ตอนที่27 รักษาอาการป่วย

เรือนอนุจางตระกูลลู่ อนุจางนั่งเหม่อมองออกไปทางหน้าต่างอย่างเลื่อนลอย ฮูหยินรองและคุณหนูห้าลู่เจียว วางยากำหนัดคุณหนูใหญ่ อีกทั้งส่งคนให้ไปรังแกแต่จับได้เสียก่อน พวกนางพากันหนีไป แต่ถูกเหว่ยอ๋องจับกลับมา คุณหนูใหญ่จึงได้สั่งให้ขังทั้งสองคนเอาไว้ในเรือน

สองวันก่อนทุกคนในจวนยังคงจดจำได้ดี ภาพที่จางไห่ องครักษ์คนสนิทของท่านอ๋อง สังหารคนร้ายต่อหน้าทุกคน น่าสยดสยองจนทุกคนขวัญผวา โชคที่ที่นางเพียงแค่คิด แต่ยังไม่ได้ลงมือ ไม่เช่นนั้นชีวิตนางและบุตรสาวอีกสองคน จะเป็นเช่นไร

คุณหนูหกลู่ฟางและคุณหนูเจ็ดลู่เซียน เปิดประตูเข้ามาพร้อมของว่างและน้ำชา มองมารดาที่ยังคงนั่งเหม่อลอย

“ท่านแม่ทานอะไรเสียหน่อยเจ้าค่ะ” อนุจางหันมามองบุตรสาวอย่างเต็มตา พวกนางเติบโตมาเป็นสตรีที่สวยสดงดงาม ถึงจะเป็นเพียงบุตรสาวของอนุ แต่ก็มีความเป็นอยู่อย่างดี คหบดีลู่เฉิงแม้จะไม่ได้รักใคร่นาง แต่ก็ดูแลให้อยู่สุขสบาย ฮูหยินใหญ่ก็ใจกว้างและมีเมตตา นางจะโง่เขลาแค้นเคือง คุณหนูใหญ่ไปด้วยเหตุอันใด แค่นางตัดเบี้ยหวัดลงมา หากไม่ใช้สุรุ่ยสุร่ายย่อมเพียงพออย่างแน่นอน 

อนุจางลุกมาหาบุตรสาวทั้งสอง ก่อนจะดึงพวกนางมากอด “ต่อไปเราต้องดีกับคุณหนูใหญ่ให้มาก เกิดเรื่องขึ้นมาเช่นนี้ จึงทำให้ข้าคิดได้ว่า ไม่มีความจำเป็น ที่จะต้องไปโกรธ หรือเกลียดคุณหนูใหญ่ นางทำทุกอย่างก็เพื่อปกป้องตระกูลลู่ ข้ามองเจตนาของผิดไป”

“ท่านแม่ ท่านพูดเช่นนี้ทำให้ข้าภูมิใจในตัวท่านมากเจ้าค่ะ” ลู่ฟางเอ่ยขึ้นด้วยความดีใจ ที่มารดาคิดได้เสียที ที่ผ่านมาพวกนางอยู่กันอย่างสุขสบาย ถูกตัดเบี้ยหวัดลงแค่นี้นางไม่เดือดร้อนอะไร ทุกเดือนเบี้ยหวัดที่ได้มา นางก็มีเหลือเก็บทุกครั้ง 

“ข้ามาคิดทบทวนดูแล้ว ข้าจะไปหาพี่หญิงใหญ่ แล้วเสนอตัวช่วยทำงาน ข้าไม่อยากถูกมองว่าเห็นแก่ตัวเจ้าค่ะ” อนุจางได้ฟังก็น้ำตาคลอ ขนาดนางยังมีความกตัญญูรู้คุณคน นางที่เป็นมารดา ละอายใจเหลือเกิน

“ท่านไม่ร้องไห้เจ้าค่ะ คิดได้ตอนนี้ก็ยังไม่สายเกินไป ข้าคิดว่าพี่หญิงใหญ่ ต้องมองเห็นในความจริงใจของพวกเราอย่างแน่นอนเจ้าค่ะ” ลู่เซียนเอ่ยปลอบมารดา เพราะเห็นนางเริ่มร้องไห้ออกมา

“เด็กดีขอบใจเจ้าสองคนมาก” อนุจางสวมกอดพวกนางอีกครั้ง ด้วยความรู้สึกเต็มตื้นในหัวใจ

