Share

๕ บุรุษที่ไม่ควรใส่ใจ

last update publish date: 2026-03-03 22:48:32

วันนี้ไป๋จื่อหรงตั้งใจจะออกจากจวนไปตลาดเสียหน่อย ช่วงหลายวันที่ผ่านมา นางเอาแต่อุดอู้อยู่ในเรือน หมกมุ่นกับความทรงจำในชาติก่อนและกังวลถึงอนาคตที่ยังไม่ทันเกิดขึ้น

นางยกชายกระโปรงขึ้น เดินนำหน้าสาวใช้ ก้าวเท้าอย่างไม่เร่งรีบ ทว่าราวกับสวรรค์มีตา กลั่นแกล้งมอบเคราะห์แรกให้แก่นาง

รถม้าคันใหญ่หยุดลงตรงหน้าประตูจวนพอดี

เสียงฝีเท้าของทหารนักษาการดังขึ้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ หนักแน่น และใกล้เข้ามา

ไป๋จื่อหรงแทบล้มไปทั้งยืน

หากนางรู้ว่าเขาจะมาตั้งแต่แรกก็คงไม่ออกมายืนในจังหวะเช่นนี้เด็ดขาด

ร่างบางนิ่งงัน ชะงักค้างอยู่กลางอากาศราวกับว่ากลายเป็นก้อนหินไปแล้ว

ถึงแม้จะตาบอด

แม้จะมองไม่เห็นใบหน้า

แต่เพียงแค่แว่วเดียว…หัวใจของนางก็พลันเต้นกระส่ำอย่างไร้จังหวะ ราวกับมันรู้ดีอยู่แล้วว่า ผู้ที่ยืนอยู่ตรงหน้านั้นคือผู้ใด

บุรุษผู้นั้น…คือผู้ที่เคยลงนามในคำสั่งประหารนาง

คือผู้ที่นางไม่ควรเข้าใกล้ไปชั่วชีวิต

แต่บัดนี้ เขากลับมายืนอยู่ตรงหน้า

หากนางยังฝืนก้าวเดินต่อไป ก็มีเพียงหุบเหวแห่งความตายรออยู่ ดังนั้น…นางไม่ควรเข้าใกล้อีก ไม่ควรแม้แต่จะลังเล

ไป๋จื่อหรงถอยหลังกลับเข้าไปด้านในจวนทันที สีหน้าของนางซีดเผือด ความตื่นตระหนกฉายชัดจนไม่อาจปกปิดได้ ก่อนที่จะเอ่ยคำสั่งออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ แต่แฝงความเด็ดขาดจนเหล่าสาวใช้ที่ได้ยินต่างหน้าซีดตามกันไป

“ปิดประตูจวนซะ! วันนี้สกุลไป๋ไม่รับแขก”

ถ้อยคำเช่นนี้…มิต่างจากการสาดน้ำร้อนขับไล่โดยตรง

ทว่าคุณหนูใหญ่ลืมไปแล้วหรือ ว่าบุรุษที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือผู้ใด…ทั้งมีฐานะสูงส่ง มีอำนาจอยู่ในมือเพียงเอ่ยปากก็สามารถปลิดชีวิตผู้คนได้โดยไม่ต้องมีเหตุผลใดรองรับ

มิหนำซ้ำ…ก่อนหน้านี้ ทั้งเมืองหลวงก็ล้วนรู้กันดีว่าคุณหนูใหญ่สกุลไป๋ชมชอบองค์รัชทายาทเพียงใด

แล้วเหตุใดครานี้ กลับเอ่ยปากขับไล่

มีท่าทีตื่นตระหนกราวกับกำลังหลบหนี ทั้งที่ก่อนหน้ากลับเคยเป็นฝ่ายวิ่งตามเขาไม่หยุดแท้ๆ

เสียงบานประตูไม้ปิดลงดังแรงจากฝีมือของไป๋จื่อหรง

นางหันหลังยื่นพิง หอบหายใจจนหน้าอกสั่นกระเพื่อม

เสียงนั้นดังสะท้อนก้องไปทั่วลานหน้าจวน ก่อนจะเงียบงันราวกับทุกสิ่งหยุดนิ่งลงในชั่วขณะ

