๔ ความผิดปกติแรก

ภายหลังจากคุณหนูใหญ่ล้มป่วยหนัก และเพิ่งฟื้นหายดีได้เพียงสองสามวัน

ไม่ว่าผู้ใดในจวนสกุลไป๋…ล้วนสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ

ตั้งแต่สาวใช้ใกล้ชิดไปจนถึงสาวใช้ซักล้าง หรือแม่บ้านจวนไปจนถึงบ่าวรับใช้ที่แทบไม่เคยมีโอกาสเข้าใกล้เรือนหลัก

ทุกคนต่างพูดไม่ออก แต่ต่างก็รู้สึกได้ตรงกัน

คุณหนูใหญ่เปลี่ยนไปแล้ว ไม่ใช่เพียงรูปลักษณ์ที่ดูซูบซีดลงเล็กน้อย หากแต่เป็นท่าทีที่นิ่งเฉย สงบเสงี่ยม และเย็นเงียบเกินวัย ราวกับสตรีที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมานานปี หาใช่ดรุณีน้อยที่เพิ่งพ้นวัยปักปิ่นไม่กี่วันดังเช่นก่อนหน้า

นางไม่อารมณ์ร้อน ไม่แสดงความเอาแต่ใจ ไม่ถามไถ่เรื่องที่เคยใส่ใจ รอยยิ้มที่เคยฉายชัดกลับจางลง

สายตาที่เคยสดใส บัดนี้กลับลึกล้ำ จนยากจะคาดเดา

แม้ยามเอ่ยวาจา น้ำเสียงยังคงอ่อนโยน สุภาพและไร้ความดุดัน แต่กลับทำให้ผู้ฟังรู้สึก…เหมือนกำลังยืนอยู่ต่อหน้าผืนน้ำลึก

สงบนิ่ง…ทว่าไม่อาจหยั่งถึงก้นบึ้ง

หลายคนกระซิบถามกันเบาๆ

ว่าโรคภัยครั้งนี้อาจทำให้คุณหนูใหญ่โตขึ้นก่อนวัยหรือบางที…อาจมีสิ่งใดบางอย่างติดตามกลับมาพร้อมกับการฟื้นตื่น

ไม่มีผู้ใดรู้คำตอบ มีเพียงความรู้สึกเดียวที่ค่อยๆ ฝังรากในใจผู้คนว่า นับจากวันนี้เป็นต้นไป

คุณหนูใหญ่สกุลไป๋หาใช่สตรีคนเดิมอีกต่อไปแล้ว!

ยามนี้ข่าวลือเริ่มแผ่กระจาย ไม่ได้ดังเอิกเกริก หากแต่คืบคลานอย่างเงียบงัน ราวกับหมอกบางยามรุ่งสาง

เริ่มจากถ้อยคำกระซิบในเรือนซักล้าง จากนั้นต่อด้วยเสียงแผ่วในโรงครัว ก่อนจะลามไปถึงทางเดินยาวใต้ชายคา

“ได้ยินหรือไม่…คุณหนูใหญ่เปลี่ยนไปแล้ว”

ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยต่อหน้า

ไม่มีใครกล้าระบุว่าเปลี่ยนอย่างไร

รู้เพียงว่า…ไม่เหมือนเดิม

สาวใช้คนหนึ่งเล่าว่า ยามที่นางถวายชา มือยังสั่นเล็กน้อย เพราะคุณหนูใหญ่เพียงเงยหน้ามอง ไม่ได้ดุหรือตำหนิ แต่สายตานั้นกลับทำให้อีกฝ่ายรู้สึกราวกับถูกมองทะลุถึงใจ

อีกคนกล่าวว่า คุณหนูใหญ่ไม่เคยซักถามเรื่องในจวน

ไม่สนใจข่าวลือและไม่แสดงอารมณ์

ทว่ากลับรู้ทุกความเคลื่อนไหวราวกับมองเห็นอยู่แล้ว

บางคนถึงกับกระซิบเสียงสั่น ว่าในยามค่ำเรือนของคุณหนูใหญ่มักเงียบเกินไป…เงียบจนชวนให้หวาดหวั่น

ราวกับผู้ที่อยู่ภายในมิได้หลับใหล

หากกำลังครุ่นคิดบางสิ่งที่ลึกเกินกว่าจะคาดเดา

“หรือว่าคุณหนูใหญ่จะ…เห็นอะไรบางอย่างในความฝัน”

“หรือโรคหนักครั้งนั้นจะทำให้นางเปลี่ยนไป”

