บทที่ 8

บทที่ 8

          “เหอะ”

          จนิตากดยิ้มลึกและทำเสียงต่ำในลำคอ นึกถึงถ้อยคำที่พริษฐ์บอกไว้

          พริษฐ์เชิญเธอมางานจริงๆ ช่างเป็นคนที่รักษาคำพูดเสียจริง ก่อนดึงสายตาไปมองคนบนเวทีที่กำลังยิ้มอย่างมีความสุข ยิ้มให้กับชายที่รักเจ้าหล่อนท่วมหัว

          จนิตารีบยกมือขึ้นปรบมือเป็นคนแรก เรื่องน่ายินดีแบบนี้ทุกคนก็ต้องช่วยกันอวยพร นั่นทำให้ตะวันฉายเบนสายตาไปมองแล้วยิ้มพึงพอใจ จากนั้นพิธีกรบนเวทีก็รีบทำตามหน้าที่ของตัวเอง

          “พวกเราขอแสดงความยินดีด้วยนะครับ”

          “ค่ะ”

          ตะวันฉายยิ้มขอบคุณ แล้วหันไปจับมือของบิดาไว้แน่น สายตามองไปรอบๆ ล้วนแต่มีคนร่วมยินดีไปกับเธอ ก่อนจะหันไปมองพิธีกรพร้อมเอ่ยบอก

          “เพลงต่อไปฉายขอเป็นเพลงรักอวยพรให้พวกเราได้ไหมคะ”        “งานนี้คงต้องฝากไว้ที่น้องไจ๋ไจ๋แล้วครับ” พิธีกรผายมือไปยังด้านข้างเวทีอีกด้าน หวังว่านักร้องคนที่สองคงมีลิสต์เพลงรักหวานชื่นอยู่บ้าง

          “ยินดีค่ะ” จนิตาก้าวเท้าขึ้นไปเผชิญหน้าบนเวทีอย่างไม่หวั่นเกรง และจะไม่พลาดโอกาสทองที่จะมอบคำอวยพรให้ทั้งสอง “งั้น...ไจ๋ขอเป็นคนกล่าวคำอวยพรให้ทั้งคู่นะคะ”   

          ตะวันฉายยิ้มกว้างอย่างพึงพอใจ ท่ามกลางเสียงซุบซิบของแขกเหรื่อที่เริ่มจำได้ว่านักร้องสาวคนนี้ คืออดีตนางร้ายเบอร์หนึ่ง ส่วนพรรุจาที่นั่งอยู่ด้านล่างเบะปากใส่อดีตหลานสะใภ้ที่เธอชิงชัง ต่างจากว่าที่หลานสะใภ้คนใหม่ที่แอบปลื้มมายาวนาน

          “ขอให้รักกันไปจนวันตาย...อยู่กันไปจนแก่เฒ่านะคะ” จนิตาส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้ม คำอวยพรนั้นกลั่นออกมาจากใจจริง คู่ผีเน่าโลงผุคู่นี้ไม่ควรไปสร้างความเดือดร้อนให้ใครอีก ควรจะเน่าเหม็นและจมปลักอยู่ด้วยกันไปจนตราบลมหายใจสุดท้าย

          เมื่อได้รับคำอวยพรสมใจ ตะวันฉายก็ประคองบิดาลงไปด้านล่างตรงไปยังโต๊ะผู้บริหาร ก่อนจะปลีกตัวไปหาพริษฐ์แล้วทิ้งตัวลงนั่งเคียงข้าง ท่ามกลางเสียงเพลงรักหวานซึ้งที่จนิตากำลังขับกล่อม   “ยินดีด้วยนะครับหมอพาย”

          “ยินดีด้วยนะยัยฉาย”

          “ได้คู่กันเสียทีนะ”        

          กลุ่มเพื่อนของตะวันฉายปรี่เข้ามาล้อมหน้าล้อมหลังอวยพรเพื่อนรัก หวังว่ารักครั้งนี้จะไม่พังพินาศเหมือนครั้งก่อน ขณะที่พรรุจามองภาพนั้นด้วยความปลาบปลื้ม        

          “ป้าก็ขอให้หนูฉายกับตาพายมีความสุขมากๆ นะลูก ป้าตื่นเต้นจริงๆ ที่จะได้เรามาเป็นหลานสะใภ้เสียที”        

          “คุณป้าครับ...คุณฉาย” พริษฐ์แทรกขึ้น สายตาที่มองหญิงทั้งสองคนดูเคร่งเครียด คล้ายมีเรื่องคอขาดบาดตายต้องคุยกันเดี๋ยวนี้ ทว่าพรรุจาตวัดสายตาดุปรามหลานชายทันที      

          “เอาไว้ค่อยคุยกันตาพาย...ว่าแต่หนูฉายดูที่ทางไว้หรือยังลูก ว่าจะใช้ที่ตรงไหนเป็นเรือนหอ” พรรุจาหันไปลูบต้นแขนว่าที่หลานสะใภ้อย่างเอาใจ “ป้ารู้จักที่ทำเลทองอยู่หลายแปลง ถ้าหนูฉายสนใจ พรุ่งนี้ป้าจะพาไปดู”

          “งั้นพรุ่งนี้พวกเราไปดูกันเลยก็ได้ค่ะ” ตะวันฉายตอบเสียงหวาน พลางหันไปสบตาพริษฐ์ด้วยแววตาเปี่ยมสุข เธอเคยตาบอดเลือกคนผิดจนเกือบพังมาแล้ว ครั้งนี้จะไม่ยอมให้พลาดอีกเด็ดขาด “ฉายว่า...คุณพ่อคงดีใจสุดๆ เลยค่ะที่เห็นเราสองคนลงเอยกันแบบนี้”