นายทหารที่ยืนเรียงแถวอยู่หน้าประตูต่างชะงัก สีหน้าลังเล ไม่รู้ควรขยับหรือถอย รถม้าคันใหญ่ยังคงจอดนิ่งอยู่ตรงหน้า

ทว่าม่านของรถม้ากลับถูกเปิดออกช้าๆ ร่างสูงในอาภรณ์สีเข้มก้าวลงมาอย่างสง่างาม ทุกย่างก้าวหนักแน่นมั่นคงราวกับพื้นดินใต้ฝ่าเท้ายังต้องยอมจำนน ดวงตาคมลึกทอดมองไปยังประตูจวนที่ปิดสนิท ราวกับสามารถมองทะลุเข้าไปเห็นคนที่อยู่ด้านในได้

องค์รัชทายาทเซียวเหยียนหลงมิได้แสดงสีหน้าโกรธเกรี้ยว ตรงกันข้าม…ริมฝีปากหนากลับยกขึ้นเล็กน้อยเป็นรอยยิ้มบางเฉียบ เย็นชา และอ่านไม่ออก

“น่าสนใจนัก”

น้ำเสียงต่ำเอ่ยขึ้นแผ่วเบา

ขันทีข้างกายชะงัก หันไปมองด้วยความตกใจ

“ฝ่าบาท…หรือจะให้ไปแจ้งอีกครั้ง”

“ไม่ต้อง” เซียวเหยียนหลงยกมือขึ้นห้าม ดวงตาคมกริบลึกล้ำคู่นั้นยังคงจับจ้องประตูบานนั้นไม่วาง

“คนที่ตั้งใจหลบหนี ต่อให้เคาะกี่ครั้งก็ไม่ออกมา”

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นอีกครั้งน้ำเสียงราบเรียบ

“คนที่เคยวิ่งตามไม่หยุด พอเห็นหน้าแล้วกลับสั่งปิดประตูใส่เช่นนี้…” มุมปากหนาค่อยๆ โค้งยกขึ้นฉายแววเจ้าเล่ห์

“ย่อมไม่ใช่เพราะไม่สนใจ”

หากแต่…เพราะกลัว

เซียวเหยียนหลงยืนนิ่ง เอามือไพล่ สายตาคมกริบทอดมองบานประตูไม้ตรงหน้าไม่ละลดคล้ายเห็น ไป๋จื่อหรงยืนพิงประตูด้วยความประหม่าปนหวาดหวั่น

หัวใจของนางเต้นแรงจนแทบทะลุอก ลมหายใจหอบถี่ ราวกับอากาศรอบกายไม่เพียงพอ พร้อมมีภาพหนึ่งที่ผุดขึ้นมาในความทรงจำ ตราราชโองการสีชาด กระดาษแผ่นบาง ลายอักษรที่ลงนามอย่างไม่ลังเล และคำพูดที่เย็นเยียบยิ่งกว่าน้ำแข็ง

‘ประหาร’

ไป๋จื่อหรงพลางหลับตาลงแน่น สูดลมหายใจเข้าลึกก่อนพ่นออกมายาวเหยียดคล้ายตั้งสติ ปลายนิ้วกำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ

นางรู้ดี…หากวันนี้นางเปิดประตู

หากสบตาเขาอีกครั้ง ชะตาที่นางพยายามตัดขาด ก็อาจจะหวนกลับมาผูกพันอีกครั้งโดยไม่อาจหลีกเลี่ยง

“คุณหนู…”

ชิงเหอเอ่ยเสียงสั่น มองด้วยความงุนงง “จะ…จะให้บ่าวไปแจ้งฮูหยินหรือไม่เจ้าคะ”

ไป๋จื่อหรงส่ายหน้าอย่างเด็ดขาด

“ไม่ต้อง!” นางสูดลมหายใจลึก พยายามกดความรู้สึกที่สั่นไหวทั้งหมดลงในอก

“วันนี้…ไม่มีผู้ใดมาที่นี่”

ไป๋จื่อหรงไม่รู้ว่าเขามาเพราะเหตุใด ทว่าสิ่งที่นางรู้แน่ชัดมีเพียงอย่างเดียว

หากยังไม่พร้อมจะสู้ก็อย่าแม้แต่จะเผชิญหน้า

ในขณะที่ด้านนอกจวน เซียวเหยียนหลงยังคงยืนนิ่งอยู่ตรง นั้น ไม่จากไป ไม่เร่งเร้า ราวกับมั่นใจว่า…ไม่ว่าสตรีผู้นี้จะหลบหนีไปไกลเพียงใด

