บทที่ 22 มื้อแรกหลังแต่งงาน

เครื่องประดับทองคำและไข่มุกบนศีรษะขับให้นางดูงดงามเจิดจ้ากว่าทุกวัน กู้ชิงอวิ๋นนิ่งไปชั่วขณะ แม้เคยเห็นซ่งอวี้หรูมาแล้วหลายครั้ง แต่เขาไม่เคยเห็นนางในลักษณะเช่นนี้มาก่อน

หญิงสาวตรงหน้าไม่ได้เป็นเพียงคุณหนูใหญ่จวนอัครเสนาบดีอีกต่อไปนางกลายเป็นภรรยาของเขาแล้ว ซ่งอวี้หรูเห็นเขาจ้องอยู่นานก็อดคิดไม่ได้

‘เหตุใดจึงไม่พูดอะไร หรือเครื่องแต่งหน้าของข้าเลอะแล้ว เมื่อครู่กินขนมไปหลายชิ้น มีเศษขนมติดอยู่ที่ริมฝีปากหรือไม่’

ความรู้สึกซาบซึ้งในใจของกู้ชิงอวิ๋นพลันถูกทำลายลงในทันที เขาหลุบตาลงเล็กน้อยเพื่อซ่อนรอยยิ้ม ก่อนจะวางคันชั่งกลับลงบนถาด

“เจ้างามมาก”

คำชมที่เอ่ยขึ้นอย่างกะทันหันทำให้ซ่งอวี้หรูชะงัก นางยกมือขึ้นแตะแก้มตนเองโดยไม่รู้ตัว

“จริงหรือ”

“จริง”

กู้ชิงอวิ๋นตอบอย่างจริงจัง ซ่งอวี้หรูจึงค่อยผ่อนคลายลง

‘ดีที่ไม่เสียแรงนั่งแต่งหน้าตั้งแต่ยังไม่สว่าง แต่เขาเองก็ดูดีมากเหมือนกันใบหน้าของพระรองในนิยายย่อมไม่ธรรมดาอยู่แล้ว น่าเสียดายที่ชีวิตสั้นไปสักหน่อย แต่ไม่เป็นไรเพราะว่าข้าเองก็เป็นคนอายุสั้น มาแต่งงานกันก็เหมาะสมดี’

มือของกู้ชิงอวิ๋นที่กำลังจะรับจอกสุราจากสาวใช้หยุดชั่วครู่ คำว่า “ชีวิตสั้น” ยังคงทำให้หัวใจของเขาหนักอึ้งทุกครั้งที่ได้ยิน

เขาอยากรู้เหลือเกินว่าเหตุใดตนเองจึงต้องตาย เหตุการณ์เกิดขึ้นเมื่อใดและเขาตายด้วยวิธีใด แต่เขาไม่อาจถามออกไปได้แม้แต่คำเดียว หากถามตรงเกินไป ซ่งอวี้หรูย่อมเกิดความสงสัย

กู้ชิงอวิ๋นจึงทำได้เพียงรับจอกสุรามาถือไว้ตามธรรมเนียม สาวใช้อีกคนนำจอกอีกใบส่งให้ซ่งอวี้หรู แม่สื่อกล่าวด้วยเสียงสดใส

“คู่บ่าวสาวดื่มสุราร่วมจอก นับจากวันนี้ร่วมทุกข์ร่วมสุข ไม่แยกจากกันชั่วชีวิต”

กู้ชิงอวิ๋นกับซ่งอวี้หรูนั่งลงข้างกัน แขนของคนทั้งสองคล้องผ่านกันอย่างช้า ๆ ก่อนจะยกสุราขึ้นดื่มซ่งอวี้หรูเพียงจิบเล็กน้อยก็ขมวดคิ้ว

‘ขมจริง ๆ ผู้คนในยุคนี้ชอบดื่มของเช่นนี้ได้อย่างไร น้ำผลไม้หมักยังหวานอร่อยกว่าตั้งเยอะ’

กู้ชิงอวิ๋นดื่มสุราจนหมดจอก ก่อนจะหันไปเห็นว่าสุราในจอกของนางยังเหลือมากกว่าครึ่ง

เขาจึงกล่าวอย่างแนบเนียน

“วันนี้เจ้าคงเหนื่อยมาก ดื่มเป็นพิธีก็พอไม่จำเป็นต้องฝืนดื่มทั้งหมดหรอก”

ซ่งอวี้หรูรีบวางจอกลงทันที

“เช่นนั้นข้าไม่ดื่มต่อแล้ว”

แม่สื่อที่ยืนอยู่ด้านข้างอ้าปากเหมือนจะกล่าวเตือน แต่เมื่อเห็นกู้ชิงอวิ๋นไม่ได้ว่าอะไร นางก็ได้แต่ยิ้มและปล่อยผ่าน

หลังจากดื่มสุราร่วมจอก สตรีมงคลก็นำถาดใส่พุทราแดง ถั่วลิสง ลำไย และเมล็ดบัวมาวางบนเตียง ก่อนจะกล่าวคำอวยพรให้ทั้งสองมีบุตรเร็ววัน

