ตอนที่ 3 น้องสาวต่างมารดา

 

รอยยิ้มร้าย สายตาดุดันที่มองฟู่หนิงเยว่ ทำให้นางเริ่มกลัว และรีบเดินไปหลบอยู่ด้านหลังสาวใช้ของตัวเอง ฟู่ซานถิงมองใบหน้าของผู้ถาม เมื่อมองพินิจดูแล้ว สตรีตรงหน้าตอนนี้ น่าจะมีอายุไม่น่าเกินสิบเจ็ดปี

“เจ้าก็คือฟู่หนิงเยว่ น้องสาวต่างมารดาของข้าสินะ”

“ก็ใช่น่ะสิ!”

จากความทรงจำของร่างเดิม ตอนนี้นางจะอายุย่างเข้าสิบเก้าในปีนี้ นั่นก็หมายความว่า หมิงเล่อเข้ามาสวมร่างของสตรีที่มีอายุน้อยกว่านางเกือบสี่ปี เมื่อหันไปมองฟู่หนิงเยว่ที่เดินเข้ามาพร้อมสาวใช้ ก็ยิ้มให้พวกนางเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนเต็มตัว ทำให้สตรีผู้มาเยือนตกใจและเริ่มกลัว

“ก็ไม่ทำไม ยินดีที่ได้รู้จักนะ น้องสาว”

“ในเมื่อฟื้นแล้ว เหตุใดจึงเอาแต่นอน นี่มันเวลาใดกันแล้ว”

“นั่นสิ ข้าเองก็อยากทราบว่า นี่มันเวลาใดกันแล้ว และข้า… ต้องทำสิ่งใดก่อน”

"นางเอาแต่นอนมาตั้งหลายวัน คงจะเกียจคร้านเสียจนเคยตัว พวกบ้านนอกก็แบบนี้แหละเจ้าค่ะคุณหนู ช่างไม่รู้กฎเกณฑ์อะไรเอาเสียเลย ไม่เหมือนท่านที่โตมาเพียบพร้อม ทั้งความรู้และกิริยามารยาทตามหลักคนชั้นสูง"

“อาสี่เจ้านี่นะ ปากหวานเกินไปแล้ว”

“บ่าวพูดความจริงเจ้าค่ะ ท่านเหมาะสมที่จะได้เป็นพระชายาองค์ชาย และควรจะได้สิทธิ์ของบุตรสายตรงสกุลฟู่มาตั้งนานแล้ว หากไม่ติดว่า...”

สาวใช้ของฟู่หนิงเยว่ อดค่อนแคะออกมามิได้ เมื่อเห็นว่าคุณหนูใหญ่ที่พึ่งมาจากชนบท ฟื้นขึ้นมาได้หลังจากที่นางป่วยหนัก ทั้งก่อนหน้านี้หนิงเยว่และฮูหยินเอง ก็มิได้ให้ความสำคัญกับคุณหนูบ้านนอกคนนี้ ทำให้สาวใช้ในจวนต่างก็ไม่คิดว่า นางคือนายหญิงอีกคนในจวน

"เจ้าว่าอย่างไรนะ ไหนลองพูดใหม่อีกทีสิ"

น้ำเสียงของซานถิง หันไปถามสาวใช้ของหนิงเยว่อีกครั้ง พร้อมกับหันไปมอง แต่สาวใช้ที่ไม่คิดจะให้ความเคารพกับคุณหนูที่พึ่งมาจากบ้านนอก แล้วยังมองนางด้วยสายตาเหยียดหยาม ตอบกลับไปทันที

"ข้าบอกว่า ท่านขี้เกียจจนเคยตัว ใครจะรู้ว่าที่ผ่านมา ท่านป่วยจริง ๆ หรือเปล่า หรือแค่แกล้งให้คนสนใจเท่านั้น"

 ปึก!

ตุบ!

“โอ๊ย! คุณหนูเจ้าคะ จู่ ๆ ข้าก็เข่าทรุด เกิดอะไรขึ้นกันแน่”

สายตานางมองไปที่ซานถิง ที่ยืนเหมือนไร้เรี่ยวแรงอยู่ตรงหน้าด้วยความสงสัย นางไม่เห็นคุณหนูใหญ่ขยับตัว แต่ไม่รู้ว่าเหตุใด จู่ ๆ ก็มีลมหรืออะไรบางอย่างมากระทบที่หัวเข่า ทำให้นางถึงกับทรุดกายลงกับพื้นทันทีเช่นนี้

‘อ่อนแอมาก แค่ใช้กำลังภายในเพียงนิดเดียวยังแทบไม่มีแรง ร่างกายนี้คงต้องใช้เวลาฟื้นฟูอีกนาน แต่ก็นับว่าโชคดี ที่ยังมีวรยุทธ์หลงเหลืออยู่ นับว่าสวรรค์เปิดทางให้ข้าครึ่งหนึ่งแล้ว’