อย่างไรก็ไม่มีทางหนีพ้น

สุดท้ายต่อให้นางจะพยายามหลีกหนีเพียงใด ก็หนีไม่พ้น

แม้เหตุการณ์เช่นนี้จะไม่เคยเกิดขึ้นในชาติก่อน

ทว่าไป๋จื่อหรงกลับไม่คาดคิดว่านางจะต้องกลับมานั่งอยู่ต่อหน้าบุรุษผู้นี้อีกครั้งง

ริมฝีปากบางเม้มแน่น หัวใจดวงน้อยของนางเต้นกระหน่ำรุยแรงไม่เป็นจังหวะ สองมือประคองจอกน้ำชาแน่น สายตาหลุบต่ำ ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง

นางอยากหนี…อยากลุกจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด

และหากเป็นไปได้ ก็อยากหนีให้พ้นจากบุรุษผู้นั้นตลอดไป

แม้บรรยากาศยามสายจะมีสายลมโชยอ่อน หอบเอากลิ่นดอกเหมยลอยมาแผ่วเบา ทว่าไป๋ฮูหยินกลับรับรู้ได้ถึงความกระอักกระอ่วนที่ไม่ควรเกิดขึ้นจากคนทั้งคู่

สายตาของนางเหลือบมองบุตรสาวที่เอาแต่นั่งนิ่ง ก้มหน้าราวกับอยากมุดแผ่นดินหนี ก่อนจะสลับไปยังผู้สูงศักดิ์ตรงหน้าที่มาเยือนโดยไม่บอกกล่าว ไม่แจ้งล่วงหน้า ราวกับมีเรื่องสำคัญยิ่ง

สำคัญเสียจนต้องเสด็จมาด้วยตนเองให้จงได้

ใบหน้าของไป๋ฮูหยินปรากฏรอยยิ้มจางๆ ก่อนจะหันไปเอ่ยทักทายอีกครั้ง

“ขออภัยเพคะ บุตรสาวของหม่อมฉันเสียมารยาทยิ่งนัก”

เพียงนึกถึงคำรายงานของสาวใช้ว่า ไป๋จื่อหรงถึงกับสั่งปิดประตูจวนใส่หน้าองค์รัชทายาท หัวใจของนางก็กระตุกแทบหลุดออกมานอกอก

เหตุใดเรื่องราวจึงกลายเป็นเช่นนี้ไปได้

ไป๋ฮูหยินกล่าวต่อ น้ำเสียงพยายามรักษาความสงบนิ่ง

“พักนี้นางไม่ค่อยสบาย แม้ภายนอกจะเพิ่งฟื้นจากไข้ ทว่าจิตใจก็ยังไม่ฟื้นดีนัก”

หากกล่าวกันตามตรง…บุตรสาวผู้นี้ของนางนั้น ได้แปลกไปเสียจนราวกับไม่ใช่คนเดิม

เซียวเหยียนหลงทอดสายตามองไป๋ฮูหยินที่นั่งอยู่ตรงข้าม ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนสายตาไปยังไป๋จื่อหรงซึ่งนั่งอยู่ด้านข้าง มุมปากหนากระตุกยกขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มจางเสียจนหากไม่ตั้งใจมองก็แทบไม่อาจสังเกตเห็น

“คุณหนูไป๋…นางก็เป็นเช่นนี้มาแต่ไหนแต่ไรมิใช่หรือ”

ทั้งนิสัยหุนหัน เอาแต่ใจตามติดเขาราวกับเงาจนน่ารำคาญยิ่งนัก ราวกับว่าหากไร้เขา…นางก็จะสิ้นลมหายใจลงได้ในทันที

ยามนี้ไม่รู้ว่านางเปลี่ยนไปเพราะรู้ตัว

หรือเพียงกำลังเรียกร้องความสนใจจากเขากันแน่

ไป๋จื่อหรงได้ยินถ้อยคำเหน็บนั้น ย่อมไม่คิดจะปล่อยผ่าน

นางเงยหน้าขึ้น จ้องสบตากับบุรุษตรงหน้าอย่างจังเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่นั่งลง ใบหน้าคนงามระบายรอยยิ้มฝืนๆ ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ

