บทที่ 12

“อะไรล่ะ” เกวลินถามกลับ จะได้โทร.กลับไปบอกเพื่อนทั้งสองถูก

          “อยากกินเนื้อผู้ชายหนุ่มๆ” ไม่พูดเปล่า ยังทำท่าใช้ลิ้นเลียกลีบปากอีกด้วย นั่นทำให้ต้นแขนถูกฟาดดังเพียะ

          “นังไจ๋ อย่าเพิ่งมาหาพ่อให้หลานฉันตอนนี้” เกวลินเท้าเอววีน ตนก็คิดว่าเพื่อนจะอยากกินขนมนมเนย ที่ไหนได้กลับนึกหิวผู้ชายขึ้นมาเสียอย่างนั้น

          “ใครว่า หาผัวใหม่ให้ตัวเองต่างหาก” จนิตาว่าแล้วหัวเราะเสียงดัง เธอเป็นทั้งพ่อและแม่ของลูกได้ แต่เป็นผัวให้ตัวเองไม่ได้      

          เกวลินเห็นเพื่อนหัวเราะได้ก็ใจชื้นขึ้นมาบ้าง แม้ลึกๆ จะไม่แน่ใจว่าจนิตากำลังแกล้งทำเพื่อให้เธอสบายใจหรือเปล่า หลังจากนั้นทั้งคู่ก็นั่งคุยสัพเพเหระกันไปเรื่อยๆ ท่ามกลางบรรยากาศยามเย็นที่พระอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า

          ฝีเท้าที่ตั้งใจจะก้าวตรงไปยังเตียงคนไข้ต้องเปลี่ยนทิศทางกะทันหัน สิบทิศรีบพุ่งตัวไปยังห้องน้ำแทนเมื่อได้ยินเสียงอาเจียนดังแว่วออกมาไม่หยุด

           “ไอ้พายไหวไหมเนี่ย” สิบทิศรีบเข้าไปช่วยประคองเพื่อนที่นั่งกองอยู่กับพื้น หลังพยายามขยับตัวลุกจากการนั่งกอดชักโครก กลิ่นเหม็นเปรี้ยวที่ลอยมาปะทะจมูกทำให้เขาถึงกับต้องย่นหน้า “ทำไมมึงอ้วกหนักขนาดนี้วะ”        

          พริษฐ์ทำได้แค่ยกมือโบกไปมาเป็นสัญญาณ ตอนนี้ไม่สามารถเปล่งเสียงอะไรออกมาได้เลย เพราะแค่อ้าปาก ความรู้สึกพะอืดพะอมก็ตีขึ้นมาจนจุกอยู่ที่ลำคอ

          “เออๆ งั้นกลับเตียงไปนอนก่อน” สิบทิศค่อยๆ พาคนเจ็บกลับขึ้นเตียง สภาพของพริษฐ์แย่ลงทุกวัน บาดแผลจากการถูกยิงก็ยังไม่ดีขึ้น แล้วยังมาป่วยซ้ำอีก

          พริษฐ์รีบคว้ายาดมสมุนไพรบนโต๊ะหัวเตียงขึ้นมายัดใส่จมูก พลางเอนหลังพิงหัวเตียงด้วยใบหน้าซีดเซียวไร้สีเลือด

          “เดี๋ยวกูเรียกไอ้โยมาตรวจดูอาการมึงหน่อยดีกว่า”         

          “ไม่เป็นไร...” พริษฐ์ส่ายหน้าปฏิเสธเสียงแหบพร่า         

          “ไม่เป็นไรได้ไง มึงอ้วกไปกี่รอบแล้วเนี่ย”

          “ห้า” พริษฐ์บอกด้วยน้ำเสียงอ่อนล้า เขานั่งกอดชักโครกอาเจียนมาตั้งแต่เช้ามืด 

          “มึงจะเป็นโรคอะไรร้ายแรงไหมวะ” สิบทิศอดกังวลไม่ได้ แม้จะเป็นหมอเหมือนกัน แต่เชี่ยวชาญด้านจักษุ ไม่ได้ชำนาญเรื่องโรคทั่วไปเท่ากับวาโย ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้คาดเดาไปไกลกว่านั้น เสียงตอบราบเรียบก็ลอยมาจากหน้าประตูห้อง

          “ไม่หรอก” วาโยเดินไปหยุดเท้าอยู่ข้างเตียง “มันรู้ดีว่ามันเป็นอะไร”

          “แล้วมันเป็นอะไร” สิบทิศขมวดคิ้วไม่เข้าใจ

          “มันกำลังแพ้ท้องแทนคุณไจ๋” พริษฐ์เชี่ยวชาญด้านนี้ จึงรู้ตัวดีตั้งแต่ที่ตนเองนึกอยากกินมะม่วงเปรี้ยวๆ แล้ว ประกอบกับอาการเหม็นกลิ่นอาหารและพะอืดพะอมตลอดเวลา วาโยมองมะม่วงในมือที่ตนต้องเดินไปซื้อที่ร้านรถเข็นด้านหน้าโรงพยาบาลมาให้