ไม่มีผู้ใดกล้ายืนยันมีเพียงความรู้สึกคลุมเครือที่ค่อยๆ หนักอึ้งขึ้นทุกวัน แม้แต่สาวใช้ที่เคยเห็นนางเติบโตมาตั้งแต่เล็ก ยังเริ่มไม่กล้าสบตานานเกินไป

เพราะแววตาคู่นั้น สงบนิ่ง เยือกเย็น ราวกับรู้ล่วงหน้าว่า…ผู้ใดกำลังคิดสิ่งใด

มิหนำซ้ำ ยังมีถ้อยคำกระซิบอื่นๆ ตามมาคล้ายเกลียวคลื่นเล็กที่ซัดเข้าฝั่งไม่หยุด

“คุณหนูใหญ่เอาแต่อยู่ในเรือน ไม่ยอมย่างเท้าไปที่ใดเลย”

“ข้าได้ยินมาว่า…แม้แต่องค์รัชทายาทที่คุณหนูเคยชมชอบนัก ครั้งนี้มีงานเลี้ยงในจวนแท้ๆ ก็ยังไม่ออกมาพบ”

“นับว่าแปลกนักจริงๆ”

ถ้อยคำเหล่านั้นไม่ได้ดังเอะอะ หากแต่แทรกซึมเข้าไปทุกมุมของจวน เหมือนหมอกบางที่ไม่อาจปัดไล่

ยิ่งไม่มีคำอธิบาย ก็ทำให้ผู้คนคาดเดา

แต่ไป๋จื่อหรงไม่ใส่ใจ แม้ถ้อยคำนั้นจะเข้าหูชัดเจนครบถ้วน

คำพูดที่ออกจาปากของผู้คน หากร้อยคนคิด…ก็ย่อมมีร้อยเสียง นางจำเป็นต้องเสียเวลาอธิบายให้เปล่าประโยชน์หรือไม่

นางนั่งอยู่ในเรือน ยังคงอ่านตำราแพทย์ ปล่อยให้แสงแดดยามบ่ายสาดส่องลงมากระทบแผ่นกระดาษ สีหน้าสงบนิ่งเกินกว่าที่ควรจะเป็น

หากเป็นชาติก่อน ป่านนี้นางคงจะกำลังนั่งเชิดหน้าชูคออยู่ในวังหลวง ประโคมเครื่องแต่งกาย แต่งหน้าหนาเตอะ เพื่อแย่งชิงความสนใจจากบุรุษสูงศักดิ์…ช่างน่าสมเพชเสียจริง

ทว่ายามนี้ นางกลับนั่งนิ่ง มิได้ไขว่คว้าหาสิ่งใด ราวกับคนที่ไม่ต้องการสิ่งใดอีกแล้ว

“คุณหนูเจ้าคะ” น้ำเสียงของชิงเหอดังขึ้นแผ่วเบา

นางก้าวเข้ามาพร้อมน้ำชาร้อนกลิ่นหอมกรุ่นและขนมถาดใหม่ เสียงประตูปิดลงเบาๆ หากแต่กลับสะท้อนดังก้องในห้องเงียบสงัด

ชิงเหอหยุดฝีเท้า เหลือบมองผู้เป็นนายครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงต่ำอย่างลังเล “บ่าวได้ยินสาวใช้ที่เพิ่งกลับมาจากวังหลวงกล่าวว่า องค์รัชทายาททรงให้คนมาส่งไป๋ฮูหยินและแม่นางหลิน ซ้ำยังส่งเทียบเชิญให้ไปดื่มชาส่วนตัวที่ตำหนักหน้าดอกเหมยเจ้าค่ะ”

ทว่าไป๋จื่อหรงเพียงพลิกหน้ากระดาษต่อไป

นางหาได้เงยหน้าขึ้นมองไม่

“อืม” นางเพียงตอบกลับคำเดียวสั้นๆ ไม่มีความสนใจใดๆ และไม่มีความอยากรู้อยากเห็นแม้แต่น้อย

ท่าทีเรียบเฉยนั้นผิดแปลกไปจากที่เคยเป็นอย่างสิ้นเชิง

และความนิ่งสงบเช่นนี้เอง ยิ่งทำให้ชิงเหอรู้สึกอึดอัดขึ้นมาโดยไม่อาจอธิบาย ในใจของนางย่อมมีคำตอบชัดเจนว่า สตรีที่นั่งอยู่ตรงหน้า มิใช่คุณหนูใหญ่ที่นางเคยรู้จักอีกต่อไป

