๒ ตื่นขึ้นก่อนโศกนาฏกรรม

ความมืดค่อยๆ ถอยห่างออกไป ราวกับมีใครบางคนค่อยๆ ดึงม่านหนาทึบออกจากดวงตา

ไป๋จื่อหรงสะดุ้งเฮือก ลมหายใจของนางติดขัด หอบถี่อย่างควบคุมไม่ได้ หัวใจเต้นกระหน่ำจนแน่นอก เจ็บร้าวไปทั้งร่างราวกับยังคงรู้สึกถึงคมดาบที่ฟาดลงบนลำคอแม่นยำอย่างโหดเหี้ยม ความเย็นเฉียบของโลหะ และแรงกระแทกสุดท้าย…ยังฝังแน่นอยู่ในความทรงจำ

นาง…ยังไม่ตายงั้นหรือ?

เสียงลมหายใจของตนเองดังก้องอยู่ในโสตประสาท หยาดเหงื่อเย็นชุ่มไหลอาบแผ่นหลังจนอาภรณ์แนบชิดผิวกาย สองมือกำผ้าห่มแน่น ราวกับมันคือหลักยึดเดียวที่ยืนยันได้ว่านางยังมีตัวตน

นางยังหายใจและยังมีชีวิต

กลิ่นฉุนอ่อนๆ ของสมุนไพรลอยมาแตะปลายจมูก อบอวลและอ่อนโยน หาใช่กลิ่นคาวเลือด ไม่ใช่กลิ่นอับชื้นของลานประหาร

ไป๋จื่อหรงค่อยๆ ลืมตาขึ้น ภาพตรงหน้าทำให้นางชะงักงัน

เพดานไม้แกะสลักลวดลายดอกเหมยอย่างประณีตงดงาม ม่านผืนบางสีอ่อนพลิ้วไหวตามแรงลมแผ่วเบา

แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาอย่างนุ่มนวล ทั้งอบอุ่น…และดูสงบในคราเดียวกัน

นี่คือเรือนของนาง ไม่ใช่คุกอับชื้น ไม่ใช่ลานประหารที่เต็มไปด้วยกลิ่นความตาย และไม่ใช่นรกที่เต็มไปด้วยเสียงสาปแช่ง แต่เป็นห้องที่นางคุ้นเคย

และในเสี้ยวลมหายในนั้นเอง…คล้ายความตายเมื่อครู่ อาจไม่ใช่จุดจบ หากแต่เป็นโอกาสครั้งใหม่ที่สวรรค์ส่งคืนมาให้

ฝ่ามือเรียวขาวซีดค่อยๆ ยกขึ้น นิ้วมือสั่นระริกเล็กน้อย

เรียวแขนของนางไร้ร่องรอยบาดแผล ไร้จากรอยเชือกและไร้รอยโซ่ตรวน

หัวใจของไป๋จื่อหรงเต้นรุนแรงยิ่งกว่าเดิม...แรงจนแทบทะลุออกมานอกอก นางลุกพรวดขึ้นมานั่งบนเตียง สายตากวาดมองไปรอบห้องอย่างตื่นตระหนก

ทุกสิ่งในห้องนี้…ยังคงเหมือนเดิม

เหมือนกับในความทรงจำเมื่อหลายปีก่อน ก่อนที่ทุกอย่าง จะพังทลายลงเป็นเศษฝุ่นไร้ค่า

“คุณหนู…?”

เสียงเรียกแผ่วเบาดังขึ้นจากด้านนอก

บานประตูเรือนถูกแง้มเปิดออกมาเพียงเล็กน้อย ก่อนที่จะใบหน้าคุ้นเคยของสาวใช้ผู้หนึ่งจะปรากฏขึ้น

“ชิงเหอ…”

น้ำเสียงของไป๋จื่อหรงสั่นเครือ ไม่อาจควบคุมได้แม้แต่น้อย นางมองสตรีตรงหน้า ราวกับเห็นผีกลางวันแสกๆ

