บทที่ 9

บทที่ 9

          “มันเป็นเหี้ยอะไร”

          เมื่อนายตำรวจหนุ่มเดินมาถึงโต๊ะก็เอ่ยถาม สายตาจ้องมองพริษฐ์ที่เอาแต่กระดกน้ำสีอำพันเข้าปากราวกับเป็นน้ำเปล่า และได้ข่าวมาว่าเพื่อนรักดื่มหนักแบบนี้ติดต่อกันมาสามวันแล้ว

          “ถามมันเองเลย” วาโยมองสภาพของคุณหมอสูติฯ แล้วนึกสมเพช ตั้งแต่ที่ถูกจนิตาแจ้งความก็เอาแต่จมอยู่กับแก้วเหล้า

          “สรุปมึงเป็นอะไรไอ้พาย” ธนกฤตแย่งแก้วเหล้าออกจากมือพริษฐ์ สภาพเพื่อนตอนนี้ดูเหมือนคนอกหักปางตาย ทั้งที่มีข่าวลือหนาหูว่ามันกำลังจะแต่งงานใหม่

          “เอาแก้วกูคืนมาไอ้ธาม” พริษฐ์เอื้อมมือจะคว้าคืน แต่อีกฝ่ายเบี่ยงตัวหลบ

          “ตอบกูมาก่อน แล้วกูจะคืนให้”   

          พริษฐ์ใช้ลิ้นดุนกระพุ้งแก้ม นัยน์ตาแดงก่ำสั่นไหวด้วยความตัดพ้อและเจ็บช้ำ ก่อนแค่นยิ้มสมเพชตัวเอง จนิตาใจร้ายกับตนเหมือนคนเกลียดชังกันมาสิบชาติ     

          “ตอบเร็วสิมึง” ธนกฤตเร่งเร้า    

          “กูเรียกเอาแก้วใหม่ก็ได้” พริษฐ์ตัดบทด้วยความหงุดหงิด มือกวักเรียกบริกรให้นำแก้วใบใหม่มาให้ทันที        

          ธนกฤตมองเพื่อนอย่างใช้ความคิด พริษฐ์เป็นคนพูดน้อยก็จริง แต่ไม่เคยมีท่าทีบ่ายเบี่ยงเช่นนี้ แล้วเห็นเจ้าตัวหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมากดดูอะไรสักอย่างพร้อมด้วยรอยยิ้มหยันๆ จึงชะโงกหน้าไปดูบ้าง

          ‘ผมจัดการเรื่องที่ดินที่เขาใหญ่ให้เรียบร้อยแล้วนะครับ’

          พริษฐ์จ้องข้อความจากนายหน้าขายที่ดินด้วยสายตาว่างเปล่า นึกอยากจะพิมพ์ขอยกเลิกให้รู้แล้วรู้รอด เพราะตอนนี้ที่ดินผืนนั้นไม่มีประโยชน์สำหรับเขาอีกต่อไปแล้ว

          “มึงซื้อที่ที่เขาใหญ่เหรอวะ” ธนกฤตเลิกคิ้วมอง “ที่ตรงนั้นแพงหูฉี่เลยนะนั่น”

          “ถึงว่า...ช่วงสี่ห้าเดือนมานี้มึงดูโหมรับเคสเยอะกว่าปกติมาก” วาโยเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวได้

          “เออ” พริษฐ์กระแทกเสียงตอบ มือยกแก้วเหล้ากระดกเข้าปาก

          “ทำไมถึงอยากได้วะ” วาโยไม่เห็นเพื่อนเคยพูดถึงว่าอยากได้ที่ดินที่ไหนมาก่อนเลย

          “ไม่ใช่กูที่อยากได้” พริษฐ์คว่ำหน้าจอสมาร์ตโฟนลง แผ่นหลังกระแทกกับพนักพิงอย่างหงุดหงิดและเจ็บจี๊ดที่ใจ