เหตุใดสิ่งที่เคยโปรดกลับไม่ใส่ใจ

เรื่องที่เคยหวงแหนกลับไม่เหลียวแล

เกรงว่าแม้แต่ชื่อของผู้คนที่เคยทำให้หวั่นไหว ยามนี้ก็คงไม่ก่อให้เกิดคลื่นใดในดวงตาคู่นั้นเลย

“ก็ดีแล้วมิใช่หรือ” หลังจากความเงียบทอดยาว ไป๋จื่อหรงจึงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

สายตาของนางยังคงจ้องอ่อนตำราแพทย์อย่างขริงจัง

หากเป็นเมื่อก่อน เพียงได้ยินเรื่องเช่นนี้ นางก็คงเดือดดาลเป็นฟืนเป็นไฟ หวาดระแวงว่าจะมีผู้มาแย่งชิง กลัวว่าตำแหน่งในใจของตนจะถูกลดค่าลงแม้เพียงนิดเดียว

ทว่ายามนี้…ช่างเถอะ

หากอยากได้ก็เอาไป

ขณะเดียวกันนั้น

หลินเยว่ฉิงเพิ่งกลับมาถึงจวน หลังออกไปตั้งแต่เช้าพร้อมไป๋ฮูหยิน นั่งรถม้าไปชมสวนบุปผาที่วังหลวงทั้งที่นางเพิ่งเข้าจวนแต่กลับได้รับการต้อนรับและความสำคัญอย่างไม่คาดคิด

เห็นทีว่า ชีวิตใหม่คงดำเนินไปอย่างราบรื่นยิ่งนัก

มิหนำซ้ำ ก่อนหน้านี้ที่วังหลวงมีผู้เอ่ยถึงและถามหาคุณหนูใหญ่สกุลไป๋อยู่บ้าง ทว่าเพียงหลินเยว่ฉิงปรากฏกาย คำพูดเหล่านั้นกลับถูกกลบหายไปในพริบตา

ถ้อยคำอ่อนหวานและคำชื่นชมถูกส่งมาไม่ขาดสาย รอยยิ้มที่มองนางด้วยความเอ็นดูแลกเปลี่ยนกันอย่างต่อเนื่อง

ในใจของหลินเยว่ฉิงย่อมรู้ดี ว่าสิ่งเหล่านี้มิได้เกิดจากความงดงามหรือความอ่อนหวานของนางเพียงอย่างเดียว

หากแต่เป็นเพราะตำแหน่งคุณหนูใหญ่ว่างลงโดยไร้เจ้าของ

นางยกมือขึ้นจัดชายแขนเสื้ออย่างสุภาพก่อนจะก้าวลงจากรถม้า รอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้ายังคงไม่เปลี่ยนแปลง ราวกับมิได้รับรู้ถึงสายตาที่มองมาด้วยความชื่นชมและคาดหวังเหล่านั้นเลย

สาวใช้ที่ติดตามมาเอียงหน้าเข้าใกล้ เอ่ยเสียงแผ่ว

“วันนี้ทุกคนดูให้ความสำคัญคุณหนูนักเจ้าค่ะ ไม่เว้นแม้แต่ไป๋ฮูหยินสกุลจ้าวยังเอ่ยชมไม่หยุดเลย”

หลินเยว่ฉิงเพียงยกยิ้มบาง มิได้แสดงความยินดีเกินควร

“เป็นเพราะฮูหยินมีเมตตา” นางตอบเสียงอ่อน

“หาใช่เพราะข้าไม่…”

สาวใช้ลังเลเล็กน้อยก่อนจะกระซิบต่อ “แต่ว่าก่อนหน้านี้ที่วังหลวง…ทุกคนยังพูดถึงคุณหนูใหญ่ไป๋อยู่เลยเจ้าค่ะ ทว่าเพียงเห็นท่านปรากฏตัว ก็ราวกับลืมสิ่งที่พูดไปทั้งหมด”

หลินเยว่ฉิงชะลอฝีเท้าลงเพียงครู่เดียว

สายตาของกวาดมองไปตามทางเดินยาวของจวน ก่อนที่จะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“อย่าได้พูดจาเช่นนี้”

สาวใช้ชะงักงัน หัวใจเต้นแรงขึ้นมาโดยไม่รู้สาเหตุ

“อย่างไรเสีย ข้าก็เป็นเพียงผู้อาศัยเท่านั้น” หลินเยว่ฉิงเอ่ยต่อ น้ำเสียงยังคงอ่อนโยนไม่เปลี่ยน

“หาได้คิดจะมาแทนที่ผู้ใดไม่”

