Partager

บทที่ 8

last update Date de publication: 2026-07-29 19:50:00

บทที่ 8

          “เหอะ”

          จนิตากดยิ้มลึกและทำเสียงต่ำในลำคอ นึกถึงถ้อยคำที่พริษฐ์บอกไว้

          พริษฐ์เชิญเธอมางานจริงๆ ช่างเป็นคนที่รักษาคำพูดเสียจริง ก่อนดึงสายตาไปมองคนบนเวทีที่กำลังยิ้มอย่างมีความสุข ยิ้มให้กับชายที่รักเจ้าหล่อนท่วมหัว

          จนิตารีบยกมือขึ้นปรบมือเป็นคนแรก เรื่องน่ายินดีแบบนี้ทุกคนก็ต้องช่วยกันอวยพร นั่นทำให้ตะวันฉายเบนสายตาไปมองแล้วยิ้มพึงพอใจ จากนั้นพิธีกรบนเวทีก็รีบทำตามหน้าที่ของตัวเอง

          “พวกเราขอแสดงความยินดีด้วยนะครับ”

          “ค่ะ”

          ตะวันฉายยิ้มขอบคุณ แล้วหันไปจับมือของบิดาไว้แน่น สายตามองไปรอบๆ ล้วนแต่มีคนร่วมยินดีไปกับเธอ ก่อนจะหันไปมองพิธีกรพร้อมเอ่ยบอก

          “เพลงต่อไปฉายขอเป็นเพลงรักอวยพรให้พวกเราได้ไหมคะ”        “งานนี้คงต้องฝากไว้ที่น้องไจ๋ไจ๋แล้วครับ” พิธีกรผายมือไปยังด้านข้างเวทีอีกด้าน หวังว่านักร้องคนที่สองคงมีลิสต์เพลงรักหวานชื่นอยู่บ้าง

          “ยินดีค่ะ” จนิตาก้าวเท้าขึ้นไปเผชิญหน้าบนเวทีอย่างไม่หวั่นเกรง และจะไม่พลาดโอกาสทองที่จะมอบคำอวยพรให้ทั้งสอง “งั้น...ไจ๋ขอเป็นคนกล่าวคำอวยพรให้ทั้งคู่นะคะ”   

          ตะวันฉายยิ้มกว้างอย่างพึงพอใจ ท่ามกลางเสียงซุบซิบของแขกเหรื่อที่เริ่มจำได้ว่านักร้องสาวคนนี้ คืออดีตนางร้ายเบอร์หนึ่ง ส่วนพรรุจาที่นั่งอยู่ด้านล่างเบะปากใส่อดีตหลานสะใภ้ที่เธอชิงชัง ต่างจากว่าที่หลานสะใภ้คนใหม่ที่แอบปลื้มมายาวนาน

          “ขอให้รักกันไปจนวันตาย...อยู่กันไปจนแก่เฒ่านะคะ” จนิตาส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้ม คำอวยพรนั้นกลั่นออกมาจากใจจริง คู่ผีเน่าโลงผุคู่นี้ไม่ควรไปสร้างความเดือดร้อนให้ใครอีก ควรจะเน่าเหม็นและจมปลักอยู่ด้วยกันไปจนตราบลมหายใจสุดท้าย

          เมื่อได้รับคำอวยพรสมใจ ตะวันฉายก็ประคองบิดาลงไปด้านล่างตรงไปยังโต๊ะผู้บริหาร ก่อนจะปลีกตัวไปหาพริษฐ์แล้วทิ้งตัวลงนั่งเคียงข้าง ท่ามกลางเสียงเพลงรักหวานซึ้งที่จนิตากำลังขับกล่อม   “ยินดีด้วยนะครับหมอพาย”

          “ยินดีด้วยนะยัยฉาย”

          “ได้คู่กันเสียทีนะ”        

          กลุ่มเพื่อนของตะวันฉายปรี่เข้ามาล้อมหน้าล้อมหลังอวยพรเพื่อนรัก หวังว่ารักครั้งนี้จะไม่พังพินาศเหมือนครั้งก่อน ขณะที่พรรุจามองภาพนั้นด้วยความปลาบปลื้ม        