          “แล้วใครอยากได้” ครั้งนี้เพื่อนทั้งสองถามขึ้นพร้อมกัน

          “ก็ใครที่กูพาไปเขาใหญ่บ่อยๆ ล่ะ” พริษฐ์หันไปมองเพื่อนทั้งสอง คิดว่าพวกมันก็คงรู้ได้ว่าเป็นผู้ใด

          “คุณไจ๋” วาโยกับธนกฤตโพล่งออกมาพร้อมกัน พริษฐ์มักจะเคลียร์คิวงานเพื่อพาจนิตาไปพักผ่อนที่เขาใหญ่ปีละหลายครั้ง แล้วถามไปด้วยความรู้สึกอธิบายไม่ถูก “มึงทำเพื่อคุณไจ๋ขนาดนี้เลยเหรอ”

          “กูก็ควรดูแลเขาให้ดีปะวะ นั่นคนที่กูแต่งงานด้วยเลยนะ” พริษฐ์เค้นเสียงบอก พลางกลอกตาใส่เพื่อน เขาไม่เข้าใจว่าทำไมทุกคนถึงต้องทำเหมือนตนเป็นคนใจจืดใจดำขนาดนั้น

          “แล้วมึงแต่งงานกับเขาเพราะอะไร” แม้จะรู้คำตอบอยู่แล้ว แต่ก็อยากรู้ว่าไอ้เพื่อนตัวดีจะตอบเช่นใด จะยอมคายความจริงที่มันซ่อนไว้ออกมาไหม

          ฝ่ายธนกฤตเลิกคิ้วมอง รู้ว่าพริษฐ์หย่าขาดจากอดีตภรรยาแล้ว แต่ยังไม่ทราบสาเหตุ และดูเหมือนตอนนี้จะมีอีกเรื่องให้ต้องสงสัยเพิ่ม

          วาโยยังไม่ได้บอกเรื่องนี้กับธนกฤต เพราะมันเป็นเรื่องที่ไม่น่าพูดถึง ในครั้งนั้นหากสิบทิศไม่อึดอัดใจก็คงไม่ระบายออกมา แล้วมองพริษฐ์อย่างเร่งเร้าเอาคำตอบ แต่เจ้าตัวกลับกระเด้งตัวขึ้นแล้วมองไปทางหนึ่ง

          “ไจ๋”

          ทุกคนหันไปมองตามสายตาพริษฐ์ แล้วเห็นจนิตาปรากฏตัวในชุดเดรสรัดรูปสีเข้มที่เน้นหุ่นสะโอดสะองเย้ายวนใจ เธอไม่ได้มาคนเดียว แต่มาพร้อมกลุ่มเพื่อนสนิทอย่างเกวลิน ศรา และชายหนุ่มแปลกหน้าอีกหนึ่งคนที่เดินขนาบข้างไม่ห่าง

          “คนที่มากับคุณไจ๋นั่นใคร หล่อว่ะ” วาโยไม่คุ้นหน้าอีกฝ่ายเลย แล้วหรี่ตามองคนที่กำลังมองฝ่ายนั้นไม่วางตา

          ทางด้านจนิตาทรุดตัวลงนั่งบนโซฟานุ่มในโซนวีไอพี โดยมีเกวลินและศรานั่งถัดไป ส่วนชายหนุ่มที่มาด้วยนั่งลงเคียงข้างเธอทางด้านซ้าย

          “นังไจ๋”

          “ว่า”    

          “นั่นผัวเก่าแก” ทุกคนต่างหันขวับไปมองยังโต๊ะที่อยู่ห่างไปไม่มาก แล้วพากันทำหน้าสะอิดสะเอียน รู้สึกเหมือนคลื่นไส้แทนจนิตาขึ้นมา

          “เลิกกันแล้วก็ขยันเจอกันเกิน” ศราอดบ่นไม่ได้ ตอนที่เพื่อนยังตาบอดอยู่ กว่าจะหาเวลากลับไปเจอกันได้นั้นแสนยากเย็น  เลิกปุ๊บเวรกรรมดันลิขิตให้เจอกันไม่ว่างเว้น