          ชายหนุ่มมองไปยังวิโรจน์เล็กน้อย ก่อนเบนกลับไปมองร่างระหงบนเวทีด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลใจ  เมื่อเสียงเพลงจบลง พริษฐ์ก็กระเด้งตัวลุกจากเก้าอี้ราวกับติดสปริง

          “แกจะไปไหน” พรรุจาแหวเสียงต่ำ ส่งสายตาสั่งให้หลานนั่งลงที่เดิม        

          “พายคะ” ฝ่ายตะวันฉายรีบคล้องแขนพริษฐ์เอาไว้ พร้อมส่งสายตาไปร้องขอ

          “ผมยังยืนยันในคำปฏิเสธที่บอกคุณฉายไปเมื่อไม่กี่วันก่อนครับ” พริษฐ์ขยับแขนออกจากการเกาะกุม แล้วสองเท้าก็จ้ำอ้าวไปยังด้านหลังเวทีโดยไม่สนสายตาใคร       

          “ตาพาย” พรรุจาตาวาวด้วยความไม่พอใจ แล้วก็ต้องพยายามข่มอารมณ์กังวล ปั้นหน้ายิ้มรับแขกเหรื่อที่เดินเข้ามาร่วมยินดี ส่วนตะวันฉายทำแค่มองตามแผ่นหลังนั้นไป

          “มีอะไรหรือเปล่ายัยฉาย หมอพายเขาปฏิเสธอะไรแก”

          “ไม่มีอะไรหรอก” ตะวันฉายฝืนยิ้ม ทั้งที่ฝ่ามือที่วางอยู่บนตักกำลังกำแน่นจนเล็บแทบฝังเข้าเนื้อ

          ด้านพริษฐ์เดินไปหยุดอยู่ที่ประตูด้านหลังโซนรับรอง เมื่อเห็นจนิตาก้าวออกมาพร้อมกระเป๋าสะพายก็ถลาเข้าไปหา

          “ไจ๋”    

          จนิตากลอกตาใส่ด้วยความระอา แล้วรีบเร่งฝีเท้าเดินมุ่งหน้าไปยังหน้าโรงแรมเพื่อรอรถแท็กซี่ ทว่าเดินไปได้ไม่กี่ก้าวข้อมือก็ถูกมือหนาคว้าหมับเข้าให้   

          “หยุดคุยกันก่อนครับไจ๋” พริษฐ์บอกเสียงเข้ม เขามีเรื่องต้องอธิบายให้ฟัง ไม่อย่างนั้นคงเข้าใจผิดไปแน่

          “ปล่อยมือเดี๋ยวนี้” หญิงสาวบิดข้อมือออก แต่พริษฐ์ไม่ยอมปล่อย สายตาจึงตวัดไปมองอย่างไม่พอใจ ก่อนปากอิ่มจะตั้งคำถามไป “หรือว่าจะจ้างไจ๋ให้ไปร้องเพลงในงานแต่งอีก คิวยังว่างอยู่ค่ะ แต่อาจจะขออัปค่าตัวนิดหน่อย”

          หากพริษฐ์ติดต่อมาจริงๆ เธอคงจะเรียกค่าจ้างที่มากกว่านี้ ถ้ามีครั้งหน้ารับรองว่าจะจัดเต็มจนสูงทะลุเพดาน

          “ยังไงติดต่อผ่านผู้จัดการไจ๋ได้เลยนะคะ”

          “ฟังผมก่อนครับ” พริษฐ์พยายามใจเย็นลง ปากเอ่ยร้องขอไปอีก “นะครับไจ๋ไจ๋”

          “ปล่อยค่ะ  คนของไจ๋มารับแล้ว” จนิตาเอียงคอมองไปยังชายหนุ่มที่ยืนอยู่ห่างออกไป ปากอิ่มส่งเสียงเรียกอย่างสนิทสนม “พี่เก้าคะ”    

          นพเก้ารีบเดินเข้ามาชาร์จทันที “ช่วยปล่อยมือไจ๋ด้วยนะครับ”       “สรุปคือมันจริงๆ” คุณหมอสูติฯ หน้าเข้มขึ้นจนน่ากลัว จนิตาไม่คิดฟังคำเตือนของตนเลยหรืออย่างไร

          หญิงสาวบิดปากใส่ กระชากมือออกจนหลุดพ้นพันธนาการ แล้วรีบขยับตัวไปยืนชิดกับนพเก้า ก่อนจะเริ่มแนะนำตัวให้คนที่รู้จักกันอยู่แล้วได้รู้จักกันมากขึ้นไปอีกในฐานะใหม่

          “พี่เก้าคะ ไจ๋ขอแนะนำให้รู้จักกับหมอพาย ว่าที่สามีใหม่ของคุณฉายค่ะ”

          นพเก้าไม่ได้มีท่าทีแปลกใจกับคำแนะนำตัวนั้น แค่แสยะยิ้มเย็นพลางเอ่ยร่วมอวยพรจากใจจริง “ยินดีด้วยครับ นรกรอคุณอยู่”

          พริษฐ์หน้าตึงขึ้น ดวงตาดุดันจ้องเขม็งไปยังแขนเรียวเล็กที่สอดเข้าไปคล้องแขนของนพเก้าอย่างสนิทสนม

          “เรากลับกันดีกว่าค่ะพี่เก้า ไจ๋เหนื่อยแล้ว”

          “ได้สิครับ”