ตอนที่24 ช่วยกันวิเคราห์เรื่องราว

ลู่เสียนล้มป่วยลงจริง ๆ เพราะตากฝน และก่อนหน้านั้นนางก็ถูกพิษกำหนัด และได้เปิดศึกสงครามบนเตียง กับเหว่ยอ๋องจนแทบไม่ได้หลับไม่ได้นอน ร่างกายจึงอ่อนเพลียและอ่อนล้า จึงล้มป่วยลงอย่างกะทันหัน ลู่เสียนนอนซมอยู่บนเตียงมาได้สองวันแล้ว นางนอนคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ก่อนจะนึกบางอย่างขึ้นมาได้

“ท่านปู่ข้ายังไม่ได้กินยาห้ามครรภ์เลยเจ้าค่ะ ข้าจะท้องหรือไม่ ข้ายังไม่อยากท้องตอนนี้” ชายชราบรรพบุรุษได้ยินก็หัวเราะออกมา

“ฮ่า ๆ ตราบใดที่เจ้ายังใส่กำไลที่ข้อมือ เจ้าก็ไม่มีทางท้องอย่างแน่นอน หากเจ้าอยากท้องก็แค่ถอดกำไลออก เมื่อนั้นเจ้าได้ท้องสมใจแน่”

“จริงหรือเจ้าคะ เฮ้อ!ค่อยเบาใจหน่อย ข้ายังมีเรื่องให้ทำอีกมากมาย ยังตั้งครรภ์ตอนนี้ไม่ได้ “

“อืมข้าก็เห็นด้วย แต่ว่าต่อไปเจ้าต้องระวังตัวให้ดี ดูเหมือนมีคนอยากเอาชีวิตเจ้า การวางเพลิงสี่จุดพร้อมกัน เรื่องนี้ไม่ธรรมดาเลย”

“ข้าจะระวังตัวเจ้าค่ะ แต่ว่าท่านปู่เหมือนข้าได้รับพลังมาเลยเจ้าค่ะ ยิ่งเวลาโกรธพลังยิ่งเพิ่มมากขึ้น แล้วพอตัวข้าพอคิดว่า อยากเหาะไปให้ถึงเร็ว ๆ ก็เหมือนจะทำได้ทันทีเลย แปลกจริง ๆ เจ้าค่ะ”

“ข้าก็ไม่รู้ว่าสิ่งที่เจ้าได้รับมาคืออะไร แต่ก็ดีแล้ว ลำพังตัวพวกข้า ก็ช่วยเจ้าได้นิด ๆ หน่อย ๆ ไม่ได้มีพลังวิเศษอะไรมากมาย” เสียงชายชราเอ่ยออกมาจากกำไล 

ฮูหยินใหญ่และลู่เฉิง เดินเข้ามาเยี่ยมอาการของลู่เสียนตามปกติ พอก้าวเข้ามา ก็เห็นลู่เสียนนั่งพิงหัวเตียง พูดคุยอยู่คนเดียว ฮูหยินใหญ่จึงเอ่ยขึ้น

“เจ้าแปลกขึ้นทุกวัน คุยคนเดียวก็ได้ด้วย” ฮูหยินใหญ่เอ่ยจบ ก็วางถ้วยน้ำต้มขิงและถ้วยยา ไว้ตรงหัวเตียงนอนของนาง ส่วนลู่เฉิงไม่พูดอะไรเพราะรู้ดีว่า บุตรสาวคุยอยู่กับใคร เพราะนางได้เล่าให้เขาฟังเรียบร้อยแล้ว เรื่องกำไลและวิญญาณบรรพบุรุษ

“หน้าตาเจ้าดูสดชื่นขึ้นมาบ้างแล้ว โชคดีข้ามีสามลูกเขย คอยช่วยงานยามเจ้าล้มป่วย ไม่เช่นนั้นคงต้องวุ่นวายน่าดู”

“เรียกลูกเขยเต็มปากเต็มคำเลยนะเจ้าคะ” ลู่เสียน มองบิดาที่ยามนี้ และดูมีความสุขอย่างมาก เมื่อเอ่ยถึงพวกเขาทั้งสามคน

“แน่นอนสิ เจ้ารู้หรือไม่เรื่องลอบวางเพลิง และคนที่ลอบวางยาพิษเจ้า เหว่ยอ๋อง กุนซือเจียวลู่ และรองแม่ทัพฉือ ช่วยกันไต่สวนด้วยตัวเอง คาดว่าอีกไม่นาน คงรู้ว่าใครอยู่เบื้องหลัง” ลู่เฉิงเอ่ยเล่าด้วยสีหน้าพึงพอใจและภูมิใจในตัวของพวกเขา

