ตอนที่25 ทาบทามสู่ขอบุรุษ

“เรื่องที่เกิดขึ้นเราค่อย ๆ สืบไปดีกว่าเจ้าค่ะ ข้าคิดว่าคงไม่ง่ายที่จะสืบหาคนที่อยู่เบื้องหลัง ต่อไปข้าจะระมัดระวังตัวให้มากขึ้น แต่ว่าตอนนี้ข้ามีเรื่องอื่นอยากปรึกษาเจ้าค่ะ” ลู่เสียนจ้องมองกุนซือเจียวลู่และรองแม่ทัพฉือ อย่างจริงจังก่อนจะเอ่ยขึ้น

พวกท่านสองคนมีความจริงใจเพียงใด ที่จะคบหากับคุณหนูรองและคุณหนูสาม?”

“ข้าเอาศักดิ์ศรีของตระกูลฉือเป็นเดิมพัน” รองแม่ทัพฉือตอบด้วยความมั่นใจ

“ข้าก็เอาศักดิ์ศรีของตระกูลเจียวเป็นเดิมพันเช่นกัน” เจียวลู่ตอบด้วยความหนักแน่น

ลู่เสียนหันไปมองบิดาและมารดา นางคิดว่าตระกูลลู่ ต้องการบุรุษที่เข้มแข็งและแข็งแกร่ง มาช่วยกันปกป้องอีกแรง ลำพังนางคนเดียว มันยากเกินไปเพราะกิจการตระกูลลู่มีมากมาย มันเกินกำลังของนางจริง ๆ

นอกจากเหว่ยอ๋องแล้ว นางต้องการบุรุษมาเพิ่มอีก ซึ่งจะเป็นใครไปไม่ได้นั่นก็คือ กุนซือเจียวลู่และรองแม่ทัพฉือ ก็ในเมื่อเขาสองคนมีใจให้กับน้องสาวของนาง นางก็ช่วยทำให้มันเร็วขึ้นก็แค่นั้นเอง พบเจอบุรุษที่ดีอย่าปล่อยให้ลอยนวล ต้องรีบต้อนเข้ามาไว้ในรั้วแล้วเก็บรักษาเอาไว้อย่างดี

“พวกท่านต้องการค่าสินสอดเท่าใดเจ้าคะ?”

“ห้ะ…ค่าสินสอดหรือ?” เจียวลู่และรองแม่ทัพฉือ หันมามองหน้ากันด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าคุณหนูใหญ่จะทำการสู่ขอพวกเขา ให้น้องสาวของนางด้วยตนเอง เกิดมาเขาก็เพิ่งเคยเห็น คิดว่าพวกเขาเห็นแก่เงินขนาดนั้นเลยหรือ?

“ทองคำ10หีบ”

“ผ้าไหมอย่างดี100พับ”

พวกเขาเอ่ยขึ้นพร้อมกันอย่างพร้อมเพรียง เหว่ยอ๋องปรายตามองเขา ก่อนจะเหยียดยิ้มออกมา แล้วเอ่ยขึ้นเพื่อดับฝันสองสหายคนสนิท

“ความจริงใจของพวกเจ้า ราคาแพงจริง ๆ” เจียวลู่และรองแม่ทัพหน้าม่อยคอตกลงทันที ท่านอ๋องนี่ท่านเป็นสหายของพวกข้าจริงหรือ เห็นสตรีดีกว่าสหายหึ่ย!

“ข้ากับรองแม่ทัพ ก็แค่พูดเล่นไปอย่างนั้นเอง คนอย่างพวกข้า ถ้ารักใครชอบใคร ทุ่มทั้งตัวโดยไม่หวังสิ่งใดตอบแทน” เจียวลู่เอ่ยขึ้นอย่างทระนงตน

 “คุณหนูใหญ่ ได้ยินแล้วใช่หรือไม่ พวกเขาไม่ต้องการค่าสินสอด”

“ท่านอ๋อง!!” เจียวลู่และฉือลี่เฉี่ยวร้องออกมาด้วยความขัดใจ

“ฮ่าๆ ลูกเขยของข้า ช่างน่ารักน่าเอ็นดู เอาเป็นว่าเรื่องนี้ข้าจัดการเอง ท่านอ๋องให้พวกเขาแต่งพร้อมท่านเลย ดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?” ลู่เฉิงหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ นึกเอ็นดูบรรดาเหล่าลูกเขย

“ท่านพ่อตา พระราชทานสมรสอีกตั้งสามเดือน ของข้าเลื่อนลงมาหน่อยดีหรือไม่ เอาเป็นอีกหนึ่งเดือนขอรับ” ลู่อันและลู่เจินมองพวกเขาด้วยความเขินอาย เพิ่งคบกันไม่นานก็จะแต่งแล้วหรือ รีบร้อนเกินไปหรือไม่

แต่ว่าพี่หญิงใหญ่ ก็นำหน้าไปก่อนแล้ว ถึงแม้พวกเขาจะยังไม่ได้แต่ง แต่พวกเขาก็เข้าหอกันแล้ว พวกนางจะชักช้าอยู่ไย พวกนางต้องตามให้ทัน

“ข้าว่าแต่งพร้อมกันในอีกสามเดือนดีกว่า อีกอย่างเพิ่งจะคบหากัน ให้เวลาศึกษาใจคอกันอีกนิดดีหรือไม่?”

