บทที่ 12 (03)

“ญาติคนไข้คนนั้นตัดทิ้งได้เลย เขาไม่มีปัญญาจ้างมือปืนมายิงไอ้พายได้หรอก” ธนกฤตตอบ สีหน้ายิ่งเครียดหนักเมื่อคดีดูเหมือนจะวนกลับมาที่จุดเริ่มต้น

          “ทำไม” ทุกคนทำสีหน้าใคร่รู้     

          “เพราะเขาประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตไปเมื่อสามสัปดาห์ก่อน” คำเฉลยของธนกฤตทำให้ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่สิบทิศจะโพล่งถามถึงอีกคน

          “แล้วคนที่ไอ้พายไปมีเรื่องด้วยที่ผับล่ะ”

          “เพื่อนคุณไจ๋...เพื่อนสาว”

          “อะไรนะ” แม้แต่พริษฐ์ก็ทำหน้าตกใจ คาดไม่ถึงว่าผู้ชายคนนั้นจะเป็นเพื่อนของจนิตา

          “เมื่อก่อนชื่อนน ก่อนเปลี่ยนชื่อเป็นเมธาวิน หรือวินนี่” ธนกฤตบอกถึงข้อมูลที่สืบทราบมาได้

          “แล้วมึงจำไม่ได้เลยหรือไงวะพาย” วาโยหันไปถามคนบนเตียง “หรือว่าวันนั้นมึงเมาจนเบลอ”

          “จำไม่ได้ก็ไม่แปลก เพราะเขาศัลยกรรมมาเยอะ และได้ย้ายไปอยู่กับสามีที่ต่างประเทศมานานแล้ว วันนั้นเขาแค่คงอยากยั่วโมโหมัน” ธนกฤตอธิบายจนทุกคนกระจ่างใจ

          “ไว้มีโอกาสกูจะไปขอโทษเขา” พริษฐ์เริ่มจำได้ถึงเพื่อนคนดังกล่าว อีกฝ่ายเป็นเพื่อนที่จนิตาเคยพูดถึงอยู่บ้างว่าอยู่ต่างประเทศกับสามี มาถึงตรงนี้ใบหน้าคมคายก็เริ่มฉายแววเคร่งเครียด “ถ้าไม่ใช่สองคนนั้น...กูก็คิดไม่ออกแล้วว่าจะเป็นใคร”           

          “กูเลยต้องมาบอกมึงไง ว่าตอนนี้กูต้องสืบทุกคนรอบตัวมึง รวมถึงคุณฉายกับคุณลุงวิโรจน์ด้วย” ธนกฤตมองสบตากับพริษฐ์ เพราะรู้ดีว่ามันเคารพและให้เกียรติวิโรจน์มากแค่ไหน

          “แต่เมื่อกี้คุณฉายเพิ่งมาเยี่ยมมัน คุณลุงก็ส่งกระเช้ามา แถมยังบอกมันว่าถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกได้เลย” วาโยอดแย้งออกไปไม่ได้ เมื่อคู่พ่อลูกนั้นดูห่วงใยในตัวของพริษฐ์ไม่น้อย

          “ในฐานะตำรวจ ตอนนี้กูต้องตั้งสมมติฐานว่าทุกคนมีแรงจูงใจได้หมด” เมื่อคดีมืดแปดด้านก็จำเป็นต้องเริ่มสืบจากคนใกล้ตัวที่สุด แม้จะเสี่ยงต่อความรู้สึกของเพื่อนก็ตาม         

          พริษฐ์นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าอย่างเห็นด้วย “สืบเลยไอ้ธาม บุญคุณก็ส่วนบุญคุณ ความผิดก็ส่วนความผิด กูทนได้ถ้าใครจะทำร้ายกู แต่กูกลัวว่ามันจะลามไปถึงแม่กับไจ๋”

          หากคนร้ายยังลอยนวลอยู่แบบนี้ ครอบครัวเขาก็เหมือนแขวนอยู่บนเส้นด้าย ส่วนทางวิโรจน์เขาเชื่อว่าท่านคงเข้าใจในกระบวนการทำงานของกฎหมาย และคนบริสุทธิ์ก็ไม่มีอะไรต้องหวั่นเกรง

          “ว่าแต่มีเบาะแสมือปืนบ้างไหมวะ”

          “ยัง กำลังตามไล่ดูอยู่ แต่แกะรอยค่อนข้างยาก” แม้ตอนนี้จะเร่งตามสืบ แต่ก็ยังไม่ได้เรื่องเท่าไร ราวกับมันหายตัวได้แบบไร้ร่องรอย แล้วบอกถึงข้อสันนิษฐาน “มันน่าจะเป็นมืออาชีพที่มีการเตรียมการมาอย่างดี”

          พริษฐ์หน้าเครียดขึ้น ไม่รู้เลยว่าตนเองไปทำอะไรให้ใครโกรธถึงขั้นต้องจ้างมือปืนมาเข่นฆ่ากัน

