บทที่ 13

ชายหนุ่มไม่แม้แต่จะเบี่ยงตัวหลบ ยืนนิ่งรับแรงดันน้ำที่ปะทะร่างกายจนเปียกโชกไปทั้งตัว เขายอมให้ศราสาดซัดความโกรธแค้นใส่ได้ตามสบาย ขอแค่เจ้าตัวใจอ่อนยอมบอกที่ซ่อนของจนิตา

          ศราเร่งระดับน้ำให้แรงขึ้นไปอีก จะดูว่าคนหน้าด้านจะทนได้สักแค่ไหน ทว่าเวลาผ่านไป คนตรงหน้ากลับยังยืนนิ่งเฉย ไม่ยอมหนีเลยแม้แต่น้อย จนหญิงสาวเริ่มขบเม้มปาก ใจกลัวขึ้นมาว่าตนเองจะเป็นสาเหตุให้อีกฝ่ายแผลติดเชื้อ ถ้าถึงขั้นตายขึ้นมาตนจะซวยเอาได้ จึงฮึดฮัดขัดใจพร้อมทิ้งสายยางลงพื้น แล้วเปลี่ยนมาเท้าเอวด้วยความเหนื่อยหน่าย

          “โอ๊ย…มันอยู่ระยองมั้ง”          

          “จริงเหรอครับ” พริษฐ์ตาโตอย่างมีความหวัง ระยองเป็นสถานที่ที่จนิตาชอบและเขาเคยพาเธอไปเที่ยวบ่อยๆ ไม่ต่างจากเขาใหญ่

          “ไปหาเอาเอง” ศราสะบัดมือไล่ส่งๆ ไม่คิดจะขยายความต่อ

          “ขอบคุณครับ”

          พริษฐ์กล่าวขอบคุณจากใจ แม้จะรับรู้ว่าถ้อยคำนั้นอาจจะไม่ใช่ความจริง แต่มันก็เป็นความหวังได้อยู่ไม่น้อย ที่ผ่านมาธนกฤตส่งคนช่วยตามหาตามสถานที่ต่างๆ ที่เขาบอกแล้ว แต่ก็ไม่พบแม้แต่เงา ว่าแล้วร่างสูงก็พลิกตัวกลับขึ้นรถพร้อมมุ่งหน้าไปยังจังหวัดระยองโดยไม่รีรอ

          ส่วนศรากระแทกลมหายใจแรงๆ ออกมา ในจังหวะนั้นหูก็ได้ยินเสียงเรียกเข้าของสมาร์ตโฟนดังขึ้น จึงต้องเดินเข้าบ้านไปกดรับ

          “ทำอะไรอยู่ยะ” เกวลินร้องถาม เมื่อต้องโทร.ไปถึงสองสาย

          “ไล่ผัวเก่านังไจ๋” คนต้องตอบทำหน้าเบื่อหน่ายร่วมด้วย

          “มาอีกแล้ว”

          “เออ สองวันติดแล้ว แต่คราวนี้คงไม่ได้มาอีกหลายวัน”

          “ทำไม” เกวลินนึกสงสัย คิดว่าเพื่อนคงต้องทำอะไรสักอย่าง

          “ฉันโกหกไปว่านังไจ๋อยู่ระยอง” ถ้าไม่บอกไปเช่นนั้น เชื่อว่าพรุ่งนี้ก็จะได้พบหน้าพริษฐ์ให้ต้องรำคาญใจอีก

          “แกก็...” เกวลินสั่นหน้าใส่สมาร์ตโฟน ในใจก็อดใคร่รู้ไม่ได้ว่าฝ่ายนั้นจะมาตามหาเพื่อนของเธอไปทำไมกัน แต่ก็ไม่อยากไปเสวนาด้วย

          “ก็ฉันรำคาญ แต่ดูเหมือนเขายังไม่หายดีเลยนะ” ศราทำหน้าเหนื่อยใจ แล้วนึกใคร่รู้เรื่องคนร้ายไม่น้อย แต่ตอนนี้ก็คงจับตัวได้แล้วกระมัง ไม่เช่นนั้นคงไม่ออกมาเช่นนี้ได้ พลันร้องถามถึงคนสำคัญ “แล้วมันเป็นไงบ้าง”

          “ก็ยิ้มได้ ดูมีความสุขดี” เกวลินบอกตามที่ตาเห็น

          “มันสุขจริงๆ ใช่ไหม”

          “ไม่รู้ดิ” เรื่องภายในจิตใจเธอคงบอกไม่ได้ แต่ก็จะพยายามช่วยเยียวยาจิตใจให้เพื่อนดีขึ้นให้ได้มากที่สุด ซึ่งก็คงต้องใช้เวลา

          “แล้วหลานล่ะ” ศรายังถามอีก

          “ไม่ดื้อแล้ว มันไม่อ้วก ไม่แพ้เลย” เกวลินอดนึกแปลกใจไม่ได้ จู่ๆ อาการแพ้ของจนิตาก็หายเป็นปลิดทิ้ง 

          “ดีแล้ว แต่ช่วงนี้ฉันคงไม่ได้ไปหามัน กลัวผัวเก่ามันแอบตามไป” เธอคงต้องรอไปอีกระยะหนึ่ง ไม่เช่นนั้นกลัวว่า พื้นที่ปลอดภัยจะถูกเปิดเผย

          “ฉันดูแลมันได้ แกไม่ต้องห่วง” ด้านเกวลินครางรับ เธอจะดูแลจนิตาอย่างเต็มที่และดีที่สุด

บทที่ 13

          “หลานเป็นไงบ้าง”