พอสิ้นคำนั้น จึงก้าวเดินต่ออย่างสง่างาม รอยยิ้มบางยังคงประดับอยู่บนใบหน้า “อย่าพูดสิ่งใดเกินควร และอย่าทำให้ผู้ใดรู้สึกว่าข้ากำลังแทนที่ใคร”

ถ้อยคำเหล่านั้นฟังดูสุภาพ ฟังดูถ่อมตน

แต่ในใจของหลินเยว่ฉิงกลับรู้ดี ตราบใดที่คุณหนูใหญ่ยังไม่ก้าวออกมายืนตำแหน่งนั้น พื้นที่ตรงหน้าก็ย่อมว่างเปล่า…และเป็นของนางโดยปริยาย

สาวใช้รีบพยักหน้ารับอย่างรวดเร็ว

“เจ้าค่ะ”

หลินเยว่ฉิงเอ่ยต่อราวกับนึกขึ้นได้ “ไปดูเสียว่าคุณหนูใหญ่กำลังทำสิ่งใดอยู่ หากนางว่างก็ให้มารายงานข้า”

นางเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนกล่าวต่ออย่างไม่เร่งร้อน

“ข้ามีเรื่องจากวังหลวงจะได้นำมาพูดคุยเสียหน่อย…ในเมื่อนางไม่ได้ไปด้วยตนเอง”

ไป๋ฮูหยินหาได้รู้จักสกุลหลินเป็นการส่วนตัวไม่

ทว่าสามีของนางซึ่งเป็นขุนนาง กลับรู้จักผู้คนไม่น้อย

เมื่อหลายวันก่อน สามีของนางกล่าวว่าขุนนางผู้หนึ่งซึ่งเคยรับราชการร่วมกันในช่วงแรกเริ่ม ได้เสียชีวิตลง ทิ้งไว้เพียงบุตรสาววัยใกล้เคียงกับไป๋จื่อหรงให้อยู่เพียงลำพัง

อีกฝ่ายไร้ญาติสนิท ไม่มีผู้ใดพึ่งพาอย่างแท้จริง

คำสั่งเสียก่อนสิ้นลม ยังเอ่ยขอให้ช่วยดูแลบุตรสาวผู้นี้

สามีของนางเห็นว่าเด็กสาวมีอายุไล่เลี่ยกับบุตรสาวตน

หากไป๋จื่อหรงมีสหายสักคน ก็คงไม่ต้องหมกมุ่นอยู่กับเรื่องเดิมเพียงลำพัง

นางเองก็เห็นด้วย จึงรับหลินเยว่ฉิงเข้ามาอยู่ในจวน

แม้จะเพิ่งพบหน้ากันเพียงไม่กี่ครั้ง ทว่าไป๋ฮูหยินก็รู้ได้ทันทีว่าอีกฝ่ายเป็นเด็กดี นิสัยสุภาพ น่าเอ็นดูและเมื่อชวนไปงานเลี้ยงในวันนี้ก็ยิ่งเห็นชัด…นางหาได้ทะเยอทะยาน มิได้โอ้อวด เพียงอยู่อย่างสงบเสงี่ยม รู้กาลเทศะ

ไป๋ฮูหยินหลุดจากภวังค์ความคิด หันไปเอ่ยกับสาวใช้

“ไปดูคุณหนูใหญ่ว่าเป็นอย่างไรบ้าง หากนางอาการยังไม่ดีขึ้นก็รีบตามหมอมา”

“เจ้าค่ะ”

ไป๋ฮูหยินมองตามสาวใช้ที่เดินห่างออกไปไกล ก่อนจะถอนหายใจยาวเหยียดอย่างอดกลั้น

ไฉนนางจะไม่รู้ ว่าบุตรสาวของตนเปลี่ยนไป

ตั้งแต่กลับจากเทศกาลโคมไฟในวันนั้น ไป๋จื่อหรงก็ล้มป่วย ครั้นพอหายดีแล้ว กลับหลีกเลี่ยงผู้คน ไม่อยากพบหน้าใคร

แม้แต่ก้าวเท้าออกจากเรือน ยังนับครั้งได้

แท้จริงแล้ว ระหว่างองค์รัชทายาทกับบุตรสาวของนางเกิดสิ่งใดขึ้นกันแน่ ทั้งที่ก่อนหน้านี้เคยเอ่ยปากซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า เมื่อพ้นวัยปักปิ่นจะให้มีบิดาของนางทูลขอสมรสพระราชทานให้

ทว่าเมื่อมีโอกาสได้ใกล้ชิด ได้เข้าร่วมงานเลี้ยง

กลับเป็นฝ่ายถอยห่างเสียเอง