แต่แล้วตงหานและผิงอัน จู่ ๆ ก็ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “นายท่าน คุณหนูใหญ่ คนที่ถูกจับไปและคนที่มีส่วนรู้เห็น จู่ ๆ ก็เสียชีวิตโดยไม่ทราบสาเหตุขอรับ”

“เจ้าว่าอย่างไรนะ!! จู่ ๆ ทุกคนก็เสียชีวิตอย่างนั้นหรือ”

ลู่เสียนตัวชาเย็นวาบไปทั้งร่าง เลือดเย็นเกินไปแล้ว! คนอยู่เบื้องหลังคงคิดปิดปากพวกเขา คนผู้นี้คงมีอำนาจและบารมีอยู่ไม่น้อย ถึงสามารถทำเรื่องราวเหล่านี้ได้ และคนผู้นี้มีความแค้นอะไรกับนาง และตระกูลลู่กันนะ? 

“ท่านพ่อใครกันที่แค้นตระกูลเราถึงขนาดนี้ ลงทุนวางเพลิงถึงสี่แห่ง อีกทั้งเตรียมยาพิษไว้รอข้า ยามนี้ฆ่าปิดปากผู้เกี่ยวข้อง ข้าว่าคนผู้นี้ไม่ธรรมดาเลยเจ้าคะ”

ลู่เฉิงพยายามครุ่นคิดและใคร่ครวญว่า เคยไปทำให้ผู้ใดไม่พอใจหรือไม่ แต่ก็นึกไม่ออกว่ามี เพราะเขาเป็นคนที่ไม่ชอบมีเรื่องกับใคร “เท่าที่ข้าจำได้ก็ไม่มีนะ”

“คนที่วางยากำหนัดข้าเป็นฮูหยินรอง หรือว่าจะเป็นนางเจ้าคะ?” ลู่เสียนคิดว่าอาจเป็นไปได้ ที่ฮูหยินรองจะมีส่วนในเรื่องนี้ 

แต่แล้วจู่ ๆ จางไห่ องครักษ์คนสนิทของเหว่ยอ๋อง ก็ลากฮูหยินรองกับคุณหนูห้าเข้ามา จากนั้นก็มีเหว่ยอ๋อง เจียวลู่ และรองแม่ทัพตามเข้ามา จางไห่ผลักร่างฮูหยินรอง และคุณหนูห้าลงตรงหน้าลู่เฉิง 

“ท่านพี่! คุณหนูใหญ่ ข้าผิดไปแล้ว โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย ข้าไม่รู้เรื่องการวางเพลิงโรงเตี๊ยม เรื่องนี้ขอไม่รู้จริง ๆ ข้ายอมรับผิดเรื่องวางยากำหนัด แต่เรื่องอื่นข้าไม่รู้จริง ๆ ได้โปรดเชื่อข้า ท่านพี่!”

ลู่เสียนมองด้วยสายเรียบนิ่ง ช่วงนี้เกิดเรื่องขึ้นมากมาย นางไม่อาจไว้ใจใครได้จริง ๆ 

“ขังนางทั้งสองคนไว้ที่เรือน เรื่องนี้ข้าต้องตรวจสอบให้กระจ่าง พี่ตงหาน พี่ผิงอัน พาพวกนางไปเจ้าค่ะ”

“ขอรับ/เจ้าค่ะ”

ลู่เสียนหยิบถ้วยยามาดื่มรวดเดียวหมด ตามด้วยน้ำต้มขิง ที่มารดาต้มมาให้ จากนั้นก็ขยับขาลงมา ฮูหยินใหญ่รีบหยิบเสื้อคลุม มาสวมทับให้นางอีกที 

ลู่เสียนก้าวเดินไปนั่งที่โต๊ะ ที่นางให้คนกั้นทำเป็นห้องทำงาน ทุกคนจึงตามมานั่ง เพื่อรอฟังว่า นางจะมีความคิดเห็นอย่างไร กับเรื่องที่เกิดขึ้น