“แต่ว่าพี่หญิงท่านก็เข้าหอก่อนศึกษาใจคอนี่เจ้าคะ พวกข้าก็จะเข้าหอก่อน แล้วจะศึกษาใจคอกันทีหลังเจ้าค่ะ” ลู่อันเอ่ยด้วยสีหน้ามุ่งมั่นและเอาแต่ใจ ลู่เฉิงได้ฟังก็ฉีกยิ้มออกมา เพราะเขาคิดว่าแบบนี้ก็ดี เมื่อเจอพ่อพันธุ์ที่ดีต้องรีบล้อมคอก ลู่เสียนเห็นท่าทางของบิดาก็ส่ายหัว ลูกได้พ่อจริงๆ

 “ถ้าเช่นนั้นท่านพ่อ ส่งของหมั้นไปที่ตระกูลเจียวและตระกูลฉือ พวกเขาจะได้เห็นถึงความจริงใจเจ้าค่ะ อีกอย่างหมั้นกันแล้ว เข้านอกออกในที่นี่ จะได้ไม่เป็นที่ครหาเจ้าค่ะ”

เจียวลู่หันไปมองลี่เฉี่ยวด้วยสีหน้างุนงง นางพูดอย่างกับว่าพวกเขาเป็นสตรีอย่างนั้น พวกเขาเป็นบุรุษจะกลัวอะไรกับคำครหา พวกนางเสียอีกที่ต้องกังวล แล้วนี่คืออะไร สตรีส่งของไปหมั้นบุรุษ ตระกูลลู่ช่างแตกต่างและไม่เหมือนใครเลยจริง ๆ แล้วบิดาก็ไม่ห้ามปราม แต่กลับสนับสนุนอย่างเต็มที่ แปลกประหลาดเกินไปแล้ว

“ได้เดี๋ยวข้าจัดเอง ปล่อยให้เป็นหน้าที่ข้า” ลู่เฉิงรับปากอย่างกุลีกุจอ รู้สึกปลาบปลื้มดีใจ ที่จะมีลูกเขยอย่างเป็นทางการเสียที 

ทางด้านฮูหยินรองและคุณหนูห้าลู่เจียว ยามนี้นั่งอย่างไร้เรี่ยวแรง ความคิดจมปลักอยู่กับความรู้สึกผิด ไม่คาดคิดว่าความคิดชั่ววูบ จะทำให้นางกล้าทำเรื่องเลวร้ายได้เช่นนี้

 ยามนี้คุณหนูใหญ่มีเหว่ยอ๋อง เป็นคนหนุนหลัง บุรุษผู้นี้โหดเหี้ยม ฆ่าคนได้โดยไม่กะพริบตา นางเชื่อว่าคุณหนูใหญ่ ถึงแม้จะโกรธมากเพียงใด ก็ไม่ถึงกับเอาชีวิต แต่กับเหว่ยอ๋อง คนผู้นี้น่ากลัวเกินไป เขาไม่มีทางปล่อยให้พวกนางรอดชีวิต เพราะไปทำร้ายสตรีของเขาเป็นแน่

“ท่านแม่ข้ากลัว ฮือ ๆ ข้าไม่อยากตาย” ลู่เจียวร้องไห้ออกมา ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว นางกับมารดาร่วมมือกันทำร้ายคุณหนูใหญ่ ความผิดนี้ยากจะให้อภัย นางได้ยินว่าสามชายฉกรรจ์ ถูกองครักษ์คนสนิทของเหว่ยอ๋อง ฆ่าทันทีหลังจากพวกเขาสารภาพผิด พี่หญิงใหญ่ข้าผิดไปแล้ว ข้าไม่อยากตาย โปรดให้อภัยข้าด้วยเถอะ ลู่เจียวรำพึงรำพันอยู่ภายในใจ

“ไม่รู้ว่าใครเป็นคนวางเพลิงโรงเตี๊ยม พวกเราเลยกลายเป็นคนน่าสงสัยไปด้วยเลย ลำพังแค่วางยากำหนัดกับส่งคนมาทำร้าย ก็ไม่รู้ว่าจะมีชีวิตรอดหรือไม่ ข้ามันช่างโง่เขลานัก ลู่เจียวแม่ขอโทษ ที่พาเจ้ามาพบจุดจบที่น่าเศร้าเช่นนี้”

“ท่านแม่ ฮือ ๆ” ทั้งสองโผ่เข้าสวมกอดกัน ด้วยความรู้สึกผิดและเสียใจ กับการกระทำอันโง่เขลาของตน ยามนี้ทำได้เพียงทำใจยอมรับ และพยายามขอสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ดลบันดาลให้คุณหนูใหญ่เห็นใจ

ณ ห้องลับจวนตระกูลฟู่ ยามนี้เสนาบดีฟู่นั่งสนทนา กับบุรุษหนุ่มหน้าหล่อเหลา การแต่งกายของเขาแม้จะดูเรียบ ๆ แต่ยังคงความสง่างาม ดุจดั่งคนชนชั้นสูงอย่างมิอาจปิดบัง โดยมีท่านหญิงฟู่เหลียนฮวา นั่งอยู่เคียงข้างเขา 

“ส่งคนไปจัดการปิดปากพวกเขาเรียบร้อยแล้วพ่ะย่ะค่ะ” เสนาบดีฟู่เอ่ยรายงานต่อบุรุษตรงหน้า ด้วยท่าทีนอบน้อม