“เพคะ หม่อมฉันก็เป็นเช่นนี้มาแต่ไหนแต่ไร”

พอสิ้นคำ นางก็ลุกพรวดพราดขึ้นในทันที พลางวางจอกน้ำชากระแทกลงบนโต๊ะดังอย่างจงใจ

เสียงนั้นชัดเจนเสียจนบรรยากาศในห้องพลันตึงเครียด

“เช่นนั้น…ขอตัวเพคะ”

หากนางเป็นเช่นนี้แล้ว ก็ขาดสะบั้นกันเสียให้รู้แล้วรู้รอด!

นึกแล้วชาติที่แล้วนางช่างโง่เขลานักที่รักคนผิด พอคิดแล้วก็อดสมเพชตัวเองไม่ได้แม้แต่น้อย!

“…” ดวงตาของไป๋ฮูหยินเบิกกว้าง สีหน้าซีดเผือดของนางลงราวกับจะเป็นลมอีกครา

บุตรสาวผู้นี้ของนาง…เกิดอะไรขึ้นกันแน่

ทว่าก่อนที่ไป๋จื่อหรงจะก้าวพ้นธรณีประตู

น้ำเสียงทุ้มต่ำ เย็นเฉียบก็ดังขึ้นด้านหลัง

“นั่งลง” เพียงสองคำอง แต่หนักหนาราวกับกดทับลงบนบ่าของทุกคนในห้อง พร้อมฝีเท้าของไป๋จื่อหรงชะงักกึก ปลายนิ้วที่กำชายแขนเสื้อแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว

หนีไม่พ้น…สุดท้าย นางก็ยังหนีไม่พ้นเขาอยู่ดี

ไป๋จื่อหรงยังคงยืนนิ่งอยู่เช่นนั้น หาได้หันกลับไป

เสียงฝีเท้าเบาๆ ของสาวใช้ที่ขยับถอยออกห่างดังขึ้นอย่างรู้หน้าที่ เหลือเพียงคนทั้งสามในห้อง

ไป๋ฮูหยินรีบเอ่ยขึ้นเพื่อคลี่คลายบรรยากาศ

“องค์รัชทายาทได้โปรดอย่าถือสา บุตรสาวของหม่อมฉัน”

“ถือสาหรือไม่…”

น้ำเสียงนั้นเรียบนิ่ง หากแต่แฝงแรงกดดันจนไป๋ฮูหยินต้องชะงักคำพูดลงโดยพลัน

เซียวเหยียนหลงมองแผ่นหลังบอบบางตรงหน้า

“คุณหนูไป๋ เหตุใดจึงหลีกเลี่ยงข้า”

ไป๋จื่อหรงสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะค่อยๆ หันกลับมา

ใบหน้าสงบนิ่ง รอยยิ้มที่เคยมีหายไปจนหมดสิ้น

“หลีกเลี่ยงหรือเพคะ” นางเอ่ยเสียงเรียบ

“หม่อมฉันเพียงรู้จักที่ต่ำที่สูง รู้ว่าผู้ใด…ไม่ควรเข้าใกล้”

ดวงตาคมกริบขององค์รัชทายาทหรี่ลงเล็กน้อย

“หรือเพราะเจ้าเกลียดข้า”

คำถามนั้นเบา หากกลับหนักหน่วงยิ่งนัก

ไป๋จื่อหรงนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะก้มศีรษะต่ำ

“หม่อมฉัน…ไม่กล้าถึงเพียงนั้น”

ถ้อยคำฟังดูอ่อนน้อม ทว่าทุกคนในห้องกลับรับรู้ได้โดยไม่ต้องปฏิเสธส่าคุณหนูใหญ่…เปลี่ยนไปมากจริงๆ บรรยากาศเงียบงัน สายลมยามสายพัดผ่าน กลิ่นชาหอมอ่อนๆ ลอยคลุ้ง

เซียวเหยียนหลงมองจอกชาตรงหน้าก่อนจะยกขึ้นจิบอย่างเชื่องช้า “เช่นนั้น นั่งดื่มชากับชาสักจอก…”

เขาวางจอกลง พลางเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงสงบเย็น

“จะรีบเดินหนีไปที่ใดกัน...ไม่อยากพูดคุยกับเจิ้นหรือ”