ชิงเหอ…สาวใช้ผู้นี้คือคนที่ตายแทนนาง

ทันใดนั้น ภาพในอดีตก็พลันผุดขึ้นมาอย่างโหดร้ายร่างของอีกฝ่ายถูกลากไปตามพื้น เชือกที่รัดแน่น เสียงร้องไห้สะอื้นปนเลือดและสายตาที่มองมานางเป็นครั้งสุดท้าย…ก่อนลมหายใจจะดับสิ้น

ไป๋จื่อหรงจำได้ไม่ลืม…และไม่มีวันลืม

“คุณหนูฝันร้ายหรือเจ้าคะ”

ชิงเหอเอ่ยถามพลางเดินเข้าใกล้ หัวคิ้วของนางเผลอขมวดมุ่น สีหน้าเต็มไปด้วยความเป็นห่วงอย่างจริงใจ

“วันนี้คุณหนูอาการดีขึ้นมากแล้ว ฮูหยินใหญ่ให้บ่าวเข้ามาเรียกไปทานอาหารเช้าด้วยกันเจ้าค่ะ”

ชิงเหอยังยืนอยู่ตรงหน้า มองอีกฝ่ายด้วยความงุนงง

ถ้อยคำเรียบง่ายนั้น ทว่ากลับดังราวสายฟ้าฟาดลงกลางอกของไป๋จื่อหรง

ฮูหยินใหญ่…มารดาของนางยังมีชีวิตอยู่งั้นหรือ

ทุกอย่าง…ยังไม่เริ่มต้น

และในตอนนั้นเอง ไป๋จื่อหรงก็มั่นใจว่านี่มิใช่เพียงความฝัน ไม่ใช่ภาพหลอนของคนใกล้ตาย แต่นาง…ได้ย้อนกลับมา

กลับมาก่อนที่จะเกิดโศกนาฏกรรมคร่าชีวิตผู้คนสกุลไป๋

นางกลับมาก่อนเลือดจะนองเกลี่ยนพื้น

และก่อนที่นางจะถูกผลักให้กลายเป็นหมากอีกครั้ง

ไป๋จื่อหรงไม่ตอบเพียงจ้องมองอีกฝ่ายนิ่งๆ ทว่าดวงตากลับแดงก่ำขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุม ราวกับต้องการกลืนภาพตรงหน้า กลืนทุกสิ่งที่ยังมีชีวิตอยู่ในห้องนี้ ลงไปฝังไว้ในหัวใจ

ฝันร้าย…อย่างนั้นหรือ

หากนี่คือฝันร้ายช่างเป็นฝันตื่นหนึ่งที่ยาวนานและเจ็บปวดเกินไปนัก นางก้มมองฝ่ามือของตนเองอีกครั้ง ก่อนจะแค่นหัวเราะเยาะออกมาทั้งสั่น ทั้งขมขื่นและทั้งเย็นเยียบ

นางจำได้…จำได้ทั้งหมด

จำได้ว่าใครยิ้มให้ต่อหน้าแล้วแทงข้างหลัง

จำได้ว่าใครร้องไห้สะอื้น น้ำตาไหลเป็นสายแต่กลับเป็นคนส่งหลักฐานเท็จเพื่อใส่ความนางอย่างเลือดเย็น

จำได้ว่าใครกุมมือนางไว้เอ่ยคำว่าจะปกป้องก่อนจะลงนามในคำสั่งประหาร โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

ทุกภาพเหตุการณ์เหล่านั้น ย้อนกลับมาอย่างพร้อมเพรียงชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่

เพราะนี่ไม่ใช่ความฝันและไม่ใช่ภาพลวงตา

แต่นาง…ย้อนกลับมาแล้ว

กลับมาเป็นดรุณีน้อยอีกครั้ง ก่อนก้าวเข้าสู่วังหลวง ก่อนที่ข่าวลือจะเริ่มต้น ก่อนการใส่ร้ายและก่อนที่ตระกูลไป๋จะถูกเขียนชื่อให้ถูกฝังกลบลงใต้ผืนดิน