          คำถามนี้ดังขึ้นจากคนที่เดินเข้ามาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้สีเข้มยังหน้าห้องรอรับยา ฝ่ายคนถูกถามเงยหน้าขึ้นมองอย่างอ่อนใจ

          “ฉันก็บอกแกแล้วว่าฉันมาคนเดียวได้” จนิตามองศราที่ยอมขับรถหลายชั่วโมงขึ้นมาหากัน แล้วมองไปยังเกวลินที่ประคบประหงมเธอราวกับเป็นเด็กสามขวบ     

          “ฉันห่วงหลานหรอกย่ะ” ศราบอกเพื่อนขี้ตู่ ตนก็แค่กลัวหลานไม่รัก และจะปล่อยให้เกวลินเอาหน้าไปคนเดียวได้อย่างไรกัน

          “เชื่อตายละ” จนิตาเบ้ปากใส่ ดูก็รู้ว่าเพื่อนคนนี้ห่วงเธอยิ่งกว่าสามีของตนเองเสียอีก มือเรียวยกขึ้นลูบหน้าท้องแล้วบอกไป “หลานพวกแกแข็งแรงดี ไม่ดื้อ ไม่ซนเลย โตไปต้องเป็นลูกที่ประเสริฐแน่นอน”

          ศรากลอกตามองบนใส่คนเห่อลูก พลางมองหน้าท้องที่เริ่มนูนขึ้น ตอนนี้อายุครรภ์ราวสามเดือนแล้ว อีกหนึ่งเดือนก็จะได้รู้ว่าเป็นหลานสาวหรือหลานชาย แล้วมองไปยังเกวลินที่เบะปากใส่กัน

          “ทำไมพวกแกมองกันแบบนั้น” จนิตาอดสงสัยไม่ได้

          “ก็มันมาท้าพนันกับฉันน่ะสิว่าต้องได้หลานชายแน่ๆ” ศราที่เชื่อหมดใจว่าอย่างไรก็ต้องได้หลานสาวตวัดตาค้อนใส่คนที่มาขัดคอกัน

          “นี่หลานนะยะ ยังกล้าพนัน” จนิตาอยากจะยื่นมือไปหยิกแขนเพื่อนทั้งสองเสียจริง แต่ก็อดลุ้นและตื่นเต้นไม่ได้เช่นกัน ใจเธอนั้นอยากได้ทั้งลูกชายและลูกสาว     

          “ขำๆ น่า” เกวลินว่า มือยื่นไปลูบหน้าท้องของจนิตาเบาๆ “ว่าแต่หลานชายของป้าอยากกินอะไรไหม ป้าจะซื้อให้”        

          ศราค้อนควักใส่ อีกหนึ่งเดือนมาคอยดูกันว่าใครจะแพ้ใครจะชนะ

          “ฉันอยากจะเดินตลาดสักหน่อยก่อนกลับ อยากดูชุดคลุมท้อง” ตอนนี้เสื้อผ้าที่ใส่อยู่เริ่มจะอึดอัดแล้ว จึงอยากได้เสื้อผ้าที่ใส่สบายขึ้น      

          “ไปสิ”

          หลังรอรับยาบำรุงเสร็จ ทั้งสามก็เดินไปยังตลาดที่อยู่ติดกับโรงพยาบาล แม้อากาศจะร้อนไปบ้าง แต่จนิตาก็รู้สึกดี เพราะช่วงที่ผ่านมาเธอเอาแต่อยู่ในรีสอร์ตเพื่อพักใจ ส่วนเพื่อนทั้งสองเวลานี้กำลังแอบกระซิบกระซาบกัน

          “หมอนั่นยังคอยไปถามหานังไจ๋ไหม” เป็นเวลาร่วมสองเดือนแล้วที่เพื่อนของเธอโยกย้ายที่อยู่และตัดขาดจากฝ่ายนั้น แต่ดูเหมือนว่าพริษฐ์จะยังพยายามตามหา

          “ตลอด” ศราทำหน้าเหนื่อยใจ ฝ่ายนั้นไม่เคยหยุดหย่อนในการแวะเวียนมาเฝ้าถามหาจนิตา

          “แล้วเรื่องงานแต่งล่ะ” เกวลินนึกข้องใจ ไม่รู้ว่าตกข่าวเรื่องงานมงคลไปหรือไม่ แต่ก็ไม่เห็นมีภาพหวานชื่นออกมาเลย

          “ไม่เห็นมีข่าวเลย” ศรานึกใคร่รู้ไม่ต่างกัน ข่าวนี้เงียบหายไปราวกับมันไม่มีอยู่จริงด้วยซ้ำ พลันจ้องมองตาของเกวลิน “แกอยากให้มันกลับไปคืนดีกับผัวเก่าหรือไง”

          “เปล่า แค่อยากสาระแน แล้วก็แปลกใจน่ะว่าทำไมถึงต้องเที่ยวมาตามหานังไจ๋” เพื่อนรักใครเธอก็รักด้วย ถ้าเพื่อนเซย์บายแล้ว เธอก็เช่นกัน แต่ความสงสัยมันห้ามไม่ได้จริงๆ

          “ไม่รู้สิ ฉันก็ไม่เคยอยู่ฟังคำที่ผัวเก่ามันจะอธิบายอะ” คนที่ต้องคอยไล่ คอยเอาน้ำสาดสั่นหน้าไปมา “แต่ทุกครั้งที่มาหาฉันก็บอกว่าอยากเจอมัน อยากขอโทษ ที่สำคัญนะ…”

          “อะไร” เกวลินยื่นหน้าไปใกล้แล้วรอฟัง แต่ไม่ทันจะได้ฟังคำตอบก็มีคำถามดังขึ้น