          “ป้าก็ขอให้หนูฉายกับตาพายมีความสุขมากๆ นะลูก ป้าตื่นเต้นจริงๆ ที่จะได้เรามาเป็นหลานสะใภ้เสียที”        

          “คุณป้าครับ...คุณฉาย” พริษฐ์แทรกขึ้น สายตาที่มองหญิงทั้งสองคนดูเคร่งเครียด คล้ายมีเรื่องคอขาดบาดตายต้องคุยกันเดี๋ยวนี้ ทว่าพรรุจาตวัดสายตาดุปรามหลานชายทันที      

          “เอาไว้ค่อยคุยกันตาพาย...ว่าแต่หนูฉายดูที่ทางไว้หรือยังลูก ว่าจะใช้ที่ตรงไหนเป็นเรือนหอ” พรรุจาหันไปลูบต้นแขนว่าที่หลานสะใภ้อย่างเอาใจ “ป้ารู้จักที่ทำเลทองอยู่หลายแปลง ถ้าหนูฉายสนใจ พรุ่งนี้ป้าจะพาไปดู”

          “งั้นพรุ่งนี้พวกเราไปดูกันเลยก็ได้ค่ะ” ตะวันฉายตอบเสียงหวาน พลางหันไปสบตาพริษฐ์ด้วยแววตาเปี่ยมสุข เธอเคยตาบอดเลือกคนผิดจนเกือบพังมาแล้ว ครั้งนี้จะไม่ยอมให้พลาดอีกเด็ดขาด “ฉายว่า...คุณพ่อคงดีใจสุดๆ เลยค่ะที่เห็นเราสองคนลงเอยกันแบบนี้”

          ชายหนุ่มมองไปยังวิโรจน์เล็กน้อย ก่อนเบนกลับไปมองร่างระหงบนเวทีด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลใจ  เมื่อเสียงเพลงจบลง พริษฐ์ก็กระเด้งตัวลุกจากเก้าอี้ราวกับติดสปริง

          “แกจะไปไหน” พรรุจาแหวเสียงต่ำ ส่งสายตาสั่งให้หลานนั่งลงที่เดิม        

          “พายคะ” ฝ่ายตะวันฉายรีบคล้องแขนพริษฐ์เอาไว้ พร้อมส่งสายตาไปร้องขอ

          “ผมยังยืนยันในคำปฏิเสธที่บอกคุณฉายไปเมื่อไม่กี่วันก่อนครับ” พริษฐ์ขยับแขนออกจากการเกาะกุม แล้วสองเท้าก็จ้ำอ้าวไปยังด้านหลังเวทีโดยไม่สนสายตาใคร       

          “ตาพาย” พรรุจาตาวาวด้วยความไม่พอใจ แล้วก็ต้องพยายามข่มอารมณ์กังวล ปั้นหน้ายิ้มรับแขกเหรื่อที่เดินเข้ามาร่วมยินดี ส่วนตะวันฉายทำแค่มองตามแผ่นหลังนั้นไป

          “มีอะไรหรือเปล่ายัยฉาย หมอพายเขาปฏิเสธอะไรแก”

          “ไม่มีอะไรหรอก” ตะวันฉายฝืนยิ้ม ทั้งที่ฝ่ามือที่วางอยู่บนตักกำลังกำแน่นจนเล็บแทบฝังเข้าเนื้อ

          ด้านพริษฐ์เดินไปหยุดอยู่ที่ประตูด้านหลังโซนรับรอง เมื่อเห็นจนิตาก้าวออกมาพร้อมกระเป๋าสะพายก็ถลาเข้าไปหา

          “ไจ๋”    

          จนิตากลอกตาใส่ด้วยความระอา แล้วรีบเร่งฝีเท้าเดินมุ่งหน้าไปยังหน้าโรงแรมเพื่อรอรถแท็กซี่ ทว่าเดินไปได้ไม่กี่ก้าวข้อมือก็ถูกมือหนาคว้าหมับเข้าให้   

