บทที่ 4

บทที่ 4 

มารยาบทที่หนึ่ง...ตัวอ่อนเหมือนไม่มีกระดูก

อี้หยางเฉิงเห็นเหตุการณ์ตั้งแต่แรก เขาดึงบังเหียนบังคับม้าของตัวเองให้เข้าไปรับตัวหญิงสาวที่ร่วงลงมาจากระเบียง มือแกร่งช้อนร่างอรชรของหญิงสาวเอาไว้แนบอก 

“เจ้าปลอดภัยแล้ว” ชายหนุ่มเอ่ยบอกกับหญิงสาวที่ทิ้งตัวหลับตานิ่งอยู่ในอ้อมกอดของเขา แต่เว่ยเว่ยกลับไม่ได้รีบเปิดตา หญิงสาวยึดแขนของอีกฝ่ายเอาไว้แน่น ฟังแค่เสียงก็รู้สึกได้แล้วว่าอีกฝ่ายจะต้องหน้าตาดีมากแน่ ๆ 

“แน่นะ” เว่ยเว่ยถามทั้ง ๆ ที่ยังคงหลับตาแน่นและหายใจแรงเพราะความหวาดกลัวจากการตกและความตื่นเต้นที่ได้อยู่ในอ้อมกอดของคนที่นางหมายมั่น หัวใจเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกจากอก ทั้ง ๆ เป็นนางเองที่เป็นคนที่ทำให้เกิดสถานการณ์นี้ขึ้น 

มุมปากของอี้หยางเฉิงกระตุกยิ้ม “แน่ หากอยากมั่นใจก็ลืมตาขึ้นดูเสีย คนทั้งเมืองมองเจ้าหมดแล้ว” เว่ยเว่ยได้ฟังก็เร่งลืมตาขึ้นมา 

ใบหน้าของอีกฝ่ายที่อยู่ห่างเพียงไม่กี่คืบ ต่อให้มีหมวกเหล็กใส่อยู่ที่หัวของเขานางก็เห็นใบหน้าที่หล่อเหลาได้ชัดเจน 

“ขอบคุณเจ้าค่ะ หากไม่ได้ท่านข้าคง...”

“ไม่เป็นไร ไม่ใช่เรื่องใหญ่ เจ้าเป็นอะไรหรือไม่ ข้าจะให้คนไปส่งที่จวน ข้าจะต้องไปเข้าเฝ้า” เว่ยเว่ยรีบเด้งตัวขี้นจากอ้อมกอดของอีกฝ่ายพลางปัดเสื้อผ้าให้เข้าที่และก็ไม่ลืมแอบแนบผ้าเช็ดหน้าที่ปักชื่อของตนเอาไว้กับชุดเกราะของชายหนุ่มด้วย เพราะสิ่งนี้จะนำพาให้นางได้มาเจอกับเขาอีกครั้ง 

“คุณหนู...คุณหนูเป็นอะไรหรือไม่เจ้าคะ” เว่ยเว่ยที่ได้ยินเสียงชิงเอ๋อร์เข้ามาใกล้ก็ขยับตัวออกจากชายหนุ่มอีกครั้ง แต่ขาก็ทรุดลงไปที่พื้นอีกครั้งเหมือนกับคนไม่มีเรี่ยวแรง จนแม่ทัพหนุ่มต้องประคองเอาไว้ แต่กลับไม่รู้เลยว่าทุกอย่างนั้นเป็นเพียงการเสแสร้งของคนตรงหน้า

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้าไหว ขอบคุณท่านแม่ทัพอี้อีกครั้งนะเจ้าคะ หากครั้งหน้าได้เจอกันข้าจะตอบแทนท่านแม่ทัพเป็นอย่างดี หรือไม่เช่นนั้นท่านส่งคนมาที่จวนเจียงก็ได้ ท่านพ่อคงจะมีสิ่งของมีค่าตอบแทนท่านแม่ทัพที่ช่วยข้าเป็นแน่”   

แม้คำพูดเหล่านั้นจะดูแปลกประหลาดไปนิด แต่กลับไม่ได้ทำให้คนฟังรำคาญใจสักเท่าไร

“ข้าต้องไปแล้ว” ชายหนุ่มเอ่ยและขึ้นหลังม้าขี่ออกไป เว่ยเว่ยมองเขาจนลับสายตา คนแถวนั้นยังคงสงสัยว่าหญิงสาวเป็นอะไรหรือไม่ แต่เมื่อคนเริ่มจางและนางลุกขึ้นมาเดินได้เป็นปกติคนก็หมดความสนใจกับเรื่องตรงหน้า 

“คุณหนูทำให้ข้าจะเป็นบ้า หากคุณหนูเป็นอะไรไปนายท่านจะต้องฆ่าข้าแน่ ๆ” 