          “แต่มึงไม่ต้องห่วง กูจะตามหาตัวมันให้เจอให้ได้” ธนกฤตให้สัญญา รวมถึงคนบงการด้วย

          พริษฐ์ยิ้มขอบคุณ และเชื่อว่ากฎหมายจะลงโทษคนทำผิดได้อย่างแน่นอน แต่ก็หวังว่าเรื่องราวจะจบลงอย่างเร็วไว รวมถึงอยากจะให้ตนเองออกจากโรงพยาบาลได้เสียที อยากออกไปตามหาจนิตาใจแทบขาดแล้ว

          “มึงอยู่ไหวแน่นะไอ้พาย”

          วาโยมองหน้าคนที่ในที่สุดก็ได้ออกจากโรงพยาบาลมาพักฟื้นที่บ้านเสียที หลังผ่านมาสามสัปดาห์กว่า

          “อื้อ ไหว”

          พริษฐ์พยักหน้าช้าๆ ร่างกายของเขาเริ่มฟื้นตัวจนขยับเขยื้อนได้ โดยไม่มีอาการเจ็บแปลบมารบกวนเหมือนช่วงแรก แม้จะยังไม่หายดีเป็นปลิดทิ้ง แต่อย่างน้อยก็ลุกเดินไปไหนมาไหนได้เอง พลันมองหน้าเพื่อนอย่างขอบคุณและรับรู้ว่ามันห่วงใย

          “ป้านอมก็อยู่ กูไม่ได้อยู่คนเดียวหรอก” พริษฐ์พึมพำบอก สายตากวาดมองไปรอบห้องนอนกว้าง ห้องที่ครั้งหนึ่งเคยมีจนิตาอยู่เคียงข้าง ร่วมเรียงเคียงหมอนกัน ทว่าวินาทีนี้กลับเหลือแค่ความว่างเปล่า นัยน์ตาคมวูบไหวด้วยความเศร้าโศกอย่างปิดไม่มิด

          วาโยลอบถอนหายใจ ถึงพริษฐ์จะบอกว่าไหว แต่เขาก็ยังอดห่วงไม่ได้

          “แต่กูขอวานอะไรสักหน่อย” พริษฐ์เงยหน้ามองสบตากับเพื่อน

          “ว่ามา”

          “หากรอบรูปให้หน่อย กูอยากเอารูปแต่งงานแขวนไว้ที่เดิม” พริษฐ์มองไปยังภาพแห่งความสุขที่ตนยืนคู่กับจนิตาในชุดบ่าวสาว ซึ่งมันถูกวางไว้บนโต๊ะติดริมหน้าต่าง

          “เดี๋ยวกูหาให้”

          วาโยพยักหน้ารับ เมื่อเห็นแววตาปวดร้าวของเพื่อนเขาก็ทำได้แค่ตบบ่าเบาๆ เป็นการให้กำลังใจ ส่วนเรื่องการตามหาจนิตาเขาจะช่วยมันอีกแรง ทางด้านธนกฤตก็กำลังเร่งมือให้อยู่

          “มึงอยากกินอะไร กูจะลงไปบอกป้านอมให้”

          “กูไม่หิวเลย” พริษฐ์สั่นหน้าช้าๆ ตอนที่อยู่โรงพยาบาลเขาโหยหาอยากกลับมาที่นี่ แต่พอกลับมาใจมันเหมือนจะขาด เมื่อจมูกได้กลิ่นจางๆ ของจนิตา แต่กลับไม่สามารถโอบกอดได้

          “แต่ก็ต้องกิน ไม่อยากไปตามหาคุณไจ๋เร็วๆ หรือไง”

          “งั้นเป็นอะไรก็ได้” พริษฐ์ว่าตามนั้น

          วาโยพยักหน้ารับ แล้วเดินถอยห่างออกจากห้องมา ปล่อยให้เพื่อนได้พักผ่อน ก่อนไปหยุดเท้าที่ห้องครัวตรงหน้าคนเก่าคนแก่ของบ้าน

          “ป้านอมครับ ช่วยทำอะไรง่ายๆ ให้ไอ้พายทีนะครับ”

          “ได้เลยค่ะ” ประนอมขานรับด้วยความเต็มใจ เธอเอ็นดูพริษฐ์เหมือนลูกหลาน เพราะช่วยเลี้ยงดูมาตั้งแต่ยังเล็ก

          “และช่วยดูมันให้หน่อยนะครับ หามะม่วงเปรี้ยวให้มันที มันแพ้ท้องแทนคุณไจ๋” ตลอดระยะเวลาที่เพื่อนอยู่โรงพยาบาล สิ่งที่มันพร่ำหาไม่แพ้จนิตานั้นไม่พ้นผลไม้รสเปรี้ยว หากไม่ได้กินก็จะอาเจียนยกใหญ่ จนแทบต้องคลานออกจากห้องน้ำ

          ประนอมผ่อนลมหายใจช้าๆ สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้ “ป้าไม่เข้าใจเลยว่าทำไมคุณไจ๋ที่รักคุณพายขนาดนั้น จู่ๆ ถึงขอหย่าได้ แล้วคุณพายเองก็รักคุณไจ๋ไม่แพ้กัน”