          “หยุดคุยกันก่อนครับไจ๋” พริษฐ์บอกเสียงเข้ม เขามีเรื่องต้องอธิบายให้ฟัง ไม่อย่างนั้นคงเข้าใจผิดไปแน่

          “ปล่อยมือเดี๋ยวนี้” หญิงสาวบิดข้อมือออก แต่พริษฐ์ไม่ยอมปล่อย สายตาจึงตวัดไปมองอย่างไม่พอใจ ก่อนปากอิ่มจะตั้งคำถามไป “หรือว่าจะจ้างไจ๋ให้ไปร้องเพลงในงานแต่งอีก คิวยังว่างอยู่ค่ะ แต่อาจจะขออัปค่าตัวนิดหน่อย”

          หากพริษฐ์ติดต่อมาจริงๆ เธอคงจะเรียกค่าจ้างที่มากกว่านี้ ถ้ามีครั้งหน้ารับรองว่าจะจัดเต็มจนสูงทะลุเพดาน

          “ยังไงติดต่อผ่านผู้จัดการไจ๋ได้เลยนะคะ”

          “ฟังผมก่อนครับ” พริษฐ์พยายามใจเย็นลง ปากเอ่ยร้องขอไปอีก “นะครับไจ๋ไจ๋”

          “ปล่อยค่ะ  คนของไจ๋มารับแล้ว” จนิตาเอียงคอมองไปยังชายหนุ่มที่ยืนอยู่ห่างออกไป ปากอิ่มส่งเสียงเรียกอย่างสนิทสนม “พี่เก้าคะ”    

          นพเก้ารีบเดินเข้ามาชาร์จทันที “ช่วยปล่อยมือไจ๋ด้วยนะครับ”       “สรุปคือมันจริงๆ” คุณหมอสูติฯ หน้าเข้มขึ้นจนน่ากลัว จนิตาไม่คิดฟังคำเตือนของตนเลยหรืออย่างไร

          หญิงสาวบิดปากใส่ กระชากมือออกจนหลุดพ้นพันธนาการ แล้วรีบขยับตัวไปยืนชิดกับนพเก้า ก่อนจะเริ่มแนะนำตัวให้คนที่รู้จักกันอยู่แล้วได้รู้จักกันมากขึ้นไปอีกในฐานะใหม่

          “พี่เก้าคะ ไจ๋ขอแนะนำให้รู้จักกับหมอพาย ว่าที่สามีใหม่ของคุณฉายค่ะ”

          นพเก้าไม่ได้มีท่าทีแปลกใจกับคำแนะนำตัวนั้น แค่แสยะยิ้มเย็นพลางเอ่ยร่วมอวยพรจากใจจริง “ยินดีด้วยครับ นรกรอคุณอยู่”

          พริษฐ์หน้าตึงขึ้น ดวงตาดุดันจ้องเขม็งไปยังแขนเรียวเล็กที่สอดเข้าไปคล้องแขนของนพเก้าอย่างสนิทสนม

          “เรากลับกันดีกว่าค่ะพี่เก้า ไจ๋เหนื่อยแล้ว”

          “ได้สิครับ”

       

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • นางร้ายขอหย่าขาดจากคุณหมอเฮงซวย   บทที่ 15