ไป๋จื่อหรงกำมือแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดจากอก

นี่คือจุดเริ่มต้นที่นางพยายามหนีมาตลอด

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • นางร้ายผู้นี้จะไม่เดินตามบทเดิม   ๓๐ วสันต์นิรันดร์

    ฤดูเหมันต์มาเยือนเร็วกว่าทุกปีสายลมหนาวพัดพาหิมะสีขาวโปรยปรายลงมาจากฟากฟ้าอย่างเนิบนาบหลังคาวังหลวงถูกปกคลุมด้วยเกล็ดน้ำแข็งทั่วทั้งบริเวณขาวโพลนราวกับกลบฝังคราบเลือดและความวุ่นวายในวันก่อนหน้าให้เลือนหายไปทุกสิ่ง…ถูกสะสางเรียบร้อยแล้วทั้งกัวไท่ฝูถูกขับไล่และองค์ชายรองถูกเนรเทศวังหลวงกลับคืนสู่ความสงบเสมือนไม่ได้เคยมีเสียงคมดาบฟาดฟันกันมาก่อนสกุลไป๋…ปลอดภัยไม่มีผู้ใดต้องตายไม่มีหัวใดต้องหล่นลงสู่พื้นหิมะทว่าท้ายที่สุดแล้วชะตาของไป๋จื่อหรงกลับไม่อาจหลีกพ้นหนทางที่ถูกเลือกไว้แล้วทั้งที่นางได้โอกาสจากสวรรค์ได้ย้อนกลับคืนมาอีกครั้ง ทว่าดูเหมือนว่า…กลับมาให้ซ้ำรอยเดิมเสียมากกว่าวันแต่งงานถูกกำหนดขึ้นในฤดูเหมันต์แม้จะเรียบง่ายแต่กลับยิ่งใหญ่เอิกเกริกอย่างสมเกียรติทว่ากลับไร้เสียงรื่นเริงเกินจำเป็นพิธีการเงียบสงบ หาได้มีผู้คนนับร้อยนับพันมาแสดงความยินดีแต่อย่างใดเสียงระฆังลมกระทบกันเบาๆ ท่ามกลางสายลมหนาวหิมะโปรยลงบนธงแดงรา

  • นางร้ายผู้นี้จะไม่เดินตามบทเดิม   ๒๙ เดิมพันด้วยชีวิต

    เซียวเหยียนหลงไม่อาจเชื่อมโยงได้ว่าเรื่องทั้งหมดเกี่ยวข้องกันอย่างไรทั้งถ้อยคำที่หลุดออกจากปากของไป๋จื่อหรงทั้งภาพความฝันที่คอยตามหลอกหลอนเขาไม่รู้จบในความฝันนั้น…สกุลไป๋ต้องโทษทั้งตระกูลเพราะไป๋จื่อหรงถูกกล่าวหาว่าลอบวางยาพิษ หวังสังหารบุตรของเขาที่เกิดจากสตรีผู้หนึ่ง ไม่รู้ว่ายามนั้นเขาโง่เขลา ตาบอด หรือถูกความโกรธครอบงำเซียวเหยียนหลงเพียงตวัดปลายพู่กันลงบนกระดาษคำสั่งประหารถูกเขียนขึ้นอย่างไม่ลังเลทั้งไป๋จื่อหรง สกุลไป๋…รวมถึงทุกคนที่เข้าไปพัวพันไม่ว่าจะเป็นขุนนางไป๋ที่ยืนหยัดปกป้องบุตรสาวองครักษ์ไป๋ผู้เป็นพี่ชายที่ลอบพานางหนีออกจากวังหลวงหรือแม้กระทั่งไป๋ฮูหยินที่ซ่อนบุตรสาวไว้ในจวนเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บ ทั้งที่ไป๋จื่อหรงถูกขังอยู่ในตำหนักเย็น รอวันตัดสินโทษทว่าหากรออีกเพียงนิด…บางทีเขาอาจจะเมตตา แต่สกุลไป๋กลับไม่อาจรอได้เมื่อเห็นไป๋จื่อหรงถูกปฏิบัติอย่างไม่เป็นธรรมพอเป็นเช่นนั้น เซียวเหยียนหลงย่อมโมโหไม่น้อยสกุลไป๋จึงถูกสังหารไม่มียกเว้น ส่วนไป๋จื่อ