“ข้าคิดว่าคนอยู่เบื้องหลัง ต้องเป็นคนมีอำนาจพอตัว ถึงสามารถจัดการเรื่องเหล่านี้ได้ แต่ที่ข้าสงสัย การวางเพลิงโรงเตี๊ยม ใครกันที่จะได้ผลประโยชน์กับเรื่องนี้” พอนางพูดเช่นนี้ เจียวลู่กุนซือผู้ชาญฉลาด ก็เริ่มครุ่นคิด ก่อนที่ลู่อันและลู่เจิน จะเดินเข้ามาพร้อมกับน้ำชาและของว่าง 

“ข้าว่าเรื่องนี้สลับซับซ้อนเกินไป อีกอย่างตระกูลลู่มีกิจการมากมาย ไม่แน่ว่า คนที่วางแผนวางเพลิงโรงเตี๊ยม ก็ใช่ว่าจะมีกิจการโรงเตี๊ยม เหมือนกับตระกูลลู่”

“ขยายความหน่อยข้างง” รองแม่ทัพฉือเอ่ยถามขึ้นเพราะไม่เข้าใจ สิ่งที่เจียวลู่พูด

“การทำเช่นนี้ เรียกว่าการเบี่ยงประเด็น เจ้าลองคิดดู เมื่อมีคนมาวางเพลิงโรงเตี๊ยม สิ่งแรกที่คนจะสงสัยและพุ่งเป้าไปก็คือ ตระกูลอื่นที่ทำกิจการโรงเตี๊ยมเหมือนกับตระกูลลู่ จะไม่มีใครสงสัย ตระกูลที่ประกอบกิจการอื่นเลย นี่เรียกว่า การเบี่ยงประเด็น” ลู่เสียนฟังเขาวิเคราะห์ ก็พยักหน้าเห็นด้วย 

“แต่ว่าเรื่องขัดผลประโยชน์ ก็ไม่ถึงขั้นต้องวางยาพิษข้าให้ตาย วางเพลิงอย่างเดียวก็พอแล้ว หากถึงขั้นต้องการให้ข้าตาย ข้าว่ามันคงต้องมีอะไรมากกว่านั้นแน่” ลู่เสียนเอ่ยเสริมขึ้นมา เพราะนางเชื่อว่าเรื่องนี้ ต้องมีอะไรมากกว่า ขัดผลประโยชน์ อย่างแน่นอน

“คุณหนูใหญ่ พูดถึงเรื่องขัดผลประโยชน์ มันไม่ได้มีเฉพาะเรื่องการค้าอย่างเดียวนะ มันยังมีเรื่องของความรักอีกด้วยนะ พิษรักแรงหึง มันหนักหนาสาหัสมากกว่าหลายเท่า ขาเพียงยกตัวอย่างมาให้ฟัง และวิเคราะห์เฉย ๆ คงไม่มีสตรีใดทำไป เพราะหึงหวงบุรุษเช่นเขาหรอก”

พอเขาพูดเช่นนี้ นางก็หันไปมองเหว่ยอ๋อง ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ นาง จะว่าไปเขาก็หล่อเหล่าสง่างามมาก แต่ว่าเงียบขรึมเย็นชาไปนิด จะมีใครมาตกหลุมรักเขา จนถึงขั้นคิดกำจัดนางเลยหรือ แต่ว่าเรื่องนี้ ก็น่าคิดอยู่เหมือนกัน

“แต่ข้าได้ยินว่า ท่านเหาะได้ เป็นความจริงหรือไม่?” จู่ ๆ เจียวลู่ก็นึกขึ้นมาได้ จึงรีบถามขึ้นมา ลู่เสียนได้ยินเขาถาม ก็หัวเราะออกมา

“จะบอกอย่างไรดี ข้าเองก็ไม่เข้าใจเจ้าค่ะ พอข้าโกรธมาก ๆ เหมือนจะมีพลังบางอย่างขึ้นมา เหมือนกับร่างกายข้าเบามาก พอนึกว่าอยากไปถึงโรงเตี๊ยมเร็ว ๆ ร่างข้าก็กระโดดขึ้นไปแล้ว ข้าคิดว่าคงเป็นพลังจากสายฟ้า ที่ฟาดลงมาใส่ร่างของข้าเจ้าค่ะ” เหว่ยอ๋องเห็นนางพูดไม่หยุด จึงรีบรินชาให้นางดื่ม เพราะนางเพิ่งจะหายดี ควรดื่มน้ำและอะไรอุ่น ๆ เจียวลู่และรองแม่ทัพฉือ มองท่าทีใส่ใจของคนเย็นชาอย่างหมั่นไส้ ร้ายกับคนทั้งโลก แต่ดีกับนางคนเดียว พ่อหน้าน้ำแข็ง