    “ผมเป็นหมอ ผมดูแลไจ๋ได้” ชายหนุ่มเอ่ยบอกเสียงจริงจัง “และก็เป็นคนที่ทำให้มันเสียใจด้วย ฉะนั้นคุณไม่มีสิทธิ์มาเข้าใกล้เพื่อนฉันอีก คุณคงไม่อยากเห็นเพื่อนฉันเป็นอะไรไปหรอกนะ และถ้าห่วงมันจริงก็ควรถอยไปซะ ลุงวิชัยช่วยดูแลทีนะคะ” สิ้นประโยคยืดยาวศราก็รีบกระโดดขึ้นรถ แล้วขับไปจอดเทียบท่าหน้าตึกเก่าที่เธอซื้อมารีโนเวตจนเหมือนใหม่ ไม่นานร่างของจนิตาก็ถูกประคองขึ้นมาไว้บนเบาะด้านหลัง โดยมีกัญญาภาก้าวเท้ามาช่วยดูแล แล้วรถก็พุ่งทะยานไปยังโรงพยาบาลทันที ด้านพริษฐ์ไม่รอช้ารีบซอยเท้ากลับไปที่รถ แล้วสตาร์ตเครื่องขับตามไปติดๆ แม้จะรู้ตัวดีว่าวินาทีนี้เขาคงทำได้แค่คอยเฝ้ามองอยู่ห่างๆ เมื่อถึงโรงพยาบาล จนิตาก็ถูกนำตัวขึ้นเตียงและเข็นเข้าห้องฉุกเฉินอย่างเร็วไว ด้านศราและกัญญาภายืนกระสับกระส่ายอยู่หน้าประตู ไม่นานมณีกานต์ก็ซิ่งมอเตอร์ไซค์ตามมาสมทบด้วยสีหน้าตื่นตระหนก “พี่ไจ๋เป็นยังไงบ้างพี่ศรา” “หมอยังไม่ออกมาบอกเลย...” ศราพรูลมหายใจออกมาเพื่อระบายความเครียด มือยังสั่นไม่หาย เพราะปกติจนิตาเป็นคนแข็งแรงมาตลอด ครึ่งชั่วโมงต

  • นางร้ายขอหย่าขาดจากคุณหมอเฮงซวย   บทที่ 14 (03)

    “อย่าเอามือคุณมาจับลูกฉัน และถ้ายังไม่ปล่อย อย่าหาว่าฉันไม่เตือน” ฝ่ายคนที่กำลังไม่พอใจตีหน้าดุกระด้าง พร้อมทั้งปัดมือนั้นทิ้งอย่างไม่ไยดี “พี่ไจ๋เกิดอะไรขึ้นคะ” มณีกานต์ปราดเข้ามาหาด้วยความเป็นห่วง พร้อมกับเพื่อนร่วมงานอีกสองคนที่กึ่งวิ่งกึ่งเดินเข้ามาสมทบ เมื่อเห็นสถานการณ์ท่าไม่ดี “ปล่อย” จนิตาสะบัดมือแรงขึ้น แต่ก็ไม่พ้นการจับกุมเสียที “ปล่อยพี่ของฉันนะไอ้คนบ้ากาม” กัญญาภาถลาตัวเข้าไปดึงมือของจนิตาออกจากการจับกุมของชายแปลกหน้า หากจำไม่ผิด เธอเห็นอีกฝ่ายที่ร้านเบเกอรี พลันนึกกลัวขึ้นมา เพราะคิดว่าต้องเป็นพวกโรคจิตที่ชอบสะกดรอยตามแน่ๆ “ไม่ใช่นะครับ” พริษฐ์ส่ายหน้าเป็นพัลวัน “นังเก๋า จัดการมันเลย” มณีกานต์สั่งเสียงเฉียบ “ได้เลยค่ะ” สิ้นเสียง กัญญาภาก็ยกเท้าขึ้นทันที “โอ๊ย” พริษฐ์ร้องเสียงหลง เพราะไม่ทันได้ตั้งตัวก็ต้องเจอกับแรงถีบเข้าที่กลางลำตัวอย่างแรงและเต็มกำลัง จนเซถอยหลังล้มลงไปกองบนพื้น “ไอ้บ้าเอ๊ย ลวนลามได้แม้กระทั่งคนท้อง” กัญญาภาที่พอมีวิชาแม่ไม้มวยไทยติดตัวมายืนเท้าเอวตะโกนด่

  • นางร้ายขอหย่าขาดจากคุณหมอเฮงซวย   บทที่ 14 (02)