          “กูออกจากโรงพยาบาลได้ยัง” คนบนเตียงมองคุณหมอเจ้าของไข้ด้วยความหวัง

          “อีกนาน” วาโยดับฝันนั้นลงทันควัน

          “แต่กูดีขึ้นแล้ว” พริษฐ์พยายามฝืนซ่อนความเจ็บร้าวที่แผลยามขยับตัว เขาอยากจะออกไปตามหาจนิตาใจจะขาดแล้ว

          “ตอนนี้มึงเป็นคนไข้ อย่าทำเป็นรู้ดี” วาโยปรามเสียงเข้มใส่คนที่ขยันถามคำถามนี้เช้า กลางวัน เย็น   

          ใบหน้าของคนป่วยเศร้าลง แต่ก็ยังแอบมีหวังเล็กๆ “ว่าแต่ไอ้ธามเจอเบาะแสของไจ๋บ้างไหม”

          “ไม่เลยว่ะ”

          ตอนนี้ทางธนกฤตมืดแปดด้านทั้งเรื่องการตามหาจนิตาและเรื่องคนร้าย แม้จะมีกล้องวงจรปิดด้านหน้าโรงพยาบาล แต่ความมืดก็เป็นอุปสรรค ถึงจะได้ป้ายทะเบียนรถมอเตอร์ไซค์ที่คนร้ายขับหนีไป แต่มันก็เป็นรถที่ถูกขโมยมาอีกทอดหนึ่ง

          คนที่ไม่ได้รับข่าวดีเลยเฉาลงยิ่งกว่าเดิม ปากหนาขบเข้าหากันเมื่อรู้สึกทรมานใจแทบจะขาด ทว่ายังไม่ทันที่เพื่อนรักทั้งสามจะได้เอ่ยอะไรกันต่อ ประตูห้องพักฟื้นก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงด้วยฝ่ามือของหญิงสาวคนหนึ่ง

          คนที่ทำให้ชายหนุ่มทั้งสามคนในห้องถึงกับทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกไปตามๆ กัน

บทที่ 12

          “พายเป็นยังไงบ้างคะ”

          เสียงใสๆ ดังออกมาจากปากอิ่มสวยที่ทาลิปสติกสีชมพูระเรื่อ มาพร้อมกับรอยยิ้มจางๆ และแววตาที่สื่อได้ถึงความห่วงใย สองเท้าก้าวลึกเข้าไปด้านในจนเกือบชิดกับเตียง แล้วมองสบกับคนที่ถูกยิงได้รับบาดเจ็บ

          “พอดีฉายไม่สบายนิดหน่อย เลยเพิ่งได้มาเยี่ยม” ตะวันฉายหวังว่าพริษฐ์จะไม่นึกเคืองโกรธกัน ตาคู่สวยมองต่ำไปยังหม้อซุปในมือที่นำติดมาด้วย “ฉายทำซุปไก่มาให้พายด้วยนะ ฉายเคี่ยวหลายชั่วโมงเลย”

          บรรยากาศภายในห้องเงียบสนิท พริษฐ์มองหญิงสาวตรงหน้า ก่อนจะระบายลมหายใจออกมาอย่างหนักใจ

          “สวัสดีค่ะโย สิบ” ตะวันฉายไม่ลืมที่จะหันไปทักทายคุณหมอทั้งสอง

          “ครับ”

          วาโยและสิบทิศทำเพียงคลี่ยิ้มแห้งๆ ตอบกลับไป พวกเขาต่างรับรู้ได้ถึงมวลความอึดอัดที่เริ่มก่อตัวขึ้นจนทำตัวไม่ถูก

          “พายกินเลยนะคะ” ตะวันฉายหันกลับมาหาคนบนเตียง มือเรียวจัดแจงจะตักซุปป้อนให้ถึงปาก ทว่ากลับถูกขัดขึ้นเสียก่อน

          “ผมกินข้าวแล้วครับ” พริษฐ์บอกเสียงเรียบ สีหน้านิ่งเฉย

          “แต่ว่าฉายตั้งใจทำมาให้เลยนะคะ” น้ำเสียงของหญิงสาวสั่นเครือเล็กน้อย คล้ายคนจะร้องไห้เมื่อถูกปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย

          “ผมอิ่มแล้วครับ และทีหลังคุณฉายก็ไม่ต้องลำบากหรอกนะครับ” พริษฐ์ย้ำชัดถ้อยชัดคำ เลือกที่จะตัดไฟเสียแต่ต้นลมเพื่อไม่ให้เป็นการให้ความหวัง และก่อนหน้านี้เขาก็พูดชัดเจนไปแล้ว

          “พาย”