  • นางร้ายผู้นี้จะไม่เดินตามบทเดิม   ๒๘ ผู้ที่ข้าหวาดกลัวที่สุด

    ยามซวี (19.00 – 21.00 น.)ท้องฟ้าที่ปลอดโปร่งมาตลอดทั้งวัน พอถึงยามค่ำคืนกลับมีสายฝนโปรยบางเบาลงบนหลังคากระเบื้องตำหนัก ราวกับพยายามชะล้างกลิ่นคาวเลือดที่ยังหลงเหลืออยู่ในพระราชวังหลวงทว่าต่อให้จะมีฝนตกหนักเพียงใด ก็ไม่อาจลบภาพของวันนี้ออกจากความทรงจำของผู้ใดได้บรรยากาศภายในตำหนักเงียบสงัด แสงตะเกียงน้ำมันส่องไหวระริก เซียวเหยียนหลงนั่งอยู่ข้างเตียง สายตาคมกริบยังคงทอดมองร่างบางที่นอนนิ่ง ใบหน้าซีดเผือดราวกลีบดอกเหมยต้องน้ำค้างไป๋จื่อหรงยังไม่ฟื้น…ตั้งแต่เมื่อยามบ่ายคล้อย อีกทั้งเนื้อตัวยังรุ่มๆ คล้ายจะจับไข้ ฝ่ามือหนาแตะลงหน้าผากนางอย่างแผ่วเบา คล้ายกลัวว่าหากออกแรงเพียงนิดเดียวสตรีตรงหน้าจะสลายหายไป“เหตุใดดื้อดึงนัก”น้ำเสียงทุ้มเอ่ยเบาแผ่วราวพึมพำกับตนเองที่ผ่านมานางตามติดเพราะชมชอบเขาไม่ใช่หรืออย่างไรเหตุใดยามนี้ถึงเอาแต่หลบหนีและหลีกเลี่ยง ท่าทางราวกับไม่อยากจะข้องเกี่ยวสายตาคมกริบของเซียวเหยียนหลงอ่อนลงโดยไม่รู้ตัวเซียวเหยียนหลงทอดมองสตรีเนิ่นนาน คล้ายกับจะตามลงไปในห้วงฝัน

  • นางร้ายผู้นี้จะไม่เดินตามบทเดิม   ๒๗ ข้าไม่อยากเป็นม่าย

    เสียงคมดาบเหล็กกล้าปะทะกันกึกก้อง สะท้อนสนั่นไปทั่วท้องพระโรงจนลามออกไปถึงภายนอกเหล่าขุนนางที่หวาดกลัวความตาย บางส่วนก็ฉวยโอกาสในจังหวะชุลมุนแตกตื่นคิดหลบหนี ทว่ากลับหนีไม่พ้นเพราะถูกทหารจากกองกำลังของแม่ทัพหานยืนขวางกั้นไว้แน่นหนากล่าวได้ว่าก้าวเข้ามาแล้ว ยากจะมีโอกาสได้ก้าวออกไปอีกขณะเดียวกันนั้น ขันทีชราผู้หนึ่งวิ่งนำหน้าเหล่านางกำนัลเข้ามาอย่างรีบร้อนสีหน้าของเขาทั้งซีดเผือด เหงื่อชุ่มเต็มใบหน้า ไม่รู้ว่าเพราะเร่งฝีเท้าเต็มกำลังตามสังขารหรือเพราะภาพความวุ่นวายกลางท้องพระโรงกันแน่ลมหายใจของขันทีหลี่หอบถี่ กึ่งวิ่งกึ่งเดิน ฝ่าฝูงชนเข้ามาพลางเหลือบมองเหล่านางกำนัลด้านหลัง“เร็วเข้า!”นางกำนัลต่างเร่งฝีเท้าตามคำสั่งแม้สังขารจะอ่อนแรง หากขันทีชรากลับวิ่งนำหน้าไปได้เร็วกว่าพวกนางเสียอีกเหล่าทหารที่ยืนเฝ้าหน้าประตูท้องพระโรงพอเห็นขันทีชรานำขบวนสาวใช้จากหอฎีกาพร้อมเอกสารปึกใหญ่มา ต่างก็พากันรีบหลีกทางให้ บางส่วนถึงกับเข้ามาช่วยประคอง“ดีๆ ช่วยหน่อยเถอะ พวกนางร่างกายผอมบาง!”ขันทีชราสะบัดมือโบกสั่ง น้ำเสียงยังคงสั่นหอบ หยาดเหงื่อไหลย้อยลงมาตามขมับพลางร้อนอุทานในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาไ

  • นางร้ายผู้นี้จะไม่เดินตามบทเดิม   ๒๖ หากข้ายังอยู่

    ไป๋จื่อหรงไม่คิดที่จะหันไปร้องขอความช่วยเหลือหรือหยิบยื่นความเชื่อใจให้กับเซียวเหยียนหลงอีกเป็นครั้งที่สองทว่าหากสุดท้ายแล้วนางไม่อาจหลีกเลี่ยงจุดจบเดิมได้จริงเช่นนั้นขอให้นางสิ้นใจเพียงลำพังเถิด อย่าได้ลากสกุลไป๋ให้ต้องจมลงสู่หายนะไปพร้อมกันประตูท้องพระโรงสูงตระหง่านอยู่เบื้องหน้า เปรียบเสมือนดั่งกรงเหล็กที่กลืนกินลมหายใจของผู้คน ไป๋จื่อหรงยกฝีเท้าก้าวเข้ามาด้วยหัวใจหนักอึ้งราวกับทุกกำลังเหยียบย่ำลงบนชะตากรรมของตนเองอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงทันทีที่สายตากวาดมองไปด้านหน้า หัวใจของนางก็กระตุกวูบร่วงหล่นลงสู่ห้วงลึกทั้งบิดา มารดา…พี่ชายหรือแม้แต่หลินเยว่ฉิงรวมถึงผู้คนในจวนสกุลไป๋ทั้งหมดไม่มียกเว้น ถูกคุมตัวเรียงรายยืนนิ่งอยู่กลางท้องพระโรงท่ามกลางคมดาบที่หันใส่ เสื้อผ้าเปรอะเปื้อนฝุ่นทราย ใบหน้าอิดโรยทว่าแววตายังคงแข็งกร้าว…ไม่ยอมก้มศีรษะแม้เพียงน้อย“ท่านพ่อ…”น้ำเสียงของไป๋จื่อหรงแผ่วเบาฟังไม่เป็นคำ จนแทบไม่หลุดออกจากลำคอนายท่านไป๋เงยหน้าขึ้น ทันทีเมื่อเห็นบุตรสาว ดวงตาที่เคยแข็งกร้าวมั่นคงกลับสั่นไหวเพียงเสี้ยวลมหายใจ ก่อนที่จะฝืนยกยิ้มบางๆ ให้ เพียงรอยยิ้มเดียว…ทว่ากลับบีบคั้น

  • นางร้ายผู้นี้จะไม่เดินตามบทเดิม   ๒๕ ชะตาสกุลไป๋

    เพียงสายลมโชยผ่าน ข่าวลือเรื่อง จวนสกุลไป๋ถูกจับกุมในข้อหาลอบก่อกบฏก็แผ่กระจายไปทั่วเมืองหลวงอย่างรวดเร็วราวกับไฟลามทุ่งที่ไร้ผู้ใดหยุดยั้งได้แม้มีผู้เห็นเหตุการณ์เพียงหยิบมือเดียว ทว่าคำเล่ากลับถูกเติมแต่งใส่สีตีไข่จากหนึ่งกลายเป็นสิบ จากความจริงเพียงครึ่งเดียวกลับกลายเป็นเรื่องราวอื้อฉาวเกินจริงผู้คนในจวนสกุลไป๋...ไม่ว่าจะเป็นนายท่านไป๋ ไป๋ฮูหยินหรือบุตรชายอย่างไป๋จิ้งเหอ ล้วนถูกควบคุมตัวไปทั้งหมด แม้แต่สาวใช้ชั้นซักล้างก็ไม่อาจรอดพ้นกล่าวได้ว่า ไม่มีผู้ใดถูกละเว้นจากข้อกล่าวหานี้ยามนี้ เหล่าขุนนางที่ต่างพากันหยุดราชการ ต่างรีบขึ้นรถม้ามุ่งหน้าเข้าสู่เมืองหลวง ถนนสายหลักแน่นขนัดจนแทบขยับไม่ได้ กว่าจะเคลื่อนผ่านไปได้ก็ต้องเสียเวลานานนับหลายลมหายใจสกุลไป๋ถูกคุมตัวเข้าสู่วังหลวงอย่างรวดเร็วหลังจับกุมดังนั้น ภาพที่ปรากฏกลับดูไม่ต่างจากขบวนกบฏที่ถูกลากเข้าคุกทั้งที่ยังไม่ทันมีคำพิพากษาโทษก็ราวกับถูกตัดสินไปแล้วครึ่งหนึ่ง!เซียวจิ้งอวี้เดินนำเข้าสู่ท้องพระโรงใบหน้าเคร่งขรึม ทว่ามุมปากกลับโค้งยกขึ้นยิ้มจางๆ อย่างไม่อาจปิดบังอารมณ์พึงใจ“สกุลไป๋…สูงส่งเพียงใด”เขาเอ่ยเสียงทุ้ม ราวกั

