ตอนที่26 เสแสร้งเพื่อผลประโยชน์

“อืม..น่าเสียดายฝนดันมาตกหนักเสียก่อน เพลิงไหม้จึงไม่ได้เผาทำลายโรงเตี๊ยมให้เสียหายมากกว่านี้ แต่ก็นับว่าได้สร้างความปั่นป่วน ให้กับตระกูลลู่อยู่ไม่น้อย” เจินซีหยวน ท่านอ๋องแห่งแคว้นเจินเอ่ยพร้อมยกชาขึ้นดื่มอย่างเฉื่อยชา

“ต่อไปนางและตระกูลลู่ คงระมัดระวังตัวกันมากขึ้น อีกอย่างตอนนี้นางมีเหว่ยอ๋องมาคอยหนุนหลัง พวกเราคงทำอะไรยากขึ้น ไม่คิดว่าตระกูลลู่ที่ไม่มีทายาทที่เป็นบุรุษ จะมีบุตรสาวเก่งการค้าเช่นคุณหนูใหญ่ นางเข้ามาดูแลไม่นาน ก็พบเจอสิ่งผิดปกติ ที่ซุกซ่อนเอาไว้มากมาย จากที่พวกเราส่งคนเข้าไปแฝงตัว และกอบโกยผลประโยชน์ คงต้องรีบดึงคนของเราออกมาพ่ะย่ะค่ะ”

“ก็แค่สตรีตัวเล็ก ๆ ผู้หนึ่ง จะกังวลไปทำไม มีเหว่ยอ๋องหนุนหลังแล้วอย่างไร จัดการพวกเขาทั้งคู่ไปเสียพร้อมกัน ที่จริงข้าก็อยากจะจัดการเขามาตั้งนานแล้ว แต่ก็ไม่มีโอกาสเสียที ศึกที่ผ่านมาเขาฆ่าทหารของข้าตายไปหลายหมื่นนาย เป็นเพราะมีตระกูลลู่คอยสนับสนุนเสบี่ยง ไม่เช่นนั้นข้าก็คงพาแคว้นเจินชนะไปแล้ว” เจินซีหยวนหรือหยวนอ๋องแห่งแคว้นเจิน เอ่ยด้วยความเจ็บแค้นใจ 

“ใจเย็น ๆ เถิดเพคะ อีกไม่นานเราต้องได้จัดการพวกเขาอย่างแน่นอน หากฆ่าเหว่ยอ๋องได้ และทำลายตระกูลลู่คนสนับสนุน คนอื่น ๆ ก็ไม่ยากที่จะกำจัดแล้วเพคะ จากนั้นหากแคว้นเจิน จะยกทัพมาประชิดอีกครั้ง หม่อมฉันเชื่อว่า ต้องชนะศึกได้อย่างแน่นอนเพคะ” ท่านหญิงเอ่ยด้วยท่าทีมั่นใจ

เจินซีหยวนยกมือมาลูบศีรษะนางอย่างพอใจ หลังจากพ่ายแพ้ศึกสงครามให้กับแคว้นโจว เขาก็กลับไปรักษาบาดแผล ก่อนจะคิดแผนการใหม่ขึ้นมา เขาแอบลักลอบเข้ามาเพื่อสืบข่าว และได้พบกับท่านหญิงฟู่เหลียนฮวา ก่อนที่ทั้งสองจะตกหลุมรักกัน

 เขาตกลงคบหากับนาง และได้เปิดเผยความจริงที่ว่า เขาเป็นท่านอ๋องแห่งแคว้นเจิน ท่านหญิงเมื่อถูกความรักครอบงำ ความผิดชอบชั่วดีก็ไม่สำคัญอีกต่อไป 

นางเสนอให้ความช่วยเหลือ ไม่ว่าจะเป็นที่พักอาศัย ช่วยวางแผนทำลายตระกูลลู่ และรอคอยเวลากำจัดเหว่ยอ๋อง

นางกับเขาร่วมกันวางแผน โดยมีเสนาบดีฟู่ให้การสนับสนุน โดยหยวนอ๋องเสนอผลประโยชน์มากมาย ที่จะให้กับเสนาบดีฟู่ หลังจากที่เขายึดแคว้นสำเร็จแล้ว เสนาบดีฟู่ไม่ได้ไว้ใจเขามากนัก ท่านหญิงเองก็เช่นกัน ทุกอย่างมันคือการเสแสร้งแสดงให้เขาตายใจก็เท่านั้น