    “เชื่อพวกกูบ้าง พวกกูเป็นห่วง” สิบทิศยังร้องขอ “กูแค่ต้องไปงานแทนคุณแม่น่ะ” พริษฐ์รับรู้ดีถึงความห่วงใยของเพื่อน แต่ในครั้งนี้เขามีภารกิจอื่น “อ้อ” คุณหมอทั้งสองลากเสียงยาวแล้วทำหน้าเข้าใจ แต่ก็ไม่วายถามไปอีก “มึงต้องไปที่ไหนกันวะ” “นครปฐม อีกสองวันถึงไป แต่พรุ่งนี้กูมีเคสเลยมาเตรียมเสื้อผ้าไว้ก่อน” เพราะมารดาติดธุระสำคัญจึงเดินทางไปร่วมงานของเพื่อนเก่าไม่ได้ ท่านจึงไหว้วานให้ตนไปแทน สิบทิศและวาโยคลายกังวลไปได้นิดๆ แล้วพากันเดินลงไปที่ด้านล่างเพื่อนั่งคุยเป็นเพื่อนพริษฐ์ รวมถึงอยู่กินข้าวเย็นด้วยกันเพื่อช่วยบรรเทาความเหงาทางใจ พริษฐ์ใช้เวลาเดินทางราวชั่วโมงเศษก็มาถึงจังหวัดนครปฐม เพื่อร่วมงานของศักดิ์ดา ผู้ใหญ่ที่เขาให้ความเคารพรักเหมือนญาติแท้ๆ ซึ่งกำลังจัดงานอุปสมบทให้ลูกชายเพียงคนเดียว “ผมยินดีด้วยนะครับคุณลุง คุณป้า” พริษฐ์ก้าวเข้าไปในเรือนไทยไม้สองชั้นหลังใหญ่ พร้อมพนมมือไหว้ศักดิ์ดาและมาลัยพรด้วยความนอบน้อม “ขอบใจมากนะตาพายที่อุตส่าห์มา” ศักดิ์ดายิ้มรับ พลางมองหลานชายด้วยสา

  • นางร้ายขอหย่าขาดจากคุณหมอเฮงซวย   บทที่ 14

    “เอ่อ...” พนักงานสาวหน้าเคาน์เตอร์ชะงักอึกอัก พลางหันไปมองหน้าเพื่อนร่วมงานอย่างมีเลศนัย เพราะได้รับคำกำชับเรื่องนี้ไว้เป็นอย่างดี “ผมรู้ว่าคุณไจ๋อยู่ที่นี่ครับ ผมเช็กมาแล้ว” ธนกฤตก้าวเข้ามาสมทบด้วยท่าทีนิ่งขรึม แววตาเต็มไปด้วยความมั่นใจ “งั้นรอสักครู่นะคะ” พนักงานคนหนึ่งรีบปลีกตัวหายเข้าไปด้านหลัง ห้านาทีต่อมาก็กลับออกมาพร้อมกับชายหนุ่มคนหนึ่งที่มีโครงหน้าคล้ายเกวลินอย่างชัดเจน “มีธุระอะไรกันหรือเปล่าครับ” ชายคนนั้นถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “พวกผมมาหาคุณไจ๋ครับ” ธนกฤตเป็นฝ่ายเจรจา “ไจ๋ไม่ได้อยู่ที่นี่ครับ” เจ้าของรีสอร์ตอย่างวราวุธบอกด้วยน้ำเสียงหนักแน่น นัยน์ตาคมพิจารณาชายตรงหน้าตามคำบอกเล่าที่เคยได้รับฟังจากน้องสาว “แต่คนของผมมาเช็กแล้ว” ธนกฤตโต้กลับไปเสียงหนัก เขามีภาพยืนยันที่จนิตาอยู่ในรีสอร์ตแห่งนี้ด้วย “ไจ๋แค่เคยอยู่ที่นี่ครับ” วราวุธเน้นคำ จ้องตาฝ่ายตรงข้ามเพื่อยืนยันว่าเขาไม่ได้โป้ปด “แต่ไจ๋ไปแล้วตั้งแต่เมื่อเช้า” “คุณโกหก” พริษฐ์สั่นหน้าไม่เชื่อ แล้วกวาดสายตามองไปรอบๆ คิดว่าอ

  • นางร้ายขอหย่าขาดจากคุณหมอเฮงซวย   บทที 13 (04)