  • นางร้ายผู้นี้จะไม่เดินตามบทเดิม   ๔ ความผิดปกติแรก

    ภายหลังจากคุณหนูใหญ่ล้มป่วยหนัก และเพิ่งฟื้นหายดีได้เพียงสองสามวันไม่ว่าผู้ใดในจวนสกุลไป๋…ล้วนสัมผัสได้ถึงความผิดปกติตั้งแต่สาวใช้ใกล้ชิดไปจนถึงสาวใช้ซักล้าง หรือแม่บ้านจวนไปจนถึงบ่าวรับใช้ที่แทบไม่เคยมีโอกาสเข้าใกล้เรือนหลักทุกคนต่างพูดไม่ออก แต่ต่างก็รู้สึกได้ตรงกันคุณหนูใหญ่เปลี่ยนไปแล้ว ไม่

  • นางร้ายผู้นี้จะไม่เดินตามบทเดิม   ๓ บทบาทที่นางไม่ต้องการ

    ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังขึ้น บุรุษในชุดขุนนางก้าวเข้ามา แผ่นหลังเหยียดตรงสง่า ใบหน้าเคร่งขรึม“เกิดอะไรขึ้น”เสียงนั้นทำให้ไป๋จื่อหรงยิ่งตัวสั่นทว่าหาใช่เพราะหวาดกลัว บิดาของนางในความทรงจำเคยถูกปลด ยึดทรัพย์และส่งไปยังชายแดน ก่อนที่สุดท้ายจะสิ้นใจท่าม กลางความหนาวเย็นไป๋จื่อหรงเงยหน้าขึ้น

  • นางร้ายผู้นี้จะไม่เดินตามบทเดิม   ๒ ตื่นขึ้นก่อนโศกนาฏกรรม

    ความมืดค่อยๆ ถอยห่างออกไป ราวกับมีใครบางคนค่อยๆ ดึงม่านหนาทึบออกจากดวงตาไป๋จื่อหรงสะดุ้งเฮือก ลมหายใจของนางติดขัด หอบถี่อย่างควบคุมไม่ได้ หัวใจเต้นกระหน่ำจนแน่นอก เจ็บร้าวไปทั้งร่างราวกับยังคงรู้สึกถึงคมดาบที่ฟาดลงบนลำคอแม่นยำอย่างโหดเหี้ยม ความเย็นเฉียบของโลหะ และแรงกระแทกสุดท้าย…ยังฝังแน่นอยู่ใน

  • นางร้ายผู้นี้จะไม่เดินตามบทเดิม   ๑ นางร้ายในวันประหาร

    ท้องฟ้าในวันนี้ต่ำลงราวกับต้องการจะกดทุกชีวิตให้แหลกสลาย เมฆสีเทาหม่นเคลื่อนตัวเชื่องช้า ทับซ้อนกันเป็นชั้นหนาหนักอึ้ง ราวกับร่วมกันเป็นพยานรู้เห็นต่อโศกนาฏกรรมที่กำลังจะเกิดขึ้นสายลมหนาวพัดผ่านลานประหารอย่างไร้ความปรานี หอบเอากลิ่นคาวเลือดอันฉุนเฉียวลอยฟุ้งคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ โชยแตะมาปลายจมูกและ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status