บทที่ 12 (04)

ประนอมผ่อนลมหายใจช้าๆ สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้ “ป้าไม่เข้าใจเลยว่าทำไมคุณไจ๋ที่รักคุณพายขนาดนั้น จู่ๆ ถึงขอหย่าได้ แล้วคุณพายเองก็รักคุณไจ๋ไม่แพ้กัน”

          ประนอมนึกถึงความหลัง “ที่คุณพายให้ป้ามาอยู่ที่นี่ก็เพราะอยากให้ป้าช่วยมาดูแลคุณไจ๋ เพราะเธอชอบหัดทำอาหารแล้วมือโดนน้ำมันกระเด็นใส่บ่อยๆ รวมถึงไม่อยากทิ้งให้คุณไจ๋ต้องอยู่บ้านคนเดียว เวลาที่คุณพายต้องไปทำงาน”

          หากไม่รักก็คงไม่เอาใจใส่และห่วงใยเท่านี้ แต่ก็ไม่รู้ว่าตนแก่เกินไปจึงไม่เข้าใจอารมณ์ของหนุ่มสาวหรือเปล่า

          “ส่วนหนึ่งก็น่าจะมาจากนิสัยมันแหละครับป้า ทำอะไรห่วงอะไรก็ไม่ค่อยพูด ไม่ค่อยบอกเมีย” วาโยอธิบายเสริม  

          ประนอมพยักหน้าเห็นด้วย เพราะเจ้านายเป็นคนปากหนักมาแต่ไหนแต่ไร ความรักความห่วงใยส่วนใหญ่มักจะแสดงออกผ่านการกระทำหรือฝากฝังผ่านเธอเสียมากกว่า       

          “ยังไงผมก็ฝากมันด้วยนะครับ”

          “ค่ะ”

          ประนอมยิ้มรับคำฝากฝัง แล้วรีบหันไปตระเตรียมปรุงอาหารรสอ่อนๆ ที่พริษฐ์พอจะกินได้ ซึ่งก็ไม่พ้นเมนูโปรดของจนิตาอย่างข้าวต้มกุ้ง เผื่อว่ากลิ่นหอมคุ้นเคยจะช่วยให้เจ้านายเจริญอาหารขึ้นมาบ้าง

          ส่วนคนที่หัวใจเต็มไปด้วยความคิดถึงเวลานี้ทำได้แค่ปรายตามองไปรอบห้อง ทุกตารางนิ้วอัดแน่นไปด้วยความทรงจำที่มีร่วมกับภรรยา หัวใจของเขาบีบรัดรุนแรงจนต้องยกมือขึ้นกุมหน้าอก ความเจ็บปวดจากบาดแผลที่ถูกยิงนั้นยังเทียบไม่ได้เลยกับความทรมานที่ต้องสูญเสียจนิตาไป

          มือหนาค่อยๆ หยิบสมาร์ตโฟนของตัวเองขึ้นมากดพิมพ์ข้อความเดิมซ้ำๆ แล้วส่งไปหาเบอร์เดิมอยู่ตลอด

          “ผมคิดถึงไจ๋”

          “คิดถึงไจ๋มากๆ เลยครับ”

          พริษฐ์ได้แต่ส่งข้อความไป แม้จะรู้ดีว่ามันส่งไปไม่ถึงจนิตาก็ตามที มือนั้นยังไม่หยุดพิมพ์

          “ผมขอโทษ ผมผิดเอง”

          “ผมรักไจ๋”

          พริษฐ์เลื่อนหน้าจอไล่ย้อนดูข้อความนับร้อยที่เขาเพียรส่งไปฝั่งเดียว

          “ไจ๋กับลูกเป็นยังไงบ้าง”

          “ไจ๋คิดถึงผมบ้างไหม…”

          พริษฐ์หวังว่าจะมีการตอบกลับมาในสักวันหนึ่ง แต่มันก็เหมือนเป็นความหวังลมๆ แล้งๆ ที่แสงนั้นริบหรี่ลงจนแทบมองไม่เห็นแล้ว

          เสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวไวๆ เข้ามาในตัวบ้านด้วยความเร่งรีบ เพราะวาโยที่เพิ่งมาถึงสังเกตเห็นว่ารถคันหนึ่งหายไปจากโรงจอดรถ จึงตรงดิ่งไปถามแม่บ้านเก่าแก่ทันที

          “ป้านอม ไอ้พายล่ะครับ”

          “คุณพายออกไปตามหาคุณไจ๋ค่ะ” ประนอมตอบด้วยใบหน้าที่ยิ้มไม่ออก ความกังวลฉายชัดในแววตา “ที่จริงออกไปตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ป้าห้ามเท่าไรก็ไม่ฟัง”

          วาโยได้แต่กลอกตามองบน เขาไม่ได้มาเยี่ยมแค่วันเดียว เจ้าตัวก็หาเรื่องให้ปวดหัวเสียแล้ว สภาพร่างกายเพิ่งจะฟื้นตัวได้ไม่เท่าไรแท้ๆ ยังริอ่านฝืนขับรถออกไปลำพัง ถ้าเกิดอุบัติเหตุหรือแผลฉีกขาดขึ้นมาจะทำอย่างไร วินาทีต่อมาก็ต้องหันไปมองเพื่อนที่ขับรถตามกันมาติดๆ

           “ไอ้พายไปไหน” สิบทิศร้องถาม

          “มันไปตามหาคุณไจ๋”

