ตอนที่ 2

ตอนที่ 2

“ชาล็อต ผมบอกให้พอ” อัครวินท์เดินอ้อมโต๊ะมายืนเคียงข้างพริมพิชา การกระทำที่แสดงออกชัดเจนว่าเขาเลือกปกป้องใครทำเอาชาลิสาต้องกำมือแน่นซ่อนความเจ็บปวด

“คุณกำลังเอาอารมณ์ส่วนตัวมาทำลายงานของผม”

“สำหรับคุณ ความรู้สึกของฉันคงงี่เง่าไร้สาระมาตลอดสินะคะ”

หัวคิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน ชาลิสารู้ตัวดีว่ากำลังสวมบทบาทนางร้ายขี้หึงที่ไร้เหตุผล แต่ความหวาดกลัวที่ฝังรากลึกกัดกินสติเธอไปหมดแล้ว เธอรู้ดีว่าการแต่งงานครั้งนี้เกิดขึ้นเพราะอะไร ไม่มีความรัก ไม่มีการคุกเข่าขอแต่งงาน ไม่มีความเต็มใจจากฝ่ายชาย มีเพียงผลประโยชน์ทางธุรกิจของสองตระกูล และเธอคือคนเดียวที่เปี่ยมสุขในวันวิวาห์

“พริมกลับก่อนดีกว่าค่ะ รายละเอียดที่เหลือเดี๋ยวพริมให้ทีมงานส่งอีเมลมาแล้วกันนะคะ” เสียงนุ่มนวลของพริมพิชาดึงสติชาลิสากลับมา หญิงสาวร่างบางหยิบกระเป๋าขึ้นมาถือ

“ไม่จำเป็นต้องรีบ” อัครวินท์หันไปมองแล้วเอ่ยรั้งไว้

“ไม่เป็นไรค่ะวินท์ พริมไม่อยากเป็นต้นเหตุให้ชาล็อตไม่สบายใจ”

ถ้อยคำแสนดีที่ฟังดูประหนึ่งนางเอกผู้เสียสละ สำหรับชาลิสามันคือการประณามกลาย ๆ ว่าเธอคือตัวปัญหา

“ฉันไม่สบายใจเพราะคุณ หรือเพราะสามีฉันไม่รู้จักวางตัวกันแน่คะ” หญิงสาวแค่นเสียงในลำคอถามกลับ

“ชาล็อต!” อัครวินท์ตวาดลั่น

นัยน์ตาของชาลิสาสั่นระริก เธอเห็นความตื่นตระหนกบนใบหน้าพริมพิชา เห็นเปลวเพลิงแห่งความโกรธในดวงตาสามี และเมื่อปรายตามองเงาสะท้อนในกระจกบานใหญ่ เธอก็เห็นตัวเอง ผู้หญิงสวยสง่า เพียบพร้อมทุกอย่างในสายตาคนทั้งประเทศ แต่กลับต้องมายืนแย่งชิงความสนใจจากผู้ชายคนหนึ่งราวกับคนสิ้นไร้ไม้ตอก ความอัปยศแล่นริ้วขึ้นมาจุกอก แต่เธอเลือกที่จะกลืนมันลงไป

“ทำไมคะ กลัวฉันพูดแทงใจดำเพื่อนรักหรือไง”

“คุณกำลังทำตัวต่ำทรามกับแขกของผม”

คำว่าแขกของผมกรีดลึกลงไปในแผลเดิม

“รับทราบค่ะ” ชาลิสาพยักหน้าช้า ๆ

“อย่าทะเลาะกันเพราะพริมเลยนะคะ เป็นความผิดพริมเองที่ไม่ได้บอกคุณชาล็อตก่อน”

“เก็บคำขอโทษของคุณไว้เถอะค่ะ เพราะคนที่ควรจะรู้ขอบเขตมากที่สุดไม่ใช่คุณ แต่เป็นผู้ชายที่มีเมียแล้วต่างหาก”

สันกรามของอัครวินท์ขบแน่น พริมพิชามองสลับระหว่างคนทั้งคู่ด้วยความอึดอัด ก่อนจะรวบแฟ้มเอกสารมากอดไว้