ซ่งอวี้หรูมองของบนเตียงแล้วดวงตาเป็นประกายเล็กน้อย

‘ในที่สุดก็มีของกินเพิ่มแล้ว’

กู้ชิงอวิ๋นเหลือบมองนาง ก่อนจะยกมือขึ้นปิดริมฝีปากแสร้งไอ

เมื่อพิธีทั้งหมดเสร็จสิ้น แม่สื่อกับสตรีมงคลจึงกล่าวคำอวยพรอีกหลายประโยค ก่อนจะพาสาวใช้จากจวนตระกูลกู้ออกไปจากห้อง

ชิงอวี่เองก็เตรียมจะเดินตามออกไป แต่ก่อนจากไปนางหันกลับมามองผู้เป็นนายด้วยความเป็นห่วง

ซ่งอวี้หรูเห็นสายตานั้นก็รีบโบกมือ

“เจ้าไปพักเถิด ข้าอยู่ได้”

ชิงอวี่มองกู้ชิงอวิ๋นอีกครั้ง เมื่อเห็นเขามีสีหน้าสุภาพ ไม่ได้แสดงท่าทางน่ากลัว นางจึงค่อยวางใจและถอยออกจากห้อง

ประตูถูกปิดลงช้า ๆ ภายในห้องเหลือเพียงคู่บ่าวสาวสองคน เสียงดนตรีและเสียงหัวเราะจากงานเลี้ยงด้านนอกยังดังแว่วเข้ามาเป็นระยะ แต่เมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้ ห้องหอกลับเงียบสงัดจนซ่งอวี้หรูรู้สึกไม่คุ้นเคย

นางนั่งตัวตรงอยู่บนเตียง พลางเหลือบมองกู้ชิงอวิ๋นอย่างระมัดระวัง กู้ชิงอวิ๋นเองก็ยืนอยู่ไม่ไกล ไม่ได้ขยับเข้ามาใกล้ในทันที คนทั้งสองสบตากันอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายซ่งอวี้หรูก็เป็นฝ่ายถามก่อน

“ท่านเมาหรือไม่”

“ไม่เมา”

“แน่ใจหรือ”

“แน่ใจ”

นางพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

“เช่นนั้นก็ดี”

‘อย่างน้อยคืนนี้คงไม่ต้องดูแลคนเมา’

กู้ชิงอวิ๋นได้ยินแล้วก็เดินไปหยุดข้างโต๊ะ ก่อนจะรินน้ำชาให้ตนเองหนึ่งถ้วย

“เจ้าหิวหรือไม่”

ดวงตาของซ่งอวี้หรูสว่างขึ้นทันที

“หิว”

นางตอบโดยไม่ปิดบัง

“ข้ากินขนมไปเพียงไม่กี่ชิ้น ยังไม่ได้กินอาหารจริงจังเลย”

กู้ชิงอวิ๋นหันไปมองโต๊ะอาหาร

“อาหารเย็นแล้ว ข้าจะให้คนยกสำรับใหม่เข้ามา”

“ไม่ต้องยุ่งยากถึงเพียงนั้น”

ซ่งอวี้หรูรีบลุกจากเตียง แต่ทันทีที่ยืนขึ้น น้ำหนักของมงกุฎและชุดเจ้าสาวหลายชั้นก็ทำให้นางเสียหลักเล็กน้อย

กู้ชิงอวิ๋นก้าวเข้ามารับตัวนางไว้ตามสัญชาตญาณ มือข้างหนึ่งประคองแขน อีกข้างแตะตรงเอวเพื่อป้องกันไม่ให้นางล้ม ร่างของคนทั้งสองอยู่ใกล้กันในทันที

ซ่งอวี้หรูเงยหน้าขึ้นสบตาเขา กลิ่นสุราอ่อน ๆ ผสมกับกลิ่นไม้หอมจากอาภรณ์ของชายหนุ่มลอยมากระทบจมูก ใบหน้าของเขาอยู่ใกล้จนมองเห็นขนตาได้อย่างชัดเจน หัวใจของนางเต้นแรงขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว

‘ใกล้เกินไปแล้ว สมกับเป็นพระรอง ใบหน้านี้ไม่มีจุดใดให้ตำหนิเลยจริง ๆ’

กู้ชิงอวิ๋นรู้สึกว่าหัวใจตนเองเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ เขารีบปล่อยมือออกอย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนจะถอยหลังครึ่งก้าว

“ระวัง”

ซ่งอวี้หรูยืดตัวตรง แล้วรีบยกมือประคองมงกุฎบนศีรษะ

“ของสิ่งนี้หนักเกินไป ข้าถอดได้แล้วหรือไม่”

“ย่อมได้”

เมื่อกู้ชิงอวิ๋นตอบเช่นนี้ ซ่งอวี้หรูจึงรีบเดินไปนั่งหน้าคันฉ่อง แต่เมื่อนางลองถอดปิ่นออกด้วยตนเองกลับพบว่าเครื่องประดับถูกติดไว้หลายชั้นจนไม่รู้ควรเริ่มจากจุดใด

นางพยายามอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปมองชายหนุ่ม

“ท่านช่วยเรียกชิงอวี่กลับมาได้หรือไม่”

กู้ชิงอวิ๋นมองเครื่องประดับบนศีรษะของนาง

“ข้าช่วยเจ้าได้”

ซ่งอวี้หรูมองเขาอย่างไม่แน่ใจ

“ท่านถอดเป็นหรือ”

“น่าจะไม่ยาก”

คำว่า “น่าจะ” ทำให้นางลังเลเล็กน้อย แต่เมื่อรู้สึกว่าลำคอของตนเองใกล้จะรับน้ำหนักไม่ไหว นางก็พยักหน้าในที่สุด

“เช่นนั้นระวังหน่อย อย่าดึงผมข้า”

กู้ชิงอวิ๋นเดินไปยืนด้านหลัง เขายกมือขึ้นแตะปิ่นหงส์อย่างระมัดระวัง ก่อนจะค่อย ๆ ถอดเครื่องประดับออกทีละชิ้น นิ้วมือของชายหนุ่มมั่นคงกว่าที่ซ่งอวี้หรูคาดคิด แม้จะช้าอยู่บ้าง แต่ไม่ได้ดึงเส้นผมของนางเลย ปิ่นทองถูกวางลงบนโต๊ะทีละชิ้น เมื่อมงกุฎหนักถูกยกออก ซ่งอวี้หรูก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“ในที่สุดก็รอดแล้ว”

นางหมุนคอไปมาเบา ๆ

“ข้ารู้สึกเหมือนศีรษะเบาขึ้นครึ่งหนึ่ง”

กู้ชิงอวิ๋นมองท่าทางของนางผ่านกระจกทองแดง มุมปากก็ยกขึ้นเล็กน้อย

“เจ้าคงเหนื่อยมากจริง ๆ”

“แน่นอน”

ซ่งอวี้หรูตอบ

“ตั้งแต่เช้าข้ายังไม่ได้พักเลย”

นางหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับมามองเขา

“ท่านเองก็คงเหนื่อยมากเช่นกัน”

“ไม่เท่าไร”

“ถูกบังคับให้ดื่มสุราตั้งหลายจอกยังบอกว่าไม่เหนื่อยอีกหรือ”

กู้ชิงอวิ๋นชะงักเล็กน้อย

“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าถูกบังคับให้ดื่มมาหลายจอก”

ซ่งอวี้หรูชี้ไปที่ใบหน้าของเขา

“หน้าท่านแดง อีกทั้งยังมีกลิ่นสุราเต็มตัว งานแต่งในวันนี้มีแขกมากมาย พวกเขาจะปล่อยเจ้าบ่าวกลับเข้าหอง่าย ๆ ได้อย่างไร”

คำอธิบายของนางสมเหตุสมผลอย่างยิ่ง กู้ชิงอวิ๋นจึงพยักหน้ารับ ไม่ได้ถามต่อ เขารู้ดีว่าตนเองต้องระมัดระวังทุกคำพูด แม้จะอยากรู้ความลับจากนางมากเพียงใด ก็ไม่อาจแสดงท่าทีราวกับล่วงรู้สิ่งที่อยู่ในใจได้

“ข้าสั่งให้ห้องครัวอุ่นอาหารไว้แล้ว”

เขาเปลี่ยนเรื่องอย่างเป็นธรรมชาติ

“รอสักครู่ก็จะมีคนนำมาให้”

ซ่งอวี้หรูยิ้มทันที

“ท่านเตรียมเอาไว้แล้วหรือ”

“วันนี้เจ้าต้องทำพิธีตั้งแต่เช้า ข้าคิดว่าเจ้าคงไม่มีเวลากินอาหาร”

‘สมแล้วที่เป็นสามีของปลาเค็มเช่นข้า รู้จักเตรียมของกินไว้ล่วงหน้า อย่างน้อยการแต่งงานครั้งนี้ก็นับว่าคุ้มค่าแล้ว’

กู้ชิงอวิ๋นหลุบตาลงเพื่อปกปิดรอยยิ้ม เพียงไม่นาน สาวใช้ก็ยกสำรับอาหารร้อนเข้ามาวางเต็มโต๊ะ

มีทั้งซุปไก่ตุ๋น เห็ดผัด หน่อไม้ตุ๋น เนื้อเป็ดหั่นบาง ปลาเปรี้ยวหวาน และข้าวสวยร้อน ๆ เมื่อได้กลิ่นอาหาร ซ่งอวี้หรูก็แทบลืมความระมัดระวังทั้งหมด นางเดินไปนั่งลงที่โต๊ะ ก่อนจะหยิบตะเกียบขึ้นทันที

“ท่านกินด้วยกันหรือไม่”

กู้ชิงอวิ๋นนั่งลงตรงข้าม

“ได้”

คนทั้งสองจึงเริ่มกินอาหารมื้อแรกหลังแต่งงานด้วยกันอย่างเงียบ ๆ ซ่งอวี้หรูกินอย่างมีความสุข โดยไม่ลืมรักษากิริยาให้ดูเรียบร้อยอยู่บ้าง