          “ฮะ? แต่มันยังไม่หายดีเลย แถมคนร้ายก็ยังตามจับไม่ได้” สิบทิศอุทานด้วยความตกใจ พริษฐ์เพิ่งกลับมาพักฟื้นที่บ้านได้ไม่ถึงหกวันแท้ๆ ไม่คิดว่ามันจะออกไปโดยลำพัง แต่ในอีกมุมหนึ่งก็เข้าใจหัวอกเพื่อนดีว่ามันทรมานแค่ไหน

          “ไอ้ธามบอกว่าคนร้ายหนีออกนอกประเทศไปแล้ว” วาโยเพิ่งได้รับการแจ้งข่าวจากธนกฤตเมื่อเช้านี้ คิดว่าพริษฐ์ก็คงได้รับข่าวก่อนตนแล้ว “ไปตั้งแต่สองวันแรกที่ยิงไอ้พายแล้ว”

          “แบบนี้มันเตรียมการมาทุกอย่างแล้วใช่ไหม” ยิ่งรู้ ยิ่งรู้สึกกลัว ไม่รู้ว่าพริษฐ์ไปเหยียบเท้าใครเข้า ถึงได้อยากจะฆ่าแกงกัน

          “ก็อย่างที่ไอ้ธามคิดไว้ มันน่าจะเป็นมืออาชีพ และคนที่จ้างวานได้ต้องมีอิทธิพลพอตัว”

          สิบทิศกัดปากอย่างเป็นกังวล แล้วหันมองหน้าของวาโย เพราะใจนึกถึงคนคนหนึ่งขึ้นมา ก่อนจะกระซิบกระซาบถามความคิดเห็น “หรือว่า...พ่อคุณฉายวะ”

          หากลองตรองดูให้ดี การที่พริษฐ์ไปหักหน้าไม่ยอมแต่งงานกับตะวันฉายนั้นอาจจะทำให้วิโรจน์ไม่พอใจเอาได้ ในเมื่อการแต่งงานก็ถูกประกาศไปแล้ว ไม่มีทางเลยที่จะไม่เกิดการกินแหนงแคลงใจเกิดขึ้น

          “ไอ้ธามตามดูแล้ว ยังไม่เจอหลักฐาน” ธนกฤตลองตามดูฝ่ายนั้นแล้ว แต่ก็ไม่มีพิรุธใดๆ เช่นเดียวกับตะวันฉาย ตอนนี้จึงยังมืดแปดด้านเช่นเดิม ทว่าแต่ละคดีมีความยากง่ายต่างกันไป บางคดีปิดไม่ได้เป็นสิบปีก็มีให้เห็น

          สิบทิศได้แต่พรูลมหายใจร้อนๆ ออกมาอย่างหนักอก ทำได้เพียงภาวนาขอให้เพื่อนรักแคล้วคลาดปลอดภัย จนกว่าจะถึงวันที่มันตามหาหัวใจของตัวเองเจอ

           ขณะเดียวกันพริษฐ์กำลังเคลื่อนรถมาจอดนิ่งที่หน้าบ้านสองชั้นหลังเดิมที่เขาได้แวะมาเมื่อวาน ทว่ายังไม่ทันที่จะเอ่ยใดๆ เสียงไม่ต้อนรับก็แว่วเข้าหูมา

          “มาอีกแล้ว” คนที่กำลังลากสายยางสีฟ้าไปหลังบ้านชะงักกึก ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความระอา เมื่อเห็นคนที่ไม่อยากเจอที่สุดยืนอยู่หน้าประตูรั้ว

          พริษฐ์ส่งยิ้มไปให้แก่ศรา เพื่อนสนิทของจนิตา นัยน์ตาฉายแววเว้าวอน    

          “ฉันบอกไปตั้งแต่เมื่อวานแล้วไง ว่ายัยไจ๋ไม่ได้อยู่ที่นี่” ศราเน้นเสียงชัดถ้อยชัดคำ

          “แต่คุณรู้ใช่ไหมครับว่าไจ๋อยู่ที่ไหน” พริษฐ์ถามกลับด้วยเสียงร้องขอ เชื่อว่าเพื่อนสนิทอย่างศราและเกวลินไม่มีทางปล่อยให้จนิตาหายไปโดยไม่รู้ร่องรอยแน่ “ผมมีเรื่องอยากจะคุยกับไจ๋ครับ อยากปรับความเข้าใจ ผมรักไจ๋ รักแค่ไจ๋คนเดียว”

          “กลับไปซะ ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้นแหละ และถ้ายังหน้าด้านมาอีก ฉันจะเอาน้ำฉีดไล่จริงๆ ด้วย” ศราแผดเสียงเขียวพลางก้มมองสายยางในมือเป็นเชิงขู่

          “ฉีดเลยครับ” พริษฐ์บอกเป็นนัยๆ ว่าเขาจะมาจนกว่าจะได้เจอตัวของจนิตา

          ศราตวัดตามองอย่างไม่สบอารมณ์ คิดว่าเธอแค่ขู่หรืออย่างไร มือเรียวเอื้อมไปหมุนก๊อกน้ำ ก่อนจะจ่อปลายสายยางพุ่งตรงไปยังร่างสูงตรงหน้า  

          ชายหนุ่มไม่แม้แต่จะเบี่ยงตัวหลบ ยืนนิ่งรับแรงดันน้ำที่ปะทะร่างกายจนเปียกโชกไปทั้งตัว เขายอมให้ศราสาดซัดความโกรธแค้นใส่ได้ตามสบาย ขอแค่เจ้าตัวใจอ่อนยอมบอกที่ซ่อนของจนิตา