ตอนที่ 2 ข้ากลับมาแล้ว

เรือนคุณหนูรองสกุลฟู่

“เจ้าว่าอย่างไรนะ เจ้าพูดว่าอย่างไรนะอาสี่ นางฟื้นแล้วจริงหรือ เป็นไปไม่ได้ สภาพนางตอนถูกส่งเข้ามาในจวนตอนนั้น แทบจะเรียกได้ว่าใกล้ตายเต็มทีท หรือว่า... เป็นภาวะแสงสุดท้ายก่อนตาย ไม่ได้การ ข้าจะเข้าไปดูนางเอง ข้าอยากจะไปเห็นกับตา”

เรือนคุณหนูใหญ่

หมิงเล่อที่บัดนี้อยู่ในร่างของคุณหนูใหญ่ “ฟู่ซานถิง” ค่อย ๆ กะพริบเปลือกตาที่ไม่คุ้นเคย เมื่อนางลืมตาขึ้นอีกครั้ง ภาพที่เห็นตรงหน้า แม้ว่าจะไม่รู้สึกคุ้นเคย แต่กลับทำให้นางถึงกับกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ เมื่อก้มมองดูฝ่ามือทั้งสองข้างของตัวเอง ครั้งแรกในรอบหลายเดือน

‘นี่ข้า…. มองเห็นแล้ว ข้ากลับมามองเห็นแล้วจริง ๆ หรือ’

หมิงเล่อพึ่งเข้าใจว่า บัดนี้นางมิใช่ตัวตนเดิมอีกต่อไปแล้ว แม้ว่าจะเป็นเรื่องน่าเหลือเชื่อก็ตาม บัดนี้นางมิใช่หมิงเล่อ องครักษ์และนักวางยาพิษของแม่ทัพหลี่ แต่กลายเป็นบุตรสาวคนโตของภรรยาเอกที่เสียไปแล้วหลายปีก่อน ของเสนาบดี ฟู่ซวนเฮ่อ

“ฟู่ซวนเฮ่องั้นหรือ ข้ารู้จักคนผู้นี้ เขาเป็นเสนาบดีกรมคลัง อยู่ในราชสำนักเดียวกับหลี่อวี้หลาน สวรรค์ไม่ทอดทิ้งข้า ถึงได้ให้โอกาสข้ากลับมาอีกครั้งเพื่อแก้แค้น! ชาตินี้ข้าจะให้พวกเจ้าชดใช้ชีวิตให้ลูกของข้า... ทีละคน”

จากนางทาสที่ถูกทรมานอยู่ชายแดนอย่างเล่อหมิง ที่ชีวิตนี้แทบจะไร้ซึ่งความหวัง แต่กลางดึกในฤดูใบไม้ร่วงเมื่อหลายปีก่อน หลี่อวี้หลานแม่ทัพเกราะเหล็กของฝ่าบาท ทำศึกอยู่ชายแดน เขาบุกทำลายล้างโรงเลี้ยงทาสเถื่อน เพื่อช่วยนางและคนที่ถูกจับคนอื่น ๆ ออกมา

“เด็กผู้หญิงคนนี้ยังเยาว์นัก พานางกลับไปด้วย ส่วนคนอื่น ๆ ปล่อยตัวไปให้หมด”

“ขอรับท่านแม่ทัพ”

หลังจากนั้นเขาก็ให้คนมาสอนวรยุทธ์ และเลี้ยงดูนางในฐานะองครักษ์ สายลับ แม่ทัพหลี่พึ่งมารู้ตอนหลังว่า นางสามารถใช้ยาพิษทั้งฆ่าคน และช่วยคนได้ ดังนั้นแม่ทัพหนุ่มจึงให้นางอยู่ข้างกาย ในฐานะองครักษ์ลับมาโดยตลอด

จากเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิต สู่คนที่นางจงรักภักดีสุดหัวใจ แม้แต่ชีวิตและวิญญาณ นางก็มอบให้กับแม่ทัพหลี่แต่เพียงผู้เดียว แม้ว่านิสัยของนางจะก้าวร้าว ปากร้าย ดุดันและไม่ยอมให้คนรังแก เมื่อถูกทำร้ายก็มักจะตอบโต้ไปในทันที ตามสัญชาตญาณในการเอาตัวรอด ที่ติดมาจากโรงเลี้ยงทาส ภายหลังท่านแม่ทัพ จึงส่งคนมาสั่งสอนมารยาทขั้นพื้นฐานของสตรีให้นาง หมิงเล่อนึกดีใจที่เขาเห็นความสำคัญ แต่นั่นก็แค่...หนึ่งในแผนการของเขาเท่านั้น

“ข้าต้องการให้เจ้าแฝงตัวเป็นสาวใช้ เข้าไปสืบข่าวใน หอหรูเซิน เจ้าทำได้หรือไม่หมิงเล่อ”

“ไม่ว่าจะต้องบุกน้ำลุยไฟ ข้าก็ย่อมทำได้ทั้งสิ้นเจ้าค่ะ”

“เช่นนั้นก็ดี ที่เหลือก็... ฝากเจ้าด้วย”

ครั้งแล้วครั้งเล่า ที่นางเสี่ยงชีวิตเพื่อเขา ทั้งปลอมเป็นคณิกาในหอนางโลม เป็นสายลับที่ลอบส่งข่าวออกนอกแคว้น จนกระทั่งวางยาพิษศัตรูของเขา นางไม่เคยถามว่าคนที่ฆ่า เป็นคนดีหรือไม่ เพียงแค่เขาสั่ง ก็พร้อมลงมือทำตามคำสั่งทันที โดยไม่คิดจะสอบถาม