ไป๋จื่อหรงหลับตาลง ลมหายใจค่อยๆ สงบ ช้าๆ และมั่นคง

ครานี้นางรู้แล้ว…รู้ว่าใครคือศัตรู รู้ว่าใครเป็นเพียงหมาก รู้ว่าสวรรค์มอบเคราะห์กรรมมาให้และที่สำคัญที่สุด นางรู้ดีว่าจะตายอย่างไร หากยังเลือกเดินบนเส้นทางเดิม

ริมฝีปากบางยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ

รอยยิ้มนั้นไม่หลงเหลือความอ่อนโยนอย่างที่เคยมี

มีเพียงความเย็นเยียบและความแค้นที่อัดแน่นอยู่ใต้ผิวหนัง

“ชิงเหอ…” นางเอ่ยเสียงเรียบ เย็นเยียบเสียจนยากจะจับอารมณ์ “จงจำเอาไว้ให้ดี ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป…”

ไป๋จื่อหรงทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง ทอดงมองไปยังท้องฟ้าที่งดงามสดใสและปลอดโปร่ง

ท้องฟ้าที่ดูเหมือนไม่เคยรู้ว่าภายใต้ความงามนั้น กำลังซ่อนชะตากรรมของทั้งใต้หล้าเอาไว้

“ข้าจะไม่โง่เขลาอีกแล้ว”

ชะตาเดิมที่สวรรค์เคยกำหนด นางจะไม่เดินตาม

บทละครที่ถูกเขียนไว้ นางจะฉีกทิ้ง

กฎเกณฑ์ใดที่ใช้ชีวิตของนางเป็นเครื่องสังเวย นางจะเป็นผู้แหกมันเอง

ผู้ใดที่คิดจะใช้ชีวิตของนางเป็นหมาก

ครานี้…ก็จงเตรียมรับผลของการตัดสินใจนั้นให้ดี

เพราะนี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น

และผู้ที่รู้ตอนจบล่วงหน้าหาใช่สวรรค์หรือเทพเซียนใด แต่เป็นนาง…!

ไป๋จื่อหรงจะเขียนชะตาชีวิตของตนเองด้วยสองมือ

และด้วยเลือดของผู้ที่เคยผลักนางลงสู่นรก

เสียงฝีเท้าดังแผ่วมาจากนอกเรือน ตามมาด้วยร่างของไป๋จื่อหรงที่วิ่งหน้าตั้งออกมานอกเรือน

“หรงเออร์…”

น้ำเสียงคุ้นหูนั้น ทำให้หัวใจของไป๋จื่อหรงกระตุกวูบอย่างรุนแรง เจ็บจนแทบหยุดเต้น นางค่อยๆ ปรายสายตาหันไปมอง ช้าเสียจนราวกับกลัวว่า เพียงกระพริบตาภาพตรงหน้าจะสลายหายไป

สตรีวัยกลางคนในชุดสุภาพสีหม่น ยืนอยู่กลางห้องโถงใหญ่ ใบหน้าอ่อนโยนแฝงความเหนื่อยล้า ดวงตาที่เคยอบอุ่นคู่นั้น บัดนี้มีริ้วรอยแห่งความกังวลฉายชัด ราวกับแบกรับเรื่องมากมายไว้บนบ่า

มารดาของนางผู้ที่ในชาติก่อน ถูกบังคับให้ดื่มยาพิษเพราะความผิดที่มิได้ก่อ

ฝีเท้าของไป๋จื่อหรงแข็งค้าง ชะงักอยู่กลางอากาศ ริมฝีปากสั่นระริก ไม่อาจขยับและไม่อาจเอื้อนเอ่ยเสียงใดออกมาได้

ภาพในวันนั้น

ภาพร่างที่ทรุดลงพร้อมถ้วยยาพิษในมือและรอยยิ้มที่ฝืนไว้เพื่อไม่ให้นางร้องไห้ ผุดขึ้นมาซ้อนทับกับภาพตรงหน้าอย่างโหดร้าย

“เจ้าหน้าซีดนัก”