คุณชายกู้เว่ยหยางก็เช่นกัน นางก็แค่ทำทีว่ามีใจให้กับเขา แต่แท้ที่จริงนางทำไป ก็เพื่อหลอกใช้เขาเช่นเดียวกัน บุรุษหน้าโง่เหล่านี้ เจอมารยาสตรีเข้าไป ร้อยทั้งร้อยย่อมอ่อนเป็นขี้ผึ้ง ปล่อยให้จูงจมูกได้อย่างง่ายดาย 

แผนการให้น้องสาวแต่งเข้าราชวงศ์ ก็เพื่อวางรากฐานอำนาจให้มั่นคง แต่จะเป็นไปได้ยาก หากยังมีเหว่ยอ๋องเป็นขวากหนาม หนทางที่จะทำให้หนทางราบรื่นคือกำจัดเขาทิ้งไป นางจึงคิดยืมมือหยวนอ๋องกำจัดเหว่ยอ๋องแทนนาง ซึ่งก็เข้าทางเมื่อหยวนอ๋องมีความต้องการที่จะฆ่าเขาเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว

หลังจากเจินซีหยวนกลับไปแล้ว ท่านหญิงฟู่เหลียนฮวาก็เดินมาที่เรือน ก่อนจะพบว่าคุณชายกู้เว่ยหยางมารอพบ เมื่อเขาเห็นนางก็เผยยิ้มออกมาอย่างดีใจ

“ท่านหญิงข้าคิดถึงท่าน หลายวันมานี้ไม่ได้เห็นหน้าท่านเลย” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ ท่านหญิงรีบดึงมือเขามากุมอย่างนุ่มนวล

“อดทนหน่อยเจ้าค่ะ พวกเราต้องแสดงให้ผู้คนเห็นว่า พวกเราบาดหมางใจกัน วันนั้นท่านแสดงได้สมจริงมาก เก่งที่สุดเลยเจ้าค่ะ” กู้เว่ยหยางพอได้รับคำชมก็ฉีกยิ้ม ลืมสิ่งที่ขุ่นข้องหมองใจไปสิ้น

“แล้วต้องแสดงไปอีกนานเท่าใด?”

“ก็ไม่นานหรอกเจ้าค่ะ ท่านก็อดทนหน่อยนะเจ้าคะ”

“อืมได้” พอเข้ารับฟังอย่างว่าง่าย นางก็ตรงเขาสวมกอดเขาอย่างเอาใจ กู้เว่ยหยางยกยิ้มอย่างพอใจ นางช่างน่ารักและอ้อนเก่งเพียงนี้ จะไม่ให้เขารักได้อย่างไร ท่านหญิงรีบดึงมือเขาเข้าไปที่เรือนของนาง พอปราศจากสายผู้คน ทั้งสองก็ตรงเข้าบดจูบกันอย่างร้อนแรง

“กู้เว่ยหยาง อื้ออ” ความรู้สึกเสียวซ่านแล่นเข้ามาสู่ภายในร่างกายของฟู่เหลียนฮวา เมื่อเขาดึงสะโพกงามงอนของนาง ให้มาแนบชิดกับแก่นกายที่เริ่มแข็งขืน แล้วเขาก็ขยับบดเบียดอย่างแสนรัญจวน

เขาค่อย ๆ ปลดเชือกที่ผูกเอวของนางออก ไม่ช้าสาบเสื้อของนางก็ถูกเลื่อนให้ตกลงพื้น ยอดดอกบัวคู่งามเต็งตึงอวบใหญ่ จนเขาต้องรีบก้มลงไปสัมผัสอย่างหลงใหล ท่านหญิงร้องครางออกมาด้วยความรัญจวน

“กู้เว่ยอยาง อ่าาดีเหลือเกิน”