    “ถ้าสมมุติว่าจริง แล้วคุณไจ๋เธอรู้ได้ไงวะ” วาโยทำสีหน้าครุ่นคิด แล้วก็มีชื่อหนึ่งลอยเด่นขึ้นมา “หรือคุณฉายบอก ว่าแต่คุณไจ๋ขอหย่ามึงวันไหนนะ” “วันที่...” พริษฐ์จำวันนั้นได้ขึ้นใจ จะลืมได้อย่างไรกับความบ้าของตัวเอง วาโยทำหน้าครุ่นคิด พลางยกมือขึ้นมาจับที่ปลายคาง “ก็หลังจากที่มึงชวนกูไปผับได้สองวัน” พริษฐ์บอกไปอีก “ไอ้เหี้ย...” บางอย่างฉายวาบเข้ามาในหัวสมองของวาโย เขาหน้าตาตื่นพร้อมหันไปมองจ้องตากับพริษฐ์ “หรือว่าคุณไจ๋จะได้ยินที่พวกกูคุยกันวะ” พริษฐ์เลิกคิ้วขึ้น เพราะต้องการคำอธิบายโดยด่วนและอย่างละเอียด “ก็วันนั้นที่ผับก่อนที่มึงจะมา ไอ้สิบบอกกูเรื่องนี้...” วาโยคิดว่าจำรายละเอียดส่วนนี้ได้ไม่ผิด “แล้วเหมือนกูก็จะเห็นเพื่อนคุณไจ๋แว้บๆ แต่กูก็ไม่ได้ไปสนใจ” พริษฐ์เริ่มหน้าเครียด หากเป็นเช่นนั้นจริงๆ เขาก็คงได้คำตอบถึงสาเหตุการขอหย่าแล้ว “มึงลองเข้าไปส่องไอจีเพื่อนคุณไจ๋สิวะ” อย่างไรก็ต้องหาหลักฐานมาประกอบเพิ่ม “กูถูกบล็อกหมด” หมอสูติฯ ทำหน้าเศร้า “งั้นกูเอง” วาโยรีบหยิบสมาร์ตโฟนข

  • นางร้ายขอหย่าขาดจากคุณหมอเฮงซวย   บทที่ 13 (03)

    “ผมยอมทุกอย่าง” พริษฐ์กล่าวไปเสียงหนัก “ต่อให้ผมบอกให้คุกเข่า หรือกราบขอร้องผม?” นพเก้าปรายตาลงพื้นเพื่อสื่อสาร “ผมยอม” พริษฐ์ตอบแบบแทบไม่หยุดคิด ศักดิ์ศรีไม่ได้มีค่าไปกว่าภรรยา ฉะนั้นต่อให้ต้องก้มกราบเท้าก็พร้อมทำ สิ้นคำพูดลำตัวก็ทิ้งลงคุกเข่าบนพื้นทันทีเพื่อแสดงความจริงใจ “ไม่ต้อง...” ฝ่ายคนที่เพียงอยากวัดความจริงใจยกมือขึ้นห้าม “ผมไม่รู้ว่าไจ๋อยู่ไหน แต่ที่พอรู้คือคุณรักไจ๋” ถ้าไม่รัก ฝ่ายนั้นคงไม่ยอมเท่านี้ หากเป็นเขาก็คงต้องชั่งใจอยู่นาน “ผมรักไจ๋เสมอมา รักไจ๋คนเดียว ไม่เคยรักคนอื่น” พริษฐ์ยืนยัน มันเป็นความจริงที่ถูกต้องที่สุด ขณะที่อีกฝ่ายนั้นเลิกคิ้วขึ้นมองมาอย่างตั้งคำถาม “ผมไม่เคยรักคุณฉาย” “แต่เธอบอกว่าคุณรักเธอ ถึงขั้นยอมแต่งงานกับไจ๋เพื่อเธอ” นพเก้ามีข้อขัดแย้ง เมื่อเรื่องพวกนี้ออกมาจากปากของตะวันฉาย ด้วยสีหน้าสุดแสนจะมั่นใจ พริษฐ์ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง ก่อนค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นโดยมีวาโยช่วยประคอง พลันบอกข้อเท็จจริงไป “เพราะในตอนนั้นเธอจะฆ่าตัวตาย ผมเลยต้องรับปาก แต่ผมผิดเองที่คิดน้อยไปว่ายังไงผมก็

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status