          “ไม่ต้องไปสนใจ” จนิตาเอ่ยเสียงเรียบ เบนสายตาออกจากพริษฐ์ราวกับเขาเป็นอากาศธาตุ หญิงสาวหันไปสั่งน้ำส้มกับพนักงาน ตอนนี้มีเจ้าตัวเล็กอยู่ในครรภ์ก็ไม่ควรดื่มแอลกอฮอล์

          ในขณะที่เพื่อนคนอื่นๆ สั่งเครื่องดื่มแอลกอฮอล์เบาๆ มาจิบเรียกความสดชื่น ไม่นานเครื่องดื่มและของกินเล่นก็ถูกนำมาวางตรงหน้า 

          “ชนแก้วกันหน่อยพวกเรา” จนิตาชูแก้วน้ำส้มขึ้นสูง        

          “จัดไป” เกวลินยกแก้วขึ้นตาม ทว่ากลับมีคนหนึ่งที่ไม่ได้มองแค่แก้ว แต่จ้องมองจนิตาด้วยสายตาหวานหยาดเยิ้ม หนำซ้ำยังขยับกายเข้าไปชิดจนแทบไม่เหลือช่องว่าง  

          “วินอยากชนแก้วกับไจ๋ แค่สองคนได้ไหมครับ” เจ้าของประโยคทุ้มต่ำคือ ‘เมธาวิน’ ชายหนุ่มใบหน้าหล่อเข้มราวกับหลุดออกมาจากนิตยสารแฟชั่น        

          “ได้สิ” จนิตาไม่ปฏิเสธ แต่ก็อดจะเอียงคอมองไม่ได้

          เมธาวินชวนจนิตาคุยไม่หยุด มือหนายื่นไปแตะสัมผัสที่กลีบปากนุ่มเบาๆ เพื่อเช็ดเศษขนมที่เปื้อนอยู่ หญิงสาวชะงักไปเล็กน้อยเพราะตั้งตัวไม่ทัน เกวลินกับศราเองก็ไม่ต่างกัน มองตากันเลิ่กลั่ก     หนำซ้ำเมธาวินยังหยิบขนมไปป้อนถึงปากของว่าที่คุณแม่อีกด้วย ในจังหวะนั้นเองฝั่งทางโต๊ะของสามหนุ่มก็มีเสียงแว่วดังขึ้น 

          “เฮ้ยไอ้พาย มึงจะไปไหน” วาโยรีบคว้าข้อมือพริษฐ์ที่จู่ๆ ก็กระเด้งตัวลุกขึ้น พลางกระซิบเตือนสติ “เดี๋ยวก็โดนอีกข้อหาหรอกมึง”             

          “อีกข้อหา” ธนกฤตเลิกคิ้วสูง รู้สึกว่าตัวเองพลาดเรื่องสำคัญไปอย่างแรง จึงส่งสายตาคะยั้นคะยอให้วาโยคายความลับออกมา “มึงเล่าเลยไอ้โย”

          “มันไปหาคุณไจ๋ที่บ้าน เธอก็เลยแจ้งความข้อหาบุกรุก” วาโยพยายามกระตุกแขนให้เพื่อนยอมนั่งลง          

          “เชี่ย” นายตำรวจหนุ่มร้องเสียงหลง หันมองทางจนิตาด้วยความทึ่ง เมื่อก่อนเจ้าตัวรักเพื่อนเขาแทบตาย เหตุใดตอนนี้ถึงเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือได้ ก่อนดวงตาจะเบิกกว้าง เพราะเห็นภาพหนึ่ง

          “เฮ้ย นั่นมันจะจูบคุณไจ๋หรือเปล่าวะ” ภาพที่ผู้ชายใบหน้าหล่อเหลากำลังโน้มใบหน้าไปแนบชิดกับดวงหน้าหวานจนปลายจมูกแทบชนกัน