“ข้าช่างโง่ยิ่งนัก”

ทุกครั้งที่ออกศึกกับเขา ล้วนกำชัยชนะเอาไว้ได้ สองส่วนด้วยฝีมือ ที่เหลืออีกแปดส่วนคือแผนการร้าย ในการลอบวางยาพิษในค่ายศัตรู และบุกโจมตีในตอนที่พวกเขาไม่พร้อมที่จะสู้ ไม่มีผู้ใดล่วงรู้แผนการโฉดที่ไร้ซึ่งศักดิ์ศรีนี้ เพราะยาพิษนั้นไม่สามารถตรวจพบได้ ทุกศึกล้วนมีนางอยู่เบื้องหลัง สุดท้ายเขากลับถูกย้อนเกร็ด โดนพิษร้ายแรงจนกระทั่งเสียดวงตาไป นางก็ยังคงโง่งม ถึงกับยอมเสียสละดวงตาของตัวเอง แล้วให้กับคนอย่างเขาไป

“ไม่คิดเลยว่า การได้มองเห็นอีกครั้ง จะเป็นเรื่องที่มหัศจรรย์เยี่ยงนี้”

เมื่อคิดได้ดังนั้น ก็ยิ้มออกมาด้ทันที และเริ่มรู้สึกร้อนผ่าวที่ขอบตาทั้งสองข้าง ความรู้สึกเช่นนี้ นางไม่เคยได้สัมผัสมานานเกือบครึ่งปี จนกระทั่งน้ำใส ๆ ไหลออกมาจากดวงตา

“ยอดไปเลย นี่ข้า... เกือบลืมไปแล้วว่า การมีน้ำตาเป็นเช่นไร”

หมิงเล่อในร่างใหม่ของคุณหนูสกุลฟู่ นั่งคิดทบทวนเรื่องราวที่น่าเหลือเชื่อนี้อยู่ตามลำพัง แม้นว่าจะไม่อยากเชื่อ แต่ดวงตาที่มองเห็นได้อีกครั้ง เป็นเครื่องพิสูจน์ที่ชัดเจนที่สุด ถึงจะดีใจแต่ก็นึกสงสัยอยู่ไม่น้อย การย้อนเวลา กลับชาติมาเกิด หรือแม้กระทั่งการเกิดใหม่ในร่างคนอื่น ไม่ใช่เรื่องปกติที่จะเกิดขึ้นได้ทั่วไป

“โชคดีที่ฟู่ซานถิง เติบโตอยู่ในชนบท ทั้งความเป็นอยู่ นิสัยใจคอของนาง ล้วนไม่มีผู้ใดที่จวนสกุลฟู่ทราบ ไม่สิ... มีอีกคนที่คุ้นเคยกับนางดี ต้องทำให้สาวใช้ผู้นั้น ไม่สงสัยในความเปลี่ยนแปลงนี้ อย่างไรที่นี่ก็ยังไม่ใช่ที่ปลอดภัย”

แต่บัดนี้นางไม่มีเวลาที่จะคิดมาก เพราะเริ่มได้ยินเสียงย่ำฝีเท้าหนัก ๆ เดินเข้ามาในห้อง โชคดีที่ประสาทสัมผัสทั้งห้าของนาง ยังคงใช้การได้ดี เพราะชาติก่อนนางมองไม่เห็น

“ฟู่ซานถิง! …เฮือก!!”

เสียงแหลมของดรุณีที่อายุน้อยกว่านาง ปลุกสติให้หวนคืนอีกครั้ง ฟู่ซานถิงที่นั่งนิ่งอยู่ที่เตียง เมื่อ “ฟู่หนิงเยว่” คุณหนูรองแห่งจวนสกุลฟู่เดินเข้ามาเห็น นางก็ตกใจสุดชีวิต เมื่อเห็นซานถิงผู้เป็นพี่สาวต่างมารดา ลุกขึ้นมานั่ง และหันมองไปรอบ ๆ ห้องอย่างใจลอย

“นี่เจ้า… เจ้ายังไม่ตายจริง ๆ หรือนี่ แต่ก่อนหน้านั้นเจ้าป่วยหนักมิใช่หรือ"

หนิงเยว่ตกใจแทบสิ้นสติ เพราะตอนเห็นฟู่ซานถิงถูกรับเข้ามาในจวนครั้งแรก สภาพนางแทบไม่ต่างกับคนที่ใกล้ตาย ไม่คิดว่าผ่านมาสิบกว่าวัน ก็ได้ยินสาวใช้วิ่งมาบอกว่านางฟื้นแล้ว หนิงเยว่พลันนึกว่าจะเป็นการฟื้นขึ้นมาเพื่อร่ำลา หรือช่วงเวลาเฮือกสุดท้ายก่อนสิ้นลม จึงรีบมาดูด้วยตาตัวเอง แต่นอกจากซานถิงจะไม่เหมือนคนใกล้ตายแล้ว นางยังสามารถลุกขึ้นมานั่งได้อีกด้วย

“ตายอย่างนั้นหรือ เจ้าหมายความว่าอย่างไรหรือ”

“จะ เจ้า... นี่เจ้าหายดีแล้วจริงหรือ ข้าก็นึกว่า...”

“แน่นอนว่าข้ายังไม่ตาย และชาตินี้ข้าก็จะไม่มีวันตายง่าย ๆ ด้วย… น้องสาว”