บทที่ 11 (02)

วาโยมองหน้าเพื่อนแล้วได้แต่นึกสงสาร พลันรีบประคองคนที่พยายามจะยันตัวลุกขึ้นจากเตียง “มึงจะทำอะไร...”

          “กูจะไปตามหาไจ๋” พริษฐ์พยายามฝืนความเจ็บที่ทำให้ใบหน้าบิดเบี้ยว แต่ลุกอย่างไรก็ไม่ขึ้นเลย

          “มึงเอาตัวให้รอดก่อน เดี๋ยวพวกกูจะช่วยตามหาให้ก่อน” แค่ขยับตัวลุกยังทำไม่ได้ แล้วมันจะเอาปัญญาที่ไหนไปเร่ตามหาจนิตา

          “แต่ถ้ากูปล่อยให้นานไปกว่านี้ โอกาสที่กูจะหาไจ๋เจอก็จะยิ่งน้อยลง” พริษฐ์ทำหน้าดื้อรั้น จะให้นอนอยู่เฉยๆ ได้อย่างไร

          “ตอนนี้สิ่งที่มึงต้องสนคือใครยิงมึงต่างหาก ถ้าออกไปแล้วถูกยิงอีกมึงจะทำยังไง” วาโยเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี

          “แต่อยู่โดยไม่มีไจ๋ กูน่าจะทรมานยิ่งกว่าตายเสียอีก” พริษฐ์มองเพื่อนด้วยแววตาเจ็บปวดรวดร้าว

          “อย่ามาคลั่งรักตอนนี้” วาโยปรามดุ สิบทิศก็พยักหน้าเห็นด้วยว่าเพื่อนควรฟังคำเตือน

          “กูคลั่งรักไจ๋มานานแล้ว” พริษฐ์แย้งไปด้วยเสียงทุ้มต่ำ

          “เออ แต่มึงเป็นพวกปากหนักไงไอ้พาย คราวนี้ก็เรียนรู้และจำไว้เป็นบทเรียนซะ และถ้ายังไม่อยากให้ลูกขาดพ่อ มึงต้องพักให้ร่างกายหายดีก่อน หายแล้วพวกกูจะไม่ห้ามมึงเลย”

          พริษฐ์หยุดนิ่งขบคิด ก่อนพยักหน้ายินยอมแต่โดยดี       

          “ตอนนี้ก็ช่วยคิดได้แล้วว่า ใครยิงมึง” วาโยดึงเข้าประเด็นด้วยสีหน้าเคร่งขรึม หากคิดออก ธนกฤตจะได้ไปลากตัวคนร้ายมาเค้นสอบ

          “กูไม่รู้ กูไม่เคยไปสร้างศัตรูที่ไหน อาจจะยิงผิดตัวก็ได้” พริษฐ์คิดว่าอย่างหลังมีเปอร์เซ็นต์ความเป็นไปได้ค่อนข้างสูง ในตอนนั้นก็เป็นช่วงมืดค่ำแล้ว ก่อนจะหันมองไปยังวาโย

          “กูก็ไม่เคยไปสร้างศัตรูไว้” คุณหมอผ่าตัดสั่นหน้าหวือ ตนนั้นอยู่ห่างจากมันไม่มาก ไม่น่าจะเป็นการยิงผิดตัว

          พริษฐ์นิ่งเงียบไปแล้วพยายามครุ่นคิด ทว่าก็มีอาการมึนศีรษะอยู่ไม่น้อย

          ด้านวาโยนึกอะไรได้บางอย่าง “หรือจะเป็นเรื่องเมื่อคราวก่อนวะไอ้พาย”

          “เรื่องอะไร” พริษฐ์เลิกคิ้วมอง

          “ก็เรื่องที่มีญาติคนไข้มาโวยวายจะพังวอร์ด แล้วมึงเข้าไปห้ามไง คนที่เกือบจะต่อยมึง คนที่ประกาศว่าจะเอาเลือดหัวมึงออก ท่าทางจะเป็นนักเลงหัวไม้อยู่ไม่น้อยเลยนะ”

          พริษฐ์นึกย้อนไปยังเหตุการณ์ที่ตนถูกอีกฝ่ายผลักอกและเกือบจะทำร้าย ใบหน้ามีความสับสน “กูไม่แน่ใจว่ะ”

          “เดี๋ยวกูจะบอกให้ไอ้ธามลองตามสืบดู ระหว่างนี้มึงควรระวังตัวให้มาก กูกับไอ้สิบจะสลับกันมานอนเฝ้า” เรื่องราวจะเป็นอย่างไรนั้นต้องให้ธนกฤตเป็นคนหาความจริงให้ รวมถึงเหตุการณ์ที่ผับด้วย

          “คุณแม่ล่ะ” พริษฐ์ถามถึงมารดา

          “ไอ้ธามเพิ่งพากลับไปส่ง”

          พริษฐ์ผ่อนลมหายใจช้าๆ ออกมา แล้วมองหาสมาร์ตโฟนของตัวเอง “กูขอมือถือหน่อย”

          “เอาไป” สิบทิศเป็นคนเอื้อมมือไปดึงลิ้นชักจากโต๊ะข้างเตียง หยิบสมาร์ตโฟนที่หน้าจอแตกร้าวส่งต่อให้เจ้าของ มันน่าจะพังตอนที่พริษฐ์ล้มกระแทกพื้น “มึงน่าจะต้องซื้อโทรศัพท์ใหม่นะ”

          “กูใช้ได้”