“พริมขอตัวนะคะ” เธอหมุนตัวเดินไปที่ประตู อัครวินท์ก้าวตามไปส่ง เพียงการกระทำเล็กน้อยก็ทำเอาคนมองปวดหนึบไปทั้งใจ ชาลิสายืนนิ่งเป็นรูปปั้น ทอดสายตามองสามีเปิดประตูให้ผู้หญิงคนอื่น พริมพิชาหันมามองเธอเป็นครั้งสุดท้าย

“แล้วพบกันใหม่นะคะ”

“หวังว่าจะไม่เร็วเกินไปนะคะ” ชาลิสาสวนทันควัน อีกฝ่ายเพียงยิ้มรับจาง ๆ ก่อนจะก้าวพ้นประตูไป

อัครวินท์กระแทกปิดประตู เสียงล็อกดังคลิกเบา ๆ ทว่าสะท้อนก้องในความเงียบของห้องทำงาน ชาลิสาก้มมองปลายเล็บเคลือบสีแดงสด แสร้งไม่สนใจสายตาดุดันที่จ้องมองมา เสียงฝีเท้าหนักก้าวเข้ามาประชิดตัว

“พอใจคุณหรือยัง”

“เรื่องอะไรคะ” เธอเงยหน้าขึ้นสบตา

“ที่แผลงฤทธิ์จนพริมต้องกลับไป ทั้งที่งานยังไม่เสร็จ” เขาหยุดยืนตรงหน้า ใบหน้าหล่อเหลาเย็นชาไร้เยื่อใย ไม่เหลือความอ่อนโยนเหมือนตอนอยู่กับพริมพิชาแม้แต่นิดเดียว ชาลิสารู้สึกเจ็บร้าวไปทั้งอกจนอยากจะหัวเราะ

“ถ้ายังคุยไม่เสร็จก็นัดใหม่สิคะ หรือถ้าอาลัยอาวรณ์กันนัก จะนัดไปดินเนอร์ต่อเลยก็ได้ ฉันไฟเขียว” เธอยักไหล่ตอบ

“อย่ามาประชดผมชาล็อต”

“ฉันพูดจริงค่ะ สวยดีนะคะ” เธอตอบรับและเอ่ยชมเมื่อเดินเลี่ยงไปที่โต๊ะทำงานเพื่อหยิบกล่องกำมะหยี่ขึ้นมาเปิดดู สร้อยคอเพชรน้ำงามทอประกายล้อแสงไฟ ดีไซน์เรียบหรูดูอ่อนหวานสะท้อนตัวตนของเจ้าของแบรนด์

“วางลงซะ” อัครวินท์สาวเท้าตามมาหยุดหลังโต๊ะแล้วออกคำสั่ง

“ทำไมคะ กลัวของเพื่อนรักจะมีรอยตำหนิหรือไง” เธอก้มมองสร้อยเพชรแล้วหัวเราะในลำคอ

“ผมบอกให้วาง” น้ำเสียงเฉียบขาดบังคับให้เธอต้องยอมปิดกล่องลงช้า ๆ ความน้อยใจตีตื้นขึ้นมาจุกที่ลำคอ แค่สร้อยเส้นเดียวเขายังหวงแหนกลัวบุบสลาย แต่กับหัวใจของเธอ เขากลับเหยียบย่ำมันซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“เมื่อเช้าฉันไลน์ไป ทำไมไม่ตอบคะ” ชาลิสาดึงเก้าอี้ตัวที่พริมพิชาเพิ่งลุกไป ทิ้งตัวลงนั่งด้วยท่วงท่าเกียจคร้านก่อนเอ่ยถาม

“ผมติดประชุม”

“แล้วตอนเที่ยงล่ะ”

“ทำงาน”

“บ่ายโมงก็ด้วย”

“ชาล็อต” อัครวินท์เรียกชื่อเธอพลางหยิบแฟ้มเอกสารขึ้นมาเปิด

“คืนนี้จะกลับบ้านไหม” แม้จะรู้ทันทีว่าเขารำคาญจากน้ำเสียงที่เจือความหงุดหงิด แต่เธอก็ยังดื้อดึงถามต่อ

“ยังไม่แน่ใจ”

“ฉันสั่งให้แม่บ้านทำของโปรดคุณไว้”

“ไม่ต้องรอ”