ไป๋ฮูหยินเงยหน้าขึ้น เมื่อเห็นบุตรสาวก็รีบเดินเข้ามาอย่างร้อนใจ สายตาพลางไล่สำรวจร่างบางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ฝ่ามือที่อบอุ่นคู่นั้นยกขึ้น แตะหน้าผากของไป๋จื่อหรงเบาๆ

สัมผัสนั้นอ่อนโยน…

สัมผัสที่นางคิดว่าจะไม่มีวันได้รู้สึกอีก

“เมื่อคืนฝันร้ายหรือ”

เพียงประโยคนั้น กำแพงที่ไป๋จื่อหรงพยายามก่อขึ้นในใจแทบพังทลาย นางกำหมัดแน่น กลั้นสะอื้นที่จุกอยู่ในลำคอเพราะในยามนี้ นางไม่ใช่สตรีที่ผ่านความตายมาแล้ว

แต่เป็นเพียงบุตรสาวที่ได้พบมารดาอีกครั้งหนึ่ง

สัมผัสนั้น…อบอุ่นจริงๆ

ไม่ใช่ภาพลวงตา ไม่ใช่เพียงความทรงจำที่ย้อนคืนแต่มันคือความจริงที่มีชีวิต มีลมหายใจ

นางก้าวเข้าไปใกล้ก่อนจะโผกอดร่างของมารดาแน่น…แน่นเสียจนร่างบางสั่นเทิ้มไปทั้งตัว ราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือไป คนที่ยืนตรงหน้าจะถูกพรากไปอีกครั้ง

น้ำตาที่ไป๋จื่อหรงพยายามกลั้นไว้ตลอดทั้งเช้า ก็พลันค่อยๆ เอ่อล้นขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ก่อนที่หยาดน้ำตาหนึ่งหยด จะร่วงลงบนหลังมือของมารดา

ไป๋ฮูหยินชะงัก “หรงเออร์…”

“ข้าขอโทษ” เสียงสะอื้นหลุดออกมาพร้อมน้ำตา อัดแน่นด้วยความผิดความเสียใจ และความเจ็บปวดที่สะสมมาทั้งชีวิต

“ข้าขอโทษจริงๆ”

ไป๋ฮูหยินตกใจ แต่เพียงครู่เดียวก็ยกมือขึ้นลูบแผ่นหลังบางของบุตรสาวอย่างแผ่วเบา อ่อนโยน อบอุ่น และคุ้นเคย

“เด็กโง่…เจ้าไม่ได้ทำอะไรผิด”

น้ำเสียงนั้นนุ่มลึก มั่นคง ไร้ข้อกังขา

“ไยจึงขอโทษพร่ำเพรื่อเช่นนี้”

ถ้อยคำธรรมดาเหล่านั้น แต่กลับแทงลึกลงกลางหัวใจของไป๋จื่อหรง ลึกยิ่งกว่าคมดาบในวันประหารเสียอีก

เพราะในชาติก่อน…ไม่มีใครพูดเช่นนี้กับนาง ไม่มีใครยืนอยู่ข้างนาง ไม่มีใครเชื่อว่านางบริสุทธิ์และไม่มีใครปกป้อง มีเพียงคำกล่าวโทษ เสียงสาปแช่งและคำพิพากษาที่ไม่ใหโอกาสนางอธิบาย

ไป๋จื่อหรงกำแขนเสื้อมารดาแน่น ซบใบหน้าลงกับอ้อมกอดนั้น ปล่อยให้น้ำตาไหลเงียบๆ

ในใจของนาง…คำสาบานหนึ่ง ได้ผุดขึ้นมาอย่างแน่วแน่

ชาตินี้นางจะไม่ปล่อยให้มารดาต้องยืนเดียวดายอีก

ไม่ยอมให้คำว่า ผิดถูกยัดเยียดให้ผู้บริสุทธิ์

แม้ต้องแลกด้วยทุกสิ่งหรือกลายเป็นศัตรูกับทั้งใต้หล้า

นาง…ก็จะยอม