บทที่ 7 (04)

“งานเลี้ยงบริษัทน่ะ” เกวลินเอ่ยบอก ในอดีตเธอเคยทำหน้าที่เป็นผู้จัดการส่วนตัวให้เพื่อนรัก และตอนนี้ก็กลับมาช่วยดูแลคิวงานให้ระหว่างที่จนิตากำลังรันวงการอีกครั้ง “เห็นว่าเป็นงานรวมเครือบริษัทใหญ่น่ะ ฉันเพิ่งได้รับการติดต่อมาเมื่อเย็นวาน รายละเอียดคร่าวๆ คือเป็นงานใหญ่พอตัวเลยนะ...แกจะรับไหม”

          “รับสิ” จนิตาตอบโดยไม่ต้องคิด งานคือเงิน และเงินคืออนาคตที่จะกลายเป็นค่านมผงให้เจ้าตัวเล็กในท้อง

          “แต่อีกสามวันนะนังไจ๋” เกวลินบอกถึงกำหนดวันที่ค่อนข้างเร่งด่วน

          “ฮะ?” หญิงสาวตกใจเล็กน้อยเพราะเวลากระชั้นชิดมาก แถมยังร้างสนามมานาน แม้ที่ผ่านมาจะฝึกร้องเพลงที่บ้านอยู่บ่อยๆ แต่การขึ้นเวทีจริงมันต่างกัน

          “เห็นว่าถูกนักร้องดังเท” เกวลินบอกเหตุผลที่ทางผู้จ้างบอกมา ช่วงนี้เป็นช่วงเทศกาล คิวของคนดังมากดังน้อยจึงพลอยแน่นไปหมด

          “อ้อ...” จนิตาลากเสียงยาว แต่ก็ไม่ได้ทำให้บั่นทอนจิตใจ เพราะทุกโอกาสมีค่าเสมอ

          “ว่าแต่แกเป็นไงบ้าง” เกวลินถามด้วยความห่วงใย อยากให้เพื่อนย้ายมาอยู่คอนโดมิเนียมด้วยกันจะได้ช่วยดูแล แต่จนิตาก็ดื้อแพ่งไม่ยอมท่าเดียว    

          “ก็ดี...” แม้ความเสียใจจะยังกรุ่นอยู่ในอก ทว่าก็สัมผัสได้ถึงความสุขที่ได้กลับมารักตัวเองอย่างเต็มที่ แล้วจากนั้นก็ได้ยินคำอวยพรที่ทำให้ต้องรีบพนมมือขึ้น

          “ขอให้เจอผัวใหม่ไวๆ” หวังว่าอีกไม่นานใจเพื่อนจะดีขึ้น คนอย่างจนิตาสมควรได้เจอกับคนดีๆ ที่รักเจ้าตัวสุดหัวใจ

          “สาธุ ขอให้สมพรปาก”

          “สวัสดีค่ะ ไจ๋ไจ๋มารายงานตัวแล้วค่ะ”

          จนิตาในชุดเดรสสีฟ้าอ่อนตามธีมงานเอ่ยทักทาย พร้อมก้าวเท้าเข้าไปหลังเวทีด้วยความมั่นใจ

          “เชิญนั่งรอก่อนนะคะ” หญิงวัยสี่สิบสามปียิ้มแล้วผายมือเชิญจนิตาให้นั่งรอรวมกลุ่มกับนักร้องคนอื่นๆ

          “ค่ะ”

          จนิตาส่งยิ้มให้เพื่อนร่วมอาชีพอีกสามคน พลันเป่าปากเพื่อระบายความตื่นเต้น งานนี้คือเวทีแรกที่จะได้กลับมาทำหน้าที่นักร้องอย่างเต็มตัว

          เมื่อก่อนแม้หญิงสาวจะดังมาจากงานแสดง แต่ก็ยังรักการร้องเพลงอยู่เสมอ บางครั้งก็ทำหน้าที่เป็นพิธีกรด้วย เพราะตอนเด็กๆ เธอกับมารดาต้องปากกัดตีนถีบพอควร