          “สภาพนี้ เดี๋ยวกระจกก็บาดหน้าพอดี” วาโยสั่นหน้าแย้ง

          “มือถือเครื่องนี้ไจ๋ซื้อให้กู” พริษฐ์ไม่อาจตัดใจทิ้งมันไปได้ เมื่อโทรศัพท์เครื่องนี้จนิตาซื้อให้เป็นของขวัญวันครบรอบแต่งงานปีแรก

          “ว่าแต่มึงจะโทร.หาใคร” วาโยเลิกคิ้วมอง ที่ผ่านมาเขาเห็นพริษฐ์ใช้โทรศัพท์เครื่องนี้อย่างทะนุถนอมเป็นอย่างดีมาตลอด

          “โทร.หาไจ๋” พริษฐ์ดีใจที่โทรศัพท์ยังสามารถใช้ได้ แต่หลังจากนี้เขาคงต้องส่งมันเข้าศูนย์ซ่อม “ถ้าไจ๋รู้ข่าวว่ากูถูกยิง ไจ๋อาจจะกลับมาเยี่ยมกูก็ได้”

          จากนั้นก็กดโทร.หาจนิตาด้วยความหวังเล็กๆ ว่าจะสามารถติดต่อได้ แต่ผลลัพธ์ก็ไม่ได้ต่างจากเดิม

          เขายังถูกจนิตาบล็อกเบอร์อยู่ จึงหันไปมองวาโย

          “กูขอยืมโทรศัพท์มึงโทร.หาไจ๋หน่อยได้ไหม”

          “ตอนมึงยังไม่ฟื้น กูลองโทร.ไปแล้ว ติดต่อไม่ได้เหมือนกัน บางทีคุณไจ๋อาจจะยกเลิกเบอร์ไปแล้ว” วาโยไม่อยากทำให้เพื่อนต้องเศร้า แต่ก็เป็นความจริงที่ต้องยอมรับให้ได้

          พริษฐ์คอตก หน้าเศร้าสลดลง พูดอะไรไม่ออก ส่วนวาโยกับสิบทิศไม่รู้จะปลอบอย่างไรดี ได้แต่มองคุณหมอคนเก่งที่กลายเป็นหมาหงอย เพราะถูกภรรยาทิ้งไปโดยไม่เหลือแม้แต่ช่องทางติดต่อ

         

          เวลาล่วงเลยผ่านไปอีกเจ็ดวัน มุมชิงช้าไม้ใต้ร่มไม้ใหญ่กลายเป็นมุมโปรดที่จนิตาต้องมานั่งแกว่งไกวปล่อยอารมณ์ในทุกเย็น   ในจานผลไม้บนหน้าตักวันนี้ยังคงมีมะม่วงเปรี้ยวเข็ดฟันเช่นเคย ก่อนจะมีเสียงเรียกแว่วดังมา

           “นังไจ๋” เกวลินหย่อนก้นนั่งบนชิงช้าไม้ข้างๆ

          “ถ้าจะมาบอกเรื่องนั้นไม่ต้องบอก” จนิตาเอ่ยดักคอ เพราะไม่อยากรับรู้เรื่องอะไรของคนแปลกหน้า

          “เออ รู้แล้วย่ะ” เกวลินปรายตามองเพื่อน ตลอดหลายวันที่ผ่านมาจนิตาไม่ยอมหลุดปากถามถึงคนถูกยิงแม้สักครึ่งคำ แต่เธอก็ไม่ได้ตั้งใจจะพูดเรื่องพริษฐ์อยู่แล้ว “ฉันแค่จะมาถามว่า วันนี้แกยังแพ้ท้องหนักอยู่ไหม”

          “แปลกมากเลย จู่ๆ ฉันก็ไม่แพ้แล้ว” จนิตาบอกด้วยสีหน้าฉงน ปกติทุกเช้าเธอแทบจะต้องคลานออกจากห้องน้ำเพราะอาเจียนจนหมดเรี่ยวแรง แต่สองสามวันมานี้กลับไม่มีทั้งอาการพะอืดพะอมหรือหน้ามืดแล้ว ร่างกายกลับมาสดชื่นกระปรี้กระเปร่าจนแทบไม่เชื่อตัวเอง

          “ดีแล้ว” ช่วงสองวันที่ผ่านมาเกวลินมัวแต่แวะไปทำธุระให้กับพี่ชาย จึงหายหน้าไปจากรีสอร์ต ไม่ได้รับรู้อาการของเพื่อน “แต่ว่าอาทิตย์หน้านังศรีกับนังวินนี่จะขึ้นมาหาแกนะ”

          “นังวินนี่มันจะอยู่อีกแค่สองอาทิตย์ใช่ไหม”

          “เออ แต่ไม่รู้จะกลับก่อนหรือเปล่า เห็นบ่นว่าคิดถึงผัวจะขาดใจ” เกวลินเบะปากใส่ความคลั่งรักของเพื่อนที่หายไปเกือบสิบปี แต่กลับมาอยู่ไทยได้ไม่กี่สัปดาห์ก็ร้องหาผัวเสียแล้ว

          จนิตาแอบกลอกตามองบนให้กับความรักผัวหลงผัวของเมธาวิน จังหวะหนึ่งก็ขบเม้มปากแน่นเมื่อเผลอหวนคิดถึงเรื่องตัวเอง แต่วูบเดียวก็สลัดมันทิ้งไป แล้วหันไปสนใจคำถามของเกวลินต่อ       

          “แกอยากกินอะไรไหม พวกมันจะซื้อขึ้นมาให้”

          “อยาก” ตอนนี้คนท้องนึกเปรี้ยวปาก อยากกินหนึ่งสิ่งเป็นอย่างมาก ดวงตาเป็นประกาย         

          “อะไรล่ะ” เกวลินถามกลับ จะได้โทร.กลับไปบอกเพื่อนทั้งสองถูก