอย่างก็หยุดนิ่งลงด้วยเสียงเดียว

          “หยุดนะ ไอ้คนป่าเถื่อน”

          เพียะ

          จนิตายกมือขึ้นฟาดลงบนใบหน้าคมคายของพริษฐ์อย่างสุดแรง จนหน้านั้นหันไปตามแรงตบ ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วบริเวณ

          “เป็นอะไรมากไหมวิน” หญิงสาวรีบหันไปประคองเมธาวินที่ถูกชกจนล้มลงบนโซฟา

          “ไจ๋…”

          พริษฐ์ครางเสียงสั่น จนิตาตบหน้าเขาไม่พอ ยังไปแสดงความห่วงใยผู้ชายคนอื่นอีก แล้วเค้นเสียงหนักบอกไป “มันจะจูบคุณอยู่แล้วนะ”

          “อย่ามากร่างแถวนี้” จนิตาตวาดซ้ำ สายตามองอดีตสามีอย่างชิงชัง

          “ผมไม่ได้กร่าง ผมหึง” พริษฐ์ตะโกนสวนกลับด้วยอารมณ์ที่อัดอั้น

          “เอาสิทธิ์อะไรมาหึงไม่ทราบ? เราหย่ากันแล้ว” เขาคงสมองเสื่อมไปแล้ว ถึงมาแสดงสิทธิ์ทั้งที่ไม่มี

          “งั้นก็ไปจดทะเบียนกันใหม่” ชายหนุ่มขบกรามแน่น ขยับตัวเข้าไปคว้ามือนุ่มไว้ หมายจะลากพาไปยังที่ว่าการอำเภอ

          “ไม่”

          จนิตาสะบัดมือทิ้งอย่างขยะแขยง นั่นทำให้มีคนเจ็บอีกระลอก

          “ไจ๋...”  ชายหนุ่มครางชื่อหญิงสาวเสียงสั่นพร่า แต่ยังไม่ทันจะได้ตัดพ้อไปมากกว่านั้น เสียงกร้าวกระด้างก็โพล่งขึ้นอย่างโมโหสุดขีด

          “ผมจะแจ้งความ” เมธาวินยกมือขึ้นจับแก้ม อีกไม่นานต้องมีรอยช้ำแน่ ไม่คิดว่ามือที่จับมีดผ่าตัดจะหนักราวกับนักมวยขนาดนี้

          “แจ้งเลย คราวนี้ได้ติดคุกหัวโตแน่” จนิตาตอกกลับทันควันโดยไม่มีท่าทีลังเล หนำซ้ำยังยืนหยัดข้างคนเจ็บอย่างเต็มที่ เธอต้องการให้คนพาลอย่างพริษฐ์ได้รับบทเรียนราคาแพง ว่าผลของการใช้อารมณ์มันรุนแรงเพียงใด

          “ไจ๋ครับ...” พริษฐ์ทำได้แค่ครางอย่างคนหมดหวัง แววตาคู่สวยที่เขามองอยู่บัดนี้ว่างเปล่าจนน่าใจหาย

          จนิตาไม่เสียเวลาอยู่รอฟังเสียงอ้อนวอนอ่อยๆ นั้นอีก รีบสะบัดหน้าเดินออกจากร้านไป โดยมีเกวลินและศราเดินตามประกบติด ทิ้งให้คนบ้าบิ่นยืนคอตกอยู่กลางผับท่ามกลางสายตาที่ยังเอาเรื่องของเมธาวิน

          “ผมว่า...เราน่าจะพอเจรจากันได้นะครับ” ธนกฤตสลัดคราบนายตำรวจทิ้ง หลงเหลือเพียงฐานะเพื่อนที่ต้องจำใจแก้ต่างให้คนก่อเรื่อง แต่หากพริษฐ์ยังไม่ยอมลดราวาศอก ตนก็จะเป็นฝ่ายลากมันเข้าคุกเอง

          “ผมไม่รับคำขอโทษ” เมธาวินปรายตามองคนกระทำผิด มุมปากกระตุกยิ้ม “รับเป็นเงินเท่านั้น”

          “ได้เลยครับ ไม่มีปัญหา” วาโยรีบตกปากรับคำเพื่อตัดไฟแต่ต้นลม ทว่าจำนวนเงินที่เรียกมากลับทำให้หน้าซีดเผือด

          “โอนมาครับ...สองแสนบาท”

          วาโยกดเข้าแอปพลิเคชันธนาคาร แล้วโอนเงินตามจำนวนที่อีกฝ่ายต้องการ

          หลังได้รับการแจ้งเตือน เมธาวินก็ทำหน้าพอใจ แต่ไม่วายบอกทิ้งท้ายไว้ก่อนเดินจากไป “ทีหลังก็อย่าลืมล่ามโซ่เพื่อนไว้ด้วย จะได้ไม่บ้าไปวิ่งไล่กัดใครแบบนี้อีก”

          ไม่ถึงอึดใจ พื้นที่โดยรอบก็กลับเข้าสู่ภาวะปกติ ไทยมุงสลายตัวไป เหลือแต่กลุ่มเพื่อนที่จ้องมองตัวต้นเหตุอย่างเอาเรื่อง

          “มึงเป็นอะไรไปไอ้พาย มึงไม่เคยสติหลุดแบบนี้” วาโยถามเสียงเครียด คบกันมาเป็นสิบปี นี่เป็นวันแรกที่เห็นพริษฐ์ใช้แต่อารมณ์จนลืมสมอง ฝ่ายนายตำรวจก็ไม่วายเตือนสติ      

          “ไอ้พาย คราวนี้กูช่วยมึงในฐานะเพื่อนนะ แต่ถ้ามีครั้งหน้า ต่อให้เป็นมึง กูก็จะเป็นคนใส่กุญแจมือลากมึงไปโรงพักด้วยมือของกูเอง”       

          “แล้วมึงจะให้กูนั่งดูเฉยๆ หรือไง มันจะจูบไจ๋อยู่แล้ว” พริษฐ์เค้นเสียงถามเพื่อนอย่างอัดอั้น หากเป็นพวกมันจะทนดูไหวหรืออย่างไร

          “มึงหึง?” วาโยและธนกฤตทำสีหน้าประหลาดใจ เพราะหากหึงก็แสดงว่ารัก แล้วถ้ารักจะหย่าขาดจากกันไปทำไม

          “เออ แปลกตรงไหน” พริษฐ์ยกมือขึ้นจับมุมปาก เพราะตนน่าจะถูกมือฝ่ายนั้นฟาดอย่างแรง แม้จะดูไม่ได้หนักเหมือนกำปั้น

          “มั่นใจว่าไม่ได้แค่หวงของ?” วาโยคิดว่าเพื่อนอาจจะทำตัวเป็นหมาหวงก้างมากกว่า

          “ก็ทั้งหึงทั้งหวง นั่นคนที่กูรักเลยนะเว้ย” พริษฐ์ตะโกนก้องใส่หน้าเพื่อน ตนไม่ใช่ท่อนไม้ที่จะไม่มีความรู้สึก เห็นผู้ชายอื่นมายุ่มย่ามกับคนที่รักแล้วจะวางเฉยได้

          “ฮะ? อะไรนะ” วาโยเบิกตาโต ทวนประโยคนั้นซ้ำเพื่อให้แน่ใจ มันเมาถึงพูดผิดพูดถูกหรือเปล่า “มึงรักคุณไจ๋?”