ลู่เสียนกลับมานอนพักผ่อนอยู่บนเตียงเพราะยังไม่หายดี โดยมีเหว่ยอ๋องนั่งอยู่บนเตียง นางจึงโอกาสนอนหนุนตักเขา เหว่ยอ๋องยกมือมาลูบหัวของนางอย่างอ่อนโยน ก่อนจะใช้นิ้วไปเกลี่ยแก้มใสของนางเล่นอย่างเอ็นดู

“จิ้งจอกน้อยเมื่อไหร่จะหายป่วยสักที” ลู่เสียนเอื้อมมือมาจับมือเขาไว้ ก่อนจะส่งยิ้มให้เขา ก่อนลุกขึ้นมานั่งพร้อมขยับไปนั่งตรงกลางเตียง แล้วล้มตัวลงนอนแล้วตบเตียงเบา ๆ ให้เขาขึ้นไปนอน เขาจึงถอนรองเท้าและขึ้นไปนอนอย่างว่าง่าย ก่อนลู่เสียนจะสวมกอดเขาเอาไว้ แล้ววางศีรษะเอาไว้บนอกของเขา

“คืนนี้นอนที่นี่ดีหรือไม่เพคะ?”

“อืม”

“ไม่ปฏิเสธเลยหรือเพคะ?” เขากอดกระชับร่างของนางแน่นขึ้น

“ข้าก็รอเจ้าชวนอยู่” เอ่ยจบเขาก็จุ๊บลงไปบนศีรษะของนาง ลู่เสียนหันไปมองใบหน้าของเขาใกล้ ๆ ก่อนจะลูบไล้อย่างหลงใหล บุรุษผู้นี้ยิ่งมองก็หล่อเหล่า

“ท่านอ๋องหล่อเหล่ามากจริง ๆ”

“เจ้าก็งดงามมาก” เขาตอบนัยน์ตาเป็นประกาย ลู่เสียนจึงก้มลงจูบเขาเบา ๆ ละเมียดละไมดูดดึงริมฝีปากเขาอย่างช้า ๆ ไม่เร่งรีบ เหว่ยอ๋องครางออกมาอย่างพอใจ จากจูบอย่างเนิบนาบ เปลี่ยนเป็นเร่าร้อนจากห้วงลึกของแรงปรารถนา เขารีบผลักร่างของนางมาอยู่ใต้ร่าง

“ลู่เสียนมองเขานัยน์ตาหยาดเยิ้ม” เขายกมือมาลูบไล้ริมฝีปากของนาง ที่ยามนี้เริ่มบวมขึ้นมานิด ๆ 

“เจ้าเป็นคนเริ่มเองนะ”

“ใครโทษท่านกัน”

“ฮึ!เด็กดื้อ” คราวนี้เขาไม่นุ่มนวลอีกต่อไป ก้มลงไปบดจูบนางอย่างร้อนแรง ต่างคนต่างช่วยกันปลดอาภรณ์อย่างเร่งรีบ สองร่างเบียดกายแนบชิด จนแทบเป็นเนื้อเดียวกัน เขาครางออกมาอีกครั้งอย่างพอใจ ร่างกายของนางช่างเนียนนุ่มละเอียดมือ จับสัมผัสตรงไหนก็ทำให้เขารู้สึกดี

มังกรหนุ่มถูไถอยู่ปากถ้ำอย่างรัญจวน คราวนี้ลู่เสียนต้องรีบถอนจูบ เพื่อปลดปล่อยเสียงครางอย่างเสียวซ่าน

“อื้อออ…ท่านอ๋อง”

“เด็กดีข้าจะช่วยถอนพิษไข้ให้เจ้าดีหรือไม่?”

“ดีเพคะ ต้องถอนพิษหลาย ๆ รอบถึงจะหาย” เขาได้ยินนางตอบเช่นนั้น ก็มันเขี้ยวดันมังกรพรวดเดียวจมมิด

“อ้ายยย” ลู่เสียนผวาเฮือกกอดเขาเอาไว้แน่น เมื่อเขาเริ่มขยับนางก็เริ่มผ่อนคลาย ก่อนจะร้องครางออกมาอย่างพอใจ บทรักดำเนินต่อไปอย่างไม่มีสิ้นสุด จนทั้งคู่พลอยหลับไปเพราะเหนื่อยล้า

เมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็เป็นเวลาอีกวัน เหว่ยอ๋องนอนกอดร่างบางเอาไว้ เพราะนางยังไม่ตื่นเขาไม่อยากปลุกนาง แต่ก็ดูเหมือนนางจะรู้ จึงเริ่มขยับตัวและลืมตาขึ้นมา พอเห็นเขามองนางอยู่แล้ว ก็ลุกขึ้นไปจุ๊บแก้มเขาหนึ่งที

“ขอบพระทัยเพคะ หม่อมฉันรู้สึกว่าหายป่วยแล้ว แล้วยังรู้สึกกระปรี้กระเปร่า สดชื่นขึ้นเป็นอย่างมากเลยเพคะ”

“อยากซ้ำอีกรอบหรือไม่ จะได้หายดียิ่งขึ้น” เขาเอ่ยยิ้ม ๆ

“ไม่ดีกว่าเพคะ หม่อมฉันมีงานต้องทำ วันนี้ต้องไปดูช่างที่มาซ่อมโรงเตี๊ยม ท่านอ๋องจะไปกับหม่อมฉันหรือว่าจะกลับวังเพคะ?”

“ข้าจะไปกับเจ้า” ลู่เสียนยิ้มหวานให้เขา เมื่อได้ยินว่าเขาจะไปกับนางด้วย นางรู้สึกว่าความรักนี่ก็แปลก บทจะมาก็มาอย่างไม่ทันตั้งตัว แต่ว่ามันยังเร็วเกินไปที่จะเรียกว่าความรัก เพราะนางกับเขารู้จักกันได้ไม่นาน แต่นางก็รู้สึกพอใจและมีความสุขไม่น้อย เมื่อมีเขาอยู่ใกล้ ๆ

“ข้าจะส่งคนมาคุ้มกันที่นี่”

“ขอบพระทัยเพคะ”

“พี่หญิงท่านตื่นหรือยังเจ้าคะ? ท่านกุนซือและท่านรองแม่ทัพมาถึงแล้วเจ้าค่ะ” เป็นเสียงของลู่อันที่ตะโกนถามอยู่ด้านนอก ลู่เสียนรู้สึกเขินอายขึ้นมา เมื่อรู้ว่าสายมากแล้ว

“ตื่นแล้วเดี๋ยวข้าออกไป” ลู่เสียนรีบดึงร่างของเขาให้ไปชำระล้างร่างกายทันที น้ำในอ่างอาบน้ำยังอุ่นกำลังดี สงสัยบ่าวในจวนแอบนำมาเติมเอาไว้ ลู่เสียนจึงก้าวลงไปในอ่างน้ำทันที เมื่อมองไปที่ร่างของเขาที่เปลือยเปล่าก็ยิ้มเขินขึ้นมา

รูปร่างเขาสมบูรณ์แบบมาก ร่างกายสูงใหญ่กำยำล่ำสัน กล้ามหน้าท้องแผงอกตึงเปรี้ยะ นางมองสำรวจด้วยสายตาชื่นชม เขามองท่าทีของนางอย่างขบขัน นางจะรู้ตัวหรือไม่ว่า นางเป็นจิ้งจอกน้อยที่หื่นที่สุด สายตาของนางแทบไม่ปิดบังความรู้สึกใด ๆ 

“อีกสักรอบเถิด”

“จะดีหรือเพคะ” นางตอบออกไปแต่มือกลับคว้ามังกรของเขามารูดขึ้นรูดลง ก่อนจะก้มลงไปดูดหัวมังกรอย่างคลั่งไคล้หลงใหล

“ลู่เสียนเจ้าจะร้ายกาจเกินไปแล้ว อ่าาา เด็กดีดูดแรง ๆ” เหว่ยอ๋องคำรามออกมาอย่างสุขสม ก่อนจะปลดปล่อยลาวาออกมาอย่างมากมาย

“ลงมาล้างเนื้อล้างตัวเพคะ ทุกคนรออยู่”

ลู่เสียนบอกเขาอย่างร่าเริง นางเคยเสียชีวิตมาแล้ว พอมาอยู่ในร่างใหม่ จึงอยากใช้ชีวิตให้มีความสุขและมีค่าที่สุด เพราะไม่รู้ว่าชีวิตจะอยู่ได้อีกนานแค่ไหน นางจึงคิดว่าสิ่งไหนที่ทำแล้วมีความสุข ก็ควรไขว่คว้าเอาไว้ และอย่าจมกับความทุกข์นานเกินไป เพราะเวลานั้นมีค่ามาก