“ท่านพ่อไม่ทำอะไรเจ้าหรอกน่า แล้วข้าก็ไม่เป็นอะไรด้วย” 

“เว่ยเอ๋อร์ เว่ยเอ๋อร์ มีคนมาบอกแม่ว่าเจ้าได้รับบาดเจ็บในตลาดวันนี้ แม่ให้คนไปเรียกหมอมาแล้ว เจ้าให้เขาตรวจดูเสียหน่อยดีหรือไม่” 

เว่ยเว่ยที่เพิ่งเดินเข้าจวนมาก็ถูกมารดาลากไปยังเรือนพักและให้หมอตรวจ ได้แต่อ้าปากและ ปิดปากอยู่อย่างนั้นหลายต่อหลายครั้ง นางพยายามจะอธิบายถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น แต่ดูเหมือนความเป็นห่วงของมารดาจะทำให้หญิงสาวแทบจะไม่ได้พูดอะไร 

สุดท้ายก็เป็นชิงเอ๋อร์ที่เล่าทุกอย่างออกมา นางเล่าไปก็ร้องไห้ไป แต่ก็ชื่นชมแม่ทัพอี้ที่ช่วยเหลือคุณหนูของนางไปด้วย

“เป็นเช่นนี้นี่เอง เจ้าต้องเอาของไปขอบคุณแม่ทัพอี้นะลูก แต่จะไปจวนชายหนุ่มที่ยังไม่มีคู่หมายและตัวเจ้าก็ยังไม่มีคู่หมายดูจะไม่เหมาะ”

“เหมาะสิเจ้าคะ” เว่ยเว่ยเถียงออกไปแต่ก็ได้รับสายตาดุ ๆ จากมารดา 

“เดี๋ยวแม่ปรึกษากับพ่อของเจ้าก่อนแล้วค่อยมาบอกเจ้าก็แล้วกัน ตอนนี้เจ้าต้องพักผ่อนให้มาก แม้ไม่ได้บาดเจ็บอะไรแต่ก็ได้รับการกระทบกระเทือน” สุดท้ายเว่ยเว่ยก็ยอมทำตามคำของแม่นางเพราะดูเหมือนอีกฝ่ายจะช่วยจัดการอะไรให้ง่ายขึ้น

แต่ยังไม่ทันที่มารดาของนางจะลุกขึ้น บิดาก็หน้าตาตื่นเข้ามา

“เว่ยเอ๋อร์มีคนบอกว่าเจ้าตกลงมาจากระเบียงเป็นอย่างไรบ้าง” เว่ยเว่ยแทบจะหลุดหัวเราะ พ่อแม่บ้านนี้ดูเหมือนจะรักบุตรสาวมากเลยทีเดียว

“โชคดีได้ท่านแม่ทัพอี้ช่วยเอาไว้เจ้าค่ะ ข้าเลยไม่เป็นอะไร” 

“พ่อขอบคุณแม่ทัพอี้ไปแล้ว แต่อย่างไรเจ้าก็ต้องไปขอบคุณเขาอย่างเป็นทางการอีกครั้งนะลูก” พอจบคำพูดของเจ้ากรมเจียง ฮูหยินข้าง ๆ ก็ตีแขนเขาเสียงดัง 

“ลูกเรายังไม่ได้ออกเรือน และยังไม่มีคู่หมายจะให้เข้าหาชายหนุ่มอย่างนั้นได้เช่นไร” คนเป็นพ่อทำท่านึกขึ้นได้ และแม้ว่าเว่ยเว่ยจะพยายามขัดทั้งสองอย่างไร พวกเขาก็ไม่ยอม

“แล้วถ้าไปเจอกันที่งานต้อนรับล่ะเจ้าคะ” นายและนายหญิงของตระกูลเจียงหันมองบุตรสาว 

“เช่นนั้นครั้งนี้เจ้าไปงานกับพ่อก็แล้วกัน เจ้าก็เข้าพิธีปักปิ่นไปแล้วได้ออกงานบ่อย ๆ ก็ดี จะได้มีคนมาสนใจเจ้าบ้าง” 

ฮูหยินตีแขนสามีอีกครั้ง 

“มิใช่ว่ามีคนมาสนแล้วท่านพี่ไม่ยอมให้เขาเข้าหาลูกสาวเราหรือเจ้าคะ” 

เว่ยเว่ยมองสถานการณ์ตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม เกือบจะหลุดปากถามไปแล้วว่า ถ้าเป็นอย่างแม่ทัพอี้ท่านพ่อท่านแม่จะยอมไหม แต่นางคิดว่าเอาไว้ให้นางจีบอีกฝ่ายสำเร็จค่อยเริ่มเรื่องนี้ก็ไม่สาย 

รับรองถ้านางตกแม่ทัพอี้ได้ บิดามารดาต้องภูมิใจในบุตรสาวคนนี้