“นี่เจ้า! ทำอะไรอาสี่สาวใช้ของข้า”

“เราทั้งคู่ก็ยืนอยู่เฉย ๆ มิใช่หรือ เจ้าเห็นข้าขยับตัวสักนิดหรือไม่ ถึงได้กล่าวหาข้าเช่นนี้ ใครจะไปรู้ว่าที่นี่ อาจจะมีวิญญาณบรรพชนสกุลฟู่วนเวียนอยู่ เมื่อเห็นผู้ที่ทำตัวต่ำช้า ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ก็เลยนึกอยากจะสั่งสอนขึ้นมากระมัง”

เพียงแค่นั้น สาวใช้ของหนิงเยว่ก็เริ่มกลัวจนตัวสั่น และรีบขยับไปกอดคุณหนูของนาง ที่เริ่มมองไปรอบ ๆ ทันที

“คุณหนูเจ้าคะ บ่าวกลัว พวกเรารีบออกไปจากที่นี่กันดีกว่าเจ้าค่ะ”

“กลัวอันใดกัน ไม่มีวิญญาณอะไรนั่นหรอกน่า นางก็แค่ขู่เจ้าเท่านั้น นี่ฟู่ซานถิง เจ้าอย่าคิดว่าลูกไม้ตื้น ๆ นี่ จะทำให้ข้ากลัวได้นะ ข้าจะไปฟ้องท่านแม่”

“ฟ้องงั้นหรือ แม่ของเจ้า... อ้อ ใช่แล้ว นางคนใช้ต้นห้องที่แอบปีนเตียงของท่านพ่อข้า พอท้องก็ไปขอความเมตตาจากท่านแม่ข้า ให้ท่านพ่อแต่งตั้งเป็นอนุ แล้วคลอดเจ้าออกมานี่เอง”

“เจ้า! อย่าได้ดูถูกท่านแม่ข้า บัดนี้แม่ของข้าเป็นฮูหยินที่ดูแลจวนแห่งนี้ เจ้าเองก็มิได้ต่างอันใดกับผู้อาศัย ต่อให้… ท่านแม่ของข้าเคยเป็นอนุมาก่อนแล้วอย่างไร ตอนนี้เจ้า…”

"ถึงอย่างไรข้าก็ได้ชื่อว่าเป็นบุตรสายตรง ที่เกิดจากภรรยาเอกเพียงคนเดียว เรื่องนี้แม้อยากจะหลอกตัวเอง ก็คงจะหนีความจริงนี้ไม่พ้น หากไม่โง่มากเกินไปเจ้าก็ควรรู้นะว่า ผู้ใดที่มีสิทธิ์ในจวนนี้มากกว่ากัน"

ฟู่หนิงเยว่เถียงไม่ออก เมื่อถูกซานถิงยั่วโมโห ตอนนี้ใบหน้านางแดงก่ำไปด้วยความโกรธ แต่กลับหาคำมาเถียงซานถิง ที่ยืนยิ้มอยู่ตรงหน้าไม่ได้เลยแม้แต่คำเดียว นางจึงใช้นิ้วชี้ไปที่หน้าของซานถิงและเริ่มด่า

“จะมากไปแล้วฟู่ซานถิง! เจ้าเป็นเพียงสตรีบ้านนอกไร้ค่า ไร้การศึกษา มีสิทธิ์อันใด….โอ๊ย!”

“กร๊อบ!”

ตุบ!

“โอ๊ย! ช่วยด้วย….นางจะฆ่าข้าแล้ว ใครก็ได้ โอ๊ย!”

ซานถิงใช้มือหักนิ้วที่หนิงเยว่ชี้มาที่นาง และผลักกลับไปเพียงเล็กน้อย ร่างของหนิงเยว่ก็กระเด็นออกไปจนล้มลงกับพื้นทันที สาวใช้ที่ติดตามมาด้วย เพียงแค่เห็นสายตาที่โหดเหี้ยมพร้อมฆ่าคนของคุณหนูใหญ่หันมา ต่างก็เริ่มกลัวและคุกเข่าลงทันที

"คะ คุณหนูใหญ่ได้โปรดละเว้นคุณหนูรองด้วยเจ้าค่ะ นางยังเด็กไม่รู้ความ คุณหนูใหญ่…"

“ไสหัวออกไปให้หมด”

“ฟู่ซานถิง ข้าจะไปฟ้องท่านย่ากับท่านพ่อ เจ้าคอยรับโทษได้เลย”

ซานถิงแค่ปลายหางตามองนาง

“สู้ไม่ได้ก็ไปฟ้องคนอื่น เหตุใดไม่วิ่งไปฟ้องที่ศาลาว่าการด้วยเลยเล่า คนจะได้รู้อย่างไรว่า เจ้ามันก็แค่คนไม่เอาไหนแพ้แล้วพาลไปเรื่อยเท่านั้น”