“ถ้าเช่นนั้นข้าจะปรนเปรอท่านทั้งคืนดีหรือไม่?” ท่านหญิงไม่ตอบ แต่กลับดันศีรษะเขามาแนบชิดเป็นการยืนยันคำตอบ เขาไม่รอช้ารีบยกขาของนางมาเกี่ยวไว้ที่เอว ก่อนจะดันแท่งหยกเข้าไปสุดแรง 

“อ้ายยย…แรงไปแล้ว”

“ข้ารู้ว่าท่านชอบ” จากนั้นเสียงเนื้อกระทบเนื้อก็ดังขึ้น ท่านหญิงสั่งคนไม่ให้เข้ามายังเรือนของนาง ยามที่คุณชายกู้มาหรือแม้แต่บุรุษผู้นั้นมา นางจึงระเริงรักได้อย่างเต็มที่ โดยไม่ต้องสนใจว่าบทรักจะเสียงจะดังแค่ไหน 

ณ ห้องทรงอักษร ฮ่องเต้หยิบหนังสือปกขาว ที่รองแม่ทัพฉือนำมาให้อย่างตื่นเต้น เขาออกกฎห้ามซื้อขายหนังสือปกขาว เหมาะไม่อยากให้ผู้คนหมกมุ่นจนเกินไป แต่ตัวที่เป็นคนออกกฎ กลับชื่นชอบมันเสียเอง เรื่องนี้เขาถึงปิดเป็นความลับ 

เขาค่อย ๆ แกะห่อผ้าด้วยมือที่สั่นระริก เขาพยายามระงับอาการตื่นเต้น แต่ก็ทำได้ยากเต็มที หวังกงกงแอบชำเลืองมองแล้วยิ้มกรุ้มกริ่ม ยามนี้ฮ่องเต้คล้ายเด็กสิบขวบที่เห็นขนมก็ไม่ปาน

“นี่มัน!!” ดวงตาของฮ่องเต้เบิกกว้าง เขาไม่เคยเห็นภาพศิลปะที่งดงามเช่นนี้มาก่อนเลย สตรีนอนเปลือยเปล่าแต่ดูไม่อุจาดตาเลยสักนิด “บุปผาร้อยรัก” แค่ชื่อเรื่องก็ทำเอาเขาขนลุก

“หวังกงกง ท่านมาดูนี่” หวังกงกงรีบขยับเข้าไปดูใกล้ๆ

“ฝ่าบาท พระองค์จะทำให้กระหม่อมใจแตกตอนแก่ไม่ได้นะพ่ะย่ะค่ะ”

“แค่เห็นรูปก็ใจแตกแล้วรึ อ่อนหัดเสียจริง” ฮ่องเต้เอ่ยด้วยน้ำเสียงขบขัน ก่อนจะค่อย ๆ แง้มหนังสือแผ่นแรกออกมาอ่าน อย่างใจจดใจจ่อ

“ท่านพี่ข้า อื้อ..ไม่ไหวแล้วเจ้าค่ะ แรง ๆ เลยเจ้าค่ะ ข้าใกล้แล้ว!” ฮูหยินผู้งดงามร่างกายขาวนวลเนียนผุดผ่อง หันมาบอกท่านแม่ทัพ ด้วยสีหน้าแสนรัญจวน เมื่อเขาอัดแท่งหยกอันแข็งแกร่ง กระแทกกระทั้นด้วยอารมณ์ปรารถนา “ฮูหยินคนงามแรงพอหรือไม่?” จู่ ๆ ฮ่องเต้ก็หยุดอ่าน

“ฝ่าบาท หยุดอ่านทำไมพ่ะย่ะค่ะ?”

“ข้ากลัวว่าท่านจะใจแตกตอนแก่” คำตอบของเขา ทำเอาหวังกงกงมองค้อนทันที คนกำลังฟังเพลิน ๆ มาหยุดอ่านเสียได้ 

“ฝ่าบาทอ่านต่อเถิดพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะใจแตกหรือว่าพลังปราณแตกซ่าน เรื่องนั้นเอาไว้ทีหลัง เรื่องสำคัญคือฮูหยินผู้นี้ นางใกล้แล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“อืม..งั้นข้าอ่านต่อเลยนะ เจ้าไปปิดประตูแจ้งทหารองครักษ์ ว่าห้ามรบกวน”

“พ่ะย่ะค่ะ”