สองคำสั้น ๆ ดับประกายความหวังในดวงตา เป็นอีกครั้งที่บทสนทนาจบลงแบบนี้ยังไม่แน่ใจหรือไม่ต้องรอคือคำตอบที่เขาหยิบยื่นให้ ทั้งที่เธอก็ยังดื้อด้านนั่งรอเขาทุกคืน บางวันถึงตีหนึ่ง บางวันล่วงเลยไปจนเกือบเช้า

“ฉันยังไม่ได้บอกสักคำว่าจะรอ” ชาลิสาขบเม้มริมฝีปากล่างแล้วฝืนยิ้ม

“ก็ดี” เขาตอบปัดโดยไม่ปรายตามอง เพียงคำเดียวก็ตอกย้ำความโง่เขลา ผู้หญิงที่อดทนนั่งเฝ้าโต๊ะอาหารจนเทียนเล่มสุดท้ายมอดดับเมื่อคืน กลับต้องมานั่งปั้นน้ำเป็นตัวว่าไม่ได้ใส่ใจ ชาลิสาเบือนหน้าหนีออกไปทางผนังกระจก ท้องฟ้าเหนือกรุงเทพฯ วันนี้ขมุกขมัว กลุ่มเมฆสีเทาบดบังแสงอาทิตย์จนเหลือเพียงความหม่นหมอง คล้ายกับชีวิตคู่ของเธอเหลือเกิน

“วินท์” เธอเรียกชื่อเขาแผ่วเบา

“มีอะไรอีก”

“คุณเคยคิดถึงฉันบ้างไหม”

“คุณถ่อมาถึงที่นี่เพื่อถามเรื่องไร้สาระพวกนี้เหรอ” มือหนาที่กำลังพลิกกระดาษชะงัก ทว่าเพียงเสี้ยววินาทีก็ขยับต่อพร้อมคำถาม

“มันตอบยากนักหรือคะ” ชาลิสาหันกลับมาจ้องหน้าเขา

“ผมมีงานต้องทำ” เขากระแทกแฟ้มลงบนโต๊ะและพ่นลมหายใจราวกับคนหมดความอดทน คำตอบที่ไร้ซึ่งคำตอบ กลับอธิบายทุกอย่างได้กระจ่างแจ้ง

“เข้าใจแล้วค่ะ” ชาลิสาพยักหน้ารับช้า ๆ เธอหยัดกายลุกขึ้น คว้ากระเป๋ามาคล้องแขน ตั้งใจแน่วแน่ว่าจะหันหลังเดินจากไปโดยไม่อ้อนวอนอะไรอีก อย่างน้อยก็เพื่อรักษาเศษเสี้ยวศักดิ์ศรีที่ยังเหลือ แต่แล้วน้ำเสียงเย็นชาของเขาก็ดังไล่หลังมา

“แล้วจากนี้ไป เลิกยุ่งวุ่นวายกับพริมเสียที”

“คุณว่ายังไงนะคะ” เธอชะงักกึก หันกลับมามองหน้าเขา หัวใจที่ร้าวรานอยู่แล้วราวกับถูกกระทืบซ้ำจนแหลกเหลว

“ผมบอกว่าอย่าไปหาเรื่องพริมอีก เขาเพิ่งผ่านเรื่องแย่ ๆ มาและกำลังจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ ผมไม่อยากให้คุณไปสร้างความลำบากใจให้เขา” ชาลิสาจ้องมองชายเบื้องหน้านิ่งงัน ความรู้สึกบางอย่างในอกพังทลายลง เขารับรู้ว่าพริมพิชาเพิ่งหย่าร้าง รู้ว่าหล่อนต้องการการเริ่มต้นใหม่ รู้ว่าต้องคอยปกป้องความรู้สึกของเพื่อนรัก แล้วเมียอย่างเธอล่ะ เขาเคยเหลียวแลบ้างไหมว่าตลอดสามปีที่ผ่านมา เธอต้องลืมตาตื่นมาเผชิญหน้ากับความว่างเปล่าด้วยความรู้สึกเช่นไร

“ถ้าฉันบอกว่าไม่ล่ะ” น้ำเสียงของชาลิสาแผ่วหวิว ไร้แววท้าทายอย่างเคย ทว่าอัครวินท์ไม่ทันสังเกต

“อย่ามาทดสอบความอดทนของผม”