          จากนั้นนักร้องหนึ่งคนก็เดินขึ้นเวทีไปขับกล่อมบทเพลง เสียงของอีกฝ่ายหวานและดังกังวาน ส่วนเธอเป็นคิวที่สอง

          จนิตากำมือที่ชื้นเหงื่อแน่น ลำคอมีชะเง้อไปมองด้านหน้าเวทีบ้าง แขกในงานมีจำนวนมากอย่างที่เกวลินบอกไว้จริงๆ

          “เดี๋ยวท่านประธานกับลูกสาวขึ้นพูดเสร็จก็ถึงคิวน้องไจ๋แล้วค่ะ” ไม่นานคนรันคิวก็เดินตรงกลับมาหาหญิงสาว

          “ค่ะ งั้นไจ๋ออกไปสแตนด์บายข้างเวทีเลยก็ได้ค่ะ”

          หญิงสาวสูดอากาศเข้าปอดลึก แล้วขยับตัวลุกขึ้นเดินตามอีกฝ่ายไปข้างเวที สายตามองไปยังแขกเหรื่ออีกครั้ง ทว่าครั้งนี้สายตากลับมองไปเห็นคนหนึ่งเสียได้

          “นั่นมันเขานี่”

          จะเป็นใครไปได้ หากไม่ใช่พริษฐ์ที่ทำให้แววตาคู่สวยแข็งกระด้างขึ้น ไม่รู้ว่าโลกจะกลมไปไหม ขนาดมาทำงานยังต้องมาเจอกับเขาอีก โดยเห็นว่าเจ้าตัวมาพร้อมกับคนเป็นป้า

          ‘พรรุจา’ คนที่ไม่เคยคิดญาติดีกับเธอ แม้ว่าจะทำดีด้วยแค่ไหน เพราะอีกฝ่ายมองว่าเธอไม่คู่ควรกับหลานชาย โชคดีว่าที่ผ่านมามารดาของพริษฐ์อย่าง ‘พรอุษา’ เอ็นดูกันมาตลอด ฝ่ายนั้นจึงไม่กล้าทำอะไรมาก

          จนิตาเริ่มย่นคิ้วเมื่อได้เห็นใครอีกคนด้วย คิดว่ามันบังเอิญเกินไป สายตานิ่งมองยังตะวันฉายที่ยืนอยู่ข้างบิดาของเจ้าตัว

          “พี่คะ แล้วผู้ชายกับผู้หญิงคนนั้นเป็นใครในงานนี้หรือคะ” จนิตาสะกิดถามทีมงานข้างๆ

          “นั่นท่านวิโรจน์จ้ะ ท่านเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ นี่เป็นงานแรกเลยนะที่ท่านยอมมาร่วมงาน ส่วนนั่นคุณตะวันฉาย ลูกสาวของท่าน”

          หลังได้คำตอบ จนิตาก็คิดว่ามันคือความจงใจ ไม่รู้ว่าคนพวกนั้นต้องการจะทำอะไร แต่ก็พยายามนิ่งสยบทุกอย่าง

          เมื่อวิโรจน์กล่าวจบ เสียงปรบมือก็ดังเกรียวกราว ไมโครโฟนถูกส่งต่อให้ตะวันฉาย หญิงสาวเจ้าของงานยิ้มหน้าบาน สายตาจ้องตรงไปยังโต๊ะที่พริษฐ์นั่งอยู่ด้วย

          “ในงานวันนี้ ฉายมีข่าวดีจะประกาศให้ทุกท่านทราบด้วยค่ะ”        เสียงพูดคุยในห้องจัดเลี้ยงเงียบลง ทุกสายตาจับจ้องไปที่ตะวันฉาย ขณะจนิตาบิดปากใส่ อึดใจนั้นก็ได้ยินประโยคที่ทำให้ต้องหันขวับไปมองพริษฐ์

          “ฉายกับหมอพายกำลังจะแต่งงานกันภายในเดือนหน้าค่ะ”